Κάπου αλλού να με πας!

Την ώρα που tabloids & blogs γράφουν αράδες λέξεων για το πως να επιβιώσεις και ρουφήξεις τη φοιτητική σου ζωή στο έπακρο, εγώ θα σου πω για τ’ άλλα, τα ακατάλληλα. Για αυτά, τέλος πάντων, που όσο είσαι μικρή και τρισχαριτωμένη, με το διάβασμα να μετράει σε εξεταστικές, εθελοτυφλείς μπροστά τους. Και καλά κάνεις!

Αν ήμουν από τη φύση μου αισιόδοξη, θα σου έλεγα για το πόσο τέλεια είναι η ζωή, ότι από μόνη της δεν έχει νόημα αλλά είμαστε εμείς που της δίνουμε, ότι τα καλύτερα έρχονται, ότι το μπρόκολο μπορεί να γίνει νόστιμο, ότι οι γονείς μας είναι άνθρωποι, με τις αδυναμίες & τα ελαττώματά τους, που εμείς τους αγαπάμε και τους αποδεχόμαστε όπως κι αν είναι γιατί προ πάντων τους σεβόμαστε, ότι ο χωρισμός δεν πρόκειται να σε σκοτώσει, κι οτι ο μόνος που πέθανε εξαιτίας του ήταν ο Ρωμαίος του Σαίξπηρ.  Αλλά δεν είμαι. Αν έλεγε και σε μένα ο Αλκίνοος ότι αυτός ο κόσμος δεν θ’ αλλάξει ποτέ, όπως τα τελευταία χρόνια λέει στον Κεμάλ, θα του έδινα τα credits μου. Δεν θυμάμαι ποιος, ούτε πότε, αλλά ένας αναγνώστης του blog με αποκάλεσε κάποτε (και) ματαιόδοξη. Oh God, πόσο δίκιο είχε! Κι αφού εδώ, έχει πέσει ήδη το πρώτο yawn σου, ας περάσω επιτέλους σε όλα αυτά που θέλω να σου πω κλείνοντας επιτέλους την.τόσο.μεγάλη.εισαγωγή. Αλλά όπως κατάλαβες, ούτε αυτά τα έβαλα σε τάξη.

Γενικά δεν είμαι σε τάξη. Είμαι σ’ αυτό το μεταίχμιο. Σ’ αυτό το σημείο που η κατάσταση γύρω μου δεν είναι όπως ακριβώς την είχα συνηθίσει μέχρι τώρα, αλλά ούτε έχει τελείως αλλάξει. Εξακολουθώ  να είμαι φοιτήτρια, αλλά δεν έχω το φοιτητόσπιτό μου. Εξακολουθείς να είσαι προγραμματιστής, αλλά έχεις χάσει τη δουλειά σου. Εξακολουθείς να φτιάχνεις cupcakes, αλλά δεν βρίσκεις κοινό να τ’ αγοράσει. Εξακολουθείς να διατηρείς μέρος της μέχρι στιγμής ταυτότητάς σου, αλλά όχι ολόκληρη. Και τι κάνεις; Οεο…

Δεν ξέρω, αλλά έλα να σου πω για τη δική μου περίπτωση, την πρώτη, που αφορμή στάθηκε ένα σχόλιο της μητέρα, που χαριτολογώντας μού λέει «κι από δω και πέρα μέχρι να βρεις τι θα κάνεις, τι θα είσαι; μια νοικοκυρά». Oh God, why; Θέλω να φυτέψω έναν τρυποκάρυδο μέσα στο μυαλό σου, να σε τρυπάει μέχρι να μου πεις πόσο θα κρατήσει όλη αυτή η λίαν επιεικώς αδρανείς κατάσταση του μεταίχμιου στην οποία βρίσκομαι.

Απολύθηκες, ή έπαψες επιτελούς να ζήσεις σαν μια μικρή φοιτητριούλα, στο χιλιομετρικής απόστασης εργένικο ή φοιτητόσπιτό σου, και τώρα τι έκανες; Γύρισες πίσω. Και που; Στους γονείς σου. Και είστε όλοι μαζί μια ωραία ατμόσφαιρα. Μια ωραία ατμόσφαιρα με κοινή κι αδιαίρετη, καθημερινότητα. Ξέρουν τι ώρα ξυπνάς, τι έφαγες και πότε, τι θα φορέσεις για να βγεις και πόσα λεπτά σπατάλησες για να κάνεις μπάνιο το δίμετρο κορμί σου -μόνο που εγώ βγήκα σε έκδοση hobbit.  

