Να τρέξεις με φόρα..

Μου αρέσουν οι άνθρωποι που εκμηδενίζουν αποστάσεις και δεν πνίγονται λίγο πιο εκεί απ’ τη φωλιά τους. Αυτοί που τρέχουν και ξαναστοχεύουν, είτε αποτυχαίνουν, είτε πετυχαίνουν. Που έχουν ενέργεια και πάθος για το οποίο εσύ, εγώ κι ο παραδίπλα βαριέται ή δεν θέλει να δώσει σημασία. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που τα παπούτσια τους λες κι έχουν κρυφά φτερά για να πετούν, πατώντας το ΟΝ με μια απλή τους σκέψη. Αυτοί οι άνθρωποι ανοίγουν τα μάτια τους και ονειρεύονται. Ανοίγουν τα χέρια τους και αγγίζουν τον κόσμο. Κι όταν βρεθούν στο δρόμο σου, φρόντισε να μείνεις για λίγο εκεί, μαζί τους, να μοιραστείτε ένα μεγάλο κομμάτι σπιτικό γλυκό ή να πιείτε έναν καφέ. Να μάθεις για τις αληθινές τους ιστορίες. Πότε άκουσες κάποιον να σου διηγείται τα νέα του; Πότε είπε εσύ μια; Πότε μοιράστηκες ένα δικό σου όνειρο που ακόμα και σε σένα ακούστηκε άπιαστο; Κι ίσως κάποτε να ήσουν κι εσύ ένας από αυτούς που έτρεχαν και αναζητούσες κάποιον, έναν, να ακούσει αυτό που θέλεις να κάνεις τώρα, ύστερα, αύριο, μεθαύριο, τα όνειρα και τις αποτυχίες σου. Να μοιραστείς με φόρα αυτό που στροβιλίζει το μυαλό σου και να αναζητήσεις ένα φιλί, να το μετρήσεις και να φτιάξεις ημερολόγιο παρέα με στιγμές. Δικές σου στιγμές. Κολλάς. Το δέχομαι. Ενίοτε το παθαίνω κι εγώ. Αλλά βρες αυτό που ενεργοποιεί τις δικές σου αισθήσεις που κοιμήθηκαν αφηρημένες. Αισθήσεις που λειτουργούν λες και τις πασπάλισες με μέθη, σαν την άχνη πάνω σ’ ένα κουραμπιέ. Πάει καιρός που έγραφα συχνά εδώ, αλλά πλέον περνάω φάση, που αν δεν δω κάτι να μου ξυπνήσει τις αισθήσεις, κάθομαι κουλουριασμένη στη φωλιά μου και αντιδρώ σε λάθος ανθρώπους τη λάθος στιγμή, λες και δίπλα μου στέκεται γκρεμός. Κι εκεί που αναρωτιέμαι για το τι μετά θα έρθει, πότε θα βγω από το σπίτι και πότε θα ξαναφορέσω ρούχα να πάω στη δουλειά, υπάρχουν αυτοί που με ενεργοποιούν. Μου δείχνουν ότι ακόμα κι εκεί που εσύ βλέπεις το τέλος να κάνει παρέα με το χάος, βρίσκουν τρόπους να επιβιώσουν και στους δείχνουν. Δεν περιορίζονται σε σύνορα, όπως κι ο Αλί, που σε μια μέρα αποφάσισε να φύγει.

-hello my friend; ti kanis; fevgo avrio sti German

-αλήθεια; βρέθηκε η οικογένεια σου εκεί;

-no, no, alla you know Antriana…here den vrika kopela pou na eimai mazi tis, gia auto eipa na figo na vro allou.

-αφού αυτό θέλεις σου εύχομαι ό,τι καλύτερο λοιπόν! βρήκες που θα μείνεις;

-you know…ena arseniko den mporeis na zisei xoris ena thiliko ki ego thelo na exo parea. den thelo allo edo alla mou aresei ki olas.

