Στο Άγκιστρο…

…εκεί που ακόμα και το google earth, έχει ελάχιστες φωτογραφίες.

Κάπου στο τέρμα της Ελλάδας. Για την ακρίβεια, ακριβώς στο τέρμα της Ελλάδας-αν θέλεις να την οριοθετήσεις-, σε αυτά τα έρημα ακριτικά χωριά που μόνο ρωτώντας φτάνεις στον προορισμό σου, γιατί ακόμα και τα smartphone νομίζω οτι αρχίζουν να ζαλίζονται.

Μπαίνεις στο αυτοκίνητο και ξεκινάς με προορισμό το τελευταίο χωριό πριν τα Βουλγαρικά σύνορα, το Άγκιστρο αλλά στάσου, είναι καλύτερα να τα πάρω από την αρχή.

Ήθελα κι εγώ που λες, να σηκωθώ από τις 6 το πρωί, 7 να βρίσκομαι στους δρόμους, με φουλαρισμένο αυτοκίνητο και παρέα. Ξυπνάω με το ζόρι στις 9 και κατά τις 10+ ξεκινάμε να οργώνουμε Ελλάδα. Κόσμοοος στην εθνική…άλλο πράγμα να στο περιγράφω και άλλο να το βλέπεις. Ο κόσμος όμως ήταν από το αντίθετο ρεύμα με προορισμό το νότο κι όποτε έβλεπες μπουκέτα αυτοκινήτων σχεδόν όλα είχαν «srb» κωδικό πινακίδας. Αφού λοιπόν, πιάνουμε το δρόμο για Κιλκίς (αν έχεις υπηρετήσεις κάπου εκεί ξέρεις καλά που είναι αυτά, αλλά και πόντιος να είσαι πάλι ξέρεις) και φτάνουμε στη λίμνη Δοϊράνης. Εντωμεταξύ, ανοίγει παρένθεση, για κάτι ακόμα που περηφανεύομαι, εκτός από τις βαλίτσες που φτιάχνω, είναι έχω καλό προσανατολισμό. Όπως ταξιδεύει μαζί μου βρε παιδί μου δεν χρειάζεται ούτε μπαταρία στο κινητό να έχει ούτε τζιπιες, ε..άντε έναν χάρτη για να νιώθει μια μικρή ασφάλεια, και πάλι όμως με τους χάρτες που έχει τοποθετημένους σε διάφορα σημεία της χώρα, βγάζω άκρη. κλείνει η παρένθεση. Φτάνουμε που λες στη λίμνη, βλέπω τη πινακίδα που γράφει «< Σκόπια» δεν της δίνω πολύ σημασία και του λέω «ααα..από εδώ που ήρθαμε δεν είναι πολύ καλά, στο γυρισμό να περάσουμε από την άλλη πλευρά γιατί βλέπω ένα χωριό στις όχθες, εδώ είναι πολύ ξερά, ούτε έναν καφέ δεν έχει να πιούμε». Πες μου..όχι πες μου…πόσο πιο ξανθιά να φανώ από τα λόγια μου;!;! Απέναντι ήταν η Π.Γ.Δ.Μ….

Τέλος πάντων, συνεχίζουμε τη διαδρομή μας, περνάμε από ένα σορό μικρά χωριά και κάπου στο βάθος βλέπω μια καφέ πινακίδα με προορισμό τη Λίμνη Κερκίνης. Στρίβουμε να πάμε εκεί και πραγματικά στο λέω ήταν τόοοσο ήρεμη λίμνη, μα τόοοσο ήρεμη, που αν δεν ήταν ο ήλιος ακριβώς από πάνω μας θα μπορούσα να την κοιτώ για ώρες. Για την ακρίβεια, να την ακούω γιατί εκεί τα έντομα συνεχώς μιλούσαν και τραγουδούσαν. Βατράχια, τζιτζίκια, λιβελούλες, τριζόνια και ένα κάρο άλλα ζωάκια που δεν ξέρω πως τα λένε. Είχε και κάτι πουλιά, μαγικά. Και πάπιες που διατάρασσαν τα νερά τους. Είχε και βουβάλια. Όμορφα βουβάλια. Παρακάτω σου έχω μερικές φωτογραφίες από τη λίμνη:

