Καρέ Καρέ..

Θα μπορούσα να σου πω όλα αυτά που θέλω με έναν και μόνο ήχο. Αυτόν που κάνει το πικ απ, όταν επιστρέφει η βελόνα στη θέση της. Και κάπου εδώ είναι μια καλή ευκαιρία να ξεκινήσω να σου μιλώ για τότε, που ξόδευα άπειρα λεπτά κοιτώντας τις στροφές του βινυλίου, που σαν τρίχρονο παιδί ήμουν γεμάτη απορίες…αλλά όχι. Σε παίρνω από εκεί, τρέχω στον χρόνο και σε τοποθετώ λίγα χρόνια πριν. Εκεί που μάζευω τα ρούχα μου, φορτωνω την κατακόκκινη βαλίτσα στα τρένα, με προορισμό το νέο σπίτι μου. Το φοιτητικό. Σ’ εκείνο το αλλόκοτο καλοκαίρι που ο καθένας έλεγε το μακρύ του και το κοντό του…ό,τι να’ ναι δηλαδή…»ναι, ναι, στα οικονομικά, στα οικονομικά να πας..άριστα έγραψες σ´ αυτα, θα είναι καλή επιλογή Αντριάνα»…»γίνε παιδί μου μια δασκάλα να έχεις μια χαρα συνθήκες εργασίας. 13:00 η ώρα θα φτάνει και θα γυρνάς στο σπίτι σου. τα καλοκαίρια;; 3 μήνες διακοπές! άσε κιόλας που θα καταλαβαίνεις και τις γιορτές με τα πιτσιρίκια.»…»μμμ κυρά δασκάλα θα γίνεις;!», που.το.αποκορύφωμα.όλων ήταν ο καθηγητής ανάπτυξης των εφαρμογών σε προγραμματιστικό περιβάλλον! Σκύλιαζε κάθε μέρα, όλη μέρα, συνεχώς, να ασχοληθώ με τον προγραμματισμό…»μα κορίτσι μου, πες μου ένα λόγο να μην πας εκεί; Δε βλέπεις που οι εργασίες σου ξεφεύγουν; Θα μπορέσεις να κάνεις πολλά πράγματα. Για να στο λέω τόσο, κάτι βλέπω!» που εντέλει, με το πολύ ψηστήρι τη δήλωσα την πληροφορική, αλλά η θέση της ήταν ακριβώς κάτω από τη σχολή που πέρασα. Και μη νομίζεις ότι ήμουν το παιδί φαινόμενο, από την πολλη τους τη χαρά τα έλεγαν τα παραπάνω, διότι όπως έλεγα και σε ένα πολύ παλιό μου κείμενο, μέχρι τελευταία στιγμή γελούσε κάθε παρδαλό τετράποδο στο ενδεχόμενο του πανεπιστημιου. Τα βιβλία για χρόνια τα ανοιγα, εβλεπα τις εικόνες και το έκλεινα. Άντε και καμιά άσκηση να λύσω, μονο αν είχα κάποιον πάνω απ’ το κεφάλι μου. Το ίντερνετ, όμως φίλη, όλα κι ολα, αυτο το ήξερα απ’ έξω κι ανακατωτά! Απορώ πως δε βρέθηκα πουθενά κλεισμένη..κλείνει η παρένθεση. Από το τέλος του καλοκαιριού, λοιπόν, οι ανθρωπότητα, οι γονείς, τα παιδιά, και άλλοι αθώοι και συνάμα ανυποψίαστοι άνθρωποι, ετοιμαζόντουσαν ψυχολογικά και εγκεφαλικά να δεχθούν εμένα ως εκπαιδευτικό στην προσχολική εκπαίδευση. Τώρα βέβαια, όσοι πρόλαβαν να ετοιμαστούν, καλώς, διότι πολύ σύντομα θα είμαι και με τη βούλα μια ωραιότατη κυρα-δασκάλα! Τα συγχαρητήρια σου μπορείς να τα κρατήσεις για λίγο αργότερα, που θα κρατάω το πτυχίο στα χέρια μου, διότι αν μου τα πεις από τώρα θα ψωνιστώ και θέλω να κρατήσω χαμηλό προφίλ η ατιμη. Πάει η πληροφορική φίλη μου, ξίνισε τα μούτρα ο καθηγητής, μερικοί φίλοι, το πανεπιστήμιο το ίδιο που τελικά δεν άνοιξε τις πύλες του για πάρτη μου, αλλά δεν πειράζει, νομίζω πως μπορεί να ζήσει αυτός ο κλάδος και χωρίς την αιθέρια ύπαρξή μου.

