Η γενιά του τίποτα..που στην ουσία έχει τα πάντα.

Καταρχάς, συγγνώμη! Συγγνώμη για τη χρήση άσεμνων λέξεων και την ειρωνεία που θα ακολουθήσει αλλά πραγματικά δεν κρατιέμαι! Σήμερα(χθες για σενα) κάθισα όλη μέρα σπίτι λόγω υποχρεώσεων, ψαχούλεψα αρκετά στο ίντερνετ και ασχολήθηκα για πολύ ώρα με τα σόσιαλ μίντια. Πες μου, πες μου λίγο…τι παπάρες ήταν αυτές που διάβασα για τη γενιά των 20;! Είμαστε σοβαροί; Τους πληρώνει κάποιος και γράφτηκαν όλες αυτές οι γελοιότητες; Ξεκινάμε έναν ακόμα εμφύλιο πόλεμο που για να επιβιώσει η κάθε γενιά πρέπει να υποστηρίξει το τομάρι της και να δείχνει με κάθε ευκαιρία τα αντίστοιχα κόμπλεξ της; Εξακολουθούμε να είμαστε τόσο στενόμυαλοι που δημιουργούμε στερεοτυπικές απόψεις στους χρήστες του διαδικτύου; Επειδή κάποιος έχει ένα blog, μια σελίδα, μια στήλη σελίδας, δεν θυμάμαι τι στην ευχή άλλο διάβασα … του έχει δωθεί παράλληλα και κάποιο καλάμι με διπλωμένη οδηγία «Καβάλησέ το!»;

Νομίζω ότι δεν τα πάμε καλά. Πραγματικά δεν τα πάμε καλά! Μιλάμε για να μιλάμε για να μιλάμε. Λέμε για να λέμε. Είμαστε πλημμυρισμένοι από ένα σωρό προβλήματα, δεν ξέρουμε που να ξεσπάσουμε, και τα βάζουμε με πράγματα και καταστάσεις τελείως άσχετες με τα προβλήματα μας. 

Αν πάρεις ένα χαρτί, το χωρίσεις στη μέση και καθίσεις να γράψεις στη μια πλευρά τα υπέρ και στην άλλη τα κατά των σημερινών εικοσάρηδων, θα δεις ότι σύμφωνα με όλα τα πρόσφατα άρθρα που έχουν γραφτεί για αυτούς, το ένα μέρος μένει κενό! Φυσικά τα υπέρ, διότι πλέον υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που βρίσκουν ηδονή στους αρνητικούς σχολιασμούς.

Οι σημερινοί εικοσάρηδες χαρακτηρίστηκαν ανίδεοι, στενόμυαλοι, εκ φύσεως νάρκισσοι(θα.χτυπήσω.το.κεφάλι.μου), τεμπέληδες, που φτάνουν στην αυτογνωσία(αλήθεια;τότε συμβαίνει;δώσε μου βιβλιογραφία γιατί εγώ μάλλον βλακείες ξέρω), χωρίς παιδεία, χωρίς ποιότητα στις επιλογές, στενόμυαλοι, χωρίς στόχους και εμπειρίες.

Αλήθεια; Έτσι είναι; Θεωρείς ότι εγώ και κάθε άλλο girl or boy που ανήκει στη δεκαετία των είκοσι(’80 με ’90) πάσχει από έλλειψη εμπειριών; Εγώ προσβάλλομαι όταν ακούω κάτι τέτοιο! Όχι μόνο για τον εαυτό μου, διότι πολύ θα ήθελα να σου πω μια μέρα σε τι καταστάσεις έχω βρεθεί και αποκτήσει εμπειρίες, αλλά και για άλλους συνομηλίκους μου. Για την χορευτική ομάδα μου που αποτελείται από φοιτήτριες και είναι όλες από 19 μέχρι 25 και πραγματικά δημιούργησαν. Για το team των φωτογραφίσεων που κάνω. Για τα παιδιά μου στο σχολείο! Αυτά; Αυτά τι είναι αν οι εικοσάρηδες είναι τέτοιοι; Όταν μπαίνεις σε μια αίθουσα που αποτελείται από τρίχρονα, τετράχρονα και πεντάχρονα, όχι απλά έχουν εμπειρίες αλλά ξέρουν πολύ καλά τι γίνεται γύρω τους, ποια είσαι εσύ αλλά και ποιά είναι αυτά! Τα παιδιά καταλαβαίνουν σωστά τα πάντα, οι μεγάλοι κάπου χάνουν την μπάλα.

Είναι δυνατόν να επιστρέφουμε σε απόψεις που αντιστοιχούν στην εποχή του Μεσαίωνα το 2013; Τι θα πει 20, τι θα πει 30, τι θα πει 40, και τι θα πει 50 χρονών; Παραπάνω ένσημα στο ΙΚΑ και μια μεγαλύτερη τούρτα για να χωράει τα κεράκια!

