Νταμούχαρη Πηλίου..

 

Ένα από τα βράδια που ο ύπνος αρνήθηκε να συμφιλιωθεί μαζί μου και στριφογυρίζω στο κρεβάτι με τα ηχητικά του βήχα μου να διαλύουν την ησυχία της νύχτας. Βήχας που σε λίγες ώρες με τα πιτσιρίκια θα μετατραπεί σε βραχνάδα και η βραχνάδα σε αφωνία που θα οδηγήσει αυτόματα σε νοήματα. Νοήματα που όσο σε βλέπουν οι φίλες σου να τα χρησιμοποιείς τόσο τρυπούν τα αφτιά σου με τα γέλια τους. Εσύ τις ρίχνεις ένα δολοφονικό βλέμμα αλλά εκεί είναι που δίνουν ρέστα και χτυπιούνται σαν πιγκουίνοι πάνω στον πάγο. Σηκώνομαι απ΄ το κρεβάτι και παρατηρώ το δρόμο. Σε λίγες ώρες θα τρέχει ο κόσμος πανικόβλητος γιατί πρώτη μέρα της εβδομάδας που είναι θα αργήσει να ξυπνήσει. Τα γραφεία απέναντι θα γεμίσουν κυρίους και κυρίες που θα μπουν στο κτήριο κρατώντας το laptop ή ανεβασμένες σε ψηλά παπούτσια και θα ανοίξουν τα παράθυρα για καθαρό οξυγόνο όπως κάθε πρωί γύρω στις 8. 

DSC_0925

Έχω αρκετό χρόνο μέχρι να φύγω από το σπίτι και αντί να τελειώσω κάποια εργασία ξεμυαλίζομαι με φωτογραφίες, χρώματα, στάσεις, σκιές και πλάνα από γνωστή ταινία. Νταμούχαρη Πηλίου το περιεχόμενο τους, μέρος που γυρίστηκαν ορισμένες σκηνές του Mama Mia και οικισμός που πριν ονομαστεί έτσι λεγόταν Καλοκαίρι. Σαν ένα χωριό χωρίς πλατεία, με μικρά στριφογυριστά πλακόστρωτα δρομάκια που η κλίση τους σε τραβά γρήγορα να φτάσεις στα πολύχρωμα νερά του Αιγαίου που ξεκινούν με γαλάζια αποχρώσεις, συνεχίζουν με πράσινες και καταλήγουν σε σκούρο μπλε, με τέτοια ακρίβεια λες και πήρες πινέλα να τη ζωγραφίσεις.

DSC_0926

 

Τα νερά παράλογα ζεστά για Μάη μήνα, δεν κρατιέμαι και βουτάω μέχρι τη μέση. Η παραλία πλημμυρισμένη από κατάλευκες πέτρες και γύρω γύρω καλύπτεσαι από ψηλούς βράχους λες και είσαι σε μια σπηλιά με οροφή τον ουρανό και πάτωμα τη θάλασσα ενώ εσύ να θέλεις να αρπάξεις το φεγγάρι που βολτάρει παρέα με τον ήλιο και θολώνει το πεντακάθαρο γαλάζιο. Αλλά του χαμογελάς και νιώθεις σαν μια μικρή κουκίδα που συμμετέχει στο κάδρο του που βλέπει από ψηλά.

DSC_1119

 

DSC_1131

Κόσμος ανύπαρκτος και οι μόνες φωνές που ακούγονται είναι δικές μας να εισβάλλουν απρόσκλητα στα τιτιβίσματα πουλιών που κάθονται ανα παρέες στα κλαδιά των δέντρων. Και σταματάς. Σταματάς να μιλάς για ν’ ακούσεις ήχους. Θα’ θελα να ήξερα τι έλεγαν με τόσο γρήγορη ροή του λόγου, αν συζητούν όπως εμείς στον κόσμο των ανθρώπων και τι νέα έχουν πουν καθώς βολεύουν τα ποδαράκια τους πάνω σε ένα κλαδί. Πιο πολύ πετούν παρά περπατούν. Πιο πολύ χορεύουν, στα δικά μου μάτια. 