Από τότε που γίνεσαι φοιτήτρια (ναι σ’ αυτό το σημείο αναφέρομαι που θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο και τα όνειρα σου αγγίζουν λίγο παραπάνω από το εφικτό) και με την προϋπόθεση ότι φεύγεις από το σπίτι σου, ένα πράγμα δεν μπορεί να σου αναιρέσει κάποιος, την Ανεξαρτησία Σου. Με απλά και πλήρως ικανοποιητικά λόγια, είσαι ελεύθερος να κάνεις Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ. Να ξυπνήσεις στις 3 το μεσημέρι, να μαγειρέψεις μεσημεριανό στις 10 και να πιεις ένα τρίτο καφέ στις 12 για να βγάλεις το βράδυ σερί. Κι όλα αυτά γιατί θέλεις, γιατί έχεις πρόταση από φίλο που δεν μπορείς να ακυρώσεις, γιατί δεν βγήκε το επόμενο επεισόδιο της αγαπημένης σου σειράς, γιατί βαριέσαι να μείνεις πάλι σπίτι, γιατί η μπυραρία κάθε Δευτέρα έχει 1+1 βαρελίσια δώρο, γιατί απλά μπορείς! Είναι αυτές οι καμένες νύχτες, που στην ουσία δεν σου προσφέρουν τίποτα, αλλά βρίσκεις τεράστια ηδονή στο να κάθεσαι στο πάτωμα με άλλες 4-5 φίλες και να πίνετε κρασί σε κούπα παρέα με φουντούνια. Να περνούν ώρες χωρίς να λέτε κάτι και μετά στο ίδιο λεπτό να μιλάτε όλες μαζί αγγίζοντας διαφορετικά θέματα η κάθε μια. Να σε παίρνει ο ύπνος εκεί κοντά στις 4 με τις υπόλοιπες πάνω από το κεφάλι σου να συζητούν και να ξυπνάς στις 4.45 νιώθοντας ότι έχει κοιμηθεί σίγουρα ένα οχτάωρο. Ώσπου να ακουστεί ένα «ρε μαλάκα, τι ώρα είναι»; Η ώρα στον επόμενο τόνο θα είναι 6 και 3 πρώτα λεπτά. Στις 6 τα χαράματα να συζητάς για γκομενικά. Γιατί έτσι. Γιατί μπορείς.

Σαφώς, τώρα που έφτασες στο τέρμα όλων αυτών, βλέπεις ότι δεν έκανες και κάτι σπουδαίο, ούτε άλλαξες τον κόσμο όπως νόμιζες, αλλά είχες το περιθώριο της ελευθερίας να το κάνεις. Δεν έδινες σε κανέναν αναφορά για το πρόγραμμά σου και φυσικά οι γονείς πλέον το είχαν μάθει: δεν παίρνεις τηλέφωνο σε έναν φοιτητή πριν τις 12 το  μεσημέρι.

Αλλά τώρα, είπαμε, είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα. Μια ατμόσφαιρα με τη μητέρα, τον πατέρα, τη γιαγιά, τον αδερφό, την αδερφή κι εμένα. Σε μια φάση που ο χάρτης και η πυξίδα έπεται της ενημέρωσης των γονιών για το που θα πεταχτείς το Σαββατοκύριακο, που θα βγεις το βράδυ και που θα βρίσκεσαι σε 2 Σάββατα από τώρα για να μαγειρέψει ανάλογη ποσότητα.

Αν μου έδινες μια χρονομηχανή με δικαίωμα επιλογής να γυρίσω πίσω στα φοιτητόχρονά μου, εκεί στην αρχή του προπτυχιακού, όχι θα σου έλεγα! Έχω κάνει ουκ ολίγες μαλακίες και το ευχαριστήθηκα, αλλά να σου πω την αλήθεια, βαριέμαι να τις ξανακάνω στο ίδιο περιβάλλον. Η παράταση των σπουδών, πολλές φορές, γίνεται μια επανάληψη των όλων όσων έχεις κάνει.

