Να τρέξεις με φόρα..

Μου αρέσουν οι άνθρωποι που εκμηδενίζουν αποστάσεις και δεν πνίγονται λίγο πιο εκεί απ’ τη φωλιά τους. Αυτοί που τρέχουν και ξαναστοχεύουν, είτε αποτυχαίνουν, είτε πετυχαίνουν. Που έχουν ενέργεια και πάθος για το οποίο εσύ, εγώ κι ο παραδίπλα βαριέται ή δεν θέλει να δώσει σημασία. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που τα παπούτσια τους λες κι έχουν κρυφά φτερά για να πετούν, πατώντας το ΟΝ με μια απλή τους σκέψη. Αυτοί οι άνθρωποι ανοίγουν τα μάτια τους και ονειρεύονται. Ανοίγουν τα χέρια τους και αγγίζουν τον κόσμο. Κι όταν βρεθούν στο δρόμο σου, φρόντισε να μείνεις για λίγο εκεί, μαζί τους, να μοιραστείτε ένα μεγάλο κομμάτι σπιτικό γλυκό ή να πιείτε έναν καφέ. Να μάθεις για τις αληθινές τους ιστορίες. Πότε άκουσες κάποιον να σου διηγείται τα νέα του; Πότε είπε εσύ μια; Πότε μοιράστηκες ένα δικό σου όνειρο που ακόμα και σε σένα ακούστηκε άπιαστο; Κι ίσως κάποτε να ήσουν κι εσύ ένας από αυτούς που έτρεχαν και αναζητούσες κάποιον, έναν, να ακούσει αυτό που θέλεις να κάνεις τώρα, ύστερα, αύριο, μεθαύριο, τα όνειρα και τις αποτυχίες σου. Να μοιραστείς με φόρα αυτό που στροβιλίζει το μυαλό σου και να αναζητήσεις ένα φιλί, να το μετρήσεις και να φτιάξεις ημερολόγιο παρέα με στιγμές. Δικές σου στιγμές. Κολλάς. Το δέχομαι. Ενίοτε το παθαίνω κι εγώ. Αλλά βρες αυτό που ενεργοποιεί τις δικές σου αισθήσεις που κοιμήθηκαν αφηρημένες. Αισθήσεις που λειτουργούν λες και τις πασπάλισες με μέθη, σαν την άχνη πάνω σ’ ένα κουραμπιέ. Πάει καιρός που έγραφα συχνά εδώ, αλλά πλέον περνάω φάση, που αν δεν δω κάτι να μου ξυπνήσει τις αισθήσεις, κάθομαι κουλουριασμένη στη φωλιά μου και αντιδρώ σε λάθος ανθρώπους τη λάθος στιγμή, λες και δίπλα μου στέκεται γκρεμός. Κι εκεί που αναρωτιέμαι για το τι μετά θα έρθει, πότε θα βγω από το σπίτι και πότε θα ξαναφορέσω ρούχα να πάω στη δουλειά, υπάρχουν αυτοί που με ενεργοποιούν. Μου δείχνουν ότι ακόμα κι εκεί που εσύ βλέπεις το τέλος να κάνει παρέα με το χάος, βρίσκουν τρόπους να επιβιώσουν και στους δείχνουν. Δεν περιορίζονται σε σύνορα, όπως κι ο Αλί, που σε μια μέρα αποφάσισε να φύγει.

-hello my friend; ti kanis; fevgo avrio sti German

-αλήθεια; βρέθηκε η οικογένεια σου εκεί;

-no, no, alla you know Antriana…here den vrika kopela pou na eimai mazi tis, gia auto eipa na figo na vro allou.

-αφού αυτό θέλεις σου εύχομαι ό,τι καλύτερο λοιπόν! βρήκες που θα μείνεις;

-you know…ena arseniko den mporeis na zisei xoris ena thiliko ki ego thelo na exo parea. den thelo allo edo alla mou aresei ki olas.

Και ξέρεις, με αυτούς τους ανθρώπους που εσύ διώχνεις, αδιαφορείς ή νομίζεις ότι κάνεις κάτι με το να έχεις απλά μια άποψη, αυτοί που σου δείχνουν τόσο τρανταχτά το διαφορετικό απ’ τη συνηθισμένη μονοτονία σου, που σου ανοίγουν τους ορίζοντες έστω με κάτι μικρό που θα σου πουν, όταν βρεθείτε μαζί σε μια ξένη και για τους δυο σας χώρα, θα είστε το ίδιο. Ακριβώς το ίδιο..

