Μήνας: Νοέμβριος 2013

Να τρέξεις με φόρα..

Μου αρέσουν οι άνθρωποι που εκμηδενίζουν αποστάσεις και δεν πνίγονται λίγο πιο εκεί απ’ τη φωλιά τους. Αυτοί που τρέχουν και ξαναστοχεύουν, είτε αποτυχαίνουν, είτε πετυχαίνουν. Που έχουν ενέργεια και πάθος για το οποίο εσύ, εγώ κι ο παραδίπλα βαριέται ή δεν θέλει να δώσει σημασία. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που τα παπούτσια τους λες κι έχουν κρυφά φτερά για να πετούν, πατώντας το ΟΝ με μια απλή τους σκέψη. Αυτοί οι άνθρωποι ανοίγουν τα μάτια τους και ονειρεύονται. Ανοίγουν τα χέρια τους και αγγίζουν τον κόσμο. Κι όταν βρεθούν στο δρόμο σου, φρόντισε να μείνεις για λίγο εκεί, μαζί τους, να μοιραστείτε ένα μεγάλο κομμάτι σπιτικό γλυκό ή να πιείτε έναν καφέ. Να μάθεις για τις αληθινές τους ιστορίες. Πότε άκουσες κάποιον να σου διηγείται τα νέα του; Πότε είπε εσύ μια; Πότε μοιράστηκες ένα δικό σου όνειρο που ακόμα και σε σένα ακούστηκε άπιαστο; Κι ίσως κάποτε να ήσουν κι εσύ ένας από αυτούς που έτρεχαν και αναζητούσες κάποιον, έναν, να ακούσει αυτό που θέλεις να κάνεις τώρα, ύστερα, αύριο, μεθαύριο, τα όνειρα και τις αποτυχίες σου. Να μοιραστείς με φόρα αυτό που στροβιλίζει το μυαλό σου και να αναζητήσεις ένα φιλί, να το μετρήσεις και να φτιάξεις ημερολόγιο παρέα με στιγμές. Δικές σου στιγμές. Κολλάς. Το δέχομαι. Ενίοτε το παθαίνω κι εγώ. Αλλά βρες αυτό που ενεργοποιεί τις δικές σου αισθήσεις που κοιμήθηκαν αφηρημένες. Αισθήσεις που λειτουργούν λες και τις πασπάλισες με μέθη, σαν την άχνη πάνω σ’ ένα κουραμπιέ. Πάει καιρός που έγραφα συχνά εδώ, αλλά πλέον περνάω φάση, που αν δεν δω κάτι να μου ξυπνήσει τις αισθήσεις, κάθομαι κουλουριασμένη στη φωλιά μου και αντιδρώ σε λάθος ανθρώπους τη λάθος στιγμή, λες και δίπλα μου στέκεται γκρεμός. Κι εκεί που αναρωτιέμαι για το τι μετά θα έρθει, πότε θα βγω από το σπίτι και πότε θα ξαναφορέσω ρούχα να πάω στη δουλειά, υπάρχουν αυτοί που με ενεργοποιούν. Μου δείχνουν ότι ακόμα κι εκεί που εσύ βλέπεις το τέλος να κάνει παρέα με το χάος, βρίσκουν τρόπους να επιβιώσουν και στους δείχνουν. Δεν περιορίζονται σε σύνορα, όπως κι ο Αλί, που σε μια μέρα αποφάσισε να φύγει.

-hello my friend; ti kanis; fevgo avrio sti German

-αλήθεια; βρέθηκε η οικογένεια σου εκεί;

-no, no, alla you know Antriana…here den vrika kopela pou na eimai mazi tis, gia auto eipa na figo na vro allou.

-αφού αυτό θέλεις σου εύχομαι ό,τι καλύτερο λοιπόν! βρήκες που θα μείνεις;

-you know…ena arseniko den mporeis na zisei xoris ena thiliko ki ego thelo na exo parea. den thelo allo edo alla mou aresei ki olas.

Και ξέρεις, με αυτούς τους ανθρώπους που εσύ διώχνεις, αδιαφορείς ή νομίζεις ότι κάνεις κάτι με το να έχεις απλά μια άποψη, αυτοί που σου δείχνουν τόσο τρανταχτά το διαφορετικό απ’ τη συνηθισμένη μονοτονία σου, που σου ανοίγουν τους ορίζοντες έστω με κάτι μικρό που θα σου πουν, όταν βρεθείτε μαζί σε μια ξένη και για τους δυο σας χώρα, θα είστε το ίδιο. Ακριβώς το ίδιο..

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Να δεις και αυτό, ένα από τα αγαπημένα μου κείμενα που ότι κι αν έχω κάνει από εκείνη τη μέρα και μετά, πάντα θα επιστρέφω να στοχάζομαι για το τι κέρδισα, τι έδωσα και τι παραπάνω μπορούσα να κάνω… http://wp.me/p1RKtj-uW