Moksha…

Γι αυτές τις φιλίες που δεν ειδώθηκαν ποτέ.

Ξέρεις πως είναι. Έχεις μπει σ’ ένα φόρουμ, βάζεις nickname, κι από εκεί αρχίζει το παραλήρημα συνομιλίας, που μέσα σ’ αυτά γνωρίζω εκείνον, τον έναν και μοναδικό, που μαζί του ξενύχτησα πάνω στο ρημαδοπληκτρολόγιο και μια απαρχαιωμένη οθόνη όπως κάνει ο κάθε εθισμένος gamer σε μια δυνατή κάρτα γραφικών. Κι αφού από το πρώτο κιόλας βράδυ, φτάσαμε σε σημείο να βριζόμαστε παράτολμα, ήταν η αρχή της μετέπειτα γερής φιλίας μας. Ή έτσι νόμιζα τουλάχιστον…

117093659032693097_Uc3L1HcX_cΔιεθνή καταστατικό με τα στάνταρ των σχέσεων για να ξέρουμε κι εμείς τι μας γίνεται, δεν υπάρχει. Κάθεσαι και στύβεις το κεφάλι σου, μέχρι να φτιάξετε τα δικά σας μέτρα και σταθμά για να ορίσετε τη σχέση σας μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, όπου το δικό μας ήταν να μιλάμε κάθε μέρα, όλη μέρα, από το φαινόμενο του θερμοκηπίου, μέχρι το τι θα φορέσω με το boyfriend για φαγητό. Δεν ξέρω αν αυτή η συχνότητα ήταν καλή, ούτε και κακή. Είχα βρει έναν πραγματικό φίλο, που μπορούσα να του εμπιστεύομαι όλα μου τα προβλήματα, με άκουγε πάντα με προσοχή και η συμβουλές που έπαιρνα ήταν τόσο μεστές και ουσιαστικές που μέσα από τις απείρου ώρες κουβέντες μας, φάνηκε ένα από τα πιο σπουδαία και τίμια άτομα που γνώρισα. Ακόμα τον εκτιμώ, παρά το γεγονός ότι οι δρόμοι μας πλέον αποτελούν αντίθετες κατευθύνσεις με επίσης αντίθετες φορές.

Μέχρι που ένιωσα αρρωστημένη, ηλίθια, που για χρόνια καθόμουν πάνω από ένα κινητό και περίμενα σήματα καπνού για να τον δω από κοντά. Νόμιζα ότι με 586 μηνύματα που ανταλλάζαμε στη μέρα θα καλύπτονταν όλο και περισσότερο το κενό της σωματικής του απουσίας και άφηνα σε κάθε ευκαιρία να με κυριεύει η φαντασία μου, πλάθοντας την εικόνα του ανθρώπου αυτού σύμφωνα με τα δικά μου μέτρα και σταθμά, ακολουθώντας παράλληλα τις «οδηγίες» που εκείνος μου είχε δώσει. 124482377169794257_vLBC4e81_c

