Χορεύοντας με το περιθώριο..

Μέρες που το καθημερινό μπλέκεται με το σπάνιο. Το σκουρόχρωμο με το ανοιχτόχρωμο. Το μεγάλο με το μικρό. Το απελευθερωμένο με το ενοχικό. Το επίκεντρο με το περιθώριο. Μέρες που απλά ζεις. Ζεις και νιώθεις. Νιώθεις και αισθάνεσαι. Αισθάνεσαι και αγγίζεις. Αγγίζεις και βιώνεις. Βιώνεις σώματα. Σώματα στον τριγύρω χώρο σου. Είτε μέσα σε μια αίθουσα, είτε σε μια πόλη. Βρίσκομαι και πάλι σε μια πανεπιστημιακή αίθουσα χορού, χωρίς να είναι όλα τα κορίτσια μου μαζί. Είναι λίγες, πολύ λίγες αυτές που ξέρω. Οι υπόλοιπες γνωρίζουν το όνομά μου αλλά δυσκολεύομαι να θυμηθώ το δικό τους από τις ελάχιστες φορές που συστήθηκα μαζί τους στο καλωσόρισμα της χρονιάς και μετ’ έπειτα. Μου μιλούν αλλά είμαι αφηρημένη. Τους απαντάω μεν αλλά μετά από λίγο ξεχνάω τι τους είπα. Το μυαλό μου είναι αλλού, πετάει. Πετάει και φεύγει. Παρατηρεί τους άλλους, τα άλλα άγνωστα σώματα που ήρθαν επισκέπτες στην αίθουσα χορού που νιώθω ότι μου ανήκει. Σαν να εισέβαλλαν στο χώρο μου και εγώ δεν έχω μάθει ακόμα ποιος είναι ποιός, τι είναι αυτός, τι έχει κάνει και ήρθε στο μέρος μου, να πετύχει τί; Τι σκέφτεται; Παρατηρώ το σώμα τους γιατί πιστεύω ότι η κίνηση δεν λέει ψέματα ποτέ -σε αντίθεση με το λόγο- και ότι είναι αληθινή. Καθόμαστε στο πάτωμα σε κύκλο και καθώς γνωριζόμαστε, μερικοί γελάνε από αμηχανία. Γελάω κι εγώ μαζί τους και η βελόνα της αγωνίας μου εκσφενδονίζεται στο ζενίθ από το ναδίρ, ενώ παράλληλα ανησυχώ για τα ρούχα μου αν είναι κατάλληλα για τη μέρα. Συστηνόμαστε λέγοντας ο καθένας τον τόπο καταγωγής του και καμία άλλη ταυτότητα. Μαζί μου έχω τους αιτούντες ασύλου, που σου μιλούσα γι’ αυτούς εδώ, τις φοιτήτριες, και τους φυλακισμένους. Τους ανήλικους φυλακισμένους. Αυτοί που σκότωσαν, έκλεψαν, διακίνησαν, έμπλεξαν, που ήρθαν από την Αθήνα και ετοιμάζονται να ξαναφύγουν, που η λεπτή κινητικότητά τους ακυρώνει κάθε κίνηση χορεύτριας-φοιτήτρια. Κάθε ομάδα ανθρώπων από το σύνολο της αίθουσας έχει και τη δική της ιδιοτροπία στην κίνηση. Βλέπω φιγούρες του break dance από τα παιδιά του ασύλου και προσπαθώ να τις πετύχω, δοκιμάζω να αντιγράψω την «αθόρυβη» κίνηση των φυλακισμένων και παραλίγο να τους μοιάσω. Μετά πιάνω τον Χαμζά και χορεύω μαζί του. Για την ακρίβεια, κινούμε μαζί του. Με ενδιαφέρει το τώρα, το ότι βρίσκομαι εδώ μαζί του και όχι στο παρελθόν του. Το σώμα του μου δείχνει τις προθέσεις του και υπάρχουν φορές που τολμάει να έρθει πιο κοντά μου, τον αφήνω, τον εμπιστεύομαι. Για την ακρίβεια, προσπαθώ να τον εμπιστευτώ. Περπατάμε και με καθοδηγεί, έχω κλειστά τα μάτια. Τώρα η σειρά μου να τον καθοδηγήσω. Τον ρίχνω στο πάτωμα και πολύ ήρεμα στηρίζομαι με τις πατούσες μου πάνω στα κόκκαλα της σπονδυλικής του στήλης και φοβάμαι μη πονέσω το μικρότερο από το δικό μου σώμα του. Πατάω ακριβώς στα σημεία που πρέπει και νιώθω μια ανακούφιση όταν άκουσα τα σωστά  κρακ του σώματος. Αντιλαμβάνομαι ότι η προσπάθεια μου να μάθω για τη χαλάρωση των μυών, με ανταμείβει με το παραπάνω και νιώθω ευγνώμων που φίλοι μου εμπιστεύονται το σώμα τους να το χειριστώ. Νιώθω μια απίστευτη συγκίνηση που νομίζω ότι αποτυπώνεται στην κίνηση μου και δεν ξέρω αν είναι από τη διαφορετικότητα των ανθρώπων που βρίσκονται στον ίδιο χώρο ή από τη δική μου άνεση με το άγνωστο ανθρώπινο σώμα. Με το χορό συνδέονται όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους και οι φυλακισμένοι είναι οι άκρως περιθωριοποιημένοι. την ίδια στιγμή χόρευα με ανθρώπους που οι μισοί ήρθαν στη χώρα μου για να βρουν την ελευθερία τους και οι άλλοι μισοί που την έχουν χάσει. Κάποιοι την έχασαν για πταίσματα και άλλοι για κακουργήματα. Είναι άνθρωποι όμως, που αυτοί οι άνθρωποι μέσω του χορού απέκτησαν ουσιαστική επαφή μαζί μου κι εγώ μαζί τους. Έπιασα το χέρι τους, αυτό που πιθανώς να έκοψε κάποιο άλλο. Το χέρι τους που ίσως να έβγαλε δόντια από το στόμα άλλων ανθρώπων. Κι εκείνοι έπιασαν το δικό μου χέρι που πριν λίγες ώρες έπιαναν το χέρι μικρών παιδιών καθώς παίζαμε με πλαστελίνη. Τους κοίταξα κατά ματά και με κοίταξαν οπουδήποτε αλλού εκτός από τα μάτια. Με σκάναραν με έντονο βλέμμα από πάνω μέχρι κάτω, που σαφώς και το κατάλαβα.