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Να δεις και αυτό, ένα από τα αγαπημένα μου κείμενα που ότι κι αν έχω κάνει από εκείνη τη μέρα και μετά, πάντα θα επιστρέφω να στοχάζομαι για το τι κέρδισα, τι έδωσα και τι παραπάνω μπορούσα να κάνω… http://wp.me/p1RKtj-uW

 

Advertisements

19 comments

  1. Καλά σε μυρίστηκα, όποιος χάνεται απ΄το blogging ή είναι ερωτευμένος ή έχει βουλιάξει στην αυτολύπηση και δεν υπάρχει χειρότερο…Υπάρχει όμως και μια τρίτη κατάσταση που όλοι μας ξεχνούμε, είναι να είσαι ερωτευμένος με τη ζωή! 😉
    Τον θυμάμαι τον Ali Antriana μου, σίγουρα σε συγκίνησε, αλλά άλλος κόσμος παιδί μου, εσύ έχεις ένα σπίτι, μια οικογένεια, αδέλφια και πάνω απ’ όλα φίλους, δεν θα σηκωθείς να πας sti German, για να βρεις κάποιο ταίρι…δουλειά ίσως, αλλά ταίρι; 😉
    Μην αφήνεις το γράψιμο, τη φωτογράφηση, τις διασκεδαστικές σου συνταγές, τους φίλους σου, τον χορό, το blogging, μην επιτρέψεις στον εαυτό σου να βουλιάξει, στο λέω εγώ με τρια άνεργα παιδιά… come back, με φόρα!

    ΑΦιλάκια πολύ τρυφερά με μια μεγάλη αγκαλιά! 🙂

    1. ναι, ισχύει οτι το ξεχνούμε..ίσως, όμως, κάποιες φορές να θέλουμε να αποτραβιχτούμε και απ’ αυτήν. Ταίρι όχι, δεν θα αλλάξω χώρα για να βρω και γι’ αυτό να μου έκανε τόση μεγάλη εντύπωση η (ξανά)μετανάστευσή του. Εμείς εδώ έχουμε όλα αυτά που περιγράφεις, ενώ εκεί επικρατεί τελείως διαφορετικο κλίμα και νοοτροπία..

      Φιλια πολαααααα
      🙂

  2. Καλησπέρα Αντριάνα μου και καλώς σε ξαναβρήκα!!
    Νομίζω ότι όσο αφορά το κείμενο σου θα συμφωνήσω με την Στεφανία , υπάρχουν άλλοι πιο σημαντικοί λόγοι για να μεταναστεύσει κάποιος από το να βρει κάποιο ταίρι , όπως η μη εύρεση εργασίας .Αντιλαμβάνομαι τον προβληματισμό του (άσχετα αν δεν τον ενστερνίζομαι) και χαίρομαι που μπόρεσες να τον πλησιάσεις ώστε να νιώσει τόσο άνετα για να ανοιχτεί σε εσένα και δημιουργήσατε τέτοιο δεσμό που θα μείνει στην σκέψη σου .
    Να θυμάσαι τις θετικές στιγμές και να τις αναπολείς με αγάπη.
    Καλό βραδάκι κοριτσάκι μου.

    1. Καλώς ξαναήρθες 🙂
      οο..βέβαια και υπάρχουν! Τον είχα γνωρίσει σε έναν ξενώνα της ευρωπαικής ένωσης που οι ένοικοί του ήταν αιτούντες πολιτικού ασύλου. Οι περισσότεροι προέρχονταν απο χώρες που επικρατούσε ο πόλεμος πριν γεννηθούν, με αποτέλεσμα να γνωρίσουν την ειρήνη στην Ελλάδα.. αυτός και πολλοί άλλοι ήταν οι λόγοι που τα παιδιά αυτά ήταν εσωστρεφείς, οι κουβέντες τους περιορίζονταν σε απλό «τι κάνεις; καλά είμαι εσύ;» ενώ τώρα κατάφερε να ανοιχτεί και να (με) εμπιστευτεί. Κι όπως το είπες…θα μείνει στη σκέψη μου!

      Σ’ ευχαριστώ για το πέρασμα!
      Καλό μεσημέρι.. 🙂
      Φιλια!

  3. __ ξέρω πολύ καλά το πως αισθάνεσαι ναι θα βρεις τον δρόμο όχι δεν θα σου τι να κάνεις καλησπέρα καλή μου Αντριανα..ναι χαμογέλα..

