Μάτια που δε βλέπονται, ματιές δεν ανταλλάσσουν…

Κατεβαίνει τρέχοντας το λεωφορείο, πετάει την τσάντα του στο πάτωμα και φωνάζει το όνομά μου δυνατά. Τα χέρια του κερδίζουν τη ματιά μου και βλέπω να κρατάει αυτό που απέφευγα να σκεφτώ εδώ και μέρες. Ήρθε ενθουσιασμένος να μου πει τα νέα του, πως πέρασε τη μέρα του, τι έφαγε το μεσημέρι και τέλος να έρθει να καθίσει δίπλα μου βλέποντας μαζί μου το dvd που μόλις έφερε. Η αδερφή του ατάραχη να παίζει με τα παιχνίδια στην αυλή. Εκείνη τη στιγμή έφευγα για θάλασσα, οπότε, άλλη μια απογοήτευση προστέθηκε στα μάτια του. Εκ μέρους μου…

tumblr_mp8g4xp7jp1qz4d4bo1_500

Στοπ.Ριγουιντ. Μερικές βδομάδες πριν το παραπάνω σκηνικό. Σάββατο πρωί να ταξιδεύω με τρένο σε υπερένταση. Να προσπαθώ να φτάσω όσο πιο νωρίς γίνεται σπίτι μου, οι αποβάθρες των σταθμών να ασφυκτιούν από κόσμο κι εγώ να προσπαθώ να στριμώξω σημειώσεις και βιβλία ανάμεσα στα μαζεμένα πόδια μου, στα απλωμένα της δίπλα κυρίας και στο σχεδόν ανύπαρκτο τραπεζάκι που υπάρχει κάτω απ’ το παράθυρο(αν έχεις λιώσει στα τρένα καταλαβαίνεις). Από το δεξιά κουπέ να γελούν κορίτσια τσιριχτά και από το μπροστά να έχω μάθει όλες τις αναποδιές του στρατού από 5 υπηρέτες του. Σε δύο μέρες πρέπει να παρουσιάσω καινούργιες δημιουργικές ασκήσεις, καινούργια αυτοσχέδια κινητικά παιχνίδια, συν ένα ακόμα ολοκληρωμένο πρόγραμμα εκπαίδευσης. Σε μία μέρα θα βρίσκομαι ξανά στο τρένο για να προλάβω να κοιμηθώ αξιόλογες ώρες, ώστε να ξυπνήσω τη επόμενη νωρίς. Ήταν αδύνατο να μη πεταχτώ μερικά χιλιόμετρα βορειότερα για να δω την θεατρική παράσταση του αδερφού και της αδερφής μου, με τη δεύτερη να έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ήταν η πρώτη φορά που την έδιναν Σαββατοκύριακο, ήταν η πρώτη φορά που είχα τελειώσει νωρίς την εξεταστική του Ιουνίου, και ήταν η τελευταία παράσταση που θα έδιναν στο πλαίσιο του παιδικού σταθμού. Την προετοίμαζαν από το Πάσχα. Ήταν η πρώτη φορά που έβρεξε και αναβλήθηκε η παράσταση.

Τέσσερις μέρες μετά. Τετάρτη απόγευμα. Το τηλέφωνο πεταμένο στην τσάντα μου, να ρίχνω γρήγορες ματιές στο ρολόι της δουλειάς κι εκείνο να θέλει τόσο πολύ να μου βγάλει γλώσσα λέγοντας κοροϊδευτικά «δούλευε μαλάκα»! Στην ακριβώς παράλληλη πραγματικότητα, την ίδια ακριβώς στιγμή, η αδερφή μου φορούσε τη φανέλα της, είχε κολλήσει πάνω το πεντάγραμμο με τη νότα Λα και ήταν ανεβασμένη πάνω στη σκηνή, με τον Άνεμο φίλο τους να παίζουν το σενάριο.

