Να ανεβώ στη ζυγαριά; Όχι, ευχαριστώ…

Πόσο περισσότερο κοινή μπορώ να γίνω; Πόσο συνηθισμένο κείμενο αυτό που ακολουθεί; Πόσο κλισέ λόγια αυτήν την εποχή; Και πόσο τα ίδια και τα ίδια έχεις διαβάσει;

Προτιμώ να με κλειδώσεις σ’ ένα δωμάτιο με τα τραγούδια της Celine Dion και τέρμα τα decibel, πάρα να μου κολλήσεις δίαιτα με μαγνητάκι σουβενίρ στο ψυγείο και να μου πεις «ξεκίνα την»! Επίσης, με άδειο στομάχι δεν μπορείς ούτε να κοιμηθείς, ούτε να σκεφτείς σωστά, γι’ αυτό σε κάθε μια από τις δύο περιπτώσεις, το πιρούνι μου έπαιρνε φωτιά.

Oyster 100 party at The Grounds

Δεν θυμάμαι ποτέ να ακολουθώ μια αυστηρά δομημένη δίαιτα, να τρώω μέχρι μια συγκεκριμένη ώρα της μέρας, ή να βγαίνω έξω και να λέω «αχχ όχι..ας μη πάρουμε αυτό γιατί έχει παραπάνω ντρεσινγκ, και πολλές θερμίδες. Αν το φάμε, μετά θα πρέπει να αυτομαστιγωθούμε όλο το επόμενο πρωί πριν κυκλοφορήσουμε έξω. Εντάξει;» αλλά τις περισσότερες φορές με κάποιον τρόπο κρατούσα τα κιλά μου στο επιθυμητό σημείο, με εξαίρεση βέβαια τις μέρες που είχα παράσταση ή φωτογράφηση και τρεφόμουν όλη μέρα με καφέδες, σταφύλια και βρασμένα κάστανα. Το τελευταίο τετράμηνο όμως, οι παραστάσεις μειώθηκαν απότομα, οι φωτογραφήσεις ελαττώθηκαν και οι ώρες που ξόδευα μπροστά στον υπολογιστή διαβάζοντας και γράφοντας για το πανεπιστήμιο αυξήθηκαν δραματικά.

tumblr_m8pda16PjQ1rzx0i7o1_500

Σε κάθε κείμενο που διάβαζα για να προσθέσω αποσπάσματα σε κείμενά μου, σε κάθε πλάνο διδασκαλίας που μελετούσα και σε κάθε κείμενο που ερχόταν στα email μου για έλεγχο και διορθώσεις, ενεργούσα συνδυαστικά με το μασούλημα. Σοκολάτες, παξιμάδια, καφέδες, πρόχειρα μαγειρεμένα φαγητά και ό,τι άλλο που απαιτεί λίγο χρόνο και δεν κινδυνεύει να χαλάσει στις πρώτες ώρες παραγωγής του είχε λεηλατήσει το ντουλάπι μου για τα καλά, με το ψυγείο να έχει αδειάσει πλήρως από υγρά, φρούτα και ό,τι άλλο μπορεί να συμβάλει σε μια -σχετικά- σωστή διατροφή. Δεν θα πω ισορροπημένη, γιατί δεν έχω ιδέα τι τροφές χρειάζεται η μέρα για να χαρακτηριστεί ισορροπημένη και από την πρώτη στιγμή που έμεινα μόνη μου σε σπίτι, στο ψυγείο μου υπήρχε καθημερινά βούτυρο αγελαδινό.

SONY DSC

7be37c4495a0f67b0303c9977a6bd51e

 

