Σκαλίζοντας ένα πατάρι…

Κάθε τέτοια εποχή, οι χαρωπές νοικοκυρές κάνουν γενική τα καλαμπαλίκια του σπιτιού τους. Ανοίγουν ντουλάπια, βγάζουν σερβίτσια, τρίβουν στοιβαγμένες πορσελάνες που ανάθεμα αν έχουν πιει-φάει κάτι εκεί μέσα. Έλα, ξέρεις τι εννοώ, αυτό το καλό σερβίτσιο που είναι με μαθηματική ακρίβεια σωστά τοποθετημένο στο επίσης σωστά τοποθετημένο σκρίνιο στο κέντρο του σαλονιού; Α, γεια σου! Αυτό που το βγάζατε κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα(μόνο με την άδεια της μητέρας), άντε και σε καμιά επίσημη γιορτή, για να μη νομίζει το σόι ότι σε πήρε με μόνο ένα βρακί. Να δείξεις βρε παιδί μου, ότι έχεις κι εσύ την προίκα σου. Να δείξεις ότι είσαι μερακλού με την κουζίνα και μόλις άστραψες την αποθήκη που ‘χες σφραγισμένα όλα τα ρύζια, τις φακές και τα φασόλια που από τη ζέστη θα πιάνανε ζουζούνια. Να κλαδέψεις και λίγο τα φυτά τώρα που δεν καίει ο ήλιος -μη μας πει και αδιάφορη ο γείτονας. Να προγραμματίσεις και το στρώσιμο χαλιού.

Κάθε τέτοια εποχή, ήμουν ήδη στη φοιτητούπολή μου. Είχα τελειώσει από εξεταστική. Ετοιμαζόμουν πυρετωδώς για νέα πρότζεκτ που θα τρέξουν, για νέες φωτογραφίσεις, για κάτι τέλος πάντων που θα κλέψει με τη σέσουλα και με δική μου παρότρυνση τον ελεύθερό μου χρόνο. Τώρα είμαι στην ακριβώς αντίθετη φάση(παραπάνω λεπτομέρειες γι’ αυτή τη φάση στο επόμενο κείμενο) που απλά δεν έχω το δικαίωμα (χμμ..) να πω «δεν έχω χρόνο χρόνο» γιατί.έχω.άφθονο.-

Έτσι λοιπόν, τον τελευταίο μήνα, έχω στρωθεί για τα καλά στις δουλειές του σπιτιού. Η χαρωπή νοικοκυρά που λέγαμε στην αρχή; Ναι, κάτι τέτοιο. Κι αφού έχω ανοίξει τα άδυτα των ντουλαπιών, βιβλιοθηκών και παταριών, κοίτα τι βρήκα!:

  • Βιβλία του Iούλιου Βερν. Τυπώθηκε τον Δεκέμβριο του 1963 στο τυπογραφείο Δημητρίου-Σιμοπούλου-Βεντούρα.

image

 

  • Κάτι απαρχαιωμένα περιοδικά «Εκείνη» που τα είχε δώσει η αδερφή της γιαγιάς μου, στη μαμά μου. Τώρα τα έδωσε για να μάθει να κεντάει; Γιατί το θεωρούσε δεδομένο ότι θα την ενδιαφέρουν και θα χαιρόταν; Δεν ξέρω..τι να σου πω, εμένα τα σεμεδάκια δεν με συγκινούν. Αλλά αν παρατηρώ καλά, στην τραπέζια μόλις τώρα βλέπω ένα χειροποίητο εργόχειρο. Άρα δεν θα πήγαν χαμένα.