Η φαντασία από μόνη της έχει την τάση να μεγεθύνει τα πράγματα και να τα κάνει λίγο πιο κοντά στο δικό μας ιδανικό, γι’ αυτό και τα sequel των ταινιών αφήνουν μια δυσάρεστη αίσθηση όταν τα ‘χεις δει. Από το ιδανικό ξεκολλάς δύσκολα. Είναι σχεδόν ακατόρθωτο να το αφήσεις, να απομακρυνθείς από το φανταστικό αντικείμενο, που λόγω της εικονικής τελειότητας του, έχεις μαγνητιστεί για τα καλά πάνω του. Και πόση μεγάλη ομοιότητα έχει ο άνθρωπος τις φαντασίας σου με αυτόν που υπάρχει στην πραγματικότητα; Με όλα αυτά τα μέσα επικοινωνίας που διαθέτουμε σήμερα, μπορούμε να μιλήσουμε με την άλλη άκρη της γης, σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, αρκεί να έχουν μερικά mb στο smartphone κι ένα email για σύνδεση στο λογαριασμό. Μόνο που από τη δική μου πλευρά, χιλιοπροσπάθησα αυτή την χιλιομετρική απόσταση -έστω και για μια φορά- να την μηδενίσω. Να νιώσω πιο κοντά μου αυτό που αγάπησα, εκτίμησα και προ πάντων δέθηκα συναισθηματικά -ακόμα κι αν αυτό το δέσιμο ξεκίνησε ως εικονικό- γιατί η εικονική ζωή είναι μια αληθινή ζωή. Έκανα συνεχώς βήματα για να φτάσω πιο κοντά του, είχα μάθει πτήσεις, πλοία, τρένα, λεωφορεία αλλά κάθε φορά επέστρεφα στη φωλιά μου όλο και πιο πολύ απογοητευμένη. Μετάνιωνα για τις μέρες πριν, που κανόνιζα όλη μου την διαδρομή μέχρι να φτάσω. Αμφέβαλα για μένα την ίδια, αν άξιζε να γνωρίσω έναν ιντερνετικό φίλο από κοντά και κάθε φορά που τα έβαζα κάτω για να μετρήσω τα υπέρ και τα κατά ένιωθα σαν διαδηλωτής γαλλικής επανάστασης κάτω από το παράθυρο της Μαρίας Αντουανέτα, να ζητάω τα αυτονόητα. Να ζητάω αυτά για τα οποία οι περισσότερες φιλίες θεωρούν δεδομένα. Να τον δω με τα μάτια, τη μυρωδιά, τη χροιά, τον τρόπο ομιλίας, όλα αυτά που ολοκληρώνουν έναν άνθρωπο και δένουν μια φιλία. Αντιθέτως, ως απάντηση έπαιρνα «ας φάνε παντεσπάνι». Ένιωθα μέρα με τη μέρα, όλο και περισσότερο, λειψή. Κατηγορούσα τον εαυτό μου για το γιατί αυτός ο άνθρωπος δεν θέλησε και δεν προσπάθησε/προγραμμάτισε/κανόνισε(δε με νοιάζει πια) να έρθει σε «χειροπιαστή» επαφή μαζί μου, γιατί κρατούσε πάντα αυτή την «απόσταση ασφαλείας». Όμως ακόμα και τώρα που τα γράφω, δεν έχω βρει μια ικανοποιητική απάντηση. Δεν έχω βρει τι τραγικό μπορεί να σου κάνει ένας διαδικτυακός φίλος για να βγάλεις τόσο μεγάλη άρνηση ώστε να τον συναντήσει από κοντά. Και είναι άδικο, πολύ άδικο.

262194009525523804_kF17mcnd_cΧθες το βράδυ συζητούσα με τη γιαγιά μου μπροστά στο τζάκι για διάφορα θέματα και γυρνάει με δύναμη φωνής και μου λέει «η ξενυχτιά κορίτσι μου, είναι πιο βαριά κι από το θάνατο. φρόντισε να το καταλάβεις».

Κι επειδή από την αρχή του 2014 άρπαξα τη σφουγγαρίστρα κι αποφάσισα να σβήσω κάθε νωθρό που με ποδοπατάει ψυχικά, ήρθε η στιγμή να σου εξομολογηθώ ένα από τα μεγαλύτερα «γαμώτο» της μέχρι στιγμής μικρής ζωής μου, γιατί σήμερα είμαι εδώ κι αύριο μπορεί να με βρεις αλλού, σε ξένο τόπο, με παραμάσχαλα την κλασσική, κόκκινη, βαλίτσα μου που θα έχει ανοίξει ξανά.

Μόκσα, όπως λένε και οι Ινδοί..Λύτρωση.