Οι σημερινοί τριαντάρηδες plusplus, βρήκαν μια τεχνολογία να ανθίζει, την εκμεταλλεύτηκαν, ερωτεύτηκαν μαζί της και την έφτασαν στο σημείο που είναι τώρα. Οι σημερινοί εικοσάρηδες τα βρήκαν και τα χρησιμοποίησαν. Με λίγα λόγια ακολούθησαν, που αυτή η ακολουθία παρατηρείται στα περισσότερα πράγματα που απαρτίζουν μια χώρα και φυσικά έτσι θα κάνουν οι επόμενοι και έτσι έκαναν και οι προηγούμενοι. Και κάθε γενιά που πατάει στα παπούτσια της επόμενης, θα φέρει το νούμερο του παπουτσιού στα δικά τους μέτρα.  Η ζωή έχει μια στάνταρ πορεία που ακολουθεί. Δεν υπάρχει γενιά λάθος και γενιά σωστή. Η κάθε γενιά έχει τη δική της ταυτότητα. Στο πόσο εσύ κολλάς στα χάσματα των γενεών και κρίνεις μια εποχή με δεδομένα μιας άλλης εποχής είναι πρόβλημα δικό σου, όχι της γενιάς που γίνεται αντικείμενο σχολιασμού. Πριν δέκα χρόνια οι τότε εικοσάρηδες δεν ήταν ίδιοι με τους σημερινούς εικοσάρηδες. Δεν είχαν τα ίδια ερεθίσματα, δεν είχαν τις ίδιες ανάγκες, δεν υπήρχαν οι ίδιες προτεραιότητες, δεν είχαν τις ίδιες ιδέες, δεν είχαν τα ίδια μέσα κοινωνικοποίησης, την ίδια ποικιλία. Ο τρόπος ζωής συνεχώς αλλάζει κι όσο αδυνατείς να συμβιβαστείς με αυτό έχεις θέμα και με την ηλικία σου. Ο ίδιος ο άνθρωπος αλλάζει. Αν μερικά χρόνια πριν ο άνθρωπος ήταν καλύτερος, τώρα τι είναι; σκάρτος;

Διαβάζοντας όλα αυτά που γράφτηκαν αναρωτήθηκα στο τέλος πόσο χειρότερη είμαι τελικά από τους σημερινούς ανθρώπους που κατάντησαν τη χώρα σε αυτό το σημείο. Πόσο χειρότερα θα φέρω τα πράγματα από τη στιγμή που με χαρακτηρίζουν έτσι; Ναι, μια στιγμή με έπεισαν.

Ζούμε στην εποχή της εικόνας και δεν χρειάζεσαι εμένα για να το καταλάβεις. Εσύ, ο διαφημιστής, με πείθεις για να αγοράσω το iPhone5 που έχει καλύτερη κάμερα από το iPhone4 και να γίνεις διαφημιστής της apple σίγουρα δεν θα ‘σαι είκοσι χρονών.

Το σύνολο των φωτογραφιών μου στο σκληρό είναι κοντά στις 64.000 από τις οποίες είναι πολλές οι εκτυπωμένες σε έντυπη μορφή. Αποτελεί το χόμπι μου εδώ και χρόνια. Και ναι θα τραβήξω φωτογραφία στον επιτάφιο…στο κυριακάτικο τραπέζι της γιαγιάς…τη νέα συνταγή που έφτιαξα…και θα σου τα δείξω, θα μοιράσω τις φωτογραφίες μου μαζί σου, αρνούμαι εδώ και χρόνια να βάλω πάνω τους την υπογραφή μου και μετά χαράς με έδωσα στη δημιουργία καλλιτεχνικού ντοκιμαντέρ που ο σκηνοθέτης ετοιμάζεται για το πρώτο του αντίστοιχο βραβείο. Είμαι ρηχή έτσι; Ας είμαι. Είμαι τεμπέλα που το μόνο που ξέρω να κάνω είναι να φωτογραφίζω τα γυμνασμένα πόδια μου; Ας είμαι. Δεν ασχολούμαι με την πολιτική; Συγγνώμη που όταν το Πασοκ και η ΝΔ γνώριζαν τις δόξες τους ήμουν μικρή για να τους σταματήσω. Είμαι ανήθικη που αναφέρω τις λέξεις squirting, spanking, swingers clubs και Τάο; Ας είμαι και συγγνώμη για την οικογένεια μου που ηλικιακά ανήκει στη δική σου γενιά μου έμαθε να είμαι ελεύθερη απο χωριάτικους κομπλεξισμούς. Και ναι, δεν το βρίσκω άθλο το ότι κάποια άτομα απομακρύνθηκαν εδώ και ένα χρόνο από το fb -θα είχαν τους λόγους τους. Και θέλεις να μάθεις και για τη δουλειά; Όχι, δεν είναι όλοι άεργοι. Ούτε άνεργοι. Υπάρχουν πολλοί που έχουν χτυπήσει οκτάωρα και δεκάωρα από την ηλικία των 15 ετών και συνεχίζουν…στα 20 plus…στη γενιά των εικοσάρηδων, που εσύ είχες την τύχει να μεγαλώσεις μεταλαμπαδεύοντας τις δικές σου αξίες και στερεότυπα σε αυτούς όπως τα έδωσαν κι εσένα οι γονείς σου που τα πήραν από τους δικούς τους. Δεν είδες; Πρόκοψες, με το να μου κόβεις τα όνειρα πριν καν τα σχηματίσω και να με αναγκάζεις να παλεύω για πράγματα που εσύ στην εποχή μου τα είχες δεδομένα και δεν τα εκτίμησες ποτέ. Που αντί να με πάρεις με το μέρος σου και να σου δώσω τη φρέσκια ενέργειά μου, με σπρώχνεις ακόμα πιο μακριά σου. Δεν πειράζει, ο νέος βρίσκει πάντα τρόπους ενώ ο γέρος δικαιολογίες, γι’ αυτό εξάλλου λέγεται και χάσμα γενεών.