DSC_1143

 

DSC_1162

ΥΓ1: Είναι τόσο διαφορετικός ο κόσμος στα χωριά, τόσο ζεστός, τόσο ομιλητικός, τόσο λίγο καχύποπτος. Δεν ξέρω αν ζηλεύω την ηρεμία τους ή αν είναι αυτό που έχω ανάγκη αλλά τέτοια μέρη με τραβούν κοντά τους. Βρίσκω πολύ ενδιαφέρον τους ανθρώπους που απο συνειδητή επιλογή αποτραβιούνται από τα μεγάλα αστικά κέντρα και μένουν εκεί. Έχω παραδεχτεί πολλές φορές ότι σε κάποια παράλληλη πραγματικότητα;, σε κάποια άλλη ζωή;, σε σφαίρα ονειρικής φαντασίας;, ήμουν νησιώτισσα και ψαράς. Φορούσα μπλε ολόσωμη φόρμα, ψάρευα συνέχεια και ο κήπος ήταν γεμάτος από τενεκεδένιες γλάστρες με καρέκλες καφενείου. Όπως με φαντάζομαι σε καμία είκοσι περίπου χρόνια. Στην παρούσα πραγματικότητα, δεν έχω ρίξει ούτε πετονιά.

DSC_1159 DSC_1170

ΥΓ2: Κύματα της θάλασσας χτυπούν ήρεμα πάνω σε μεγάλες πέτρες, πουλιά να περνούν άφοβα πάνω απ’ το κεφάλι σου, ανθρώπινες φωνές μέσα από μονοπάτια του βουνού αλλά και τον ήχο που κάνουν οι πατούσες σου καθώς περπατάς ξυπόλυτη πάνω στα βότσαλα.

DSC_1176

ΥΓ3: Ακόμα και ο ελληνικός καφές έχει άλλη γεύση εκεί. Πιο αυθεντικός. Και ξέρεις τι έχω παρατηρήσει; Ότι στα ορεινά χωριά παρέα με τον καφέ προσφέρουν και λουκούμι, ενώ στα παραθαλάσσια κουλούρι, χειροποίητο με άφθονο σουσάμι. Που το βουτάς στον καφέ και διαλύεις το καϊμάκι. Που καφές έχει μισή ακριβώς κουταλιά ζάχαρη, όπως και κάθε καφές μου. Εκεί που αφήνεις τον cappuccino στην άκρη και θέλεις τα απλά, τα κλασσικά και τα δοκιμασμένα. Τα σίγουρα δηλαδή. Τα βέβαια στον χρόνο και τον χώρο. Αυτά που -ίσως- στην καθημερινότητα σου ξεχνάς να προτιμήσεις και αναλώνεσαι συνεχώς στο καινούργιο και το νέο. Στα αλλιώς κι αλλιώτικα που εκείνα τα λεπτά που κάθεσαι στην καρέκλα του σκηνοθέτη και κοιτάς το Αιγαίο, παύουν να ισχύουν..

 

Την καλημέρα μου

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Advertisements

11 comments

  1. Θέλω να κάτσω στην αυλή της τελευταίας φωτογραφίας σαν να μην υπάρχει αυριο….

    Μας ταξίδεψες… και άντε να συμμαζέψω τα μυαλά μου τώρα!

  2. Ακόμα και ο ελληνικός καφές έχει άλλη γεύση εκεί. Πιο αυθεντικός. Και ξέρεις τι έχω παρατηρήσει; Ότι στα ορεινά χωριά παρέα με τον καφέ προσφέρουν και λουκούμι, ενώ στα παραθαλάσσια κουλούρι, χειροποίητο με άφθονο σουσάμι.
    Εικόνα έκανα της λέξεις σου Αντριανα Καλήμερα ..Αγαπημένος προορισμός η μεριά του Αιγαίου εκεί…

    1. Νομίζω Δημήτρη ότι αν δεν κάνεις εικόνες τις λέξεις, δεν καταλαβαίνεις τι θέλω να πω…Και πολύ χάρηκα που μου το κάνεις αυτό γιατί δίνεις αξία.
      Διαφορετικά τα χωριά του Παγασητικού από του Αιγαίου, διαφορετικοί και οι πηλιορείτες με τους Βολιώτες.
      Φιλια πολλά!

  3. Είδα Νταμούχαρη και όρμηξα!!! 😉
    Ούτε και ξέρω πόσες φορές με σκαφάκι από τη Σκιάθο έχουμε πάει εκεί για ψαράκι.
    Στη Σκιάθο η οικογένεια μου έχει εξοχικό που απέκτησε πριν 41 χρόνια… άρα εκεί γύρω όλα έχουν εξερευνηθεί!
    Εύχομαι μια μέρα μαζί με τη νέα σου οικογένεια, να βρεθείς και να ζήσεις στην εξοχή… η ζωή έχει άλλη ποιότητα!
    ΑΦιλάκια και να έχεις μια όμορφη βδομάδα… χωρίς βήχα! 🙂

    1. Αλήθεια τη φαντάζομαι τη ζωή μου έτσι σε χρόνια μετά..βέβαια είναι εκ διαμέτρου αντίθετη από αυτήν που έχω τώρα.
      Η βδομάδα κύλησε με αλλεργικό ξερό βήχα που σιγά σιγά με βήματα χελώνας αποσύρεται.
      Πρέπει να μαγικά να γυρνάς αυτά τα μέρη με σκαφάκι. Οι γονείς μιας φίλης μου είχαν και τα είχαν γυρίσει κι αυτοί!