IMG_0237

  • Όμως! Χα! Δεν στο έχω αναφέρει ποτέ αλλά ξέρεις ότι πλέκω; Ναι, ναι, πλέκω με τσιγκελάκι κιόλας! Γι’ αυτό ένα από αυτά που ξεπατίκωσα ήταν ένα πλεκτό που είχα ξεχασμένο σε ένα κουτί. Η κλωστή είναι μπλε ραφ, και το τσιγκελάκι νούμερο 4 και ο στόχος να φτιάξω μια τσάντα ταχυδρόμο. Δεν θυμάμαι γιατί το παράτησα…

IMG_0238

  • Στις παρακάτω φωτογραφίες είναι η μαμά μου κι εγώ. Είχαμε ποζάρει για τις ανάγκες μια έκθεσης που θα έστηνε μια φίλη της και φυσικά το θέμα της ήμασταν εμείς. Σε ασπρόμαυρο φόντο.
  • IMG_0240Φωτογραφίες από τα νιάτα της μητέρας…

IMG_0244

  • Φωτογραφίες από τα νιάτα του πατέρα…

IMG_0243

  • Αναμνηστικά από φίλες μου που τις γνώρισα στην κατασκήνωση…

IMG_0239

  • Καρτ Ποστάλ από το εξωτερικό που τις έστελναν οι μετανάστες του σογιού..

IMG_0242

  • Φωτογραφίες που στέλναμε εμείς στο εξωτερικό… Εδώ η προ-γιαγιά μου, Ευαγγελία, φωτογραφίζεται στην Σμύρνη για να τη στείλει στον αδερφό της στην Αμερική.

IMG_0241

  • Κι εδώ είναι η πρώτη μου κασετίνα. Δώρο. 🙂
Ήμουν τόσο μικρή που φυσικά τη δάγκωσα πάνω από το animal...
Ήμουν τόσο μικρή που φυσικά τη δάγκωσα πάνω από το animal…

 

  • Και τέλος…άφησα αυτό που ευθύνεται για αυτό που είμαι τώρα. Για τις επιλογές μου και τις αποφάσεις μου. Για το παρόν και το μέλλον μου. Τα πρώτα μου χορευτικά παπούτσια. Οι πουέντ. Τόσο σκληρές πλέον..τόσο βρώμικες..τόσο φορεμένες… αυτές που με δίδαξαν όλα όσα δίδαξα κι εγώ στα παιδιά μου στο σχολείο. Έχω τόσο μπροστά στα μάτια μου τη μέρα που της πήρα.. Σε ένα μαγαζί απέναντι από την Αγία Σοφίας της Θεσσαλονίκης. Χρώματα, χρώματα, ποιότητες, δεν ήξερες τι να διαλέξεις;! Αλλά μία ήταν η επιλογή, αυστηρά ροζ και σατέν. Πάνω από τις πουεντ φορούσαμε αθλητική λευκή κάλτσα για να είναι καθαρές στις παραστάσεις και μέσα μπροστά από στις μύτες των ποδιών, βάζαμε με τόνους τα βαμβάκια και τα βγάζαμε κατακόκκινα. Έχω την εντύπωση ότι δεν μπορώ πλέον να ανεβώ σ’ αυτές…πέρασαν ακριβώς 10 χρόνια από τότε που τις αγόρασα. Κι αν ποτέ βγάλω λεφτά από το χορό, αλήθεια λέω, το πρώτο πράγμα που θα πάρω είναι ένα καινούργιο ζευγάρι πουέντ! Ροζ! Ξανά!

IMG_0236

Βρήκα κι άλλα ξεχασμένα αντικείμενα, αλλά ψιλοβαρέθηκα να τα φωτογραφίσω..