 

Καλημέρα και καλή βδομάδα να ΄χουμε..

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Advertisements

Χορεύοντας με το περιθώριο..

Μέρες που το καθημερινό μπλέκεται με το σπάνιο. Το σκουρόχρωμο με το ανοιχτόχρωμο. Το μεγάλο με το μικρό. Το απελευθερωμένο με το ενοχικό. Το επίκεντρο με το περιθώριο. Μέρες που απλά ζεις. Ζεις και νιώθεις. Νιώθεις και αισθάνεσαι. Αισθάνεσαι και αγγίζεις. Αγγίζεις και βιώνεις. Βιώνεις σώματα. Σώματα στον τριγύρω χώρο σου. Είτε μέσα σε μια αίθουσα, είτε σε μια πόλη. Βρίσκομαι και πάλι σε μια πανεπιστημιακή αίθουσα χορού, χωρίς να είναι όλα τα κορίτσια μου μαζί. Είναι λίγες, πολύ λίγες αυτές που ξέρω. Οι υπόλοιπες γνωρίζουν το όνομά μου αλλά δυσκολεύομαι να θυμηθώ το δικό τους από τις ελάχιστες φορές που συστήθηκα μαζί τους στο καλωσόρισμα της χρονιάς και μετ’ έπειτα. Μου μιλούν αλλά είμαι αφηρημένη. Τους απαντάω μεν αλλά μετά από λίγο ξεχνάω τι τους είπα. Το μυαλό μου είναι αλλού, πετάει. Πετάει και φεύγει. Παρατηρεί τους άλλους, τα άλλα άγνωστα σώματα που ήρθαν επισκέπτες στην αίθουσα χορού που νιώθω ότι μου ανήκει. Σαν να εισέβαλλαν στο χώρο μου και εγώ δεν έχω μάθει ακόμα ποιος είναι ποιός, τι είναι αυτός, τι έχει κάνει και ήρθε στο μέρος μου, να πετύχει τί; Τι σκέφτεται; Παρατηρώ το σώμα τους γιατί πιστεύω ότι η κίνηση δεν λέει ψέματα ποτέ -σε αντίθεση με το λόγο- και ότι είναι αληθινή. Καθόμαστε στο πάτωμα σε κύκλο και καθώς γνωριζόμαστε, μερικοί γελάνε από αμηχανία. Γελάω κι εγώ μαζί τους και η βελόνα της αγωνίας μου εκσφενδονίζεται στο ζενίθ από το ναδίρ, ενώ παράλληλα ανησυχώ για τα ρούχα μου αν είναι κατάλληλα για τη μέρα. Συστηνόμαστε λέγοντας ο καθένας τον τόπο καταγωγής του και καμία άλλη ταυτότητα. Μαζί μου έχω τους αιτούντες ασύλου, που σου μιλούσα γι’ αυτούς εδώ, τις φοιτήτριες, και τους φυλακισμένους. Τους ανήλικους φυλακισμένους. Αυτοί που σκότωσαν, έκλεψαν, διακίνησαν, έμπλεξαν, που ήρθαν από την Αθήνα και ετοιμάζονται να ξαναφύγουν, που η λεπτή κινητικότητά τους ακυρώνει κάθε κίνηση χορεύτριας-φοιτήτρια. Κάθε ομάδα ανθρώπων από το σύνολο της αίθουσας έχει και τη δική της ιδιοτροπία στην κίνηση. Βλέπω φιγούρες του break dance από τα παιδιά του ασύλου και προσπαθώ να τις πετύχω, δοκιμάζω να αντιγράψω την «αθόρυβη» κίνηση των φυλακισμένων και παραλίγο να τους μοιάσω. Μετά πιάνω τον Χαμζά και χορεύω μαζί του. Για την ακρίβεια, κινούμε μαζί του. Με ενδιαφέρει το τώρα, το ότι βρίσκομαι εδώ μαζί του και όχι στο παρελθόν του. Το σώμα του μου δείχνει τις προθέσεις του και υπάρχουν φορές που τολμάει να έρθει πιο κοντά μου, τον αφήνω, τον εμπιστεύομαι. Για την ακρίβεια, προσπαθώ να τον εμπιστευτώ. Περπατάμε και με καθοδηγεί, έχω κλειστά τα μάτια. Τώρα η σειρά μου να τον καθοδηγήσω. Τον ρίχνω στο πάτωμα και πολύ ήρεμα στηρίζομαι με τις πατούσες μου πάνω στα κόκκαλα της σπονδυλικής του στήλης και φοβάμαι μη πονέσω το μικρότερο από το δικό μου σώμα του. Πατάω ακριβώς στα σημεία που πρέπει και νιώθω μια ανακούφιση όταν άκουσα τα σωστά  κρακ του σώματος. Αντιλαμβάνομαι ότι η προσπάθεια μου να μάθω για τη χαλάρωση των μυών, με ανταμείβει με το παραπάνω και νιώθω ευγνώμων που φίλοι μου εμπιστεύονται το σώμα τους να το χειριστώ. Νιώθω μια απίστευτη συγκίνηση που νομίζω ότι αποτυπώνεται στην κίνηση μου και δεν ξέρω αν είναι από τη διαφορετικότητα των ανθρώπων που βρίσκονται στον ίδιο χώρο ή από τη δική μου άνεση με το άγνωστο ανθρώπινο σώμα. Με το χορό συνδέονται όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους και οι φυλακισμένοι είναι οι άκρως περιθωριοποιημένοι. την ίδια στιγμή χόρευα με ανθρώπους που οι μισοί ήρθαν στη χώρα μου για να βρουν την ελευθερία τους και οι άλλοι μισοί που την έχουν χάσει. Κάποιοι την έχασαν για πταίσματα και άλλοι για κακουργήματα. Είναι άνθρωποι όμως, που αυτοί οι άνθρωποι μέσω του χορού απέκτησαν ουσιαστική επαφή μαζί μου κι εγώ μαζί τους. Έπιασα το χέρι τους, αυτό που πιθανώς να έκοψε κάποιο άλλο. Το χέρι τους που ίσως να έβγαλε δόντια από το στόμα άλλων ανθρώπων. Κι εκείνοι έπιασαν το δικό μου χέρι που πριν λίγες ώρες έπιαναν το χέρι μικρών παιδιών καθώς παίζαμε με πλαστελίνη. Τους κοίταξα κατά ματά και με κοίταξαν οπουδήποτε αλλού εκτός από τα μάτια. Με σκάναραν με έντονο βλέμμα από πάνω μέχρι κάτω, που σαφώς και το κατάλαβα.