  4. Είχα σκεφτεί τι να σου γράψω ώσπου διάβασα το σχόλιο «είναι ωραίο να τρέχεις… Δυστυχώς τον τελευταίο καιρό μόνο περπατάω…»εκεί κόλλησα.είδα την εικόνα μου φοβάμαι.
    όσον αφορά τα υπόλοιπα,θα συμφωνήσω με τις κυρίες από πάνω νομίζω..υπάρχουν πολλοί λόγοι πιο ουσιαστικοί που θα σε κάνουν να φύγεις!παρ’όλα αυτά μέχρι ένα σημείο μπορώ να καταλάβω…
    σε φιλώ γλυκά!

    1. φυσικά και θα υπάρχουν πιο ουσιαστικοί λόγοι για να φύγεις, η σημαντικότητα κάποιου όμως, εξαρτάται από το περιβάλλον μέσα στο οποίο περιστοιχίζεται.. άλλα για μας τα σημαντικά κι άλλα για ένα πακιστανό όπως παραπάνω ο Αλί 🙂

  5. τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν παντού γύρω μας.
    το πιο εντυπωσιακό είναι οτι αυτοί που μας ενεργοποιούν ή μας δίνουν το κλικ για να αλλάξουμε κάτι στις ζωές μας, συνήθως είναι άγνωστοι, τους συναντούμε για λίγο και μετά εξαφανίζονται…
    είναι λες και κάνανε το καθήκον τους κι έπειτα πάνε γι’άλλα…

  6. Δεν ξερεις πόσο χάρηκα τούτο το κείμενο σου! Ευχομαι να νιώθεις πάντα έτσι ! Να πετας, μικρή μου ! Ειναι ομορφο συναίσθημα!

    1. Είναι όμορφο συναίσθημα το να πετάς και είναι εξίσου όμορφο να βλέπεις διαφορετικές νοοτροποίες γύρω σου, για να ανοίξεις λίγο…έστω λίγο..τους ορίζοντές σου παραπάνω!

      φιλιαααααααααααααααα

  7. Στην ανάρτηση που μας παραπέμπεις δεν την είχα διαβάσει πριν και ομολογώ πως ήταν άκρως συγκινητική. Ήταν μια αγνή, ειλικρινής, καυστική, χιουμοριστική απόδοση των σκέψεων σου που στην ανάμιξή τους με την ψυχή σου, κέρδισες την καρδιά όλων μας. Αρχικά νόμιζα πως θα μπορούσε κάλλιστα αυτή η ανάρτηση να είναι συνέχειά της, όχι όμως, τελικά είναι οι σκέψεις σου μεστωμένες, η συμπερασματική κατάληξη των βιωματικών σου ανησυχιών προς τέρψη και συμβουλή καθώς απευθύνεσαι σε όλους εμάς. Εξαιρετικό.

    Την καλησπέρα μου..!

    1. Έχει καιρό που την έγραψα και η αλήθεια είναι οτι διστάζω να την ξαναδιαβάσω, είτε γιατί συγκινούμαι είτε γιατί βρίσκω το λόγο μου «άψητο»…
      χαίρομαι που σου άρεσε, αλήθεια χαίρομαι γιατί δεν είναι κάτι που αφορά εμένα άμεσα αλλά κάτι που βλέπεις και βιώνεις εκεί, βλέπεις τη ζωή των οικογενειών που έχουν στην καθημερινότητα τους την αναπηρία και καλούντε (χωρίς να το έχουν επιλέξει) να συνεργαστούν μαζί της. το αρνητικό βέβαια είναι ότι πολλές οικογένειες δεν έχουν τη δύναμη, τη διάθεση, τη γνώση ή τα χρήματα να αντιμετωπίσουν αυτές τις καταστάσεις και αφήνουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα και σε νοσοκομεία. Σ’ ευχαριστώ για τα λόγια σου, πραγματικά τα εκτιμώ.

      Καλησπέρα 🙂 🙂

    2. Ο,τι να ‘ναι έγραψα στο προηγούμενό μου σχόλιο…με συγχωρείς! Μπερδεύτηκα γιατί νόμιζα ότι η παραπομπή σε έστελνε στο «βρε κε κεξ» και όχι στο κείμενο του ασύλου…
      Κατά καιρούς, έχω αναφερθεί σε εκείνη την εμπειρία που είχα μαζί τους και ακόμα και τώρα ανατρέχω για να δω τι κέρδισα και τι μπορούσα να κανω καλύτερα..
      Οι ώρες εκείνες ήταν απλά μαγικές…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s