Φιλιά, Αντριάνα!

photos by: tumblr.com

Advertisements

Κοντά στα ξημερώματα…

Είναι ένας. Είναι ένας ο άνθρωπος που κάθισα δίπλα του και μίλησα για τη δική μου τη γιαγιά. Που ίσως να του φαίνεται παράξενο που μετά από τόσα χρόνια γράφοντας εδώ, δεν την έχω αναφέρει, αλλά από την άλλη, ίσως να μη με βρήκε ποτέ, γιατί τα τελευταία χρόνια έχουμε χάσει επαφές. Είναι που τις τελευταίες μέρες τριγυρνάει συνέχεια στη θύμησή μου εκείνη η βράδια. Τότε που ξημερώματα καθόμασταν και με όσο πιο απλά λόγια προσπαθούσα να του μεταφέρω τις τόσο περίπλοκες στιγμές που είχα μαζί της. Κάπου εδώ αν κάπνιζα, θα άναβα τσιγάρο.tumblr_mvi3nzjMzD1s9vz6ao1_1280 Η δική μου η γιαγιά δεν θα πεθάνει ποτέ, έλεγα. Βουνό σοβαρέψου, μου απαντούσε. Μα ναι, ποια είναι η δική μου γιαγιά για να τολμήσει να πεθάνει; Τι αυταπάτες μπορεί να είχε για να πιστεύει ότι η δική μου γιαγιά θα έρθει στιγμή που θα πεθάνει;

Η δική μου γιαγιά έχει ενέργεια. Και δύναμη. Και είναι το νευρόσπαστο το ίδιο, που όπως την έλεγε η αδερφή της «ουβριά», με αμέτρητη «τζάτζα», αυτή που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της και όσες φορές είπα «ντρέπομαι να κάνω αυτό…», θα πει αυτά τα λόγια, θα μιλήσει με αυτόν τον τρόπο και θα μου δείξει ξανά (και ξανά) ότι εσύ θα διεκδικήσεις τον κόσμο και όχι ο κόσμος εσένα «…το κατάλαβες;». Και είναι πολλά τα πράγματα στα οποία διαφωνώ μαζί της, ακόμα περισσότερες οι πράξεις που θα ήθελα να μην είχε κάνει, με ακόμα πιο πολλές τις φορές που μαλώσαμε άσχημα, με εκείνη πάντα να τα ξεχνάει πρώτη και να μου φέρνει το φαγητό μέσα στα μούτρα παρά τα νεύρα που έχω μαζί της. Μαζί. Τόσα χρόνια μαζί. Με εκείνη να με βάζει στο καρότσι και να με πηγαίνει παντού. Να μου δίνει τα πιο νόστιμα φρούτα απ’ την ποδιά της και το βράδυ να βάζουμε τις φλούδες πάνω στην σόμπα για να μοσχοβολήσει η κουζίνα. Να μου ετοιμάζει τα Σάββατα το πρωινό πριν φύγει για δουλειά κι εγώ να χύνω το γάλα μέσα στο νεροχύτη, δήθεν και καλά αθόρυβα, μέχρι που με τσάκωσε και ξεριζώθηκε η τούφα. Που μέχρι την εφηβεία με ακινητοποιούσε στην καρέκλα, μου έβαζε μια εφημερίδα πάνω από τα φρύδια και χρατς χρατς ψαλίδιζε την πιο κακόγουστη φράντζα ever.