Αν έχεις παιδιά, ξέρεις.. ξέρεις πως είναι να κάνουν τα κατορθώματά τους κι εσύ να λείπεις. Ξέρεις πως είναι να μη βλέπεις το χαμόγελο της ευτυχίας τους όταν πετυχαίνουν τα πρώτα τους βήματα, την πρώτη πονηρή ματιά όταν ρίχνουν τα παιχνίδια από το μπαλκόνι του τρίτου, όταν δοκιμάζουν σοκολάτα και παράγουν αυτά τα απροσδιόριστα επιφωνήματα λες και κατέκτησαν την κορυφή, τον απίστευτα χαρακτηριστικό ήχο που κάνει ο ουρανίσκος τους όταν πίνουν γάλα από το μπιμπερό που βράδυ κλείνοντας πίσω σου την πόρτα είναι ικανό να πάρει όλη την κούραση της μέρας πριν καν μιλήσεις, και χίλια δυο άλλα γεγονότα που εσύ οοο ναι εσύ…χάνεις! Χάνεις γιατί λείπεις, λείπεις γιατί πρέπει να δουλέψεις, ή να πιεις μια μπύρα στο μεταίχμιο δουλειά-σπίτι, γιατί άνθρωπος είσαι βρε αδερφέ θέλεις να ακολουθήσεις την καριέρα σου, ή θέλεις να δεις λίγο κόσμο, λίγο κοινό να περπατάει μπροστά από τα μάτια σου, να νιώσεις λίγο πιο χαλαρός, λίγο πιο ανέμελος, αφού ξέρεις, κάποιος θα είναι πίσω και θα φροντίζει τον μικρό καρπό που δημιούργησες λίγους μήνες-λίγα χρόνια πριν.

Από την άλλη…τα παιδιά συγχωρούν. Όπως εγώ συγχωρούσα τους γονείς μου που απουσίαζαν συνεχώς, έτσι και τα αδέρφια μου συγχώρησαν εμένα που για μια ακόμα φορά (τι.χάλια.θέε.μου) απουσίαζα από το θεατρική παράσταση. Η γιαγιά μου δε «συγχωρούσε» τους γονείς μου, ίσως γιατί εκείνη ως ενήλικας και εξωτερικός παρατηρητής του αντικειμένου(εμένα δηλαδή) είχε ανεπτυγμένη την ενόρασή της (σ.σ.η ικανότητα του ανθρώπου να αντιλαμβάνεται από πριν τις συνέπειες μιας υποτιθέμενης ή μη πράξης και να ενεργεί ανάλογα). Τα παιδιά παραβλέπουν, παραβλέπουν αυτά που τους χαλάει την εικόνα τους, εστιάζουν στο καλό, εστιάζουν στο θετικό, είναι αισιόδοξα γιατί έχουν συνεχώς καινούργιους στόχους που δεν τίθεται θέμα αμφιβολίας αν θα τους πετύχουν. Τα παιδιά ξέρουν, ότι αν σήμερα δεν πήγες να τους δεις στη γιορτή τους, θα τους πάρεις μια αγκαλιά το βράδυ και θα είναι ευχαριστημένα. Τα παιδιά όμως, δεν μένουν για πάντα παιδιά.

Αν δεν έχεις παιδιά…και έχεις ξεφύγει αρκετά από την ιδέα ότι είσαι κι εσύ παιδί, ξέχασες πως είναι όλα τα παραπάνω. Αν η ζωή σου μοιάζει με τη δική μου, ξέρεις πως είναι να αποκτάς αδέρφια λίγο πριν ενηλικιωθείς κι έτσι όλα τα παραπάνω τα νιώθεις λίγο λιγότερο, τα νιώθεις όμως. Δεν θα αναλύσω πως είναι να έχεις μικρότερα αδέρφια, δεν θα αναλωθώ σε αράδας αναμασώντας λόγια που έχουν ξαναειπωθεί υποστηρίζοντας ότι οι μικροί βλέπουν τους μεγαλύτερους σαν θεούς και όσο μεγαλώνουν ξέρουν ότι οι θεοί δεν προδίδουν άρα εσύ που προδίδεις έγινες πλέον ημίθεος. Όταν έχεις μικρά αδέρφια είναι σαν παιδιά σου χωρίς το άγχος της επιβίωσης. Απλά αναρωτιέμαι, η θετική εικόνα που σχημάτισαν εκείνα για μένα, είναι αυτή που τους έδωσα εγώ ή αυτή που φρόντισαν άλλοι να φτιάξουν κατά την απουσία μου;

Φιλιά, Αντριάνα!

photo by: observando.net

Advertisements

Κινήσου γι’ άλλα…!