Φτάνω που λες στη Ρόδο, γραφομαι στη σχολη, παιρνω την ωραιοτατη μετεγγραφη μου για Θεσσαλία, και για να μη στα πολυλογώ, τα δύο πρώτα χρόνια της σχολής μου ήμουν μόνιμος κάτοικος Αθηνών. Αδύνατον να συμβιβαστώ με το γεγονός ότι δεν θα σπούδαζα Αθήνα. Αδύνατον να συμβιβαστώ με οποιαδήποτε άλλη πόλη. Ήθελα να ήμουν εκεί. Στους φίλους μου, στον φίλο μου, στα όνειρα που είχα πλάσει με τη φαντασία μου, στη μεγάλη μου καψούρα, στο μαγευτικό κόψιμο της ανάσας που παθαίνεις όταν τη βλέπεις από ψηλά λίγο πριν σβήσει ο ήλιος στη θάλασσα, στο να βλέπεις τα φώτα της πόλης να ανάβουν ένα ένα και να λες «εκΕΙ θα πάω να περπατήσω τώρα». Που όσο έχω περπατήσει στην Αθήνα, δεν έχω περπατήσει πουθενά αλλού. Που ό,τι βλακεία έχω κάνει εκεί, δεν έχω κάνει επίσης πουθενά αλλού. Σε μια περιοχή έμεινα πάντα, Κάτω Πατήσια, με ένα πέρασμα από Εξάρχεια και μια μικρή(μεγάλη) διαμονή Αιγάλεω. Ας μη σου πω καλύτερα τι άσχημο έχει πιάσει το μάτι μου στην περιοχή των Πατησίων, αλλά δεν θα ξεχάσω, αυτήν την αγωνία που είχα από τη στιγμή που έκλεινα πίσω μου την τζαμενια πόρτα και κατηφόριζα το δρόμο μέχρι να βγω στην Αχαρνών ή τις τελείως διαφορετικές μυρωδιές που έπαιρνε η ατμόσφαιρα κατά τη διάρκεια της μέρας, ή τα βράδια που δεν με έπιανε ύπνος και χάζευα τους περαστικούς από κάτω που προσπαθούσαν να θυμηθούν το σπίτι τους.

Περιπλανώμενος ταξιδιώτης φίλη μου. Και ειδικά στο πρώτο έτος που δεν γνωρίζεις πολλά από ταξίδια και είσαι τελείως ψαρωμένη με όλα αυτά που λέγονται ΜΜΕ-εισπράκτορας-κράτηση θέσης-φοιτητική έκπτωση, οι βαλίτσες είχαν τα πιο ακατάλληλα ρούχα και τα δρομολόγια τα προλαβαίνεις στην κόψη του ξυραφιού. Παίρνεις, παίρνεις, παίρνεις ρούχα, που για να φτιάξεις τη βαλίτσα ξεκινούσες από την προηγούμενη, και πάντα, μα πάντα, ξεχνούσες κάτι απαραίτητο. Τώρα βέβαια, μετά από αρκετά χρόνια στις διαδρομές, απλά με μια μεγάλη τσάντα εξακολουθώ να βολοδέρνομαι στους δρόμους. Και εννοείται πως κάνουν μπαμ από μακριά τα μικρά τα φοιτητάκια, έχουν αλλιώτικο αέρα.