ΥΓ1: Νιώθω το μεγαλείο της φύσης να δίνει ρέστα στο ανθρώπινο σώμα. Πόσο μου αρέσουν αυτά τα ανεπιτήδευτα σώματα. Αυτά που δεν φωνάζουν «εδώ το γυμναστήριο» αλλά τη φυσικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Και πόσο ωραίο είναι όταν το σώμα μαθαίνεις να το χειρίζεσαι χορεύοντας. Καθώς χορεύεις είσαι απλά ο εαυτός σου και τίποτα παραπάνω. Ακόμα κι αν δεν χορεύεις, δείχνει κι αυτό κάτι.

ΥΓ2: Άνθρωποι που επέλεξαν να επέμβουν στο σώμα τους χτυπώντας πολλά τατουάζ. Βλέπω ένα «ΣΑΓΑΠΩ» στο χέρι του και προκαλεί την περιέργεια μου να μάθω γιατί το έκανε, αλλά το καταπνίγω. Άνθρωποι με χαίτη. Με γυαλιά. Με μακριά μαλλιά. Με φρεσκοκουρεμένα. Άνθρωποι που αν τους έβλεπες φευγαλέα στο δρόμος, δεν θα καταλάβαινες ότι σκότωσαν ή περπατούσαν για 2 χρόνια ώσπου να φτάσουν Ελλάδα.

ΥΓ3: Με αγγίζουν και νιώθω τη σκέψη τους. Γίνομαι καθρέφτης μου και αντιλαμβάνομαι ότι δεν σοκάρομαι ούτε με τέτοια σκηνικά. ‘Τι αναίσθητη θεέ μου…» όπως θα έλεγε κάποιος, «ξέρω πού μπλέκω και με τί…» θα του απαντούσα.