Η επαφή απαιτεί ανθρώπους και οι άνθρωποι με τον καιρό ξεχνούν τη σημασία της. Παγώνουν και αποκτούν στάση αδιάφορη απέναντι σε μια αγκαλιά ή ένα χάδι που τολμάει κάποιος να τους δώσει. Άλλες φορές ξεχνούν κιόλας ν’ ανταποδώσουν. Περνούν οι μέρες ψυχρές. άχαρες. Κοίτα λίγο δίπλα σου και ρίξε μια γρήγορη ματιά τριγύρω, να δεις τι συμβαίνει. Παρατήρησε ανθρώπους και πρόσεξε την κίνηση τους. Εκεί. Μια ματιά αρκεί. Κίνηση με στυλ, κίνηση αργή, κίνηση με νεύρο που άλλοτε μετατρέπεται σε νεύρα, κίνηση με ποικιλία που ο καθένας βάζει μέσα της το δικό του τρόπο, διάθεση και χαρακτήρα. Η κάθε ηλικία έχει τη δικά της θέματα στην κίνηση του σώματος αλλά όλοι έχουν την ανάγκη να κινηθούν.

tumblr_mn8956cxQp1qc9rjdo1_400

ΥΓ1. Απέναντί μου ζευγάρια από μικρά κοριτσίστικα ματάκια και μέσα τους βλέπω όλο τον κόσμο μαζεμένο. Θέλουν να μιλήσουν, να διεκδικήσουν, να κεντρίσουν με νάζι την προσοχή της κυρίας τους (ακα κυρά-Anti) και στρογγυλοκάθονται μπροστά μου με τα μικρά άκρα τους μαζεμένα σε στάση λωτού.

tumblr_mljsxkjoIh1qc9rjdo1_400

ΥΓ2. Αναπνοές..Εκπνοές..Ανοίγματα..μικρά κουτεπιέ που επιδιώκουν την καμπύλη κι ακόμα πιο μικρά δαχτυλάκια να τεντώνονται με στόχο. Παρατηρώ τη θέλησή τους να μοιάσουν τις μεγάλες μπαλαρίνες και πάνω στον πειραματισμό της πιρουέτας σκοντάφτουν. Τσακίζονται στο πάτωμα. Και γελούν. Γελώ κι εγώ μαζί τους χωρίς να με παρεξηγούν. Και ξεχνούν τα χτυπημένα γόνατα, σηκώνονται με πείσμα. Πείσμα να πετύχουν τη στροφή στις μύτες των ποδιών τους και με ρωτούν με αληθινή ανησυχία αν τα χέρια τους σχηματίζουν σωστά τον κύκλο πάνω από τον κότσο των μαλλιών τους ή αν είναι το σωστό πόδι στο σωστό σημείο. «Κυρία κυρία…κοίτα καλέ κυρία είναι σωστά τα πόδια μου; Βόλεψέ τα μου εσύ. Να κάνουμε κι εκείνες τις στροφούλες που κάναμε προχθές αλλά όχι τα κύματα γιατί είναι πολύ δύσκολα αυτά καλέ κυρία…Ουφ κουράστηκα». Είναι περίεργα να μάθουν αν ξέρω την Barbie-Μπαλαρίνα, αν μπορώ να τους μάθω τις κινήσεις της, τα πετάγματά της στο αέρα και κάπου εδώ νομίζω ότι ονειρεύονται κι έναν Κεν πάνω στ’ άλογο, που έρχεται για να τις σώσει. Έχουν ανεκτίμητο ταλέντο στο να φτιάχνουν ιστορίες.

tumblr_mjdz0g2Umo1qc9rjdo1_500

ΥΓ3. Τους γυρνάω το μάθημα από μπαλέτο σε κινητικό αυτοσχεδιασμό κι όταν δεν νιώθω το αυστηρό βλέμμα της επιτήρησης επάνω μου, δίνουμε όλες μαζί ρέστα παίζοντας το μαγικό δράκο, φτιάχνοντας χιόνι από χαρτί και εντάσσοντας τυχαίες πλαστικές καρέκλες στο παιχνίδι μας. Αναπαράγουμε τις φωνές των ινδιάνων για να δυναμώσω την αναπνοή τους και από την ατέρμονη ενέργειά τους δυσκολεύομαι να τις βάλω να το ψιθυρίσουν. Φωνάζουμε, τσιρίζουμε, χανόμαστε στο ηχητικό πεδίο που δημιουργούμε οι ίδιες και νιώθω τόσο χαρούμενη που βρίσκουν ενδιαφέρον σε αυτά που κάνουμε από δική μου επιλογή.