ΥΓ: Και, Α!τώρα που το θυμήθηκα. Αγαπημένε μου, μελλοντικέ, σύντροφε. Ή μάλλον..λάθος…αγαπημένε μου μελλοντικέ σύντροφε και συγκάτοικε…καλύτερα έτσι… δεν ξέρω αν το σύμπαν σε έφερε στο μπλογκ μου και τυχαίνει να διαβάζεις αυτό το ποστ, άλλα θέλω να σε ενημερώσω ότι όταν έρθει η στιγμή να μείνουμε κάτω από την ίδια στέγη, το σερβίτσιο που θα τρώμε θα είναι ΕΝΑ, το σετ που θα πίνουμε κρασιά και ύδωρ επίσης ΕΝΑ, τα μαχαιροπίρουνα θα είναι σε αυστηρά μοντέρνα ίνοξ γραμμή (ε δε θα τα τρίβω και τα σκαλιστά με οδοντόβουρτσα), και στο σαλόνι μας θα υπάρχουν τα απολύτως απαραίτητα: ΕΝΑ σύστημα εικόνας&ήχου + ΜΙΑ μεγάλη βιβλιοθήκη που θα καλύπτει πέρα για πέρα τον τοίχο, και μάντεψε ποιος τα διαλέξει τα δύο τελευταία, ΕΣΥ (οπότε κανόνισε το γούστο σου). Σ’ εμένα, άσε να διαλέξω το στυλ φωτογραφιών που θα κυριαρχούν στο χώρο. Αυτά.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

 

ΥΓ2: και επειδή σήμερα ήμουν deep για deep χαρωπή νοικοκυρά, τον Ψαλιδοχέρη τον έχεις δει; Ωραία, ήμουν η επόμενη βερσιόν του κι αν δεν με πιστεύεις, για τα αποτελέσματα βλ.κάτω:

IMG_0198

ΥΓ3: και μια χαρωπή νοικοκυρά τι άλλο κάνει; Σωστά κατάλαβες!

Κατόπουλο ψημένο σε μπύρα και μέλι με καραμελωμένα κρεμμύδια για γαρνιτούρα! Φτού μου; ΚαραΦΤΟΥ ΜΟΥ!
Κοτόπουλο ψημένο σε μπύρα και μέλι με καραμελωμένα κρεμμύδια για γαρνιτούρα! Φτου μου; ΚαραΦΤΟΥ ΜΟΥ!

 

Καλό βράδυ 🙂

 

Advertisements

Vol.2 #χρώματα+αρώματα

Θέλω να φανταστείς χρώματα. Και λάμψη. Και συνδυασμούς. Με το φούξια δίπλα από το λαχανί και το κίτρινο δίπλα απ ‘το γαλάζιο, μέσα σε χρόνο αστραπή, να στήνουν τις πιο ανεπιτήδευτες κουβέντες για το ο,τι. Και θέλεις να στριμώξεις μια απόχρωση του μαύρου ανάμεσα σ’ αυτά, για να φτιάξει τις δικές του σκιές με απούσες λεπτομέρειες, παρέα με το κόκκινο, που με τη σειρά του θυμίζει κάτι από ανέμελο, και η κουβέντα που έχουν στήσει τα χρώματα αναμεταξύ τους πηγαίνει αλλού, σε άλλα θέματα, σε θέματα που καίνε. Κι έρχεται το λευκό, να απαλύνει την ζωντάνια τους, να δώσει στίγμα αθωότητας και να δείξει το κάθε τι με άλλη οπτική. Ηρεμεί το φουξια σε ροζ, το κίτρινο αλλάζει σε λεμονί, το γαλάζιο βεραμάν, και τα δύο τελευταία να παραμένουν σταθερά.

3428f2f6ce3a6007df9c6c8d34f4a05f

Τώρα θέλω να κλείσεις τα μάτια. Να μείνεις στο σκοτάδι και να φανταστείς. Τι απόχρωση θα έδινες στη μυρωδιά της θάλασσας; Πως θα ζωγράφιζες την αλμύρα και τι χρώματα θα διάλεγες; Πως θα ήταν η μύτη του πινέλου σου; Και τι αλλιώς κι αλλιώτικα υλικά θα χρησιμοποιούσες για να δημιουργήσεις;

d4b80d1e60cabae26acfeb6992af3c3d

Έπειτα, θέλω να μου δώσεις αλλιώτικους συνδυασμούς με χρώματα κι αρώματα. Να αφεθείς στα χέρια της Παραλογίας, να μιλήσεις μαζί της και να συζητήσεις. Να της περιγράψεις πόσο ελεύθερο είναι να φαντάζεσαι ένα μελιτζανί τριαντάφυλλο να μυρίζει σοκολάτα, μια μπανάνα σε χρώμα ζαχαρί να έχει άρωμα ντομάτας και ένα πορτοκαλί κολοκυθάκι να στάζει σαν ένα ζουμερό καρπούζι.

