Vol.2 #χρώματα+αρώματα

Θέλω να φανταστείς χρώματα. Και λάμψη. Και συνδυασμούς. Με το φούξια δίπλα από το λαχανί και το κίτρινο δίπλα απ ‘το γαλάζιο, μέσα σε χρόνο αστραπή, να στήνουν τις πιο ανεπιτήδευτες κουβέντες για το ο,τι. Και θέλεις να στριμώξεις μια απόχρωση του μαύρου ανάμεσα σ’ αυτά, για να φτιάξει τις δικές του σκιές με απούσες λεπτομέρειες, παρέα με το κόκκινο, που με τη σειρά του θυμίζει κάτι από ανέμελο, και η κουβέντα που έχουν στήσει τα χρώματα αναμεταξύ τους πηγαίνει αλλού, σε άλλα θέματα, σε θέματα που καίνε. Κι έρχεται το λευκό, να απαλύνει την ζωντάνια τους, να δώσει στίγμα αθωότητας και να δείξει το κάθε τι με άλλη οπτική. Ηρεμεί το φουξια σε ροζ, το κίτρινο αλλάζει σε λεμονί, το γαλάζιο βεραμάν, και τα δύο τελευταία να παραμένουν σταθερά.

3428f2f6ce3a6007df9c6c8d34f4a05f

Τώρα θέλω να κλείσεις τα μάτια. Να μείνεις στο σκοτάδι και να φανταστείς. Τι απόχρωση θα έδινες στη μυρωδιά της θάλασσας; Πως θα ζωγράφιζες την αλμύρα και τι χρώματα θα διάλεγες; Πως θα ήταν η μύτη του πινέλου σου; Και τι αλλιώς κι αλλιώτικα υλικά θα χρησιμοποιούσες για να δημιουργήσεις;

d4b80d1e60cabae26acfeb6992af3c3d

Έπειτα, θέλω να μου δώσεις αλλιώτικους συνδυασμούς με χρώματα κι αρώματα. Να αφεθείς στα χέρια της Παραλογίας, να μιλήσεις μαζί της και να συζητήσεις. Να της περιγράψεις πόσο ελεύθερο είναι να φαντάζεσαι ένα μελιτζανί τριαντάφυλλο να μυρίζει σοκολάτα, μια μπανάνα σε χρώμα ζαχαρί να έχει άρωμα ντομάτας και ένα πορτοκαλί κολοκυθάκι να στάζει σαν ένα ζουμερό καρπούζι.

272d9eeab87dceb430f527c5340d8bcd

Κι αφού έχεις ξεφύγει από τα στενά όρια της πραγματικότητας κι έχεις φτιάξει ένα δικό σου παραμυθένιο κόσμο, θέλω να ρίξεις πάνω από τις σκέψεις σου λίγη από την αστερόσκονη που έχεις φυλαγμένη στο γυάλινο βάζο με το στριφογυριστό καπάκι. Να την αφήσεις να πέσει με αργούς ρυθμούς, που καθώς σε πλησιάζει να την φυσάς με δύναμη για να στροβιλιστεί με φόρα στον αέρα πριν προλάβει και πέσει κάτω.

1092a1b235d1aef5fa698e30824a3cd0

Ψάχνω με επιμονή το αληθινό νόημα πίσω από τις λέξεις σου. Πίσω από τα like, από τα σχόλια, από τις σιωπές, από βλέμματα, από αγγίγματα, από φιλιά…το συναίσθημα που κούμπωσε παρέα με τις σκέψεις σου κι αυτές με τις σειρά τους μετατράπηκαν σε πράξη.