tumblr_mknqo9yj4Z1r5lj2jo1_500

ΥΓ4. Τις φορές που κρατάω στα χέρια μου παιδικά σώματα νιώθω τόσο πλούσια…είναι τόσο μικρά, τόσο ευέλικτα, τόσο εύπλαστα, τόσο αληθινά και τόσο θεληματικά να δοκιμάσουν. Τα μικρά παιδιά τολμούν, δοκιμάζουν, πειραματίζονται με ο.τι καινούργιο τους δώσεις και είναι αφοπλιστικά ειλικρινείς μαζί σου. Αυτό που τους αρέσει θα στο πουν κι αυτό που δεν του αρέσει, επίσης, θα στο πουν. Από την πρώτη στιγμή που έχεις παιδιά μπροστά σου, καταλαβαίνεις πόσο σπουδαία είναι ακόμα και με τα απλά τους. Θέλουν να σε εντυπωσιάσουν, να σε κερδίσουν, να σε πάρουν με το μέρος τους και το κάνουν αυτό χωρίς ίχνος ανταγωνισμού στο βλέμμα τους.

tumblr_mkvtnlXYdf1ryfinto1_500

ΥΓ5. Τα έχω ένα ένα στην αγκαλιά  μου και ψάχνω με τα δάχτυλά μου τα κοκαλάκια που δημιουργούν την οροσειρά της σπονδυλικής τους στήλης και πιέζω τις ενώσεις τους. Γαργαλιούνται, γελούν, αναπνέουν βαθιά και τα παθαίνω κι εγώ αυτά μαζί τους. Μου μιλούν ακατάπαυστα και διαπραγματεύονται μαζί μου λόγους και αιτίες, που τους κάνω αυτήν την κίνηση μασάζ τώρα και μετά προτιμώ την άλλη. Είναι περίεργα τα παιδιά ντε! Χωρίς να το επιδιώκουν μού δίνουν κινητικές ιδέες, που τις παίρνω και τις βάζω σε αναμονή για την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε στο μάθημα χορού. Τους δίνω χρόνο και περιθώριο να εκφραστούν. Να μου εξηγήσουν τι είναι αυτό που έχουν στο μυαλό τους και τι θέλουν να δείξουν με την κίνησή τους. Επιδιώκουν το διαφορετικό και τολμούν να κινηθούν με τρόπο που εγώ ως μεγαλύτερή τους, ούτε καν είχα σκεφτεί να κάνω.

tumblr_mm27jsoGwp1s5difko1_500

ΥΓ6. Είναι τόσο όμορφο να βλέπεις τη θεωρία να μετατρέπεται σε πράξη και τα ζωγραφισμένα σώματα βιβλίων να αποκτούν ψυχή στο χώρο, βρίσκω τόσο ενδιαφέρον στο ανθρώπινο σώμα, που ακόμα και σ’ ένα παγκάκι να με αφήσεις με τις ώρες, θα παρατηρώ τα σώματα των περαστικών και θα προσπαθώ να σκεφτώ-φανταστώ αν ο κάτοχός του έχει κάνει κάτι για να το φροντίσει. Κάθε σώμα μπορεί να κινηθεί, για κάθε στόχο υπάρχουν ανάλογες κινήσεις και είναι τόσο γοητευτικό όταν οι κινήσεις αυτές ξεφεύγουν από τις συνηθισμένες.

tumblr_mhpglo9AvY1qdk1qco1_500

ΥΓ7. Εστίασε στη απλά, δώσε την απαραίτητη σημασία στη φίλη σου και μοιράσου μαζί της απόλυτες στιγμές ξεγνοιασιάς. Αυτά θέλει το καλοκαίρι…

 

Τα φιλιά μου, Αντριάνα!

 

 

photos by: Vanda Vintage tumblr

 