Ήμουν εκεί όταν έπαθε την πρώτη της κρίση πανικού, με το να την φωνάζω κι εκείνη να μην ξυπνάει. Να την ταρακουνάω κι εκείνη να μην αντιδράει. Πως είναι δυνατόν να μην αντιδράει; Και ξαφνικά να κλαίει σαν βρέφος. Με τις απίστευτες ώρες συζήτησης που κάναμε οι δυο μας κάθε, μα κάθε, μεσημέρι για δύο χρόνια.tumblr_mygrtgEjS01rzdq64o1_r1_1280Αλλά αργότερα έφυγα. Άλλαξα πόλη κι ολόκληρο τρόπο ζωής και κάθε φορά που επέστρεφα από τη φοιτητούπολη, το βράδυ λίγο πριν ξαναφύγω, μου είχε έτοιμη τη σακούλα με τα τάπερ πάνω στο τραπέζι. Που σαν Ελληνίδα γιαγιά έμπαινε στο τρένο και σιγά σιγά έφτανε μέχρι το σπίτι μου παρέα με τη φίλη της, έτσι..για να πάρει τον αέρα της και να ρίξει ένα βλέφαρο τις γλάστρες μου.Είναι η δική μου γιαγιά, που μπορεί πλέον τα φαγητά της να μην τρώγονται, οι μπριζόλες της να καίγονται και η πίτα να ξεφεύγει στο λάδι, αλλά είναι αυτή που μου έμαθε πως βράζει ο τραχανάς, τα μυστικά των μπαχαρικών και να εξακολουθεί να φτιάχνει τους πιο νόστιμους κουραμπιέδες χωρίς συγκεκριμένη συνταγή. Και είναι ο άνθρωπος, που στο επόμενο βήμα μου, θα μου λείψει πιο πολύ. Η γιαγιά μου.tumblr_myj9oxKYU51rn12fjo1_1280Υγ1: Ίσως να μην τα έλεγα όλα αυτά, αν τους τελευταίους μήνες δεν τους περνούσα μαζί της. Να μην μπορούσα να καταλάβω το πόσο πολύ μεγάλωσε και το πόσο βάρυνε απ’ τα χρόνια. Αλλά τώρα που την ξαναζώ, το παρατηρώ. Βλέπω ότι όταν λέει «σε παρακαλώ, σκούπισε αύριο το πρωί την αυλή» το λέει από πραγματική αδυναμία κι όταν μου ζητάει να της φέρω πράγματα από την αγορά, δεν είναι οτι βαριέται να ντυθεί, αλλά είναι οτι γι’ αυτήν το να ντυθεί και να περπατήσει είναι ένα ολόκληρο ταξίδι.

Υγ2: Κάποτε στο πανεπιστήμιο, μια καθηγήτρια παραμυθιού μάς είχε πει ότι η Ευρώπη, έχει μεγάλη έλλειψη γιαγιάδων και τότε θυμήθηκα τα λόγια της κοινωνιολόγου του σχολείου που μας είχε πει ότι στην Ελλάδα, η παραδοσιακή οικογένεια θα αργήσει πολύ για να πεθάνει. Νιώθω τόσο τυχερή που έζησα και ζω τη γιαγιά μου, τόσο πλούσια με όλες αυτές τις αναμνήσεις, που δεν μπορώ να φανταστώ πώς είναι δυνατόν κάποιος -ή τα δικά μου παιδιά στο μέλλον- να μην γνωρίσει μια γιαγιά. Ακόμα κι αυτή τη γιαγιά, που δεν ταιριάζουν απόλυτα οι απόψεις της με τις δικές σου.

Υγ3: Και ξέρω πως αυτόν τον πρωινό καφέ που έχω σχεδόν καθημερινά μαζί της, θα έρθει στιγμή που θα μου λείψει. Ακόμα κι αυτές, οι απλές φωνές που ανταλλάσσουμε, όταν της κάνω παρατηρήσεις, θα μου λείψουν εξίσου.tumblr_mhrzn9ibGX1qbfc98o1_1280Υγ4:Δεν ξέρω αν εγώ παραμεγάλωσα (πόσο το απεύχομαι θεέ μου) και βλέπω τα πράγματα πιο αληθινά, αλλά οι δικοί μου δρόμοι είναι ολάνοιχτη μπροστά μου, με εμένα να θέλω να τους εξερευνήσω. Κι όταν έρθει η στιγμή, που θα φτιάξω πάλι τη βαλίτσα μου για τα νέα μονοπάτια, θέλω να είναι εκεί για να με χαιρετήσει. Να μου δώσει μια χούφτα μπαχαρικά και μερικούς σπόρους για τις νέες μου γλάστρες.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

photos by: fitorae.tumblr.com