Θυμάμαι, κάθε χρόνο από το Πάσχα μέχρι τέτοια εποχή, να βροντοφωνάζουν γυναικεία blogs και site πως να χάσεις 7 κιλά σε 2 βδομάδες, και μετά τα αντρικά να σου δίνουν μυστικά για το πως να αποκτήσεις το τέλειο six pack λίγο πριν απλώσεις το αντηλιακό σου. Μόνο που αυτή τη χρονιά το δικό μου six pack χάθηκε…και πώς αντέδρασα; Μόλις το ανσασερ έφτασε ισόγειο ξαναπάτησα το κουμπί για να ανεβώ να αλλάξω παντελόνι. Για την ακρίβεια να περάσω από το «παντελονάκι», στο «παντελόνι». Σώμα bodybuilder δεν είχα ποτέ, δύναμη να ανοίξω σφραγισμένα βάζα επίσης, ενώ έχω ακούσει διάφορα κομπλιμέντα για μέρη του σώματος μου μηδαμινά αφορούσαν τα πόδια μου αλλά και μικρό παιδί όταν ήμουν δεν θυμάμαι το σκαρί μου(ο σωματότυπος αν το θέλεις με άλλη λέξη) να βοηθάει αυτό το σημείο του σώματός μου, ώστε να φαίνομαι αδύνατη. Πάντα είχα ένα σημείο που αδυνάτιζε ελάχιστα και κάθε φορά που έβγαινα από την αθλητική πισίνα μετά από προπόνηση, ήταν τόσο πρησμένοι οι μύες που αναρωτιόμουν αν στον ύπνο μου υπνοβατούσα και έπαιρνα αναβολικά χωρίς να το θυμάμαι το πρωί. Για αρκετά χρόνια όσο έκανα κολύμβηση τα καλοκαιρινά μου παντελόνια έφταναν μέχρι τον αστράγαλο χωρίς φυσικά να είναι slim fit. Δεν υπήρχε λόγος για παντελονάκια ή μέχρι τον αστράγαλο γιατί ειδικά στα δεύτερα, όχι μόνο δεν μου φαινόντουσαν κομψά αλλά επιπλέον έβλεπα να μου αφαιρούν πόντους.

tumblr_m0w71jCo3e1rqy6sqo1_500

Δυστυχώς, εμείς οι γυναίκες συνεχώς συγκρίνουμε τους εαυτούς με οτιδήποτε καλύτερο περάσει μέσα στην εμβέλεια μας, και τα μάτια μας είναι τόσο ραντάρ σε θέματα εμφάνισης, που θέλει αρκετή δουλειά με τον εαυτό μας για να αποδεχτούμε ότι το σώμα μας δεν είναι ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί και να περάσουμε σε φάση βελτίωσης του σε ένα επόμενο επίπεδο. Όλα τα μοντέλα-πρότυπά μας είναι ψιλόλιγνες καλλονές που βλέπουμε σε περιοδικά, στην τηλεόραση, σε διαφημίσεις του youtube, στο tumblr, ή ακόμα και σε παρέα κοριτσιών που ήρθε να καθίσει στο διπλανό τραπέζι της καφετέριας που είμαστε με τις φίλες μας. Σπάνια θα δεις να αποτελεί πρότυπο εμφάνισης μια γυναίκα που είναι συγγραφέας αλλά εμπνέει τύπο και ακόμα πιο ελάχιστα θα ενθουσιαστούμε με πρότυπα που αντίστοιχα στον αντρικό χώρο συμβαίνει με το μουστάκι κάποιου μεγάλου και σπουδαίου cowboy. Θέλουμε να αγγίζουμε το τέλειο, να έχουμε τα πιο ενυδατωμένα μαλλιά, την πιο λαμπερή επιδερμίδα, το τέλειο στήθος και ένα τέλειο περπάτημα πάνω σε ψηλά τακούνια που θέλει όλους τους άντρες να πέφτουν στις γάμπες μας. Τα έχουμε αυτά, μπορεί να μην τα έχουμε όλα και στον ίδιο βαθμό, αλλά τα έχουμε. Το θέμα είναι ότι δεν τα αναγνωρίζουμε. Ίσως να είναι και ο περίγυρος που σε θέλει να εστιάζεις στα πέντε(;), δύο(;), ένα(;) αρνητικά του σώματός σου.

tumblr_mdx557TDEr1rnbdaho1_500

Δεν αναγνωρίζω την επίπεδη κοιλιά μου κι ας έχει χαθεί το six pack, δεν βλέπω ότι τα χέρια μου είναι ευθείες λεπτές γραμμές λες και ζωγραφίστηκαν με χάρακα, αλλά ούτε βλέπω το πλήθος των μαλλιών μου που για να τα μαζέψω ψάχνω το πιο μεγάλο λαστιχάκι. Αντιθέτως, βλέπω τα δάχτυλα του χεριού μου που τείνουν να μοιάσουν τα καρότα, τις άκρες των μαλλιών μου που έχουν ψαλίδα, και τις γάμπες μου που αν τις κοιτάξω από πίσω σε καθρέφτη μοιάζουν με κύπελλα αθλητικά.