Στάση εκτόνωσης #τρέχω

Οι μέρες σε ωθούν συνεχώς σε μια άκρως καλοκαιρινή ατμόσφαιρα κι εσύ ενδίδεις, με αβίαστο τρόπο. Σε παρασέρνει ο ήλιος. Σε ξεμυαλίζει. Σε πανιάζει. Σου κλείνει τα μάτια και σου απαγορεύει να κοιτάζεις καθαρά τριγύρω. Απλώνει παντού τη λάμψη του και σε προκαλεί να φανταστείς εικόνες, από αυτές που ταιριάζουν στην ανεμελιά της εποχής. Σε σηκώνει από την καρέκλα για να ρίξεις μια παραπάνω ματιά δίπλα σου. Στα παράθυρα. Στα μπαλκόνια. Στο ίντερνετ. Σε φωτογραφίες. Στο πρόσωπό σου στον καθρέφτη. Να ξεχαστείς διαβάζοντας emails ή μιλώντας στο τηλέφωνο. Να φας ένα παραπάνω παγωτό σοκολάτας και να μουτζουρωθείς χωρίς να σε νοιάζει η λερωμένη όψη σου. Να μοιραστείς μια φέτα καρπούζι παρέα με τη φίλη σου και να μιλήσεις για θέματα άσχετα, ανέμελα, που μόνο εσείς οι δύο καταλαβαίνετε, σαν να παγώσατε το χρόνο..έτσι, για να πάει κόντρα στην εποχή. Εποχή που όλα είναι ρευστά και τρέχουν και η μια εξέλιξη συναντά την άλλη, χωρίς η προηγούμενη να έχει βάλει τέλος. Χωρίς αυτή η διαδοχή να είναι πάντα ευχάριστη ή όμορφη. Χωρίς απαραίτητα να την περιμένεις. Μέρες που η έντονη απόχρωση του γκρι κυριαρχεί. Και σε τρομάζει. Σε απομακρύνει από το να δοκιμάσεις, να τολμήσεις, να πειραματιστείς με το ό,τι και μέσα από πρωτότυπα βήματα και το δικό σου πνεύμα να βγάλεις καινούργιες ιδέες. Σαν ένα εκκρεμές με περιορισμένο χώρο και συγκεκριμένο χρόνο κίνησης.  Νιώθεις πνιγμένη μέσα στα πρέπει του καιρού, που σε θέλει να δουλεύεις περισσότερο για τα λιγότερα, με την υπομονή σου να αγγίζει τα σημεία του ανέφικτου που μέχρι στιγμής λανθασμένα πίστευες ότι δεν μπορούσες να τ’ αγγίξεις. Συγκρατείς τα νεύρα σου και αναρωτιέσαι για το μετά που θα ‘ρθει. Μετράς στιγμές που πέρασαν, φαντάζεσαι τις επόμενες, τις επεξεργάζεσαι, τις πλάθεις.

tumblr_mjvkzjCIYT1qf3cwwo1_1280

ΥΓ1: Τις βάζω χρώματα (τα αγαπημένα μου) και τις αφήνω να στεγνώσουν, μήπως έτσι αποκτήσουν τη σταθερότητα που εδώ και μήνες ψάχνω. Τις ρίχνω και λίγη χρυσόσκονη για να αποκτήσουν λάμψη αφού λείπει για τα καλά τους τελευταίους μήνες.

ΥΓ2: Κλείνω πίσω μου την πόρτα και βγαίνω στους δρόμους. Αδυνατώ να με περιορίσω και κυκλοφορώ ελεύθερα, χωρίς προορισμό. Ανηφορίζω περπατώντας και  κατηφορίζω τρέχοντας.

ΥΓ3: Τρέχω με ταχύτητα, που πάρα τον κίνδυνο, πετάγομαι απέναντι και διασχίζω σταυροδρόμια, πηδάω χαλάσματα, ρίχνοντας μια επιπόλαιη ματιά γύρω μου για να μη νιώθω τελείως εκτεθειμένη στους κινδύνους της πόλης.

tumblr_mpehweocLi1r2uya6o1_1280

ΥΓ4: Κινούμε με τέτοια μανία που μοιάζει σαν να θέλω να ξεφύγω. Να γλυτώσω από αυτό που με κυνηγάει, να εκτονωθώ για όλη τη χρονιά μου που τελειώνει, να πετάξω από πάνω μου το καταπιεστικό πρόγραμμα που φόρτωνα συνέχεια και..

ΥΓ5: …σταματάω. Λαχάνιασα. Κοκκίνισα. Τα πόδια μου τρέμουν και τα μαλλιά κολλούν στο δέρμα μου λες και θέλουν να αντιδράσουν για την ηρεμία που τους χάλασα. Παίρνω ανάσα, δυνατή, και τα πνευμόνια μοιάζουν με μπαλόνια έτοιμα να διαλυθούν. Νιώθω σαν ένα βρέφος όπως στην πρώτη του ρουφηξιά αέρα που τσιρίζει. Σπαράζει. Λιγώνεται.

tumblr_mkyfyaMc2q1qk976zo1_500
Γιατί άραγε κάποιος να θέλει να κάψει ένα βιβλίο;

ΥΓ6:  Και μετά ηρεμεί, σε μια ασφάλεια(αγκαλιά). Κλείνω (ξανά) πίσω μου την πόρτα και αφήνω το νερό του μπάνιου να έρθει στην ανάλογη θερμοκρασία. Μεταφέρομαι στο μαξιλάρι μου και μένω εκεί.

Μέχρι το επόμενο πρωί.

 

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

 

 

photos by: dulcisdomus.tumblr.com