ΥΓ1: Για το έξω τώρα. Που πραγματικά θεέ μου…πόσο βγήκα τα δύο πρώτα χρόνια; Και που δεν πήγα! Παράπονο δεν έχω…από open party σε θεοσκότεινα ροκάδικα και από πανκ παρτυ σε μπουζούκια. Και τώρα που είπα «μπουζούκια». Αχ πες μου, πες μου λίγο, γιατί τόσοι κάτοικοι αυτής της χώρας να κόβουν φλέβα για μπουζουκοκατάσταση; Γιατί; Ένιωθα σαν τη μύγα μες το γάλα όσες φορές πήγα, ξενέρωτη, αλλά όλα κι όλα, τα τραγούδια τους τα έμαθα, έτσι βρε αδερφέ για να πιάνω το feeling της εξόδου… Αργότερα στρώνει η κατάσταση, ξέδωσες όσο ήταν να ξεδώσεις και βγαίνεις πιο συνειδητά, επιλέγεις διαφορετικά τα μαγαζιά και την παρέα με την οποία βγαίνεις και δεν σε κατακλύζει τόσο η φαντασμαγορική ιδέα της εξόδου -όπως γίνεται στην αρχή της ελευθερίας σου. Και πάλι εδώ η καινούργια φοιτήτρια με την παλιά σαφώς ξεχωρίζουν. Η καινούργια θα ετοιμάζεται 3 ώρες πριν το ραντεβού, θα βαφτεί όπως θέλει η μόδα γιατί έχει χρόνο να την παρακολουθήσει -σχεδόν πάντα βλέπεις κόκκινο κραγιόν με έντονο μαύρο μάτι, θα φτάσει με τις ψηλές-ψιλές της γόβες και το μαλλί πράσο, θα πει πέντε κουβέντες και θα αφήσει το χρόνο μέσα στο μαγαζί να κυλήσει αργάάά αργάάά, παρέα με 2 3 σφηνάκια, έτσι..για να γίνει πιο πολύ της πιάτσας. Η παλιά φοιτήτρια πάλι, που όλο κάποιο πήξιμο θα τρώει με εργασίες/δουλεία/πρακτικές/βάλεότιάλλοθέλεις θα ξεκινήσει να ετοιμάζεται 1 ώρα πριν το ραντεβού, θα φτάσει με τα -ίσως- ψηλά παπούτσια της αν δεν πονούν τα πέλματα, και μόλις καθίσει με το ποτό στο χέρι θα θεωρήσει τόσο σπουδαίο και σπάνιο αυτό γεγονός (το να βγει δηλαδή) που νομίζει ότι όλος ο κόσμος της ανήκει, κι έτσι μέσα σε λίγα λεπτά έχει κάνει φίλο το barman, το dj, έχει μιλήσει με άλλο αέρα στο παιδί της πόρτας που κανονίζει τα τραπέζια και έχει πιάσει το καλό σταντ φυσικά που είναι ταυτόχρονα δίπλα στον barman, στον dj, με εύκολη πρόσβαση στις γυναικείες τουαλέτες και θέα όλο το μαγαζί. Το κόκκινο κραγιόν δεν είναι απαραίτητο, ίσως το make up για νακαλύψει ατέλειες και φυσικά ο χρόνο κατά πολύ περιορισμένος για να ακολουθήσεις αυστηρά τη μόδα. Και θα συνεχίσω λέγοντας ότι είναι πολύ φυσικά όλα τα παραπάνω και όλες τα περνάμε Ο.Λ.Ε.Σ. Τώρα για τους άντρες φοιτητές, δεν ξέρω, δεν είχα ιδιαίτερες σχέσεις με φοιτητές του άλλου φύλου γιατι είμασταν και μια σχολή που στα 160 κορίτσια, υπήρχαν 4 αγόρια.