Δεν πιστεύω ότι κάθε πέρυσι και καλύτερα, ούτε θέλω να φορώ nostalgia goggle, αλλά ρε συ…αυτήν την ανεξαρτησία τη ζηλεύω! Ναι, τη ζηλεύω! Γιατί κάθε έντονη ανάμνηση από το παρελθόν είναι σαν να βγαίνει αυτόματα ένα χέρι από το πριν και να με σφαλιαρίζει για όλα αυτά που πλέον δεν έχω. Γιατί είναι αλλιώς να γυρνάς σπίτι και ο μόνος -που πιθανόν- σε περιμένει είναι ο γκόμενος και αλλιώς μια μεγάλη οικογένεια. Γιατί η μητέρα ξέρει, ξέρει ότι όταν της μιλάς κοφτά κοιτώντας οπουδήποτε αλλού εκτός τα μάτια της δεν είσαι καλά μέσα σου, κι αφού δεν είσαι εσύ καλά, δεν θα είναι κι αυτή. Και τότε καταλαβαίνεις ότι αυτές οι μέρες που καθόσουν με τις ώρες κάτω από μια μωβ κουβέρτα, με το κύκλο του ματιού να φτάνει ως τα χείλια και τη τηλεόραση στο mute, χωρίς να δίνεις λογαριασμό σε κανέναν για την «cosmopolitan» φάση σου, δεν θα επιστρέψουν ποτε!

Φιλιά, Αντριάνα!

 

IMG_5096

Advertisements

10 comments

  1. Μου θύμιζεις τον εαυτο μου τοτε. Κ αυτο το «να βρεις τι θα κανεις, να βρεις τι θα είσαι» ειναι υποφερτο αν το συγκρινεις με το να σε ρωτανε φιλες κ γνωστες της μαμας σου: » και τι θα κανεις τωρα; με τι ασχολεισαι; Τι εχεις τελειωσει;» Κ συνηθως λες κατι κ σου λενε συγκαταβατικα …»Δυσκολα…. δυσκολα»… γιατι δε γυρίσες κ σπίτι σου το 2000 ούτε το 1995. Γυρίσες σε μια περίοδο που οι επιλογές ειναι λίγες. Δε μπορείς καν να πεις θα δουλεύω πωλητρια η ο,τι βρω για να φύγω απο δώ γιατι κ αυτο ειναι δυσεύρετο. (Έτσι ένιωθα κ επαναλαμβανα τοτε στον εαυτο μου)
    Θυμάμαι όταν είχα ορκιστεί (Νοέμβριος ηταν) γύρισα την άλλη μέρα στην επαρχιακή πολη κ ένιωθα λες κ εκανα δέκα βήματα πισω. Για εναν χρονο επινα καθε απόγευμα γαλλικό με τη μαμα μου. Αχ, ειναι δύσκολο το μεταιχμιο. Το ξέρω. Αλλα απ´ οτι έχω καταλάβει υπάρχει πλάνο για μετά. Έτσι δεν ειναι; Για κάπου σκοπευεις να την κανεις κ συ 😉

    1. Αυτό με τον καφέ, το κάνω ΚΑΘΕ απόγευμα με τη γιαγιά μου…νιώθεις ότι έκανες 10 βήματα πίσω, γιατί μέχρι να γυρίσεις, παρήγαγες.. ακόμα και μια εργασία να είχες για το πανεπιστήμιο, είναι κάτι, είχες στο πρόγραμμά σου κάτι, κάτι σε περίμενε, και για κάτι έπρεπε να κοπιάσεις. Το μεταίχμιο συνήθως σε ακινητοποιεί για ένα μικρό-μεγάλο διάστημα..είναι η φάση του να βρω κάτι να κάνω-δεν ξέρω τι-ούτε μπορώ να ασχοληθώ με τα παλιά μου. Και ναι, υπάρχει πλάνο, απλά μερικές φορές, σ’ αυτό το μεταίχμιο, νιώθεις ότι δεν θα αλλάξει ποτέ. Ενώ πάντα(;) αλλάζει…

      Καλησπέρα:-)