tumblr_mdjyalcQ901r3t8ico1_500

tumblr_mmog3ww6I01qers97o1_500

ΥΓ1: Ωραία, αναγνώρισα το γεγονός ότι έχω βάλει τρία κιλά. Παραδέχθηκα ότι δεν κάνω για το σώμα μου όλα αυτά που έκανα για να διατηρηθεί σε μια καλή φυσική κατάσταση. Μέτρησα τις απίστευτες ώρες που πέρασα καθισμένη σε μια καρέκλα. Και παρατήρησα πόσο κακή διατροφή είχα αυτούς τους μήνες. Και τι κάνουμε τώρα; Πως τα χάνουμε; Πως θα φύγει η κυτταρίτιδα που αυξήθηκε; Πως θα τολμήσω να βάλω παντελόνι που τελειώνει σε ψηλό σημείου του μηρού; Τα τρία κιλά που έβαλα φυσικά και δεν είναι τόσο ορατά/σημαντικά για φέρουν τον κατακλυσμό του μπλογκ, αλλά από τη στιγμή που τα βλέπω και ενοχλούν εμένα, γίνονται!

tumblr_mg2dtsZzi81rqy6sqo1_500

ΥΓ2: Με ενοχλεί το γεγονός ότι νέοι άνθρωποι δεν φροντίζουν το σώμα τους. Δεν είναι τόσο ωραίο να μην εκμεταλλεύεσαι την ενέργειά σου; Πόσο όμορφο αισθητικά μπορεί να είναι ένα αφρόντιστο σώμα που το χρησιμοποιεί ο ιδιοκτήτης τους μόνο για συμφέρον; Επιπλέον, τουλάχιστον εμένα ποτέ δεν μου άρεζαν τα σώματα που εξέπεμπαν ανορεξία και θα ήταν λίγο κάφρικο να αναφερθώ θετικά σε όλες αυτές τις κοπέλες που πλήττονται με αυτήν την ασθένεια. Όπως, επίσης, δεν θα μιλήσω θετικά για όλους αυτούς τους άντρες που έχουν ψύχωση με τα γυμναστήρια και στέκονται μπροστά σου σφίγγοντας τους μυες των χεριών τους για να πουλήσουν ιστορία…εξάλλου κι αυτός είναι ο λόγος που δεν ζηλεύω τα γυμναστήρια, γιατί δεν αντέχω να βλέπω άντρες να κοιτιούνται με ύφος γυναικείου ψώνιου στον καθρέφτη για να παρατηρήσουν αν έκαψαν όλο το νερόβραστο κοτόπουλο και την κομματιασμένη ντομάτα που έφαγαν το μεσημέρι και σε ρωτήσουν με ύφος που δεν το έχουν ούτε τα μοντέλα «εε…τελειώνεις σύντομα; γιατί θέλω να ξεκινήσω τα σετ μου».

ΥΓ3: Επιστρέφοντας στη δική μου περίπτωση τώρα, μου ήταν αρκετά άσχημο που διάβαζα και να έγραφα μέρα-νύχτα για το ανθρώπινο σώμα και την κίνησή του ενώ το δικό μου το είχα παραμελήσει. Ήξερα ότι όταν θα έβγαινα στην παραλία το σώμα μου δεν θα ήταν όπως έξι μήνες πριν και ήταν αδύνατον μέσα σε μια βδομάδα να το φτάσω στο προηγούμενο σημείο του. Τις γνώσεις τις είχα, τον χρόνο όχι. Από εκεί και πέρα ξεκίνησα να εκμεταλλεύομαι την επιθυμία μου για εκτόνωση και κάθε βράδυ που έπεφτε για τα καλά η θερμοκρασία φορούσα αθλητικά παπούτσια και έτρεχα στους δρόμους της πόλης. Στο δρόμο για τη δουλειά έτρωγα από καμιά βανίλια ή μερικά δαμάσκηνα, τους ορόφους τους κατέβαινα με τα πόδια, και όταν καθόμουν στον υπολογιστή είχα μαζί μου ένα μπουκαλάκι νερό με στόχο να αδειάζω ένα στη μία ώρα ή να κινώ τυχαία σημεία του σώματός μου εκτός από τα κοκαλάκια πάνω στα οποία κάθομαι. Όπως και στη θάλασσα έχω αυξήσει τις διαδρομές μέσα στο νερό κινώντας πιο τα πόδια μου.