DSC_0259

DSC_0267 2

DSC_0290 2

DSC_0274 2Εντωμεταξύ, η δική μου ιδέα ήταν να πάμε στον Προμαχώνα, αλλά όταν το ανέφερα σε έναν φίλο, είπε να πάω αλλά δεν θα βρω τίποτα σπουδαίο. Τα λόγια του επιβεβαιώθηκαν μόλις φτάσαμε. Ο προμαχώνας είναι ένας ξερότοπος. Μια πλατεία δεν βρήκα, έναν πλάτανο να καθίσεις στη σκιά του, επίσης. Φύγαμε, λοιπόν, και φτάσαμε στο Άγκιστρο. Δεν ξέρω αν ευθύνεται αίσθηση του συνόρου, ούτε η ιδέα του ακριτικού χωριού, ούτε τα βουνά που πολλές φορές μου δίνουν την αίσθηση του χάους αλλά μόλις έφτασα και βγήκα από το αυτοκίνητο ένιωσα ένα δέος… Στο μυαλό μου ερχόντουσαν σκηνές από την ιστορία, πόλεμος, λεηλασία, πείνα, χαμός, νίκη, ήττα, κρύο, χιόνια, δύσβατες περιοχές, απομακρυσμένες περιοχές. Σαν να ένιωθα πιο έντονα την ταυτότητα μου, χωρίς να περιορίζομαι σ’ αυτήν. Για μια στιγμή κιόλας προβληματίστηκα αν στα μεγάλα αστικά κέντρα ο άνθρωπος χάνει κομμάτι της ταυτότητας και της ιστορίας του.  Αν τον ρουφάει η μάζα σε έναν επιβλητικό συνδυασμό χαρακτηριστικών.

Αφού φτάσαμε στο Άγκιστρο, καθίσαμε σε ένα Ιχθυοτροφείο-Ψαροταβέρνα και φάγαμε πέστροφα στα κάρβουνα. Η ταβέρνα παλιά και κανονικά στις τιμές της, δεν ήταν ιδιαίτερα περιποιημένη στο χώρο των τραπεζιών αλλά ο τριγύρω χώρος της όμως, ήταν καταπληκτικός!! Όχι τόσο από καλαισθησία ανθρώπου, αλλά από τα ζωάκια που είχε σε σπιτάκια.. επίσης, αν σε φέρει ποτέ ο δρόμος προς τα εκεί και καθίσεις σ’ αυτό το μαγαζί, πρώτα να φας και μετά να δεις τα ζωάκια. Μετά θα λυπηθείς να φας τα ζωάκια.

DSC_0300 2

DSC_0318 2

DSC_0321 2

Πέστροφα που σε λίγο καιρό θα γίνει μαμά...
Πέστροφα που σε λίγο καιρό θα γίνει μαμά…

Και η διαδρομή εξελίσσεται με στάση στα Άνω Πορόια. Βρήκαμε την κεντρική πλατεία του χωριού αλλά δεν σταματήσαμε εκεί, συνεχίσαμε προς τα πάνω στο βουνό. Ή θα μας έτρωγαν οι αρκούδες, γιατί στο βουνό νυχτώνει νωρίς, ή θα μας βοηθούσε η τύχη και θα βρίσκαμε καμιά ξεχασμένη καφετέρια δίπλα σε κανέναν ρυάκι. Ευτυχώς προέκυψε το δεύτερο. Είχαμε τόσες ώρες να πιούμε καφέ που ο απόμηχανήελληνικόςκαφές φάνταζε βάλσαμο. Δεν ξέρω αν στο έχω αναφέρει αλλά στα χωρία όταν πάω μόνο ο Ελληνικός μου κάνει κλικ. Εντωμεταξύ, εκεί να δεις κόσμος…ούτε που το περίμενα! Και πολλές γερμανικές πινακίδες στα αυτοκίνητα. Μα που τα βρίσκουν όλα αυτά τα μέρη οι Γερμανοί; Εδώ δεν τα γνωρίζουμε εμείς καλά-καλά, κουβαλήθηκαν ως εκεί με το αυτοκίνητό τους; Εντύπωση μου έκανε, αλήθεια. Εκεί το μέρος ήταν καταπράσινο με ένα στέκι αλόγων, προς το στέκι δεν πλησίασα ούτε να φωτογραφίσω, έμεινα εγώ στην ησυχία μου, κι αυτά στη δική τους.