d7148f411745ed42a4fb1e572e441307

Πάλι κάθομαι στο πάτωμα και στρώνω τη χρυσόσκονη σε γράμματα που να σχηματίζουν το «Σ’ ευχαριστώ», με ένα θαυμαστικό. Μα να που ήρθε η στιγμή να πω παντού τα ευχαριστώ! Να τα μοιράσω, να τα χαρίσω, να τα δώσω απλόχερα και να σου δω ένα μεγάλο και αληθινό φιλί!! Πάρε και παραπάνω αν θέλεις! Σ’ εσένα που πέφτεις αμαχητί σε κάθε κείμενο που γράφω. Σ’ εσένα που δε χάνεις εξελίξεις. Σ’ εσένα που με διαβάζεις από τη δουλειά, ή όταν επιστρέφεις ή πριν πας εκει. Σ’ εσένα που όταν δεν σε πιάνει ο ύπνος, μπαίνεις εδώ και ξεχνιέσαι μαζί μου. Σ’ εσένα που με μαθαίνεις από τις αναδημοσιεύσεις που κάνουν άλλα μπλογκς. Σ’ εσένα που σου αρέσει να σχολιάζεις κάτω από κάθε μου σκέψη, ιδέα και ανησυχία. Σ’ εσένα που μου μιλάς και μ’ εμπιστεύεσαι λέγοντας μου πράγματα που σε ανησυχούν –εσύ κιόλας παίρνεις δυο φιλιά. Σ’ εσένα που απλά μπαίνεις για να σπαταλήσεις λίγο από τον ελάχιστό σου ελεύθερο χρόνο.

Και ναι…

2 χρόνια Love Your Thoughts!

Γι’ αυτό κάπου εδώ αφήνεις τις σκέψεις σου να τις πλακώσουν γιγάντια μπαλόνια. Να περικυκλώσουν τα μαλλιά σου και να σε προκαλέσουν να παίξεις σε παιχνίδι χωρίς χαμένους και νικητές. Τα παίρνεις από την πολύχρωμη μακριά κλωστή τους και τα δένεις μεταξύ τους σ’ ένα σφιχτά δεμένο κόμπο. Τα αφήνεις να σε σηκώσουν και να σε ταξιδέψουν. Να σε πάνε σε ζαχαρωτά λιβάδια που αντί τη χλωροφύλλη να έχουν σιρόπι αμυγδάλου και ο κορμός από αφράτο παντεσπάνι. Να φοράω τα επίσημά μου ρούχα, όπου κάτω από ένα τεντόπανο να σε περιμένω να σβήσουμε την τούρτα.

097c96ffa709fbf79e00593629bde93d

2 χρόνια Love Your Thoughts! 2 χρόνια σκέψεις. 2 χρόνια φωτογραφίες. 2 χρόνια αποτύπωση του εαυτού μου στα κείμενα και αποτύπωση του δικού σου στα σχόλια. Αυτή τη στιγμή μου φαίνεται τόσο μικρό το «σ’ ευχαριστώ», αλλά είναι τόσο αληθινό!

Κι αφού πιάσω μία-μία, έναν-έναν, σας αγκαλιάσω και τραγουδήσουμε όλοι μαζί παρέα το “happy birthday dear blog…”, θέλω να σου ζητήσω την ευκαιρία να αποτραβηχτώ για λίγο από τη «σκηνή». Να δώσω σ’ εκείνον ίσως μια πιο ζεστή αγκαλιά κι ένα πιο μεγάλο ευχαριστώ. Που παρά την ξαφνική απουσία του ένα απόγευμα του Σεπτέμβρη, πριν ακριβώς δύο χρόνια, μου έδωσε την πρώτη έμπνευση για όλο αυτό, την αφορμή να φτιάξω ένα μπλογκ. Να εξωτερικεύσω το φορτίο που ένιωσα σε ανυποψίαστα λίγες ώρες. Να μιλήσω γι’ αυτά που με καίνε. Κι αν μου επιτρέπεις –παρόλο που δεν μου αρέσει να το κάνω- να του αφιερώσω αυτό το άρθρο. Να ‘σαι καλά, λοιπόν, όπου κι αν βρίσκεσαι!

 

Χρόνια πολλά Love Your Thoughts!

Φιλιά, Αντριάνα!

 

ΥΓ: #αγάπησε_τη_σκέψη_σου και τότε θα δεις τον κόσμο γύρω σου ν’ αλλάζει!

 

 

photos by: pinterest.com

Advertisements