tumblr_m1iiaoYrdW1qcck88o1_500

ΥΓ4: Δεν ξέρω αν αυτά που έγραψα στο παραπάνω υστερόγραφο πιάσουν και με βοηθήσουν να νιώσω πιο άνετα, ούτε αν καλύπτουν ένα αρκετά ενεργειακό σώμα -θα το δείξει ο χρόνο αυτό. Αυτά όμως μπορώ να δώσω στην παρούσα φάση κι αυτά θα δώσω. Καλύτερα σώματα από το δικό μου εννοείται πως θα βλέπω κάθε φορά που θα βγαίνω από εδώ και πέρα στην παραλία. Θα εξακολουθώ να κάνω άνετα τον ξερόλα σε κάθε περίπτωση που το θέμα συζήτησης αφορά το ανθρώπινο σώμα κι ας μη τα τηρώ η ίδια πάντοτε. Εξακολουθώ να μην έχω συμβιβαστεί με το σώμα μου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα γίνω επίπονη μαζί του για να το βελτιώσω, γιατί πλέον το κάθε σώμα το «πονάω» είτε είναι δικό μου, είτε των παιδιών μου στο σχολείο, είτε..είτε..είτε… Απλά από τη στιγμή που συνειδητοποίησα το γεγονός ότι άρχισα να παχαίνω, ξεκίνησα κι εγώ με τη σειρά μου να το βελτιώνω. Για την ακρίβεια, το ερμήνευσα σαν μια αφετηρία επαναπροσδιορισμού πραγμάτων. Αυτά.

Φιλιά, Αντριάνα!

 

 

photos by: 1000flavours.tumblr.com

 

Advertisements

Καρέ Καρέ..