ΥΓ4: Κι αργότερα βρίσκομαι σε σκηνικό φωτογράφησης, που αφήνω στην άκρη τους φακούς και μπαίνω μέσα στο πλάνο για να κινηθώ. Φωτογράφιση σε δημοτική βιβλιοθήκη που στεγάζεται και το αρχείο της πόλης για να μαζέψουμε το τελευταίο υλικό της χορευτικής ομάδας μας. Σκαρφαλώνω πάνω σε αρχεία σπουδαίων ιστορικών κτιρίων του τόπου και προσπαθώ να ισορροπήσω πάνω τους. Τσαφφφ… Παίζω με το φως και αφήνω τον φακό να έρθει σε απόσταση αναπνοής απ’ το πρόσωπό μου. Τεντώνομαι, ξαπλώνω, κυλιέμαι σε φακέλους και βιβλία με νόμους που ψηφίστηκαν κατά το παρελθόν και οι μαύρες φόρμες μου που λειτουργούν ως στολή γίνονται από τη σκόνη γκρι. Και αγγίζω το γραφείο του Πανταζόπουλου που έγινε δωρεά στο δήμο και τοποθετήθηκε εκεί μέσα. Ανοίγω ένα βιβλίο που έχει ξύλινη βιβλιοδεσία και μέσα τα κείμενά του είναι στα αρχαία αιθιοπικά. Αρχικά μαθαίνω ότι ήταν δάσκαλος των περισσότερων συνταγματολόγων της Ελλάδας, ενώ λίγο αργότερα ότι ήταν και του παππού μου(μη συνταγματολόγος). Ακούω και μια ατάκα από τον ιστορικό που συζητά μαζί μας, ότι για να είναι κάποιος ακόλουθος του συντάγματος πρέπει να είναι υπηρέτης της δεξιάς, και μου βγαίνει ένα αυθόρμητο νεύμα.

ΥΓ5: Κι αν είσαι περαστικός αναγνώστης που βρέθηκε τυχαία στο blog μου, να σου πω ότι..ναι! Όλα τα παραπάνω είναι αληθινά. Θα τα βρεις σε λίγο καιρό δημοσιευμένα στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σου και το δικό μου μικρό συγγραφικό έργο μεταφρασμένο σε άλλες γλώσσες. Αλήθεια!

 

Φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

2 thoughts on “Χορεύοντας με το περιθώριο..

  1. ΑΦιλάκια και μια μεγάααααααααααλη αγκαλιά Αντριάνα μου… έχω πολλά να γράψω και ίσως τα πω στην επόμενη μου ανάρτηση που αφορά όλους μας, μικρούς μεγάλους! 😉

    1. με χαροποιεί το γεγονός ότι σου δημιούργησα την επιθυμία να πεις τόσα πολλά:)
      ίσως κι εγώ τελικά να είχα να πω πολλά περισσότερα αλλά περιορίστηκα μόνο σε αυτά. αυτές τις στιγμές που περνώ με το χορό, προσπαθώ να τις αποτυπώσω στο μπλογκ όσο πιο παραστατικά γίνεται, αλλά πολλές φορές, στο τέλος, συνειδητοποιώ ότι οι λέξεις απλά δεν φτάνουν για να πω όλα αυτά που θέλω. Και το θέμα σε όλο το παραπάνω είναι ότι θα τρέχει από Σεπτέμβρη -το νέο προτζεκτ με φοιτήτριες και φυλακισμένους- ενώ εγώ αποχωρώ από την φοιτητούπολή μου τέλος του μηνός. Θα μου πεις ότι ήμουν στο προηγούμενο, το μεγαλύτερο και το πιο «βαρύ»..αλλά κι αυτό έχει το φορτίο του, που τέτοια φορτία λίγο να είσαι ευαισθητοποιημένος, σε αγγίζουν!

      Καληνύχτα μάγισσα:)
      *ανταποδίδω την αγκαλιά:))

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s