272d9eeab87dceb430f527c5340d8bcd

Κι αφού έχεις ξεφύγει από τα στενά όρια της πραγματικότητας κι έχεις φτιάξει ένα δικό σου παραμυθένιο κόσμο, θέλω να ρίξεις πάνω από τις σκέψεις σου λίγη από την αστερόσκονη που έχεις φυλαγμένη στο γυάλινο βάζο με το στριφογυριστό καπάκι. Να την αφήσεις να πέσει με αργούς ρυθμούς, που καθώς σε πλησιάζει να την φυσάς με δύναμη για να στροβιλιστεί με φόρα στον αέρα πριν προλάβει και πέσει κάτω.

1092a1b235d1aef5fa698e30824a3cd0

Ψάχνω με επιμονή το αληθινό νόημα πίσω από τις λέξεις σου. Πίσω από τα like, από τα σχόλια, από τις σιωπές, από βλέμματα, από αγγίγματα, από φιλιά…το συναίσθημα που κούμπωσε παρέα με τις σκέψεις σου κι αυτές με τις σειρά τους μετατράπηκαν σε πράξη.

d7148f411745ed42a4fb1e572e441307

Πάλι κάθομαι στο πάτωμα και στρώνω τη χρυσόσκονη σε γράμματα που να σχηματίζουν το «Σ’ ευχαριστώ», με ένα θαυμαστικό. Μα να που ήρθε η στιγμή να πω παντού τα ευχαριστώ! Να τα μοιράσω, να τα χαρίσω, να τα δώσω απλόχερα και να σου δω ένα μεγάλο και αληθινό φιλί!! Πάρε και παραπάνω αν θέλεις! Σ’ εσένα που πέφτεις αμαχητί σε κάθε κείμενο που γράφω. Σ’ εσένα που δε χάνεις εξελίξεις. Σ’ εσένα που με διαβάζεις από τη δουλειά, ή όταν επιστρέφεις ή πριν πας εκει. Σ’ εσένα που όταν δεν σε πιάνει ο ύπνος, μπαίνεις εδώ και ξεχνιέσαι μαζί μου. Σ’ εσένα που με μαθαίνεις από τις αναδημοσιεύσεις που κάνουν άλλα μπλογκς. Σ’ εσένα που σου αρέσει να σχολιάζεις κάτω από κάθε μου σκέψη, ιδέα και ανησυχία. Σ’ εσένα που μου μιλάς και μ’ εμπιστεύεσαι λέγοντας μου πράγματα που σε ανησυχούν –εσύ κιόλας παίρνεις δυο φιλιά. Σ’ εσένα που απλά μπαίνεις για να σπαταλήσεις λίγο από τον ελάχιστό σου ελεύθερο χρόνο.

Και ναι…

2 χρόνια Love Your Thoughts!

Γι’ αυτό κάπου εδώ αφήνεις τις σκέψεις σου να τις πλακώσουν γιγάντια μπαλόνια. Να περικυκλώσουν τα μαλλιά σου και να σε προκαλέσουν να παίξεις σε παιχνίδι χωρίς χαμένους και νικητές. Τα παίρνεις από την πολύχρωμη μακριά κλωστή τους και τα δένεις μεταξύ τους σ’ ένα σφιχτά δεμένο κόμπο. Τα αφήνεις να σε σηκώσουν και να σε ταξιδέψουν. Να σε πάνε σε ζαχαρωτά λιβάδια που αντί τη χλωροφύλλη να έχουν σιρόπι αμυγδάλου και ο κορμός από αφράτο παντεσπάνι. Να φοράω τα επίσημά μου ρούχα, όπου κάτω από ένα τεντόπανο να σε περιμένω να σβήσουμε την τούρτα.