Θα μπορούσα να σου πω όλα αυτά που θέλω με έναν και μόνο ήχο. Αυτόν που κάνει το πικ απ, όταν επιστρέφει η βελόνα στη θέση της. Και κάπου εδώ είναι μια καλή ευκαιρία να ξεκινήσω να σου μιλώ για τότε, που ξόδευα άπειρα λεπτά κοιτώντας τις στροφές του βινυλίου, που σαν τρίχρονο παιδί ήμουν γεμάτη απορίες…αλλά όχι. Σε παίρνω από εκεί, τρέχω στον χρόνο και σε τοποθετώ λίγα χρόνια πριν. Εκεί που μάζευω τα ρούχα μου, φορτωνω την κατακόκκινη βαλίτσα στα τρένα, με προορισμό το νέο σπίτι μου. Το φοιτητικό. Σ’ εκείνο το αλλόκοτο καλοκαίρι που ο καθένας έλεγε το μακρύ του και το κοντό του…ό,τι να’ ναι δηλαδή…»ναι, ναι, στα οικονομικά, στα οικονομικά να πας..άριστα έγραψες σ´ αυτα, θα είναι καλή επιλογή Αντριάνα»…»γίνε παιδί μου μια δασκάλα να έχεις μια χαρα συνθήκες εργασίας. 13:00 η ώρα θα φτάνει και θα γυρνάς στο σπίτι σου. τα καλοκαίρια;; 3 μήνες διακοπές! άσε κιόλας που θα καταλαβαίνεις και τις γιορτές με τα πιτσιρίκια.»…»μμμ κυρά δασκάλα θα γίνεις;!», που.το.αποκορύφωμα.όλων ήταν ο καθηγητής ανάπτυξης των εφαρμογών σε προγραμματιστικό περιβάλλον! Σκύλιαζε κάθε μέρα, όλη μέρα, συνεχώς, να ασχοληθώ με τον προγραμματισμό…»μα κορίτσι μου, πες μου ένα λόγο να μην πας εκεί; Δε βλέπεις που οι εργασίες σου ξεφεύγουν; Θα μπορέσεις να κάνεις πολλά πράγματα. Για να στο λέω τόσο, κάτι βλέπω!» που εντέλει, με το πολύ ψηστήρι τη δήλωσα την πληροφορική, αλλά η θέση της ήταν ακριβώς κάτω από τη σχολή που πέρασα. Και μη νομίζεις ότι ήμουν το παιδί φαινόμενο, από την πολλη τους τη χαρά τα έλεγαν τα παραπάνω, διότι όπως έλεγα και σε ένα πολύ παλιό μου κείμενο, μέχρι τελευταία στιγμή γελούσε κάθε παρδαλό τετράποδο στο ενδεχόμενο του πανεπιστημιου. Τα βιβλία για χρόνια τα ανοιγα, εβλεπα τις εικόνες και το έκλεινα. Άντε και καμιά άσκηση να λύσω, μονο αν είχα κάποιον πάνω απ’ το κεφάλι μου. Το ίντερνετ, όμως φίλη, όλα κι ολα, αυτο το ήξερα απ’ έξω κι ανακατωτά! Απορώ πως δε βρέθηκα πουθενά κλεισμένη..κλείνει η παρένθεση. Από το τέλος του καλοκαιριού, λοιπόν, οι ανθρωπότητα, οι γονείς, τα παιδιά, και άλλοι αθώοι και συνάμα ανυποψίαστοι άνθρωποι, ετοιμαζόντουσαν ψυχολογικά και εγκεφαλικά να δεχθούν εμένα ως εκπαιδευτικό στην προσχολική εκπαίδευση. Τώρα βέβαια, όσοι πρόλαβαν να ετοιμαστούν, καλώς, διότι πολύ σύντομα θα είμαι και με τη βούλα μια ωραιότατη κυρα-δασκάλα! Τα συγχαρητήρια σου μπορείς να τα κρατήσεις για λίγο αργότερα, που θα κρατάω το πτυχίο στα χέρια μου, διότι αν μου τα πεις από τώρα θα ψωνιστώ και θέλω να κρατήσω χαμηλό προφίλ η ατιμη. Πάει η πληροφορική φίλη μου, ξίνισε τα μούτρα ο καθηγητής, μερικοί φίλοι, το πανεπιστήμιο το ίδιο που τελικά δεν άνοιξε τις πύλες του για πάρτη μου, αλλά δεν πειράζει, νομίζω πως μπορεί να ζήσει αυτός ο κλάδος και χωρίς την αιθέρια ύπαρξή μου.

Φτάνω που λες στη Ρόδο, γραφομαι στη σχολη, παιρνω την ωραιοτατη μετεγγραφη μου για Θεσσαλία, και για να μη στα πολυλογώ, τα δύο πρώτα χρόνια της σχολής μου ήμουν μόνιμος κάτοικος Αθηνών. Αδύνατον να συμβιβαστώ με το γεγονός ότι δεν θα σπούδαζα Αθήνα. Αδύνατον να συμβιβαστώ με οποιαδήποτε άλλη πόλη. Ήθελα να ήμουν εκεί. Στους φίλους μου, στον φίλο μου, στα όνειρα που είχα πλάσει με τη φαντασία μου, στη μεγάλη μου καψούρα, στο μαγευτικό κόψιμο της ανάσας που παθαίνεις όταν τη βλέπεις από ψηλά λίγο πριν σβήσει ο ήλιος στη θάλασσα, στο να βλέπεις τα φώτα της πόλης να ανάβουν ένα ένα και να λες «εκΕΙ θα πάω να περπατήσω τώρα». Που όσο έχω περπατήσει στην Αθήνα, δεν έχω περπατήσει πουθενά αλλού. Που ό,τι βλακεία έχω κάνει εκεί, δεν έχω κάνει επίσης πουθενά αλλού. Σε μια περιοχή έμεινα πάντα, Κάτω Πατήσια, με ένα πέρασμα από Εξάρχεια και μια μικρή(μεγάλη) διαμονή Αιγάλεω. Ας μη σου πω καλύτερα τι άσχημο έχει πιάσει το μάτι μου στην περιοχή των Πατησίων, αλλά δεν θα ξεχάσω, αυτήν την αγωνία που είχα από τη στιγμή που έκλεινα πίσω μου την τζαμενια πόρτα και κατηφόριζα το δρόμο μέχρι να βγω στην Αχαρνών ή τις τελείως διαφορετικές μυρωδιές που έπαιρνε η ατμόσφαιρα κατά τη διάρκεια της μέρας, ή τα βράδια που δεν με έπιανε ύπνος και χάζευα τους περαστικούς από κάτω που προσπαθούσαν να θυμηθούν το σπίτι τους.