ΥΓ2: Για το φαγητό ας μη μιλήσω καλύτερα…που πραγματικά εκείνη τη μέρα που προσπάθησα να φτιάξω μπιφτέκια με πατάτες πραγματικά θα τη θυμάμαι για χρόνια ακόμα. Ήμουν στο πρώτο έτος βεβαίως, βεβαίως, που ήθελα σόνι και ντε να φτιάξω αυτό το φαγητό. Ξεκινάω λοιπόν, και δεν ξέρω πως συνέβη αυτό αλλά κάηκε…οι πατάτες έμοιαζαν με ξυλοκέρατα, αλλά πραγματικά δεν κατάλαβα πως συνέβη…και το κορυφαίο ήταν ότι δεν ήμουν μόνη μου στο σπίτι οπότε ήταν 4 μάτια μπροστά από το φούρνο. Εντωμεταξύ, το άλλο που μου έσπαγε τα νεύρα στο φαγητό ήταν το σουπερ μάρκετ! Ειδικά το πρώτο εξάμηνο δεν μπορούσε το μυαλό μου να στροφάρει και να σκεφτεί ότι για να φάω θα πρέπει να μαγειρέψω και για να μαγειρέψω θα πρέπει να πάω σούπερ μάρκετ και τα σούπερ μάρκετ είναι συγκεκριμένες ώρες και μέρες ανοιχτά. Και άντε, έχεις τα υλικά μπροστά σου, πως στην ευχή θα τα συνθέσεις για να φτιάξεις κάτι που να μασουλιέται και να μη μοιάζει με ξέρασμα; Αρχικά, καθιέρωσα να πηγαίνω κάθε Σάββατο στις 5 το απόγευμα αφότου είχα ξυπνήσει για πρωί, αλλά ήταν τόσο λάθος επιλογή γιατί το προηγούμενο βράδυ το πορτοφόλι άδειαζε στα ποτά και ήταν πραγματικά οδυνηρό να αδειάζει δεύτερη μέρα καπάκι (ειδικά αν έχεις να πάρεις λάδι ή καθαριστικά, εφιάλτης). Γι’ αυτό τώρα που είμαι στο τέλος της φοιτητικής μου ζωής, έχω σιγουρευτεί πια, ότι αν ποτέ στο μέλλον μείνω με κάποιον άλλον μαζί κάτω από την ίδια στέγη, ένα πράγμα είναι σίγουρο…ότι θα του χαρίσω την ευτυχία του σούπερ μάρκετ.

ΥΓ3: Εντωμεταξύ, όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το άρθρο, που σημειωτέων το παιδεύω τρεις μέρες από την τεμπελιά μου, ήθελα να σου τα πω όλα. Να μοιραστώ μαζί σου όλα αυτά που πέρασα τα χρόνια αυτά. Τις πολλές όμορφες στιγμές, τις τόσο άσχημες στιγμές, τις έντονες, τις ήρεμες, τις ξεχασμένες, τις αξέχαστες, να σου μεταδώσω το θαυμασμό που ένοιωθα όταν ανακάλυπτα καινούργια place-to-be, τα ταξίδια μου, τις μαζώξεις σε σπίτια, όλα και για όλα αυτά που ήθελα να κάνω και δεν μου έφτασε ο χρόνος, και όλες αυτές τις μέρες που πέρασα ακίνητη κάτω από μια μωβ κουβέρτα.

ΥΓ4: Ήταν τόσο έντονα όλα αυτά τα χρόνια που δεν θα καταφέρω να κλείσω αυτό το άρθρο αν δεν το κάνω τώρα. Και νιώθω τυχερή φίλη μου, αλήθεια! Έτσι νιώθω! Που βγήκα, που κυλούσε το πανεπιστήμιο χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες, που ήπια άπειρους καφέδες, πολλά ποτά, πολλά μεθύσια, πολλές μαζώξεις, πολλές υπαρξιακές συζητήσεις με φίλες σε οχτάωρες συναντήσεις, αρκετά πεσίματα(μη με κοιτάς στραβά κι αυτά χρειάζονται). Τη μεγάλη έρευνα με την οποία μπλέχτηκα και βρέθηκε στο δρόμο μου την πιο κατάλληλη κι από κατάλληλη στιγμή, εκεί που άρχισα να ψιλοκαταρρέω, αλλά αυτά θα τα πούμε σε άλλο ποστ, άλλη στιγμή, τώρα έχω μια ανυπέρβλητη χαρά. Χαρά γιατί παρέδωσα την πτυχιακή μου φίλη μου, σε καλή μεριά να είναι εκεί που είναι.