DSC_0354 2
Ο ουρανός από τα Άνω Πορόια

Έπειτα πιάνουμε το δρόμο της επιστροφής. Καθώς οδηγούσαμε όμως, συνέχιζα να κοιτώ μήπως υπήρχε κι άλλος δρόμος για να βρεθούμε από την άλλη πλευρά της Δοϊράνης, αλλά μόλις έφτασα για δεύτερη φορά στο σημείο «< Σκόπια» τότε κατάλαβα ότι θα έπρεπε να μπω σε άλλη χώρα. Η κεραία του ραδιοφώνου περιττό να πω ότι δεν έπιανε ελληνικούς για μια στιγμή μόνο πιάσαμε κι αυτό ήταν ένα τραγούδι του Καρρά. Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από τα Πορόια και μετά..

DSC_0379 2

DSC_0385 2

Φτάνουμε που λες σ’ αυτή την περιβόητη πινακίδα και είχα την ιδέα σαν ανήσυχο πλάσμα που είμαι,  να περάσουμε τα σύνορα…ανοίγουμε το ντουλάπι του αυτοκινήτου και οοοοο…τι τύχη… εκείνη τη μέρα έλειπε η ασφάλεια και η κάρτα καυσαερίων από μέσα. Αφού λοιπόν, είχαμε φτάσει 10 μέτρα μακριά από τα φυλάκιά τους -αν λέγονται έτσι-, και για να μη περάσουμε εκεί όλη τη νύχτα που κοντοζύγωνε, αρχίσαμε να απομακρυνόμαστε ήσυχα κι αθόρυβα. Αυτό όμως που παρατήρησα και μπορώ να πω ότι με στεναχώρησε λίγο ήταν οτι από την απέναντι πλευρά η σημαία της Π.Γ.Δ.Μ. κυμάτιζε καμαρωτή καμαρωτή. Η δική μας δεν ήταν πουθενά…

DSC_0397 2

DSC_0415 2

 

Αλλά η εκδρομή μας δεν περιορίστηκε μόνο σ΄αυτά. Υπήρχε και κερασάκι.. ωραίο κερασάκι, πρωτότυπο. Πες μου τώρα, έχεις δει ποτέ Αγγλικό νεκροταφείο. Όχι, πες μου αν έχεις δει…! Τσακώνει το δικό μου μάτι τη πινακίδα «νεκροταφείο-αριστερά-χωματόδρομος» και εννοείται πως φτάσαμε ως εκεί. Έχω ένα θέμα με τα νεκροταφείο, στην πόλη που σπούδαζα ήθελα να επισκεφτώ και το νεκροταφείο των Εβραίων αλλά δεν ερχόταν κανένας για παρέα. Αυτή τη φορά στο Αγγλικό αν είχα περισσότερο χρόνο και ο ήλιος δεν είχε δύσει, θα το γυρνούσα περισσότερα ώρα αλλά και πάλι τόσο που το περπατήσαμε, ευχαριστημένη είμαι.

DSC_0458 2

IMG_1696

*και καθώς περπατούσα ανέμελη διαβάζοντας τα ονόματά τους, ακούω από πίσω μου μια ψιθυριστή φωνή  «πατάς τον πεθαμένο, κάνε λίγο στην άκρη…»

Φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

Το απόλυτο τίποτα… (ή αλλιώς, πρώτη φορά σε ριβερ παρτυ)

Well beauty, αν αναρωτιέσαι που είναι κρυμμένα και μαζεμένα όλα αυτά τα αστέρια που ο θεός ήταν απόλυτα χαρισματικός μαζί τους, μπορείς να σταματήσεις. Τους βρήκα. Το καλό είναι ότι είναι μαζεμένοι όλοι τους στο ίδιο μέρος, το καλύτερο είναι ότι τους βρίσκεις καλοκαίρι, και το κάλλιστο είναι ότι όλοι τους είναι χαλαροί εν όψη διακοπών.Το δύσκολο..ότι πρέπει να κάνεις λίγα παραπάνω χιλιόμετρα για να τους πετύχεις, να, μέχρι το Νεστόριο. Εδώ δίπλα, δηλαδή, για μας τους βόρειους…