097c96ffa709fbf79e00593629bde93d

2 χρόνια Love Your Thoughts! 2 χρόνια σκέψεις. 2 χρόνια φωτογραφίες. 2 χρόνια αποτύπωση του εαυτού μου στα κείμενα και αποτύπωση του δικού σου στα σχόλια. Αυτή τη στιγμή μου φαίνεται τόσο μικρό το «σ’ ευχαριστώ», αλλά είναι τόσο αληθινό!

Κι αφού πιάσω μία-μία, έναν-έναν, σας αγκαλιάσω και τραγουδήσουμε όλοι μαζί παρέα το “happy birthday dear blog…”, θέλω να σου ζητήσω την ευκαιρία να αποτραβηχτώ για λίγο από τη «σκηνή». Να δώσω σ’ εκείνον ίσως μια πιο ζεστή αγκαλιά κι ένα πιο μεγάλο ευχαριστώ. Που παρά την ξαφνική απουσία του ένα απόγευμα του Σεπτέμβρη, πριν ακριβώς δύο χρόνια, μου έδωσε την πρώτη έμπνευση για όλο αυτό, την αφορμή να φτιάξω ένα μπλογκ. Να εξωτερικεύσω το φορτίο που ένιωσα σε ανυποψίαστα λίγες ώρες. Να μιλήσω γι’ αυτά που με καίνε. Κι αν μου επιτρέπεις –παρόλο που δεν μου αρέσει να το κάνω- να του αφιερώσω αυτό το άρθρο. Να ‘σαι καλά, λοιπόν, όπου κι αν βρίσκεσαι!

 

Χρόνια πολλά Love Your Thoughts!

Φιλιά, Αντριάνα!

 

ΥΓ: #αγάπησε_τη_σκέψη_σου και τότε θα δεις τον κόσμο γύρω σου ν’ αλλάζει!

 

 

photos by: pinterest.com

Μάθε παιδί μου γράμματα!

-Ρε συ Αντριανα; Τι κανεις τόση ώρα;
-;;
-και συ κι η Ξενια κάνετε δέκα ώρες! Η μια μαλωνει με τη Μαμα για τα φορέματα, εσυ όλο με τη χωτογραφικη σου! Τελείωνε σου λέω, θέλω να πάω στο μεγάλο σκολείο! Δεν το καταλαβαίνεις; Αργησαμε!
-έτοιμη είμαι.
-α. Και βγαλε μας καμια χωτογραφια! Τι την κρατάς στα χέρια;

Κι έτσι, αφού οι μισοί ήμασταν εδω και ωρα ετοιμοι και οι άλλοι μισοί κατεβαιναν τις σκάλες τρεχοντας γιατι φυσικα ειχαν αργησει (ωωωω…τι πρωτοτυπο), βαζουμε πλωρη κουτσα κουτσα για το μεγάλο το σκολείο….
Ολη την προηγούμενη βδομάδα ελάχιστα ήταν τα θέματα συζήτησης στο σπιτικό μας. Για παράδειγμα:
-ρε μαμα, μη μιλάς εσυ! Δεν είσαι η δασκάλα. Η Αντριανα ειναι, το καταλαβαίνεις;
-ναι Ξενια, σε παρακαλώ, θέλω να μιλήσω.
-μα τι να πεις εσυ; Εσυ αλλού δουλεύεις!! Ξερεις απο αυτα; Η Αντριανα θα μας πει τι θα βάλουμε στην τσάντα. Εσυ που ξέρεις τώρα;
-εντάξει Ξενακι, θα μας τα πει και η κυρία εξάλλου.

Διάλογος vol2:
-να ετοιμασεις τα ποδήλατα να φύγουμε.
-που θέλεις να πας; Στην αυλή μια χαρά δεν παίζεις;
-γιαγια; δεν ξέρεις εσυ, θα μας πηγαίνει η Αντριανα στο σκολείο και θα παίρνουμε και τα ποδήλατα μαζί;
-βρε συ, κανουν τόσο δρόμο τα παιδάκια με το ποδήλατο;
-ναι, ναι, εκεί εχει μεγάλα παιχνίδια και θα παίζω με τους μεγάλους φίλους, και εχει μεγαλη αυλη, και δεν είμαι άλλο παιδικο. Το καταλαβαινεις; Είμαι μεγάλο παιδί τώρα! Και η αδερφή μου ξέρει!