ΥΓ5: Υπέγραψα κάτι χαρτούρες, πήρα τις βεβαιώσεις μου, σφράγισαν τα έντυπα μου και έμεινε για πάντα το στίγμα μου στη βιβλιοθήκη του πανεπιστήμιου, με τίτλο «Βιώνοντας τον χώρο και τον χρόνο μέσα από τον χορό», που εσύ που με διαβάζεις μήνες ξέρεις καλά πόσο πολύ την παίδεψα και ασχολήθηκα μαζί της. Παρά την κούραση του τελευταίου χρόνου νιώθω ότι βγαίνω από αυτήν την σχολή πλήρης…έχω γεμίσει ένα κάρο βαλίτσες και τις προετοιμάζω για αλλούς.

ΥΓ6: Αλλά μια χάρη μόνο να σου ζητήσω, μη με ρωτήσεις από εδώ και πέρα τι θα κάνω. Γνωρίζω την ανεργία που κατακλύζει τη χώρα, βλέπω τι συμβαίνει γύρω μας, παρατηρώ πόσο δύσκολη είναι η επιβίωση σ’ αυτόν τον τόπο αλλά σ’ αυτή τη φάση που είμαι μόνο τη χαρά μπορώ να σκεφτώ, αλήθεια! Δεν μπορώ να ασχοληθώ με τίποτα το αρνητικό. Και όχι, δεν ξέρω τι θα κάνω από εδώ και πέρα…δεν είχα περιθώριο χρόνου να σκεφτώ…ούτε για μεταπτυχιακά, ούτε για σεμινάρια, ούτε για δουλειές…ήμουν ένα πλάσμα που όλη μέρα διάβαζε-έγραφε-και χόρευε. Που ήταν τόσες πολλές οι φορές που άκουσε αποτρεπτικά λόγια για το χορό, που για λόγους επιβίωσης έκανε επιλεκτική την ακοή του. Θα σου πω και για το πως είναι να ασχολείσαι με κάτι που όλοι οι άλλοι σου πάνε κόντρα, θα σου πω κι άλλα πολλά..όλο το καλοκαίρι μπροστά μας είναι κι εγώ εδώ να σου λέω τα νέα και τις σκέψεις μου.

Καλημέρα και φιλιά πολλά,

Αντριάνα!

Advertisements

14 thoughts on “Καρέ Καρέ..

  1. Καλό καλοκαίρι λοιπόν. Τα σχέδια για το μέλλον και οι υποχρεώσεις μπορούν να περιμένουν για μετά τις διακοπές.

    1. Καλό καλοκαίρι mr Ανάποδος! 🙂
      Θέλουν δεν θέλουν, θα περιμένουν!!
      Το κατάστημα κατεύασε ρολά και η πινακίδα «κλειστόν-sorry closed» κρεμάστηκε…!!!

      Καλημέρα Καλημέρα :–) :–)

