Μάθε παιδί μου γράμματα!

-Ρε συ Αντριανα; Τι κανεις τόση ώρα;
-;;
-και συ κι η Ξενια κάνετε δέκα ώρες! Η μια μαλωνει με τη Μαμα για τα φορέματα, εσυ όλο με τη χωτογραφικη σου! Τελείωνε σου λέω, θέλω να πάω στο μεγάλο σκολείο! Δεν το καταλαβαίνεις; Αργησαμε!
-έτοιμη είμαι.
-α. Και βγαλε μας καμια χωτογραφια! Τι την κρατάς στα χέρια;

Κι έτσι, αφού οι μισοί ήμασταν εδω και ωρα ετοιμοι και οι άλλοι μισοί κατεβαιναν τις σκάλες τρεχοντας γιατι φυσικα ειχαν αργησει (ωωωω…τι πρωτοτυπο), βαζουμε πλωρη κουτσα κουτσα για το μεγάλο το σκολείο….
Ολη την προηγούμενη βδομάδα ελάχιστα ήταν τα θέματα συζήτησης στο σπιτικό μας. Για παράδειγμα:
-ρε μαμα, μη μιλάς εσυ! Δεν είσαι η δασκάλα. Η Αντριανα ειναι, το καταλαβαίνεις;
-ναι Ξενια, σε παρακαλώ, θέλω να μιλήσω.
-μα τι να πεις εσυ; Εσυ αλλού δουλεύεις!! Ξερεις απο αυτα; Η Αντριανα θα μας πει τι θα βάλουμε στην τσάντα. Εσυ που ξέρεις τώρα;
-εντάξει Ξενακι, θα μας τα πει και η κυρία εξάλλου.

Διάλογος vol2:
-να ετοιμασεις τα ποδήλατα να φύγουμε.
-που θέλεις να πας; Στην αυλή μια χαρά δεν παίζεις;
-γιαγια; δεν ξέρεις εσυ, θα μας πηγαίνει η Αντριανα στο σκολείο και θα παίρνουμε και τα ποδήλατα μαζί;
-βρε συ, κανουν τόσο δρόμο τα παιδάκια με το ποδήλατο;
-ναι, ναι, εκεί εχει μεγάλα παιχνίδια και θα παίζω με τους μεγάλους φίλους, και εχει μεγαλη αυλη, και δεν είμαι άλλο παιδικο. Το καταλαβαινεις; Είμαι μεγάλο παιδί τώρα! Και η αδερφή μου ξέρει!

Αφού λοιπόν είχαν θεοποιησει το μεγάλο σχολείο στο μυαλό τους, γνωρίζοντας κιολας οτι η κυρά-Anti εκτός απο αδερφή ειναι και κυρά-δασκάλα, περίμενα κι εγω οτι θα πανε και θα σταθουν πρώτα στη σειρά!
Αμ δε! Τιιποτα.. Κρυβοντουσαν πίσω απο τα παντελόνια.
Και σε μια φάση πετάγεται η Ξενια και λέει:
-καλε μαμα, ειναι αυτή η κυρία μπροστά και δεν βλέπω τον Θεό!
-ο ιερεας ειναι παιδί μου…
-α.

Κι έτσι, μεγάλωσαν και τα αδέρφια μου φίλη μου! Μα να, σαν χθες ήταν που τα εβγαζα με το καρότσι βόλτες (πιο κλισέ πεθαινεις)! Ποτέ μεγάλωσαν τόσο; Τότε που με κοιτούσε παραξενα στο δρομο η καθε περιεργη κυρια και με ρωτούσε «δικά σου ειναι;» και συνέχιζε χωρίς καν να απαντήσω «αχ κορίτσι μου..γιατί τόσο μικρή έκανες παιδιά; Να μην προλαβεις να ζήσεις λίγο;! Είχες χρόνια μπροστά σου, κρίμα». Κι εγω φυσικά νευροσπαστο «αδέρφια μου ειναι! Αλλά και οι μικρές μητέρες τι πειράζουν πια» κι αφού τα ειχα βαρεθει ολα αυτα, κι αφού με είχαν ρωτήσει καμία 38565810827475027163840 άσχετοι στο δρόμο την παραπάνω ερώτηση, απο ένα σημείο και μετά ενεργοποιήσα για τα καλά την ειρωνία μου απαντώντας » μα ναι..δε φαίνεται; Έχω κι ένα ακόμα παιδί στο δημοτικό». Εκείνοι σαστιζαν, κι εγω έφευγαν.

Μα πως μεγάλωσαν τόσο γρήγορα; Πως;
Μα να μου πεις, εδω εγω γύρισα απο τη φοιτητουπολη και έγινα ξανά μαθήτρια στις ξένες γλώσσες, αυτά δε θα μεγάλωναν;

Α, και τώρα που είπα «ξένες γλώσσες», ναι φίλη, έγινα ξανά μαθήτρια. Μη ρωτάς πως μου φαινεται που απο κυρά-δασκάλα πέρασα στη απέναντι πλευρά, γιατι μια ειναι η απάντηση, «ΣΤΡΑΒΑ».
Αυτά.

Φιλια, Αντριανα!

*μαθε παιδί μου γράμματα!
*μαθε παιδί μου γράμματα!
Advertisements