DSC00729

Πρώτη φορά river party φίλη και πραγματικά δεν ξέρω από που να ξεκινήσω να σου μιλώ. Βέβαια αξιόπιστη πηγή για όλα τα παρακάτω δεν είμαι, διότι υπάρχουν άτομα με μεγαλύτερη εμπειρία από τη δική μου, αλλά αφού έκανες τον κόπο να έρθεις ως εδώ, ρίξε μια ματιά στα λόγια μου.

Καταρχάς, αν για κάτι περηφανεύομαι στα 5+ χρόνια που ταξιδεύω συνεχώς, είναι για το πόσο καλά φτιάχνω τη βαλίτσα μου(ναι, εδώ ψωνίζομαι). Έχω μάθει να παίρνω μαζί μου τα απολύτως χρήσιμα ρούχα, το νεσεσέρ μου να έχει ότι ακριβώς χρειάζεται, τα περιττά καλλυντικά να παραμένουν στο καλαθάκι του μπάνιου, και σε κάθε εξόρμηση να μην απουσιάζει ποτέ το τρίπτυχο ζακέτα-ομπρέλα-φωτογραφική. Αυτή τη φορά πως κατάφερα και έφτιαξα μια βαλίτσα άλλ’ αντ’ άλλων, πραγματικά δεν το κατάλαβα. Βασικά, για camping είχα να πάω λίγο παραπάνω από 15 χρόνια, άρα αν επιστρέψω στο τότε, σίγουρα τα πράγματα μου δεν τα ετοίμαζα εγώ.

Οπότε, συμπέρασμα 1: στο camping τα ρούχα λερώνονται με ταχύτητα όμοια της φόρμουλας. Το πρωί ο ήλιος ζεματάει, άρα χρειάζεσαι όσο πιο λεπτά φανελάκια έχεις, ενώ το βράδυ παγώνεις και το λιγότερο που θέλεις είναι μια φούτερ και ένα τζιν. Αν ξεχάσεις φούτερ, δεν πειράζει, θα βουτήξεις αυτή που έφεραν οι φίλοι-φίλος σου. Αντέχουν αυτοί φίλη μου, αντέχουν στο κρύο… Επίσης, κάτω από τα ρούχα μπορείς να κυκλοφορείς όλη μέρα με μαγιό αλλά νομίζω ότι μετά από 3 συνεχόμενες μέρες αυτό κουράζει λίγο. PS: τα βαμμένα νύχια στην εξοχή χαλάνε οπότε αν θέλεις να τα έχεις βαμμένα πρέπει να πάρεις μαζί σου βαμβάκι-ασετόν-βερνίκι. Δεν προτίμησα τίποτα από τα τρία, δεν τα έβαψα καν.

*Βασικά, βλακείες λέω…για το camping τη βαλίτσα σου θα την ετοιμάζεις σκεπτόμενη ως άντρας. Λιτά, απλά, κι απέριττα… ο,τι παραπάνω πάρεις είναι λεπτομέρειες και θα βαρύνει τη βαλίτσα σου. Άσε κιόλας που αν, λέω τώρα, αν, σε βολεύουν τα αντρικά μαγιό, ακόμα καλύτερα! Φοράς από κάτω όλη μέρα αυτό και πάνω μια μπλούζα. Κλείνει η παρένθεση.