Περιπλανώμενος ταξιδιώτης φίλη μου. Και ειδικά στο πρώτο έτος που δεν γνωρίζεις πολλά από ταξίδια και είσαι τελείως ψαρωμένη με όλα αυτά που λέγονται ΜΜΕ-εισπράκτορας-κράτηση θέσης-φοιτητική έκπτωση, οι βαλίτσες είχαν τα πιο ακατάλληλα ρούχα και τα δρομολόγια τα προλαβαίνεις στην κόψη του ξυραφιού. Παίρνεις, παίρνεις, παίρνεις ρούχα, που για να φτιάξεις τη βαλίτσα ξεκινούσες από την προηγούμενη, και πάντα, μα πάντα, ξεχνούσες κάτι απαραίτητο. Τώρα βέβαια, μετά από αρκετά χρόνια στις διαδρομές, απλά με μια μεγάλη τσάντα εξακολουθώ να βολοδέρνομαι στους δρόμους. Και εννοείται πως κάνουν μπαμ από μακριά τα μικρά τα φοιτητάκια, έχουν αλλιώτικο αέρα.

ΥΓ1: Για το έξω τώρα. Που πραγματικά θεέ μου…πόσο βγήκα τα δύο πρώτα χρόνια; Και που δεν πήγα! Παράπονο δεν έχω…από open party σε θεοσκότεινα ροκάδικα και από πανκ παρτυ σε μπουζούκια. Και τώρα που είπα «μπουζούκια». Αχ πες μου, πες μου λίγο, γιατί τόσοι κάτοικοι αυτής της χώρας να κόβουν φλέβα για μπουζουκοκατάσταση; Γιατί; Ένιωθα σαν τη μύγα μες το γάλα όσες φορές πήγα, ξενέρωτη, αλλά όλα κι όλα, τα τραγούδια τους τα έμαθα, έτσι βρε αδερφέ για να πιάνω το feeling της εξόδου… Αργότερα στρώνει η κατάσταση, ξέδωσες όσο ήταν να ξεδώσεις και βγαίνεις πιο συνειδητά, επιλέγεις διαφορετικά τα μαγαζιά και την παρέα με την οποία βγαίνεις και δεν σε κατακλύζει τόσο η φαντασμαγορική ιδέα της εξόδου -όπως γίνεται στην αρχή της ελευθερίας σου. Και πάλι εδώ η καινούργια φοιτήτρια με την παλιά σαφώς ξεχωρίζουν. Η καινούργια θα ετοιμάζεται 3 ώρες πριν το ραντεβού, θα βαφτεί όπως θέλει η μόδα γιατί έχει χρόνο να την παρακολουθήσει -σχεδόν πάντα βλέπεις κόκκινο κραγιόν με έντονο μαύρο μάτι, θα φτάσει με τις ψηλές-ψιλές της γόβες και το μαλλί πράσο, θα πει πέντε κουβέντες και θα αφήσει το χρόνο μέσα στο μαγαζί να κυλήσει αργάάά αργάάά, παρέα με 2 3 σφηνάκια, έτσι..για να γίνει πιο πολύ της πιάτσας. Η παλιά φοιτήτρια πάλι, που όλο κάποιο πήξιμο θα τρώει με εργασίες/δουλεία/πρακτικές/βάλεότιάλλοθέλεις θα ξεκινήσει να ετοιμάζεται 1 ώρα πριν το ραντεβού, θα φτάσει με τα -ίσως- ψηλά παπούτσια της αν δεν πονούν τα πέλματα, και μόλις καθίσει με το ποτό στο χέρι θα θεωρήσει τόσο σπουδαίο και σπάνιο αυτό γεγονός (το να βγει δηλαδή) που νομίζει ότι όλος ο κόσμος της ανήκει, κι έτσι μέσα σε λίγα λεπτά έχει κάνει φίλο το barman, το dj, έχει μιλήσει με άλλο αέρα στο παιδί της πόρτας που κανονίζει τα τραπέζια και έχει πιάσει το καλό σταντ φυσικά που είναι ταυτόχρονα δίπλα στον barman, στον dj, με εύκολη πρόσβαση στις γυναικείες τουαλέτες και θέα όλο το μαγαζί. Το κόκκινο κραγιόν δεν είναι απαραίτητο, ίσως το make up για νακαλύψει ατέλειες και φυσικά ο χρόνο κατά πολύ περιορισμένος για να ακολουθήσεις αυστηρά τη μόδα. Και θα συνεχίσω λέγοντας ότι είναι πολύ φυσικά όλα τα παραπάνω και όλες τα περνάμε Ο.Λ.Ε.Σ. Τώρα για τους άντρες φοιτητές, δεν ξέρω, δεν είχα ιδιαίτερες σχέσεις με φοιτητές του άλλου φύλου γιατι είμασταν και μια σχολή που στα 160 κορίτσια, υπήρχαν 4 αγόρια.