  4. Αντριανάκι, ωραία περιγραφή μας έκανες. Ρίξαμε μια ματιά και ας μην είμαστε εκεί.
    Πάντως σε νιώθω. Και εγώ πολλές φορές νιώθω μια ανάγκη να χαθώ απ’ τους τρελούς ρυθμούς της πόλης και να πάω να ηρεμήσω σε κάποιο χωριό, αλλά ξέρω πως όλα τα ωραία διαρκούν λίγο.
    Να περνάς όμορφα. Φιλάκια.

    1. Ξέρεις, πολλές φορές παρατηρώ ότι δεν μου φταίει η έρμη η πόλη αλλά οι επιλογές μου. Η τάση μου να υπερφορτώνω το πρόγραμμά μου. Ενω σε ένα χωριό πόσα πράγματα να κάνεις; Ένα πότισμα, ένα φρεσκάρισμα τις ψάθινες καρέκλες με το πέρας του χειμώνα, λίγο βερνίκι στα κουφώματα, καμιά βουτιά στη θάλασσα, το πρωί καφέ με τον σύμβιο το απόγευμα με τη γειτόνισσα, λίγο τρέξιμο σε ανώμαλο δρόμο… Ελάχιστα.

      Καλησπέρα Μαρινούκα:)
      χχχ

  5. (Υπόσχομαι να είναι το τελευταίο μου σχόλιο -για σήμερα) Δεν μπορώ να θυμηθώ πως σε ανακάλυψα αλλά είμαι τόσο χαρούμενη που συνέβη, όσο σε διαβάζω το μυαλό μου γεμίζει εικόνες και συναισθήματα, ο λόγος σου είναι τόσο όμορφος… Αυτό που φαντάζεσαι για την προηγούμενη σου ζωή, το φαντάζομαι και εγώ και την ανάγκη που έχεις να ζήσεις έτσι στο μέλλον, την έχω και εγώ. Δυστυχώς πολλοί λίγοι κατανοούν την πολυτέλεια του να ζεις έτσι, ξεγελασμένοι από την hype σύγχρονη ζωή μας -οι φίλες μου πάντως με κοροϊδεύουν. Σε ευχαριστώ γιατί όσο σε διάβασα μου θύμισες τα φοιτητικά μου χρόνια, τις ανησυχίες μου, τις ελπίδες μου και με έκανες να οπτικοποιήσω τις λέξεις σου -συνήθως βαριέμαι τα μεγάλα κείμενα και είμαι εικονικός τύπος (γραφίστρια βλέπεις)… Συγνώμη αν σε κούρασα, νομίζω είμαστε και κοντά στην ηλικία και χαίρομαι που υπάρχουν -ακόμα- δημιουργικά και σκεπτόμενα άτομα εκεί έξω. Και ψαγμένα μπλόγκς -πόσα fashion blogs na αντέξει αυτός ο κόσμος? (καλά ούτε ερωτική εξομολόγηση να έγραφα…) Α Και είσαι τόσο τυχερή που έχεις (τόσο) μικρά αδερφάκια…Αυτάαα από την καινούρια σου αναγνώστρια.
    Καλό απόγευμα,
    Ζένια

    1. Πραγματικά πολύ χαίρομαι όταν τη βρίσκουν που με ανακαλύπτουν! Σ’ ευχαριστώ για οτι μου λες, αλήθεια σ΄ευχαριστώ! Βασικά, αυτό που πιστεύω για την προηγούμενή μου ζωή είναι ότι ήμουν Άντρας, Νησιώτης, και Ψαράς, αλλά το πρώτο είπα να μην το γράψω μέσα στο κείμενο.. :p Καλά κάνεις και τα βαριέσαι, και σε μένα το ίδιο ισχύει αλλά μερικές φορές ξεχνιέμαι και γράφω κείμενα-σεντόνια.
      *Μα πραγματικά πόσα ακόμα να αντέξει?!
      **Γραφίστρια ε; Μ΄αρέσει η δουλειά σου, έχει δημιουργία, φαντασία, μεράκι…έχει πολλά! Και το κυριότερο, έχει ΤΕΧΝΗ!
      ***ναι, είναι πολύ μικρά:):) Σαν παιδιά μου χωρίς το άγχος της επιβίωσης..

      Καλό απόγευμα και καλό βράδυυ…;-)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s