ΥΓ1: Νιώθω το μεγαλείο της φύσης να δίνει ρέστα στο ανθρώπινο σώμα. Πόσο μου αρέσουν αυτά τα ανεπιτήδευτα σώματα. Αυτά που δεν φωνάζουν «εδώ το γυμναστήριο» αλλά τη φυσικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Και πόσο ωραίο είναι όταν το σώμα μαθαίνεις να το χειρίζεσαι χορεύοντας. Καθώς χορεύεις είσαι απλά ο εαυτός σου και τίποτα παραπάνω. Ακόμα κι αν δεν χορεύεις, δείχνει κι αυτό κάτι.

ΥΓ2: Άνθρωποι που επέλεξαν να επέμβουν στο σώμα τους χτυπώντας πολλά τατουάζ. Βλέπω ένα «ΣΑΓΑΠΩ» στο χέρι του και προκαλεί την περιέργεια μου να μάθω γιατί το έκανε, αλλά το καταπνίγω. Άνθρωποι με χαίτη. Με γυαλιά. Με μακριά μαλλιά. Με φρεσκοκουρεμένα. Άνθρωποι που αν τους έβλεπες φευγαλέα στο δρόμος, δεν θα καταλάβαινες ότι σκότωσαν ή περπατούσαν για 2 χρόνια ώσπου να φτάσουν Ελλάδα.

ΥΓ3: Με αγγίζουν και νιώθω τη σκέψη τους. Γίνομαι καθρέφτης μου και αντιλαμβάνομαι ότι δεν σοκάρομαι ούτε με τέτοια σκηνικά. ‘Τι αναίσθητη θεέ μου…» όπως θα έλεγε κάποιος, «ξέρω πού μπλέκω και με τί…» θα του απαντούσα.

ΥΓ4: Κι αργότερα βρίσκομαι σε σκηνικό φωτογράφησης, που αφήνω στην άκρη τους φακούς και μπαίνω μέσα στο πλάνο για να κινηθώ. Φωτογράφιση σε δημοτική βιβλιοθήκη που στεγάζεται και το αρχείο της πόλης για να μαζέψουμε το τελευταίο υλικό της χορευτικής ομάδας μας. Σκαρφαλώνω πάνω σε αρχεία σπουδαίων ιστορικών κτιρίων του τόπου και προσπαθώ να ισορροπήσω πάνω τους. Τσαφφφ… Παίζω με το φως και αφήνω τον φακό να έρθει σε απόσταση αναπνοής απ’ το πρόσωπό μου. Τεντώνομαι, ξαπλώνω, κυλιέμαι σε φακέλους και βιβλία με νόμους που ψηφίστηκαν κατά το παρελθόν και οι μαύρες φόρμες μου που λειτουργούν ως στολή γίνονται από τη σκόνη γκρι. Και αγγίζω το γραφείο του Πανταζόπουλου που έγινε δωρεά στο δήμο και τοποθετήθηκε εκεί μέσα. Ανοίγω ένα βιβλίο που έχει ξύλινη βιβλιοδεσία και μέσα τα κείμενά του είναι στα αρχαία αιθιοπικά. Αρχικά μαθαίνω ότι ήταν δάσκαλος των περισσότερων συνταγματολόγων της Ελλάδας, ενώ λίγο αργότερα ότι ήταν και του παππού μου(μη συνταγματολόγος). Ακούω και μια ατάκα από τον ιστορικό που συζητά μαζί μας, ότι για να είναι κάποιος ακόλουθος του συντάγματος πρέπει να είναι υπηρέτης της δεξιάς, και μου βγαίνει ένα αυθόρμητο νεύμα.