Αφού λοιπόν είχαν θεοποιησει το μεγάλο σχολείο στο μυαλό τους, γνωρίζοντας κιολας οτι η κυρά-Anti εκτός απο αδερφή ειναι και κυρά-δασκάλα, περίμενα κι εγω οτι θα πανε και θα σταθουν πρώτα στη σειρά!
Αμ δε! Τιιποτα.. Κρυβοντουσαν πίσω απο τα παντελόνια.
Και σε μια φάση πετάγεται η Ξενια και λέει:
-καλε μαμα, ειναι αυτή η κυρία μπροστά και δεν βλέπω τον Θεό!
-ο ιερεας ειναι παιδί μου…
-α.

Κι έτσι, μεγάλωσαν και τα αδέρφια μου φίλη μου! Μα να, σαν χθες ήταν που τα εβγαζα με το καρότσι βόλτες (πιο κλισέ πεθαινεις)! Ποτέ μεγάλωσαν τόσο; Τότε που με κοιτούσε παραξενα στο δρομο η καθε περιεργη κυρια και με ρωτούσε «δικά σου ειναι;» και συνέχιζε χωρίς καν να απαντήσω «αχ κορίτσι μου..γιατί τόσο μικρή έκανες παιδιά; Να μην προλαβεις να ζήσεις λίγο;! Είχες χρόνια μπροστά σου, κρίμα». Κι εγω φυσικά νευροσπαστο «αδέρφια μου ειναι! Αλλά και οι μικρές μητέρες τι πειράζουν πια» κι αφού τα ειχα βαρεθει ολα αυτα, κι αφού με είχαν ρωτήσει καμία 38565810827475027163840 άσχετοι στο δρόμο την παραπάνω ερώτηση, απο ένα σημείο και μετά ενεργοποιήσα για τα καλά την ειρωνία μου απαντώντας » μα ναι..δε φαίνεται; Έχω κι ένα ακόμα παιδί στο δημοτικό». Εκείνοι σαστιζαν, κι εγω έφευγαν.

Μα πως μεγάλωσαν τόσο γρήγορα; Πως;
Μα να μου πεις, εδω εγω γύρισα απο τη φοιτητουπολη και έγινα ξανά μαθήτρια στις ξένες γλώσσες, αυτά δε θα μεγάλωναν;

Α, και τώρα που είπα «ξένες γλώσσες», ναι φίλη, έγινα ξανά μαθήτρια. Μη ρωτάς πως μου φαινεται που απο κυρά-δασκάλα πέρασα στη απέναντι πλευρά, γιατι μια ειναι η απάντηση, «ΣΤΡΑΒΑ».
Αυτά.

Φιλια, Αντριανα!

*μαθε παιδί μου γράμματα!
*μαθε παιδί μου γράμματα!

Φθινόπωρο στο On!