Και ξέρεις, με αυτούς τους ανθρώπους που εσύ διώχνεις, αδιαφορείς ή νομίζεις ότι κάνεις κάτι με το να έχεις απλά μια άποψη, αυτοί που σου δείχνουν τόσο τρανταχτά το διαφορετικό απ’ τη συνηθισμένη μονοτονία σου, που σου ανοίγουν τους ορίζοντες έστω με κάτι μικρό που θα σου πουν, όταν βρεθείτε μαζί σε μια ξένη και για τους δυο σας χώρα, θα είστε το ίδιο. Ακριβώς το ίδιο..

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Να δεις και αυτό, ένα από τα αγαπημένα μου κείμενα που ότι κι αν έχω κάνει από εκείνη τη μέρα και μετά, πάντα θα επιστρέφω να στοχάζομαι για το τι κέρδισα, τι έδωσα και τι παραπάνω μπορούσα να κάνω… http://wp.me/p1RKtj-uW

 

Advertisements

The unpaixtable award…

Έχουμε βραβείο, και έχουμε παιχνίδι, που μας το δώσανε από εδώ και εδώ!

1)Intro ( Όνομα, Τοποθεσία, Ζώδιο, Blog Platform)

Το όνομά μου όταν πρωτακούστηκε, άρεσε σε σχεδόν κανέναν. Για πολλά χρόνια με περνούσαν για Αλβανίδα, έπειτα για Ρωσίδα, αλλά πλέον για Κυπραία. Είμαι Ελληνίδα, με λένε Αντριάνα και στο ζώδιο σκορπιός.

2)Ποιο είναι το moto του Blog σου; Αν δεν έχεις σκέψου ένα τώρα!
Moto δεν έχω, το μάντρα μου όμως θα στο πω, «ταξίδευε-ρίσκαρε-πρόσφερε», μ’ αυτή τη σειρά!
3)Αν το blogging ήταν παιδικό παιχνίδι, ποιο θα ήταν και γιατί;
Θα ήταν ένα παζλ..γιατί αν αντιστοιχίσεις κάθε ένα κομματάκι του μ’ ένα blog, θα σου βγάλει τη συνολική εικόνα της κοινωνίας που ζεις.
4)Όταν γίνω διάσημος blogger θα… (συμπλήρωσε την φράση)
Θα σε αφήνω να αναρωτιέσαι ποια τα γράφει όλα αυτά. Προφανώς και θα είχα τη δύναμη να εξαφανίσω κάθε φωτογραφία μου από τον ιστό αλλά προς το παρόν, δεν θέλω!
5)Κάνε φίρμα την λιγότερο δημοφιλή ανάρτηση σου.
αυτή http://wp.me/p1RKtj-g8 και απορώ γιατί! Τόσο βαρετά στα γράφω πια;!
6)Ποια κατηγορία ιστολογιών, θα ήθελες να αφανίσεις από την blog- όσφαιρα και γιατί;
Αυτά που έχουν φωτογραφίες για να μη ζηλεύω όταν τα βλέπω! Αλλά αφού μου δίνεται η ευκαιρία να μιλήσω και γι’ άλλα blog, κι αφού θα είχα τη σουπερδύναμη, θα έβαζα μερικές σταγόνες καλαισθησίας σε κάποια site-blogs που πραγματικά, λένε τόσο ωραία πράγματα στα κείμενά τους αλλά οπτικά δεν. Δεν σε προσελκύουν. Με απλά λόγια, θα έσπερνα σπόρους φαντασίας να ομορφύνουν.
7i)Ποια χώρα-πόλη θεωρείς ιδανική για να ζεις? -ερώτηση από Χριστίνα-
Αυτή που αποτελεί αφορμή να δημιουργείς, να σε εμπνέει και να σου δίνει roots & wings… Γιατί θεωρώ ότι και στο χωριό να μένεις, αν θέλεις και έχεις τη διάθεση, μπορείς ακόμα κι εκεί να φτιάξεις τη δικιά σου ιστορία (και το λέει αυτό μία που δεν συμπαθεί τα πάτρια εδάφη της και ψάχνει συνεχώς αφορμές να φεύγει)
7ii)Ποια τρέλα έκανες στη ζωή σου και ακόμα δε μπορείς να πιστέψεις ότι εσύ το έκανες αυτό;
Να το πω; Σίγουρα; Καλά, θα το πω! Έλειπα για δύο συνεχόμενες από το σπίτι μου..έτρωγα απ’ έξω και το έπινα όλο το βράδυ..Με παρέα φυσικά..
Το επόμενο τρελό που θέλω να κάνω είναι μια κατάδυση στη μεσόγειο.
8) Ποια είναι η αγαπημένη σου συνήθεια της Κυριακής..
εδώ απαντάς εσύ… 🙂
unpaixtable-blogger-award
Κι αν αναρωτιέσαι, το παιχνίδι ξεκίνησε από εδώ
Και μισό λεπτό να σου πω και τους κανόνες:
  • Στην αρχή της ανάρτησης σου πες μας από ποιον έλαβες το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς το blog του!
  • Επ! Μη βαριέσαι! Απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις …
  • Οι έξι ερωτήσεις είναι πάντοτε ίδιες, ενώ η έβδομη συντάσσεται από τον unpaixtable και απευθύνεται στους επόμενους
  • Πρότεινε πέντε άτομα για να λάβουν το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς τα ιστολόγιά τους.
  • Στο τέλος του post απηύθυνε την πιο unpaixtable ερώτηση σου…στους bloggers που προτείνεις!
  • Και μην ξεχνάς  κάτω από την εικόνα με το σήμα του βραβείου βάλε link που οδηγεί στην ανάρτηση (http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award) Όταν το κάνεις… give a shout to all4blogs διότι θα σε προσθέσει στην λίστα με τους συμμετέχοντες (link back)