ΥΓ2: Για το φαγητό ας μη μιλήσω καλύτερα…που πραγματικά εκείνη τη μέρα που προσπάθησα να φτιάξω μπιφτέκια με πατάτες πραγματικά θα τη θυμάμαι για χρόνια ακόμα. Ήμουν στο πρώτο έτος βεβαίως, βεβαίως, που ήθελα σόνι και ντε να φτιάξω αυτό το φαγητό. Ξεκινάω λοιπόν, και δεν ξέρω πως συνέβη αυτό αλλά κάηκε…οι πατάτες έμοιαζαν με ξυλοκέρατα, αλλά πραγματικά δεν κατάλαβα πως συνέβη…και το κορυφαίο ήταν ότι δεν ήμουν μόνη μου στο σπίτι οπότε ήταν 4 μάτια μπροστά από το φούρνο. Εντωμεταξύ, το άλλο που μου έσπαγε τα νεύρα στο φαγητό ήταν το σουπερ μάρκετ! Ειδικά το πρώτο εξάμηνο δεν μπορούσε το μυαλό μου να στροφάρει και να σκεφτεί ότι για να φάω θα πρέπει να μαγειρέψω και για να μαγειρέψω θα πρέπει να πάω σούπερ μάρκετ και τα σούπερ μάρκετ είναι συγκεκριμένες ώρες και μέρες ανοιχτά. Και άντε, έχεις τα υλικά μπροστά σου, πως στην ευχή θα τα συνθέσεις για να φτιάξεις κάτι που να μασουλιέται και να μη μοιάζει με ξέρασμα; Αρχικά, καθιέρωσα να πηγαίνω κάθε Σάββατο στις 5 το απόγευμα αφότου είχα ξυπνήσει για πρωί, αλλά ήταν τόσο λάθος επιλογή γιατί το προηγούμενο βράδυ το πορτοφόλι άδειαζε στα ποτά και ήταν πραγματικά οδυνηρό να αδειάζει δεύτερη μέρα καπάκι (ειδικά αν έχεις να πάρεις λάδι ή καθαριστικά, εφιάλτης). Γι’ αυτό τώρα που είμαι στο τέλος της φοιτητικής μου ζωής, έχω σιγουρευτεί πια, ότι αν ποτέ στο μέλλον μείνω με κάποιον άλλον μαζί κάτω από την ίδια στέγη, ένα πράγμα είναι σίγουρο…ότι θα του χαρίσω την ευτυχία του σούπερ μάρκετ.