Οι σταγόνες πεφτουν σαν τις κουτσουλιες επανω στο παράθυρο του αυτοκινήτου και το τζάμι προσπαθεί να αποκρούσει ολα αυτά που το εμποδίζουν για μια ακομη ζέστη μέρα. Ενα χασμουρητο σκάει στον αέρα και η ανατολή που το συνοδεύει αρνείται να δώσει παρουσία. Μπλεχτηκε ο ήλιος με τα σύννεφα και δοκιμάζει να τα παραμερίσει, μήπως μπρεσει και κάνει άνετα τη δουλειά του. Θελει να φωτίσει τους δρόμους, να φορεσεις πάλι τα γυαλιά σου και να δώσει παράταση στον Αύγουστο που μόλις σε αποχαιρέτησε.0597d441e5a7c7d3c3f4160f76aac3a6Ομως τα σύννεφα εκεί, πήραν τον πρωταγωνιστικό ρόλο να σου χαρίσουν την παρέα τους και η φθινοπωρινή δροσιά σε αναγκάζει να κρατάς ζακετα. και να φορας κλειστα παπουτσια. Μπαινεις κατευθείαν σε διάθεση φθινοπωρινή, σε αλλαγή, σε ξεκίνημα νέων ιδεών, σε πρωτοτυπία, σε καινούργια μονοτονία, σε νέα προγράμματα, να μετράς αντίστροφα τις μέρες για άλλες διακοπές και να επαναπροσδιοριζεις την καθημερινότητα σου. Προσαρμοζεσαι αλλιώς. Το ράδιο παίζει αυτο και αποφασίζω να δώσω άλλη μορφή στην εποχή. Αλλο φύλο στην εποχή. Αλλο στυλ κι άλλο αέρα. Κι εκεί που δεν συμπαθουσα καθόλου το φθινόπωρο, τώρα του δίνω άρωμα γυναικειο. e8256ee3c79b4cc8328e6a5e65cd6abaΤο φαντάζομαι σαν ένα νέο κοριτσι με μακρυά κάστανα μαλλιά χωρισμενα ισοποσα στις δυο πλευρες του κεφαλιού. Οι άκρες των μαλλιών της ειναι φθαρμένες από τα πολλά μπάνια του καλοκαιριού και οι ωμοι της έχουν αποτύπωμα από τις τιρραντες του λευκου μαγιο της. Η μυτη της εχει καει απο τον ηλιο και τα ματια της εχουν ιχνη κουρασης απο τα ξενυχτια του καλοκαιριου. Δεν ειναι πολύ ψηλή, αλλά με τη αυτοπεποίθηση της σε κάνει να την βλέπεις με μοντέλο. Εχει θράσος, έχει πείσμα, και μεγάλη αυτοπεποίθηση που αποδεικνύονται από την αποφασιστικότητα της να σου αρπάξει μέσα από τα χέρια σου το καλοκαίρι σου. Σε χειρίζεται και κατα βαθος το ευχαριστιεσαι. Σε ελέγχει. Εχει στα χέρια της τους φρεσκους και μεγάλους μήνες. Θέλει να της λες «καλή χρόνια» κι ας μην έχει την πρωτιά του χειμώνα. Θα γελάει πονηρά μαζί σου, που κάθε Δευτέρα θα σε σηκώνει από το κρεβάτι ενώ εσύ θα θέλεις όσο τίποτα λιγη ακομα ζεστη του παπλωματος σου. Αλλά θα σε χαίρεται που έβγαλες μια επιπλεον μέρα με δικό σου κόπο εις πέρας. 6117e5b345a922c7aef24028bfb22ca1Σε εκτιμαει γιαυτο που είσαι και αποδέχεται ακόμα και τη γκρίνια σου! Σε παει…
Υγ1: το φθινόπωρο σου δίνει ευκαιρία επαναπροσδιορισμού πραγμάτων. Να ακολουθήσεις νέο προγραμμα, νέες συνήθειες, ίσως και νέα θέλω. Εστω να δοκιμάσεις αυτά που τόσο καιρό φοβάσαι.
Υγ2: και κάπου εδώ θέλω να σου πω ένα μεγαλο ευχαριστώ. Για τη παρέα που μου κρατάς εδώ, για τα like σου εδώ, για τις εικόνες σου εδώ, και να σου πω ξανά για το άλλο μπλογκ που φιλαω τις εικόνες μου εδώ. Σ´ ευχαριστώ για το κάθε follow, για το κάθε like, για την κάθε λέξη, στιγμή και σκέψη που μοιραζεσαι μαζί μου. Εχει τόσο μεγάλη αξία.
Υγ3: και θέλω να σου ευχηθώ καλό φθινόπωρο.
Υγ4:…ίσως και καλή χρόνια.

Την καλημέρα μου…
Φιλια, Αντριανα!

photos by: Pinterest.com