ΥΓ5: Κι αν είσαι περαστικός αναγνώστης που βρέθηκε τυχαία στο blog μου, να σου πω ότι..ναι! Όλα τα παραπάνω είναι αληθινά. Θα τα βρεις σε λίγο καιρό δημοσιευμένα στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σου και το δικό μου μικρό συγγραφικό έργο μεταφρασμένο σε άλλες γλώσσες. Αλήθεια!

 

Φιλιά, Αντριάνα!

Νταμούχαρη Πηλίου..

 

Ένα από τα βράδια που ο ύπνος αρνήθηκε να συμφιλιωθεί μαζί μου και στριφογυρίζω στο κρεβάτι με τα ηχητικά του βήχα μου να διαλύουν την ησυχία της νύχτας. Βήχας που σε λίγες ώρες με τα πιτσιρίκια θα μετατραπεί σε βραχνάδα και η βραχνάδα σε αφωνία που θα οδηγήσει αυτόματα σε νοήματα. Νοήματα που όσο σε βλέπουν οι φίλες σου να τα χρησιμοποιείς τόσο τρυπούν τα αφτιά σου με τα γέλια τους. Εσύ τις ρίχνεις ένα δολοφονικό βλέμμα αλλά εκεί είναι που δίνουν ρέστα και χτυπιούνται σαν πιγκουίνοι πάνω στον πάγο. Σηκώνομαι απ΄ το κρεβάτι και παρατηρώ το δρόμο. Σε λίγες ώρες θα τρέχει ο κόσμος πανικόβλητος γιατί πρώτη μέρα της εβδομάδας που είναι θα αργήσει να ξυπνήσει. Τα γραφεία απέναντι θα γεμίσουν κυρίους και κυρίες που θα μπουν στο κτήριο κρατώντας το laptop ή ανεβασμένες σε ψηλά παπούτσια και θα ανοίξουν τα παράθυρα για καθαρό οξυγόνο όπως κάθε πρωί γύρω στις 8. 

DSC_0925

Έχω αρκετό χρόνο μέχρι να φύγω από το σπίτι και αντί να τελειώσω κάποια εργασία ξεμυαλίζομαι με φωτογραφίες, χρώματα, στάσεις, σκιές και πλάνα από γνωστή ταινία. Νταμούχαρη Πηλίου το περιεχόμενο τους, μέρος που γυρίστηκαν ορισμένες σκηνές του Mama Mia και οικισμός που πριν ονομαστεί έτσι λεγόταν Καλοκαίρι. Σαν ένα χωριό χωρίς πλατεία, με μικρά στριφογυριστά πλακόστρωτα δρομάκια που η κλίση τους σε τραβά γρήγορα να φτάσεις στα πολύχρωμα νερά του Αιγαίου που ξεκινούν με γαλάζια αποχρώσεις, συνεχίζουν με πράσινες και καταλήγουν σε σκούρο μπλε, με τέτοια ακρίβεια λες και πήρες πινέλα να τη ζωγραφίσεις.

DSC_0926

 

Τα νερά παράλογα ζεστά για Μάη μήνα, δεν κρατιέμαι και βουτάω μέχρι τη μέση. Η παραλία πλημμυρισμένη από κατάλευκες πέτρες και γύρω γύρω καλύπτεσαι από ψηλούς βράχους λες και είσαι σε μια σπηλιά με οροφή τον ουρανό και πάτωμα τη θάλασσα ενώ εσύ να θέλεις να αρπάξεις το φεγγάρι που βολτάρει παρέα με τον ήλιο και θολώνει το πεντακάθαρο γαλάζιο. Αλλά του χαμογελάς και νιώθεις σαν μια μικρή κουκίδα που συμμετέχει στο κάδρο του που βλέπει από ψηλά.

DSC_1119

 

DSC_1131

Κόσμος ανύπαρκτος και οι μόνες φωνές που ακούγονται είναι δικές μας να εισβάλλουν απρόσκλητα στα τιτιβίσματα πουλιών που κάθονται ανα παρέες στα κλαδιά των δέντρων. Και σταματάς. Σταματάς να μιλάς για ν’ ακούσεις ήχους. Θα’ θελα να ήξερα τι έλεγαν με τόσο γρήγορη ροή του λόγου, αν συζητούν όπως εμείς στον κόσμο των ανθρώπων και τι νέα έχουν πουν καθώς βολεύουν τα ποδαράκια τους πάνω σε ένα κλαδί. Πιο πολύ πετούν παρά περπατούν. Πιο πολύ χορεύουν, στα δικά μου μάτια. 