ΥΓ3: Εντωμεταξύ, όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το άρθρο, που σημειωτέων το παιδεύω τρεις μέρες από την τεμπελιά μου, ήθελα να σου τα πω όλα. Να μοιραστώ μαζί σου όλα αυτά που πέρασα τα χρόνια αυτά. Τις πολλές όμορφες στιγμές, τις τόσο άσχημες στιγμές, τις έντονες, τις ήρεμες, τις ξεχασμένες, τις αξέχαστες, να σου μεταδώσω το θαυμασμό που ένοιωθα όταν ανακάλυπτα καινούργια place-to-be, τα ταξίδια μου, τις μαζώξεις σε σπίτια, όλα και για όλα αυτά που ήθελα να κάνω και δεν μου έφτασε ο χρόνος, και όλες αυτές τις μέρες που πέρασα ακίνητη κάτω από μια μωβ κουβέρτα.

ΥΓ4: Ήταν τόσο έντονα όλα αυτά τα χρόνια που δεν θα καταφέρω να κλείσω αυτό το άρθρο αν δεν το κάνω τώρα. Και νιώθω τυχερή φίλη μου, αλήθεια! Έτσι νιώθω! Που βγήκα, που κυλούσε το πανεπιστήμιο χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες, που ήπια άπειρους καφέδες, πολλά ποτά, πολλά μεθύσια, πολλές μαζώξεις, πολλές υπαρξιακές συζητήσεις με φίλες σε οχτάωρες συναντήσεις, αρκετά πεσίματα(μη με κοιτάς στραβά κι αυτά χρειάζονται). Τη μεγάλη έρευνα με την οποία μπλέχτηκα και βρέθηκε στο δρόμο μου την πιο κατάλληλη κι από κατάλληλη στιγμή, εκεί που άρχισα να ψιλοκαταρρέω, αλλά αυτά θα τα πούμε σε άλλο ποστ, άλλη στιγμή, τώρα έχω μια ανυπέρβλητη χαρά. Χαρά γιατί παρέδωσα την πτυχιακή μου φίλη μου, σε καλή μεριά να είναι εκεί που είναι.

ΥΓ5: Υπέγραψα κάτι χαρτούρες, πήρα τις βεβαιώσεις μου, σφράγισαν τα έντυπα μου και έμεινε για πάντα το στίγμα μου στη βιβλιοθήκη του πανεπιστήμιου, με τίτλο «Βιώνοντας τον χώρο και τον χρόνο μέσα από τον χορό», που εσύ που με διαβάζεις μήνες ξέρεις καλά πόσο πολύ την παίδεψα και ασχολήθηκα μαζί της. Παρά την κούραση του τελευταίου χρόνου νιώθω ότι βγαίνω από αυτήν την σχολή πλήρης…έχω γεμίσει ένα κάρο βαλίτσες και τις προετοιμάζω για αλλούς.

ΥΓ6: Αλλά μια χάρη μόνο να σου ζητήσω, μη με ρωτήσεις από εδώ και πέρα τι θα κάνω. Γνωρίζω την ανεργία που κατακλύζει τη χώρα, βλέπω τι συμβαίνει γύρω μας, παρατηρώ πόσο δύσκολη είναι η επιβίωση σ’ αυτόν τον τόπο αλλά σ’ αυτή τη φάση που είμαι μόνο τη χαρά μπορώ να σκεφτώ, αλήθεια! Δεν μπορώ να ασχοληθώ με τίποτα το αρνητικό. Και όχι, δεν ξέρω τι θα κάνω από εδώ και πέρα…δεν είχα περιθώριο χρόνου να σκεφτώ…ούτε για μεταπτυχιακά, ούτε για σεμινάρια, ούτε για δουλειές…ήμουν ένα πλάσμα που όλη μέρα διάβαζε-έγραφε-και χόρευε. Που ήταν τόσες πολλές οι φορές που άκουσε αποτρεπτικά λόγια για το χορό, που για λόγους επιβίωσης έκανε επιλεκτική την ακοή του. Θα σου πω και για το πως είναι να ασχολείσαι με κάτι που όλοι οι άλλοι σου πάνε κόντρα, θα σου πω κι άλλα πολλά..όλο το καλοκαίρι μπροστά μας είναι κι εγώ εδώ να σου λέω τα νέα και τις σκέψεις μου.

Καλημέρα και φιλιά πολλά,

Αντριάνα!