DSC00715

Οι παρέα. Κοίτα τώρα, η υπογράφουσα αυτού του blog τελείωσε και το σχολείο + το πανεπιστήμιο (με ένα μικρό κενό στην ψυχολογία) απλά αυτή τη φορά, για πρώτη φορά, επέλεξε να πάει διακοπές με την ξαδέρφη της και με παρέα ηλικιακά μικρότερη από την ίδια. Τώρα πως έτυχε και όλοι όσοι την πλησίαζαν την περνούσαν για μαθήτρια λυκείου ή γενικά για ανήλικο μικρό κορίτσι πραγματικά είναι άξιο απορίας. Περπατούσα που λες στα δρομάκια του ριβερ, με ρωτάει μια κοπέλα της Marlboro αν καπνίζω και αφού της είχα απαντήσει 45638 φορές «όχι», είπα κι εγώ να της πω αυτή τη φορά «ναι» να δω τι θα μου πει. Και μόλις απαντάω με ρωτάει με φόβο «να φανταστώ είσαι πάνω από 18 χρονών ε;»…πάω μετά με μια φίλη μου να πάρει ένα γλυκό, πάω να πληρώσω γιατί εγώ είχα εκείνη τη στιγμή μάρκες -στο ριβερ πληρώνεις μόνο με μαρκες- άργησα να τις βγάλω από την τσάντα μου και λέει ο συνομήλικος πωλητής «μην αγχώνεσαι μικρούλααα, θα γεράσεις γρήγορα, κοριτσάκι είσαι ακόμα». Οι γείτονες, μια νύχτα που δεν μας έπιανε ο ύπνος και γίναμε οι δυο παρέες μια, καθώς μιλούσαμε, μου είπαν ότι ήταν σίγουροι για την ηλικία μου, 15-16 χρόνων. Εκεί τους δούλευα κανονικότητα, δε γινόταν να το αφήσω έτσι. Οπότε, συμπέρασμα 2: αυτό που λένε ότι όταν βρίσκεσαι με μικρότερους, εσύ ο μεγαλύτερος μεγαλοδείχνεις…φήμες φίλη μου, φήμες!

DSC00981

Πάμε τώρα στις συναυλίες. Το διαρκείας εισιτήριο για όλες τις μέρες, και για όλες τις συναυλίες, και για την παρουσία σου στο χώρο, ήταν 50 ευρώ. Το χρονικό διάστημα τω συναυλιών ήταν από τις 31 μέχρι τις 4 Αυγούστου και εμείς πήγαμε από τις 29 μέχρι τις 5. Βέβαια, στο άκουσμα του πλήθους των ημερών ο αγαπημένος έπαθε ένα σοκ, αλλά το άφησε ασχολίαστο. Τη μέρα 0, δηλαδή στις 30/7 το ριβερ είχε ετοιμάσει έκπληξη για τους κατασκηνωτές τους και έφερε τον Δήμο Αναστασιάδη και τον Τάκη Σφήνο. Τον πρώτο τον είδα για 2η φορά, στον δεύτερο έφυγα οπότε δεν έχω άποψη. ο Δήμος καλός ήταν, αλλά τα καινούργια τραγούδια του μου άρεσαν λίγο λιγότερο από το καθόλου, «μύριζαν» στρατό. Αλλά εντάξει, εμένα δεν μου αρέσει πολύ ο Κραουνάκης, οπότε ψιλοαναμενόμενο να μη μου αρέσουν τα καινούργια του. Τον Δήμο όμως τον θυμάμαι πολύ πριν πάει στο τηλεπαιχνίδι και είχα ένα cd που πραγματικά είχε όμορφα τραγούδια, και είχαμε και κοινούς γνωστούς όπου τον θυμάμαι από πάντα να είναι με τη μουσική κι έτσι είναι συνηθισμένος στα αυτιά μου.

Την πρώτη μέρα ξεκίνησαν οι Dub Ιnc, καλοί ήταν, χαρούμενοι, είχαν κέφι και έκαναν καλή προθέρμανση του κοινού για αυτά που θα ακολουθήσουν. Που φυσικά, μα φυσικά, ακολούθησε Αγγελάκας. Τον Αγγελάκα τον είδα για 3η συνεχόμενη φορά μέσα στο έτος, που σε σχέση με τις υπόλοιπες 2 ήταν κατά τη γνώμη μου, η χειρότερη. Βγήκε, κάθισε, τραγούδησε, έφυγε. Ούτε χαιρέτησε το κοινό, ούτε παρουσίασε τους μουσικούς. Αλλά εντάξει, επειδή είναι Ο.Αγγελάκας. του τα συγχωρώ όλα και τον ξαναβλέπω άνετα! Α, εννοείται πως στον Αγγελάκα ήμουν  πρώτη σειρά στο κάγκελο και τραγουδούσα όλα τα τραγούδια του. Αλήθεια τώρα, την ταινία στην οποία παίζει, την έχεις δει; Εγώ όχι και θα ήθελα… Μετά τον Αγγελάκα ακολούθησε ο Μάλαμας. Μου άρεσε πιο πολύ από τον Αγγελάκα. Ίσως γιατί τον είδα πρώτη φορά, ίσως γιατί τραγούδησε πιο πολύ ώρα (1- με 4- τη νύχτα), ίσως γιατί έκανε και λίγο παιχνίδι με το κοινό, οπότε μετά από έναν Αγγελάκα που ήταν σχεδόν «νεκρός» ο Μάλαμας ξεχώρισε. Εκείνη τη μέρα ήταν και οι Tricky Pony και ο C. Roussos που ήταν ψιλοαδιάφοροι.