ΥΓ: Δεν ξέχασα να προτείνω πέντε άτομα να λάβουν το βραβείο, απλά το δίνω σε όλους! Ναι, ναι σε όλους… όποιος έχει όρεξη, να το βουτήξει και να γράψει.

Φιλιά, Αντριάνα!

31+1…!

31.10  18:30

Έχεις επιστρέψει στο πανεπιστήμιό σου από τότε που ορκίστηκες; Ωραία, ούτε κι εγώ. Ούτε επέστρεψα, ούτε ορκίστηκα. Αλλά τώρα είμαι σ’ ένα κτήριο που οι τοίχοι του είναι γεμάτοι συνθήματα και συναισθήματα σε σκούρες αποχρώσεις και περίσσια φαντασία και το θυμήθηκα και νοστάλγησα τα εκείνα χρόνια. Και στέκονται τα γκράφιτι ακίνητα μπροστά μου, μέχρι να περάσει η ώρα μου. Είναι που νιώθω ακόμα οτι ανήκω εδώ! οΚ, δεν ανήκω στα φοιτηταριά της αρχιτεκτονικής αλλά τους ευχαριστώ βαθύτατα που μου χαρίζουν τα σκαλιά τους για να γράψω αμέριμνη τα κείμενά μου. Και τώρα φυσικά θα αναρωτιέσαι τι δουλειά έχει μια απόφοιτη μεν, αλλά στην αναμονή για ορκωμοσία δε, νηπιαγωγός, στα άβολα σκαλιά του πολυτεχνείου. Όμως πες μου τώρα, πότε με θυμάσαι να ασχολούμαι με λίγα πράγματα; Πότε δεν είχα ένα στόχο να βγάλω εις πέρας;

*μόλις μου τηλεφώνησαν για να μου ευχηθούν.