  2. καλημερα Αντριανα καλημερα στο ημερολογιο σου το διαβασα δυο φορες κόλλησα ναι ζησε την ζωη που θελεις μακρια απο της σειρηνες και της καθε μορφης εξαρτηση ,,και μακρια απο καθε λογης (Μαντρια)..
    Λατρευω την ελευθερια μου και την ελευθερια του αλλου εγω τι να πω για τα 40 χρόνια που καθε λεπτο και κατι αλλο .. Που έπαιρνες το πικ καπ και τα 45αρια σου καθε Σαββατο που το έφερε ο θειος απο τα καράβια Σονι γιαπωνέζικο με 50wat εξοδο και απο ταράτσα σε ταρατσα άκουγες μουσικές πινοντας βερμουτ.. Φοιτητης στην ιδια μου πολη με μια γκαρσονιερα στην Φωτάκου που την ανοιγες μονο με ταυτοτητα στην χαραμαδα και πήγαινες για να μπεις και δεν χωρούσες γιατι καποιοι φιλοι έστειλαν τους φιλους γιατι δεν ειχαν που να κοιμηθουν και εσυ έπαιρνες το δρόμο για το πατρικό και σε καλοδεχόταν η μάνα στης 5 το πρωί..που άκουγες τον Παπαζογλου,τον Μαλαμα για 100στη φορά και νόμιζες οτι ηταν η πρωτη που επεινες καφε με τον Ζερβουδακη στα καφε της πολης που στα 19 επερνες τα 1000 κυβικα σου στης 3 το πρωι και μετην μια ροδα πηγαινες σε ολη την παραλιακή που πήγαινες στο μάθημα και ολοι λεγαν που χαθηκες ρε @ακα ..που μετα απο μια κοντρα πεφτεις επανω σε βαρέλια με 190 χιλιομετρα και η μηχανη σκοτώνει ενα σκυλί και εσυ εισαι ένταξή γιατι φορούσες το κρανος απλα με καταγματα στα ποδια και στο χερι~ που πηγε φιλος στης 3 το πρωι να πει στους γονεις τι έγινε και να μην ξερουν τιποτα και να πηγαίνει ο πατερας μου να παρη την μηχανη και να ειναι μεσα στο αιμα και να χανη την μιση ζωη του μεχρι να ερθει στο Αχεπα να με δει και να βαζει τα κλάματα οπως εγω βούρκωσα τωρα ! ! που που..χαραγμένα ολα μέσα μου και αφορμή εσύ να τα ξανανιώσω καλή μου …
    Σε ευχαριστω για την αφορμη σου ..

    Ο ανορθόγραφος φιλος σου Δημητρης που μονο φιλους μετρα στην ζωη χωρις να κανει λαθος μαζι τους …

    1. «Μαντριά»…χαχαχαχα…πολύ μου άρεσε αυτό!
      Βερμούτ….ταράτσα…μουσική…όμορφη αυτή η εικόνα που μου έδωσες να σχηματίσω! 🙂
      Αυτό που τα φοιτητικά σπίτια γεμίζουν ένα κάρο κόσμο, πόσο μου αρέσει;! Μα πόσο!! Άλλοι άνεση έχουν οι φίλοι σου μαζί σου και άλλη άνεση έχεις κι εσύ μαζί τους.
      Αχ αυτές οι κόντρες…ειδικά με μηχανή, ώσπου να τερματίσουν οι οδηγοί χάνεις μερικά χρόνια απ’ τη ζωή σου.
      Μα που βρέθηκαν τα βαρέλια στο δρόμο σου;;;;

      Σ’ ευχαριστώ για τα λόγια σου! Να’ σαι καλα 🙂

      χχχ

  3. Καλά κανεις και δεν τα σκέφτεσαι αυτα. Θα φροντίσουν να στα θυμίσουν οι άλλοι μετά την όρκομωσια!! ΑΛΛΑ επειδή τα λουστηκα νομίζω οτι φτάνει η ώρα που θα προσθέσεις στο βιογραφικό σου και την «επιλεκτική ακοή». Και δε θα σε νοιζουν τα αρνητικά γιατι μετά απο λίγο θα βρεις το δρόμο σου 100%. Κάθε τέλος μια νέα αρχή. Κλισέ αλλα τόσο αληθινό…

    1. Α, είμαι σίγουρη… αφού πριν φτάσει καν η εξεταστική του Ιουνίου ξεκίνησαν να με ρωτάνε.

      Όντως κλεισέ, όντως αληθινό!