DSC00724

Τη δεύτερη μέρα ξεκίνησε ο Ανεστόπουλος με τα Υπόγεια Ρεύματα, μέτριοι. Μετά ήταν ο Μουζουράκης που μου άρεσε πολύ και ακολούθησαν οι James. Οι James που λες φίλη μου, ήταν φι.λι.κό.τα.τοι., ήταν χαρούμενοι, είχαν διάθεση και ήρθαν και μέσα στο κοινό να τραγουδήσουν. Τους πέτυχα και όταν έφτιαχναν τους ήχους, που ακόμα κι εκεί ενώ όλοι οι υπόλοιποι τραγουδιστές μιλούσαν, οι James τραγουδούσαν. Μετά τους James το πρόγραμμα έγραφε «Tζ. Πανούσης». Ευτυχώωωωωως φιλή μου, ευτυχώς, ευτυχώς..ευτυχώς οι διακοπές μου με λυπήθηκαν και δεν ήρθε. Δεν παρουσιάστηκε καν ο Τζιμάκος. Πραγματικά στο λέω, δεν θα άντεχα αν άκουγα Πανούση πάνω από 1 λεπτό, γι΄αυτό κιόλας δεν έχω καταφέρει να ακούσω ούτε ένα τραγούδι του ολόκληρο. Μπορεί κάποτε να ήταν καλός, μπορεί κάποτε να γνώρισε δόξα, αλλά τώρα εν έτη 2013 δεν δέχομαι να ακούσω Πανούση σαν ένας ξεχασμένος ροκάς που θυμάται με νοσταλγία τη νιότη του. Δεν δέχομαι. Ειδικά μετά από αυτές τις μπερδεμένες ασυναρτησίες που είπε πριν λίγο καιρό. Καλά ήταν ξεχασμένος τόσα χρόνια. Στη θέση του, βέβαια, ήρθε η Μποφίλιου που αν έχω καλές πληροφορίες πέρυσι ήταν στο youth stage ενώ φέτος έκλεισε βραδιά. Επειδή την Μποφίλιου την είδα τον περασμένο Απρίλη, δεν είχα ιδιαίτερη επιθυμία να την δω ξανά, κι αυτό ίσως γιατί το ίδιο πρόγραμμα που έκανε στο μαγαζί που την είδα την άνοιξη, το ίδιο έκανε και στη συναυλία. Επίσης, είπε το τραγούδι «σιγά μη κλάψω», που όταν το έχεις ακούσει την προηγούμενη μέρα από Αγγελάκα, δύσκολα συμβιβάζεσαι με εκτέλεση της Μποφίλιου.