DSC_1143

 

DSC_1162

ΥΓ1: Είναι τόσο διαφορετικός ο κόσμος στα χωριά, τόσο ζεστός, τόσο ομιλητικός, τόσο λίγο καχύποπτος. Δεν ξέρω αν ζηλεύω την ηρεμία τους ή αν είναι αυτό που έχω ανάγκη αλλά τέτοια μέρη με τραβούν κοντά τους. Βρίσκω πολύ ενδιαφέρον τους ανθρώπους που απο συνειδητή επιλογή αποτραβιούνται από τα μεγάλα αστικά κέντρα και μένουν εκεί. Έχω παραδεχτεί πολλές φορές ότι σε κάποια παράλληλη πραγματικότητα;, σε κάποια άλλη ζωή;, σε σφαίρα ονειρικής φαντασίας;, ήμουν νησιώτισσα και ψαράς. Φορούσα μπλε ολόσωμη φόρμα, ψάρευα συνέχεια και ο κήπος ήταν γεμάτος από τενεκεδένιες γλάστρες με καρέκλες καφενείου. Όπως με φαντάζομαι σε καμία είκοσι περίπου χρόνια. Στην παρούσα πραγματικότητα, δεν έχω ρίξει ούτε πετονιά.

DSC_1159

DSC_1170

ΥΓ2: Κύματα της θάλασσας χτυπούν ήρεμα πάνω σε μεγάλες πέτρες, πουλιά να περνούν άφοβα πάνω απ’ το κεφάλι σου, ανθρώπινες φωνές μέσα από μονοπάτια του βουνού αλλά και τον ήχο που κάνουν οι πατούσες σου καθώς περπατάς ξυπόλυτη πάνω στα βότσαλα.

DSC_1176

ΥΓ3: Ακόμα και ο ελληνικός καφές έχει άλλη γεύση εκεί. Πιο αυθεντικός. Και ξέρεις τι έχω παρατηρήσει; Ότι στα ορεινά χωριά παρέα με τον καφέ προσφέρουν και λουκούμι, ενώ στα παραθαλάσσια κουλούρι, χειροποίητο με άφθονο σουσάμι. Που το βουτάς στον καφέ και διαλύεις το καϊμάκι. Που καφές έχει μισή ακριβώς κουταλιά ζάχαρη, όπως και κάθε καφές μου. Εκεί που αφήνεις τον cappuccino στην άκρη και θέλεις τα απλά, τα κλασσικά και τα δοκιμασμένα. Τα σίγουρα δηλαδή. Τα βέβαια στον χρόνο και τον χώρο. Αυτά που -ίσως- στην καθημερινότητα σου ξεχνάς να προτιμήσεις και αναλώνεσαι συνεχώς στο καινούργιο και το νέο. Στα αλλιώς κι αλλιώτικα που εκείνα τα λεπτά που κάθεσαι στην καρέκλα του σκηνοθέτη και κοιτάς το Αιγαίο, παύουν να ισχύουν..

 

Την καλημέρα μου

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Dinosaurs!

Και ξαφνικά…εκεί που καθόμουν και άκουγα τη βροχή από τη διάπλατα ανοιχτή μπαλκονόπορτα μου…σκάει σαν αστραπή η ιδέα να σου μιλήσω για τους δεινόσαυρους. Τώρα βέβαια θα αναρωτιέσαι τι σχέση έχει ένα κοινωνικόμυστηριοπαράξενο blog να παιδεύεται με τέτοια θέματα, αλλά να, η επιθυμία μου να σου μιλήσω νίκησε οτιδήποτε άλλο κι έτσι άρχισα το typing.

Καταρχάς, να σου πω ότι σαν φοιτήτρια που είμαι (γι’ αυτό και η κατηγορία «αναμνήσεις μιας φοιτήτριας»(κλεμμένο από το γκέισας) είχα μέχρι πρότινος την πολυπόθητη πρακτική μου στο νηπιαγωγείο. Για την ιστορία, τελείωσε πριν το Πάσχα. Το θέμα που προετοιμάζαμε με τη φίλη μου, καθότι στην πρακτική πηγαίνουμε σαν τους Χιώτες, ήταν «Οι Δεινόσαυροι». Για τρεισήμισι μήνες σχεδόν που μας έχανες που μας έβρισκες, είμασταν κολλημένες και οι δυο στην vaiola μου(ακα laptop) η οποία vaiola χτυπούσε 24ωρα αδιαμαρτύρητα. Κάπου στα μέσα Μάρτη μαθαίνουμε ότι τελικά δεν θα διδάξουμε αυτήν την ενότητα στα παιδιά αλλά μια άλλη, έχοντας ως αποτέλεσμα όλος ο κόπος μας να πάει χαμένος. Απόλυτα χαμένος. Τα postIt έμειναν για μήνες στον τοίχο, οι χειρόγραφες σημειώσεις επίσης, sites καρφωμένα στα αγαπημένα μέχρι τώρα, και η επιφάνεια εργασία να έχει βομβαρδιστεί από αρχεία του word και φωτογραφίες δεινοσαύρων, βιβλία υπήρχαν στα πατώματα και τα λόγια είχαν περιοριστεί για αρκετό καιρό σε ανέκδοτα τύπου «Ξέρεις γιατί εξαφανίστηκαν οι Δεινόσαυροι; Γιατί δεν χωρούσαν στην κιβωτό του Νώε». Που μετά το ανέκδοτο γελούσαμε αλλά ο λόγος ήταν ακαθόριστος. Να μη στα πολυλογώ τώρα, ας περάσω στα νέα τους:

the-land-of-dinosaurs

  • Οι δεινόσαυροι πεινάνε: Οι δεινόσαυροι χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες με βάση την τροφή τους. Οι φυτοφάγοι και οι σαρκοφάγοι. Οι σαρκοφάγοι κατά κύριο λόγο είναι κοντοί και απλωτοί, με κοντό λαιμό και βαριά κίνηση ενώ οι φυτοφάγοι είναι με λαιμό μακρύ, το πιο μακρύ σημείο του σώματός τους, για να φτάνουν τα κλαδιά των δέντρων. Σου έχω και βίντεο με χαρούμενη μουσική:

http://www.youtube.com/watch?v=W0FOZ0-VpcU

  • Ένας δεινόσαυρος γεννιέται: Αν googlαρεις να μάθεις για τη γέννηση των δεινοσαύρων, θα διαβάσεις ότι οι δεινόσαυροι γεννάνε αβγουλάκια. Αν ξαναgooglαρεις και πας παρακάτω στις σελίδες, θα δεις φήμες να λένε ότι κάποια ήδη δεινοσαυρων γεννούσαν δεινοσαυράκια. Αυτό όμως που επικρατεί στην πλειοψηφία των απόψεων είναι ότι δεινόσαυροι γεννάνε αβγουλάκια. Άρα είναι ωοτόκα.

δεινόσαυροι.

  • Μα την ομορφιά σου: Κάποιοι από αυτούς έχουν λόφιο..άλλοι κέρατα…άλλοι πτερύγια..και άλλοι καβούκι. Υπήρχουν δεινόσαυροι που πετούν. Υπάρχουν δεινόσαυροι που κολυμπούν. Και υπάρχουν δεινόσαυροι που απλά περπατούν.

 

ΥΓ1. Το επάγγελμα που ασχολείται με τους δεινοσαύρους είναι η παλαιοντολογία και οι άνθρωποι ονομάζονται παλαιοντολόγοι. Έχουν ειδικά εργαλεία, όπως βουρτσάκια, μεγενθετικούς φακούς αλλά και σημειωματάρια για να γράφουν τις πληροφορίες τους.

ΥΓ2. Συγγενείς των δεινοσαύρων θεωρούνται οι χελώνες, οι κροκόδειλοι και μερικά πτηνά.

ΥΓ3. εδώ σου έχω κι άλλο βίντεο με τίτλο: Τι θα γινόταν εαν εμφανίζονταν ξανά οι δεινόσαυροι..

http://www.youtube.com/watch?v=0NujwaDyOHc

ΥΓ4. Ξέρεις που αλλού έχουμε δεινοσαυράκι; Εδω!:

http://www.youtube.com/watch?v=2s13X66BFd8

ΥΓ4. Α, α, πάρε κι αυτό το βίντεο…ήταν η παρηγοριά μου όταν μάθαμε το θέμα μας. Μα τερατάκια;!

http://www.youtube.com/watch?v=HJ_a4XJf9dg

ΥΓ5: Κι ότι άλλο ξέρεις για τους δεινόσαυρους, καλώς να μου το πεις!

 

Φιλιά, Αντριάνα!

Ποδήλατο πουά

Όταν ήμουν μικρή, έπαιρνα το πιο μεγάλο ποδήλατο της αυλής και ενώ κατάφερναν τα πόδια μου με το ζόρι να κάνουν κύκλο με πηδάλι, χανόμουν μαζί του στους δρόμους της πόλης. Συναγωνιζόμουν με τον ήλιο για το ποιος θα προλάβει να τερματίσει πρώτος στον αυτοσχέδιο στόχο, που δικός του ήταν πάντα να κρυφτεί πίσω απ’ τα βουνά και δικός μου να φτάσω το μεγάλο πεύκο. Εκεί, που σε κάθε τέλος διαδρομής έβρισκα στο πάτωμα πεσμένα κουκουνάρια και τα ξεψάχνιζα μήπως υπήρχε μέσα κανένας κουκουναρόσπορος να τον φάω με τα βρώμικα χιλιοσημαδεμένα χέρια μου. Μετά να σηκώσω το t-shirt όπως σήκωνε η γιαγιά μου την ποδιά της κάτω απο την κερασιά -και μου έδινε τα πιο ζουμερά κεράσια, για να τα ρίξω μέσα με σκοπό να τα ζωγραφίσω με πινέλα και έντονες μπογιές, αλλά στο τέλος όλο νευρίαζα γιατί έπρεπε κάπως να κρατήσω το ποδήλατο στην επιστροφή. ή άλλες φορές είχα μαζί μου την Kinga, που αντί να τη βγάζω βόλτα..με έβγαζε εκείνη, με τα καταγάλανα μάτια της να κοιτάνε απευθείας τα δικά μου καστανά, σαν να μου λένε «βγάλε το λουρί μου».