Να μου ευχηθούν είπα και ξέχασα να σου πω ότι σήμερα είναι τα γενέθλιά μου. Λίγα χρόνια μετά τα 20, λίγο πιο μέσα στην τρίτη δεκαετία, παρέα με το χάλοουιν όπως λέγαμε κι εδώ. Και ξέρεις φίλη;..ψιλομελαγχόλησα. Αλήθεια τώρα. Από το πρωί προβάλλονται σαν σλάιτς τα περσινά γενέθλια και νομίζω ότι όπως τότε, θα γυρίσω σπίτι, θα είμαι πτώμα απ’ το χορό, ένα σκιάχτρο από τη δια(σ)τροφή, θα βγω απ’ το μπάνιο και θα μου χτυπούν τα κουδούνια οι φίλες λίγο πριν φύγει η μέρα και αλλάξει ο μήνας. Θα μου χτυπούν με το βίντεο σε ετοιμότητα και τη φωτογραφική πλήρως φορτισμένη, αγκαλιά με την πιο πιο πιο νόστιμη τούρτα-έκπληξη λίλα πάουζ εβερ. Να μου φορούν με το έτσι θέλω το «happy birthday» λες και είμαστε σε καλλιστεία και αυτές να χαίρονται ίσως και λίγο πιο πολύ από εμένα. Και μετά όλες μαζί να κάνουμε ένα από αυτά τα τρελά ξενύχτια που αντί  κρασί, να πίνουμε απ’ αυτό το ξεχασμένο λικέρ της γιαγιάς, με δυο παγάκια στο ποτήρι.

Αλλά τώρα είπαμε, στα σκαλιά της αρχιτεκτονικής. Να περιμένω να ξεκινήσει το μάθημα στα υπόγεια χωρίς θέα, αλλά με σκοτεινούς θαλάμους, με νερά που βουτάς χαρτιά, με περίεργους τυπάδες, με φοιτητές και μη. Να πάρω τώρα τη θέση του διδασκόμενου της τέχνης και όχι άλλο του διδάσκοντα. Να μάθω ξανά για την έκφραση του πνεύματος που κάνεις εσύ, κι εγώ, και ο καθένας μας. Να μιλήσω με εικόνες και εκεί που θα κάθομαι στο παγκάκι να ακούω εκείνους να μου μιλούν, να μελαγχολήσω λίγο ακόμα, μια στάλα, για όλα αυτά που στην δική μου καλλιτεχνική ομάδα έδινα κι εγώ, την ίδια μέρα & ώρα πέρσι. Αλλά τώρα, ώρα για μάθημα..

Χρόνια μου πολλά!

Φιλιά, Αντριάνα!

 

1.11  10:30

Έχω ένταση, ανησυχία. Δεν ηρεμώ και το βλέπουν. Με δικαιολογούν. Ξέρουν ότι έχω να δω τις φοιτητοφίλες μου καιρό. μήνες. και στο τελευταίο μισάωρο που τους λέω σχεδόν τσιριχτά από χαρά και ανα τρία λεπτά ότι ανέβηκαν οι φίλες μου Θεσσαλονίκη, προσποιούνται ότι το ακούν για πρώτη φορά και χαίρονται μαζί μου. Και θέλω από χαρά να τους αγκαλιάσω, να τους φιλήσω, και σε κάθε τσούγκρισμα που κάνουν τα ποτήρια μας, να ανταποδώσω διπλάσιες ευχές. Κι αφού βγήκαμε και ήπιαμε και πριν τις 5 δε γυρίσαμε, κι αφού στο δρόμο της επιστροφής παραλίγο να ακουμπήσουμε και οι 4 φοιτητοφίλες τα εσώψυχα στον Βενιζέλο για όλη αυτήν την «κλιματική αλλαγή», ίσως…ίσως και να είχα τα πιο ωραία γενέθλια έβερ! που αντί για κεράκια, έσβηνα τους αναπτήρες τους, αφού είχε προηγηθεί και το ανάλογο εορταστικό τραγούδι..

 

Καλό μήνα!:)