  2. καλήμερα θα πω Αντριανα..Ημουν ((φοιτητής) στην πόλη μου ειχαμε ενα σπίτι που στην χαραμάδα της πόρτας έβαζες την ταυτότητα και άνοιγε και αν κάποιος την κλείδωνε άκουγε τα σχολιανά του γέλια.. ναι ειχα και εκανα ολα αυτα που προανέφερες …Οταν πήρα το πτυχίο μου την αλλη μερα έπιασα δουλειά ναι και άλλαζα τα αφεντικά οποτε ήθελα εγω ναι..Και με παρακαλούσαν οπως το διαβάζεις …Ουτε στο καλύτερο όνειρο σου άλλο πια αυτό…Ειχα ελπίδα και στην ηλικία την δική σου ειχα δυο παιδιά …Αλλα και όνειρα έκανα γιαυτα και τα όνειρα μου πραγματοποιήθηκαν γιατι ειχα πολλές ευκαιρίες και δεν πήγαν χαμένες …Ειχα αγάπη απο την οικογένεια των δικων μου ειχα αγαπη απο την οικογένεια μου ,και ετσι ειχα ολα αυτα που μπορούσα να πραγματοποιήσω τα όνειρα μου…Αλλα το πιο σπουδαίο μπροστά μου ειχα 10 χρονια δουλειά να κάνω ,δεν σκεφτόμουν τι θα κάνω αύριο πως θα την παλέψω ,,,οχι δεν ηξερα την θα πει Ιντερνετ οχι ..Αλλα ήξερα τη θα πει να έχεις κάθε μέρα μεροκάματο ,που μπορούσες με αυτο να ζεις ,ηξερα οτι το γελιο μου ειναι μονιμα στα χειλη μου,καθε μερα με φιλους που και αυτοι ειχαν δουλεια και ολα μια χαρα….Το μυαλό οταν ζοριστεί βγάζει της καλύτερες ιδεες ετσι και εσυ ..Θα τα καταφέρεις ναι οπως και τα αλλα παιδιά ..Αυτο που ζούμε ειναι ενα άσχημο όνειρο ναι ..Θα ξυπνήσουμε κάποια στιγμή απο τον λήθαργο μας ναι ..Καλο σαββατοκύριακο φίλη της καρδιάς μου..

    1. Είναι πολύ σπουδαίο να έχεις ελπίδες και όνειρα και να βλέπεις ότι αυτά με τον άλφα ή βήτα τρόπο πραγματοποιούνται… Πολλοί άνθρωποι γύρω μας πάσχουν από έλλειψη τους και δεν τους αδικώ, ίσως ούτε τους δικαιολογώ…
      Τιο πιστεύω αυτό που λες, ότι βγάζει τις καλύτερες ιδέες, πραγματικά το πιστεύω. Πιεζόμαστε και στο τέλος κάτι κάνουμε!

      Καλησπέραααα 🙂

  3. Καλησπέρα αγαπητή Αντριάνα…

    Υπάρχουν και πιο δύσκολα….μην το βάζεις κάτω….είσαι σε μια αλλαγή , σε ένα μεταίχμιο…
    Η ανεξαρτησία δεν είναι κάτι που προσφέρεται λόγω συνθηκών, μπορεί να την πρωτογνώρισες σαν φοιτήτρια πρώτη φορά, είναι το πιο φυσικό , φυσικά, όλοι μας την πρωτογνωρίσαμε σαν φοιτητές, αλλά από εκεί και πέρα είναι θέμα ανθρώπου να την διατηρήσει…
    Γιατί η ανεξαρτησία είναι στάση ζωής και όχι τυχαίο δεδομένο….αν το’χεις , δεν το χάνεις μην φοβάσαι….περιστασιακή είναι η περίσταση που ζεις σήμερα…θα δεις…

    1. Φυσικά υπάρχουν και πιο δύσκολα & θα έρθουν και πιο δύσκολα…
      Θέμα ανθρώπου να τη διατηρήσει όχι μόνο στο πρόγραμμά της καθημερινότητας του αλλά και σε βαθύτερα πράγματα όπως μπορεί να είναι οι απόψεις, τα πιστεύω, κ.α. Όπως λες κι εσύ, στάση ζωής!
      Όσο για τα τελευταία λόγια που λες, τα βρίσκω πολύ αισιόδοξα και σύμφωνη μαζί τους!! 🙂 🙂

  4. Δεν την έχω περάσει τη φάση που περιγράφεις. Ευτυχώς δε βρεθηκα στο μεταίχμιο ποτέ! Πέρασα αναίμακτα από τη φοιτητική ζωή στην εργασιακή αλλά όλα αυτά που περιγράφεις περι ξεγνοιασιάς των φοιτητικών χρόνων… Πόσο δίκιο έχεις! Η απόλυτη ανεξαρτησία. Την οποία δε θα την έχεις ποτέ ξανά. Ασχετα εάν μένεις μόνη ή με έναν λόχο. Γιατί έχεις να λογοδοτήσεις σε ένα εργοδότη.

    Κάνε υπομονή και σκέψου ότι όσο δύσκολη και να σου φα’ίνεται αυτήη φάση που είσαι σε λίγο καιρό (ένα μήνα, ένα εξάμηνο , ένα χρόνο, κάποια στιγμή τελοσπάντων) θα είσαι μακριά τους και θα σου λείπουν. Ή θα δουλευεις πολύ και δε θα έχεις χρόνο για το δίωρο μπάνιο της κορμάρας σου… Γι αυτό σου λέω. Απόλαυσε την χαλαρότητα της ανεργίας σου! Ισως είναι η τελευταία σου ευκαιρία….

