Μήνας: Αύγουστος 2013

Στο Άγκιστρο…

…εκεί που ακόμα και το google earth, έχει ελάχιστες φωτογραφίες.

Κάπου στο τέρμα της Ελλάδας. Για την ακρίβεια, ακριβώς στο τέρμα της Ελλάδας-αν θέλεις να την οριοθετήσεις-, σε αυτά τα έρημα ακριτικά χωριά που μόνο ρωτώντας φτάνεις στον προορισμό σου, γιατί ακόμα και τα smartphone νομίζω οτι αρχίζουν να ζαλίζονται.

Μπαίνεις στο αυτοκίνητο και ξεκινάς με προορισμό το τελευταίο χωριό πριν τα Βουλγαρικά σύνορα, το Άγκιστρο αλλά στάσου, είναι καλύτερα να τα πάρω από την αρχή.

Ήθελα κι εγώ που λες, να σηκωθώ από τις 6 το πρωί, 7 να βρίσκομαι στους δρόμους, με φουλαρισμένο αυτοκίνητο και παρέα. Ξυπνάω με το ζόρι στις 9 και κατά τις 10+ ξεκινάμε να οργώνουμε Ελλάδα. Κόσμοοος στην εθνική…άλλο πράγμα να στο περιγράφω και άλλο να το βλέπεις. Ο κόσμος όμως ήταν από το αντίθετο ρεύμα με προορισμό το νότο κι όποτε έβλεπες μπουκέτα αυτοκινήτων σχεδόν όλα είχαν «srb» κωδικό πινακίδας. Αφού λοιπόν, πιάνουμε το δρόμο για Κιλκίς (αν έχεις υπηρετήσεις κάπου εκεί ξέρεις καλά που είναι αυτά, αλλά και πόντιος να είσαι πάλι ξέρεις) και φτάνουμε στη λίμνη Δοϊράνης. Εντωμεταξύ, ανοίγει παρένθεση, για κάτι ακόμα που περηφανεύομαι, εκτός από τις βαλίτσες που φτιάχνω, είναι έχω καλό προσανατολισμό. Όπως ταξιδεύει μαζί μου βρε παιδί μου δεν χρειάζεται ούτε μπαταρία στο κινητό να έχει ούτε τζιπιες, ε..άντε έναν χάρτη για να νιώθει μια μικρή ασφάλεια, και πάλι όμως με τους χάρτες που έχει τοποθετημένους σε διάφορα σημεία της χώρα, βγάζω άκρη. κλείνει η παρένθεση. Φτάνουμε που λες στη λίμνη, βλέπω τη πινακίδα που γράφει «< Σκόπια» δεν της δίνω πολύ σημασία και του λέω «ααα..από εδώ που ήρθαμε δεν είναι πολύ καλά, στο γυρισμό να περάσουμε από την άλλη πλευρά γιατί βλέπω ένα χωριό στις όχθες, εδώ είναι πολύ ξερά, ούτε έναν καφέ δεν έχει να πιούμε». Πες μου..όχι πες μου…πόσο πιο ξανθιά να φανώ από τα λόγια μου;!;! Απέναντι ήταν η Π.Γ.Δ.Μ….

Τέλος πάντων, συνεχίζουμε τη διαδρομή μας, περνάμε από ένα σορό μικρά χωριά και κάπου στο βάθος βλέπω μια καφέ πινακίδα με προορισμό τη Λίμνη Κερκίνης. Στρίβουμε να πάμε εκεί και πραγματικά στο λέω ήταν τόοοσο ήρεμη λίμνη, μα τόοοσο ήρεμη, που αν δεν ήταν ο ήλιος ακριβώς από πάνω μας θα μπορούσα να την κοιτώ για ώρες. Για την ακρίβεια, να την ακούω γιατί εκεί τα έντομα συνεχώς μιλούσαν και τραγουδούσαν. Βατράχια, τζιτζίκια, λιβελούλες, τριζόνια και ένα κάρο άλλα ζωάκια που δεν ξέρω πως τα λένε. Είχε και κάτι πουλιά, μαγικά. Και πάπιες που διατάρασσαν τα νερά τους. Είχε και βουβάλια. Όμορφα βουβάλια. Παρακάτω σου έχω μερικές φωτογραφίες από τη λίμνη:

DSC_0259 DSC_0267 2 DSC_0290 2

DSC_0274 2Εντωμεταξύ, η δική μου ιδέα ήταν να πάμε στον Προμαχώνα, αλλά όταν το ανέφερα σε έναν φίλο, είπε να πάω αλλά δεν θα βρω τίποτα σπουδαίο. Τα λόγια του επιβεβαιώθηκαν μόλις φτάσαμε. Ο προμαχώνας είναι ένας ξερότοπος. Μια πλατεία δεν βρήκα, έναν πλάτανο να καθίσεις στη σκιά του, επίσης. Φύγαμε, λοιπόν, και φτάσαμε στο Άγκιστρο. Δεν ξέρω αν ευθύνεται αίσθηση του συνόρου, ούτε η ιδέα του ακριτικού χωριού, ούτε τα βουνά που πολλές φορές μου δίνουν την αίσθηση του χάους αλλά μόλις έφτασα και βγήκα από το αυτοκίνητο ένιωσα ένα δέος… Στο μυαλό μου ερχόντουσαν σκηνές από την ιστορία, πόλεμος, λεηλασία, πείνα, χαμός, νίκη, ήττα, κρύο, χιόνια, δύσβατες περιοχές, απομακρυσμένες περιοχές. Σαν να ένιωθα πιο έντονα την ταυτότητα μου, χωρίς να περιορίζομαι σ’ αυτήν. Για μια στιγμή κιόλας προβληματίστηκα αν στα μεγάλα αστικά κέντρα ο άνθρωπος χάνει κομμάτι της ταυτότητας και της ιστορίας του.  Αν τον ρουφάει η μάζα σε έναν επιβλητικό συνδυασμό χαρακτηριστικών.

Αφού φτάσαμε στο Άγκιστρο, καθίσαμε σε ένα Ιχθυοτροφείο-Ψαροταβέρνα και φάγαμε πέστροφα στα κάρβουνα. Η ταβέρνα παλιά και κανονικά στις τιμές της, δεν ήταν ιδιαίτερα περιποιημένη στο χώρο των τραπεζιών αλλά ο τριγύρω χώρος της όμως, ήταν καταπληκτικός!! Όχι τόσο από καλαισθησία ανθρώπου, αλλά από τα ζωάκια που είχε σε σπιτάκια.. επίσης, αν σε φέρει ποτέ ο δρόμος προς τα εκεί και καθίσεις σ’ αυτό το μαγαζί, πρώτα να φας και μετά να δεις τα ζωάκια. Μετά θα λυπηθείς να φας τα ζωάκια.

DSC_0300 2 DSC_0318 2 DSC_0321 2
Πέστροφα που σε λίγο καιρό θα γίνει μαμά...

Πέστροφα που σε λίγο καιρό θα γίνει μαμά…

Και η διαδρομή εξελίσσεται με στάση στα Άνω Πορόια. Βρήκαμε την κεντρική πλατεία του χωριού αλλά δεν σταματήσαμε εκεί, συνεχίσαμε προς τα πάνω στο βουνό. Ή θα μας έτρωγαν οι αρκούδες, γιατί στο βουνό νυχτώνει νωρίς, ή θα μας βοηθούσε η τύχη και θα βρίσκαμε καμιά ξεχασμένη καφετέρια δίπλα σε κανέναν ρυάκι. Ευτυχώς προέκυψε το δεύτερο. Είχαμε τόσες ώρες να πιούμε καφέ που ο απόμηχανήελληνικόςκαφές φάνταζε βάλσαμο. Δεν ξέρω αν στο έχω αναφέρει αλλά στα χωρία όταν πάω μόνο ο Ελληνικός μου κάνει κλικ. Εντωμεταξύ, εκεί να δεις κόσμος…ούτε που το περίμενα! Και πολλές γερμανικές πινακίδες στα αυτοκίνητα. Μα που τα βρίσκουν όλα αυτά τα μέρη οι Γερμανοί; Εδώ δεν τα γνωρίζουμε εμείς καλά-καλά, κουβαλήθηκαν ως εκεί με το αυτοκίνητό τους; Εντύπωση μου έκανε, αλήθεια. Εκεί το μέρος ήταν καταπράσινο με ένα στέκι αλόγων, προς το στέκι δεν πλησίασα ούτε να φωτογραφίσω, έμεινα εγώ στην ησυχία μου, κι αυτά στη δική τους.