      Καλημέραααααααα

  4. εμπειριες Αντριανα μου, ομορφες εμπειριες, πολυτιμες..
    να τις φυλαξεις βαθια στην καρδια σου και να αφησεις τον εαυτο σου ελευθερο να ανεβει τα σκαλοπατια που του αρμοζουν

    κι οταν κατι το θελεις πολυ πολυ κανεναν να μην ακους, ακους;

    φιλια πολλα!

    🙂

    1. εμπειρίες… άλλοτε καλές, άλλοτες κακές, άλλοτες απροσδιόριστε, ποικιλία να’ χουμε!

      Ακούω ακούω και συμφωνώ:)

      Καλημέρα καλημέρα:)

      χχχ

  5. Αγαπημένη Αντριάνα, είσαι στην πιο όμορφη φάση της ζωής σου… ζήσε ή μάλλον «ρούφα» την κάθε στιγμή γιατί αυτές οι στιγμές είναι που θα σου δώσουν ενέργεια… για το πάρα κάτω!
    Ν’ ακούς μόνο αυτό που σου ψιθυρίζει η καρδιά σου και όταν οι άλλοι σου δίνουν συμβουλές, απλά χαμογέλα!
    ΑΦιλάκια και εδώ είμαστε για την συνέχεια! 🙂

    1. «ρούφα»! θα συμφωνήσω….

      Α καλα… από συμβουλές άλλο τίποτα. Ο καθένας έχει ολόκληρες ντάνες συμβουλών..

      🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂

      Φιλια πολλααααααααα

  6. Αντριανάκι μου,
    Κράτα στην καρδιά σου όλες τις στιγμές που έζησες, όλες αυτές τις εμπειρίες που εισέπραξες και άνοιξε χώρο και για άλλες που θα έρθουν μετά. Σε ένα «μετά» διαφορετικό για τον καθένα, άγνωστο, που σου εύχομαι όμως να ‘ναι όμορφο και δημιουργικό. Να ‘ναι αλλιώς και αλλιώτικο και να σ’ αρέσει!!
    Καλή ξεκούραση και καλό καλοκαίρι.
    Καλό απόγευμα να έχεις. Φιλάκια.

    1. Ναι, είναι όντως άγνωστο…και μπορώ να σου πω ότι αυτό μου αρέσει. μου αρέσει που η καθημερινότητα είναι απρόβλεπτη και δεν τηρεί πιστά το δικό μας προγραμματισμό.
      Αντιδράει!

      Καλημέρα DQ:)
      χχχ

  7. Καλησπέρα Αντριάνα μου,
    μην το ξαναπείς αυτό για τις δασκάλες, γιατί παράπονο το έχω. Σε πληροφορώ ότι κάποιες δασκάλες (και δη η υποφαινόμενη) δουλεύει και τα καλοκαίρια (μπορεί να γκρινιάζω, αλλά σίγουρα χαίρομαι που έχω δουλειά και δεν είμαι άνεργη). Ξέρω ότι είναι περίεργη η κατάσταση που βρίσκεσαι τώρα (πρώτον γιατί το έχω περάσει και δεύτερον λόγω της τωρινής κατάστασης), αλλά εύχομαι πραγματικά να βρεις το δρόμο σου και να αγκαλιάσεις τις καινούριες εμπειρίες που θα έρθουν. Καλό καλοκαίρι να έχεις.
    Πολλά φιλάκια.

    1. «Δασκαλίτσα, δασκαλίτσα … μια χαρα ζωή θα περνας… καλοκαίρια, γιορτές, σαββατοκύριακα, παιδάκια χαρωπά, ζωγραφιές, τραγουδάκια και θα παίξεται με τα χελωνάκια!»

      Που πραγματικά, αν πάρεις όλου αυτούς που τα λένε αυτά και τους βάλεις μέσα σε μια αίθουσα με παιδιά, αμφιβάλλω αν θα αντέξουν δεύτερη!

      Καλο καλοκαίρι Μελίτα και φιλιά πολλα!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s