Την τρίτη μέρα άνοιξε η Μαριέττα Φαφούτη, που ενώ στο Youtube την ακούω συνέχεια και μου αρέσουν τα τραγούδια της, σε πλαίσιο συναυλίας έχει δρόμο ακόμα. Ήταν λίγο μέτρια. Δεν ξέρω αν ήταν από το άγχος της αλλά δεν μου άρεσε ιδιαίτερα ο τρόπος ομιλίας της με το κοινό. Βασικά, το κοινό θα ξεσηκωθεί από μόνο του, δεν θέλει να το ξεσηκώνεις εσύ με το ζόρι. Ακολούθησε ο Φραγκούλης, που τον είδα λίγο στο τέλος και μετά η Πρωτοψάλτη που διέψευσε τις αρχικές μου εκτιμήσεις. Να σου πω την αλήθεια, δεν περίμενα να ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα παρουσία στο ρίβερ, την φανταζόμουν λίγο στημένη πάνω στη σκηνή. Στημένη ήταν, αλλά καθόλου βαρετή. Ίσως τελικά να έκανε το περισσότερο κέφι όπου όλους τους άλλους με εξαίρεση τους James. Μου άρεσε η πρωτοψάλτη. Όμως….όμως…..από όλο το ρίβερ φίλη μου…από όλες τις συναυλίες…ένα ήταν ο Θεός, ο τέλειος, ο μοναδικός, ο να μη θέλεις να σταματήσει με τίποτα η συναυλία…να μείνει εκεί μέχρι τα ξημερώματα….έλααααααααααααααα πάρεεεε μεεεε ρε Χαρούληηηηηηηηηηηηηηη………………Πόσο; Μα πόσο τέλειος μπορεί να είναι; Πες μου! Να αποκτήσω φτερά να τον ακολουθώ παντού! Εντωμεταξύ, οι μπροστινοί μου την ώρα που βγήκε ο Χαρούλης, με πέρασαν για Κρητή, αλλά δεν είμαι.. από τις πολλές φορές που άκουσα τα τραγούδια του κόλλησα και την προφορά του.

Νομίζω ότι κάπου εδώ θέλω να σταματήσω να μιλώ για τις συναυλίες διότι μπροστά στον Χαρούλη, τίποτα άλλο δεν πρέπει να γραφτεί. Αλλά για να ΄μαι δίκαιη, θα συνεχίσω λίγο. Την τέταρτη ακούσαμε Μαχαιρίτσα, Σταρόβα, Ζουγανέλη, Στόκα, που οι τρις πρώτοι πρέπει επιτέλους να συνταξιοδοτηθούν. Ο Στόκας καλός ήταν, χωρίς ιδιαίτερη επαφή με το κοινό. Μετά από αυτούς τραγούδησα οι Imam Baildi και πριν ο Μαραβέγιας, που ενώ δεν τον είχα σε ιδιαίτερη εκτίμηση, μετά το live που τον είδα, μου άρεσε πάρα πολύ! Έδειχνε να χαίρετε πραγματικά που ήταν μαζί μας, κι αν θέλεις τη γνώμη μου, είχε ένα από τα πιο καθαρά βλέμματα που έχω δει σε τραγουδιστή, έκανε κέφι ο άνθρωπος, δεν τραγουδούσε με το ζόρι.

Την πέμπτη και τελευταία μέρα ήταν Mikro, goin’ Through, O. Kouklaki, L. Alea, Dinamiss. Καλοί ήταν κι αυτοί αλλά μετά από τόσες μέρες δεν έκανες ιδιαίτερο κόπο για να τους δεις.. δεν τους ευνοούσε και η μέρα. 

Αυτά που λες για τις συναυλίες..πάντως φίλη μου πέρασα πολύ καλά, αλήθεια! Δεν έκανα τίποτα όλη μέρα και το μόνο που είχα στο μυαλό μου ήταν η μουσική, περίμενα να ξεκινήσουν οι συναυλίες, να ακούσω ήχους και μελωδίες. Τίποτα άλλο… πολυτέλεια, ε; Ναι.

Εντωμεταξύ, ρίβερ πάρτι έχει και στην Ορεστιάδα αλλά δεν έχω ιδέα πως είναι εκεί, ίσως μάθω του χρόνου…ίσως μάθω από άλλους.

Αυτά. Και καλή συνέχεια στο καλοκαίρι σου…

DSC00993

Φιλιά, Αντριάνα!

ΥΓ: oops, sorry παιδιά αλλά ξέχασα να αναφέρω τον Β.Παπακωνσταντίνου και τον Στ.Ρόκκο. Ο πρώτος εμφανίστηκε την τέταρτη μέρα στο τέλος, που θα το ξαναπώ και θα το ξαναπω, ότι τη λέξη απόσυρση για κάποιο λόγο τη δημιούργησε ο θεός. Ο δεύτερος εμφανίστηκε την τελευταία μέρα, που καλός ήταν..δεν είδα ολόκληρη τη συναυλία του αλλά κι από τα τραπεζάκια που καθόλου καλά ακουγόταν. Αυτά…:-)