DSC_0354 2

Ο ουρανός από τα Άνω Πορόια

Έπειτα πιάνουμε το δρόμο της επιστροφής. Καθώς οδηγούσαμε όμως, συνέχιζα να κοιτώ μήπως υπήρχε κι άλλος δρόμος για να βρεθούμε από την άλλη πλευρά της Δοϊράνης, αλλά μόλις έφτασα για δεύτερη φορά στο σημείο «< Σκόπια» τότε κατάλαβα ότι θα έπρεπε να μπω σε άλλη χώρα. Η κεραία του ραδιοφώνου περιττό να πω ότι δεν έπιανε ελληνικούς για μια στιγμή μόνο πιάσαμε κι αυτό ήταν ένα τραγούδι του Καρρά. Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από τα Πορόια και μετά..

DSC_0379 2 DSC_0385 2

Φτάνουμε που λες σ’ αυτή την περιβόητη πινακίδα και είχα την ιδέα σαν ανήσυχο πλάσμα που είμαι,  να περάσουμε τα σύνορα…ανοίγουμε το ντουλάπι του αυτοκινήτου και οοοοο…τι τύχη… εκείνη τη μέρα έλειπε η ασφάλεια και η κάρτα καυσαερίων από μέσα. Αφού λοιπόν, είχαμε φτάσει 10 μέτρα μακριά από τα φυλάκιά τους -αν λέγονται έτσι-, και για να μη περάσουμε εκεί όλη τη νύχτα που κοντοζύγωνε, αρχίσαμε να απομακρυνόμαστε ήσυχα κι αθόρυβα. Αυτό όμως που παρατήρησα και μπορώ να πω ότι με στεναχώρησε λίγο ήταν οτι από την απέναντι πλευρά η σημαία της Π.Γ.Δ.Μ. κυμάτιζε καμαρωτή καμαρωτή. Η δική μας δεν ήταν πουθενά…

DSC_0397 2 DSC_0415 2

 

Αλλά η εκδρομή μας δεν περιορίστηκε μόνο σ΄αυτά. Υπήρχε και κερασάκι.. ωραίο κερασάκι, πρωτότυπο. Πες μου τώρα, έχεις δει ποτέ Αγγλικό νεκροταφείο. Όχι, πες μου αν έχεις δει…! Τσακώνει το δικό μου μάτι τη πινακίδα «νεκροταφείο-αριστερά-χωματόδρομος» και εννοείται πως φτάσαμε ως εκεί. Έχω ένα θέμα με τα νεκροταφείο, στην πόλη που σπούδαζα ήθελα να επισκεφτώ και το νεκροταφείο των Εβραίων αλλά δεν ερχόταν κανένας για παρέα. Αυτή τη φορά στο Αγγλικό αν είχα περισσότερο χρόνο και ο ήλιος δεν είχε δύσει, θα το γυρνούσα περισσότερα ώρα αλλά και πάλι τόσο που το περπατήσαμε, ευχαριστημένη είμαι.

DSC_0458 2 IMG_1696

*και καθώς περπατούσα ανέμελη διαβάζοντας τα ονόματά τους, ακούω από πίσω μου μια ψιθυριστή φωνή  «πατάς τον πεθαμένο, κάνε λίγο στην άκρη…»

Φιλιά, Αντριάνα!