tumblr_mlg07cgJ5Q1qei7a7o1_500

tumblr_mmfx1fIXRg1qei7a7o1_1280

Στο ποδήλατο φοβόμουν ν’ αφήσω ταυτόχρονα τα δυό μου χέρια γιατί τα πόδια μου ήταν ήδη γεμάτα μελανιές. Και με τα χρόνια συνέχιζα να διστάζω, όσες άπειρες τούμπες κι αν έφαγαν τα μούτρα μου. Όπως σήμερα το βράδυ που διέσχιζα έναν καταπράσινο δρόμο με το μπλε πουά ποδήλατό μου και τα δέντρα στα αντικριστά πεζοδρόμια του δρόμου να ενώνουν τα κλαδιά τους σχηματίζοντας μια παρατεταμένη ανοιξιάτικη αψίδα. Ο δρόμος μύριζε νεραντζιές, όπως τότε στις γειτονικές αυλές που μύριζαν οι βερικοκιές.

tumblr_mmafrxNWLU1qei7a7o1_1280

ΥΓ1:Τέτοια εποχή οι άνθρωποι περπατούν με τα παντελόνια μαζεμένα ως τα γόνατα και φορούν ζακέτες. Όσο βραδιάζει τόσο λύνονται τα μαζεμένα μαλλιά και το βήμα γίνεται πιο χαλαρό κι αργό απ’ ότι το χειμώνα. Οι δρόμοι γεμίζουν από πεσμένα πέταλα των γιασεμιών και τα μπαλκόνια λειτουργούν ως στέκι χαμόγελου, ματιάς, κεριών, παρέας, φαγητού, φιλιού, αγκαλιάς, ζεστασιάς, χαράς, παιχνιδιού, παιδιού.

tumblr_ml7uykYFkq1s01xbbo1_1280

tumblr_mkzj4cjJF51qei7a7o1_500

ΥΓ2:Γυρνάς σπίτι και φοράς το διαφημιστικό φαρδουλό t-shirt του φίλου σου, που καλύπτει άνετα και τα πόδια σου αν τα μαζέψεις πάνω στην καρέκλα, με τα φαναράκια του μπαλκονιού να φτιάχνουν ατμόσφαιρα μαζί μ’ αυτό!

tumblr_m1m87jDttl1qe1m4uo1_500

ΥΓ3:Και από το βάθος ακούγεται μουσική, όποια! Αφήνοντάς τη να γίνει «χαλί» κάτω από τα χασμουρητά σας που μάταια προσπαθείτε να κρύψετε ο ένας απ’ τον άλλον απ’ την κούραση, με μάτια που επικοινωνούν πίσω από τις λέξεις. Αυτό που αποφεύγετε και οι δύο να πείτε, αλλά γνωρίζεις καλά ότι εκείνος παρακολουθεί πάντα καλύτερα τις κινήσεις σου απ΄οτι εσύ τις δικές του.

tumblr_mkj5r1lY9J1qei7a7o1_500

ΥΓ4:Σημεία του σπιτιού να είναι βομβαρδισμένα από πράγματα κι εσύ απλά να κάθεσαι σε μια καρέκλα. Κουτιά από παπούτσια κάνουν πύργο πάνω στη συρταριέρα γιατί δεν πρόλαβαν από πασχαλινές διακοπές να τακτοποιηθούν, μπουκαλάκια επέστρεψαν στη θέση τους στο μπάνιο, πλαστική κόκκινη βαλίτσα περιμένει κάτω από το ντουζ και εσύ να πάρεις το πρόγραμμα σου ξανά απ’ την αρχή μετά από ένα σύντομο διάλλειμα παύσης.

tumblr_mkboa67Uwi1qifn2ao1_500

ΥΓ5:Και κάπου εδώ θέλω να σου εκφράσω τη χαρά μου, για την παρέα που μου κρατάς εδώ! Και τα λόγια που μου λες εδω, εδώ και την παρουσία σου εδώ. Μη ξεχνάς και ότι ινσταγκραμίζομαι με την πρώτη ευκαιρία και θα με βρεις με μικρότερη συχνότητα να μπλογκάρω και εδώ.  Και το συνεχίζω λέγοντας ότι έχει ανυπέρβλητη μαγεία όταν το συνηθισμένο το κάνεις αλλιώς και βάζεις σ’ αυτό το κάτι φαντασί, μεράκι, διάθεση και εναλλακτικότητα. Να, όπως αυτό εδώ…

spray που κάνουν τα graffiti στους τοίχους σε ανοιχτό και σκούρο μπλε. Βούλες από διορθωτικό. Και λευκά κουμπιά ραμμένα στο επίσης βαμμένο καλάθι....
spray που κάνουν τα graffiti στους τοίχους σε ανοιχτό και σκούρο μπλε. Βούλες από διορθωτικό. Και λευκά κουμπιά ραμμένα στο επίσης βαμμένο καλάθι….

ΥΓ6: Κλείνοντας αυτό το ποστ, θέλω να μοιραστείς μαζί μου το διαφορετικό σου! Έλα, πες μου! Μα πες μου σου λέωωω.. Θέλω να μου πεις αυτό το συνηθισμένο που έκανες αλλιώς, γιατί δε γίνεται, όλο και κάτι θα έκανες! Έξαλλου το έχουν πει και τόσα μπλογκς…έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον κάτι όταν το μοιράζεσαι!

 

Φιλιά, Αντριάνα!

photos by; browndresswithwhitedots.tumblr.com