    Φιλιά

    1. Ναι, ίσως είναι η τελευταία ευκαιρία, ίσως να είναι η πρώτη και να θέλει να το συνηθίσω… ποτέ δεν ξέρεις το μετά!
      Όσο για τη δική σου μετάβαση, την πέρασες όσο πιο ευχάριστα κι ανώδυνα γινόταν! μπράβο σου και να συνεχίσει η πορεία σου έτσι!!

      🙂

  5. Α! τι θα πει κάνω υπομονή, Αντριάνα μου;
    Μήπως πρέπει να το βουλώσεις και να το παίξεις «χάπι φάμιλι» και να δίνεις ραπόρτο για το τι κάνεις;… όλο αυτό που περιγράφεις το βρίσκω, τράτζικ (με τη σοβαρή έννοια)… και το ότι δεκάδες νέοι επειδή δεν βρίσκουν δουλειά όταν τελειώσουν τις σπουδές τους, μένουν με μαμά και μπαμπά, μπορεί να σε παρηγορήσει;…όχι! Ούτε εγώ παρηγοριέμαι που έχω τρία άνεργα παιδιά που ευτυχώς για «όλους», έχουν μεν δικά τους σπίτια, αλλά δυσκολεύονται να ζήσουν…
    Και πια είναι η λύση;
    Μήπως να ψάξεις να βρεις μια (οποιαδήποτε) δουλειά ίσως σε άλλη πόλη και να μοιραστείς το νοίκι με μια φίλη;
    Όταν η ίδια γύρισα απ’ τις σπουδές μου απ΄ τη Γαλλία, είχα ένα μωρό 8 μηνών στην αγκαλιά… έμεινα 11 μέρες σπίτι και έφυγα αφού είχα βρει πρώτα δουλειά, σπίτι, κάποιον να κρατάει το μωρό και όχι τη μητέρα μου!… αλλά «τότε» σίγουρα τα πράγματα ήταν πολύ πιο εύκολα…
    Άνοιξε τη καρδιά σου στη μητέρα σου και εξήγησε της πως νιώθεις και ζήτησε της τρυφερά, να μη σε πιέζει, να μη σε ρωτά τι θα φας και αν θα φας και πότε θα γυρίσεις…, έτσι για να νοιώσεις λίγο πιο χαλαρή…οι μανούλες όταν τους μιλάς με αγάπη καταλαβαίνουν και βοηθούν! 😉

    ΑΦιλάκια τρυφερά και γεμάτα κατανόηση! :)))

    1. Υπομονή…αναμονή 🙂
      Ναι, είναι σημαντικό να έχεις το δικό σου σπίτι και να μην τρέχουν τα ενοίκια και να μην κοιμάσαι & ξυπνάς με το άγχος της επόμενης δόσης ή του επόμενου ενοικίου.
      Δουλειά σαφώς και ψάχνεις(ψάχνω), οι θέσεις εργασίας προφανώς και μειώθηκαν (εγώ δεν μπορώ να δουλέψω στο χώρο μου γιατί λόγω απεργιών δεν μπορώ να ορκιστώ) αλλά και μέχρι να έρθει να η στιγμή που θα σηκωθείς το πρωί να πας στη δουλειά σου ενώ έχεις σταματήσει από την προηγούμενη, είναι ένα μεταίχμιο. Είναι ένα διάστημα που περιμένεις, περιμένεις νέα από βιογραφικά που έχεις δώσει, περιμένεις το «οΚ» από μια άλλη -άσχετη του χώρου σου- δουλειά, σκέφτεσαι τα προηγούμενα που έχεις κάνει αλλά και τα επόμενα στα οποία θέλεις να πας. Απλά το ανρητικό(;) σ’ αυτή τη φάση ξέρεις ποιό είναι; Τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση, ότι πιστεύω ότι αυτή η φάση, η φάση της αδράνειας, θα μείνει για πάντα. Ξέρω ότι αυτό που λέω δεν έχει βάση κι ότι κάποια στιγμή θα μου περάσει, αλλά έτσι μου φαίνεται τώρα… :-/

      Καλή είναι κι η μαμά μου, όσο πιο διακριτικά γίνεται μιλάει…απλά εμείς που επιστρέψαμε, είχαμε μάθει αλλιώς. είχαμε καλομάθει….

      Φιλια πολλαααααααααααααα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s