Μήνας: Ιανουαρίου 2014

Moksha…

Γι αυτές τις φιλίες που δεν ειδώθηκαν ποτέ.

Ξέρεις πως είναι. Έχεις μπει σ’ ένα φόρουμ, βάζεις nickname, κι από εκεί αρχίζει το παραλήρημα συνομιλίας, που μέσα σ’ αυτά γνωρίζω εκείνον, τον έναν και μοναδικό, που μαζί του ξενύχτησα πάνω στο ρημαδοπληκτρολόγιο και μια απαρχαιωμένη οθόνη όπως κάνει ο κάθε εθισμένος gamer σε μια δυνατή κάρτα γραφικών. Κι αφού από το πρώτο κιόλας βράδυ, φτάσαμε σε σημείο να βριζόμαστε παράτολμα, ήταν η αρχή της μετέπειτα γερής φιλίας μας. Ή έτσι νόμιζα τουλάχιστον…

117093659032693097_Uc3L1HcX_cΔιεθνή καταστατικό με τα στάνταρ των σχέσεων για να ξέρουμε κι εμείς τι μας γίνεται, δεν υπάρχει. Κάθεσαι και στύβεις το κεφάλι σου, μέχρι να φτιάξετε τα δικά σας μέτρα και σταθμά για να ορίσετε τη σχέση σας μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, όπου το δικό μας ήταν να μιλάμε κάθε μέρα, όλη μέρα, από το φαινόμενο του θερμοκηπίου, μέχρι το τι θα φορέσω με το boyfriend για φαγητό. Δεν ξέρω αν αυτή η συχνότητα ήταν καλή, ούτε και κακή. Είχα βρει έναν πραγματικό φίλο, που μπορούσα να του εμπιστεύομαι όλα μου τα προβλήματα, με άκουγε πάντα με προσοχή και η συμβουλές που έπαιρνα ήταν τόσο μεστές και ουσιαστικές που μέσα από τις απείρου ώρες κουβέντες μας, φάνηκε ένα από τα πιο σπουδαία και τίμια άτομα που γνώρισα. Ακόμα τον εκτιμώ, παρά το γεγονός ότι οι δρόμοι μας πλέον αποτελούν αντίθετες κατευθύνσεις με επίσης αντίθετες φορές.

Μέχρι που ένιωσα αρρωστημένη, ηλίθια, που για χρόνια καθόμουν πάνω από ένα κινητό και περίμενα σήματα καπνού για να τον δω από κοντά. Νόμιζα ότι με 586 μηνύματα που ανταλλάζαμε στη μέρα θα καλύπτονταν όλο και περισσότερο το κενό της σωματικής του απουσίας και άφηνα σε κάθε ευκαιρία να με κυριεύει η φαντασία μου, πλάθοντας την εικόνα του ανθρώπου αυτού σύμφωνα με τα δικά μου μέτρα και σταθμά, ακολουθώντας παράλληλα τις «οδηγίες» που εκείνος μου είχε δώσει. 124482377169794257_vLBC4e81_c

Η φαντασία από μόνη της έχει την τάση να μεγεθύνει τα πράγματα και να τα κάνει λίγο πιο κοντά στο δικό μας ιδανικό, γι’ αυτό και τα sequel των ταινιών αφήνουν μια δυσάρεστη αίσθηση όταν τα ‘χεις δει. Από το ιδανικό ξεκολλάς δύσκολα. Είναι σχεδόν ακατόρθωτο να το αφήσεις, να απομακρυνθείς από το φανταστικό αντικείμενο, που λόγω της εικονικής τελειότητας του, έχεις μαγνητιστεί για τα καλά πάνω του. Και πόση μεγάλη ομοιότητα έχει ο άνθρωπος τις φαντασίας σου με αυτόν που υπάρχει στην πραγματικότητα; Με όλα αυτά τα μέσα επικοινωνίας που διαθέτουμε σήμερα, μπορούμε να μιλήσουμε με την άλλη άκρη της γης, σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, αρκεί να έχουν μερικά mb στο smartphone κι ένα email για σύνδεση στο λογαριασμό. Μόνο που από τη δική μου πλευρά, χιλιοπροσπάθησα αυτή την χιλιομετρική απόσταση -έστω και για μια φορά- να την μηδενίσω. Να νιώσω πιο κοντά μου αυτό που αγάπησα, εκτίμησα και προ πάντων δέθηκα συναισθηματικά -ακόμα κι αν αυτό το δέσιμο ξεκίνησε ως εικονικό- γιατί η εικονική ζωή είναι μια αληθινή ζωή. Έκανα συνεχώς βήματα για να φτάσω πιο κοντά του, είχα μάθει πτήσεις, πλοία, τρένα, λεωφορεία αλλά κάθε φορά επέστρεφα στη φωλιά μου όλο και πιο πολύ απογοητευμένη. Μετάνιωνα για τις μέρες πριν, που κανόνιζα όλη μου την διαδρομή μέχρι να φτάσω. Αμφέβαλα για μένα την ίδια, αν άξιζε να γνωρίσω έναν ιντερνετικό φίλο από κοντά και κάθε φορά που τα έβαζα κάτω για να μετρήσω τα υπέρ και τα κατά ένιωθα σαν διαδηλωτής γαλλικής επανάστασης κάτω από το παράθυρο της Μαρίας Αντουανέτα, να ζητάω τα αυτονόητα. Να ζητάω αυτά για τα οποία οι περισσότερες φιλίες θεωρούν δεδομένα. Να τον δω με τα μάτια, τη μυρωδιά, τη χροιά, τον τρόπο ομιλίας, όλα αυτά που ολοκληρώνουν έναν άνθρωπο και δένουν μια φιλία. Αντιθέτως, ως απάντηση έπαιρνα «ας φάνε παντεσπάνι». Ένιωθα μέρα με τη μέρα, όλο και περισσότερο, λειψή. Κατηγορούσα τον εαυτό μου για το γιατί αυτός ο άνθρωπος δεν θέλησε και δεν προσπάθησε/προγραμμάτισε/κανόνισε(δε με νοιάζει πια) να έρθει σε «χειροπιαστή» επαφή μαζί μου, γιατί κρατούσε πάντα αυτή την «απόσταση ασφαλείας». Όμως ακόμα και τώρα που τα γράφω, δεν έχω βρει μια ικανοποιητική απάντηση. Δεν έχω βρει τι τραγικό μπορεί να σου κάνει ένας διαδικτυακός φίλος για να βγάλεις τόσο μεγάλη άρνηση ώστε να τον συναντήσει από κοντά. Και είναι άδικο, πολύ άδικο.

262194009525523804_kF17mcnd_cΧθες το βράδυ συζητούσα με τη γιαγιά μου μπροστά στο τζάκι για διάφορα θέματα και γυρνάει με δύναμη φωνής και μου λέει «η ξενυχτιά κορίτσι μου, είναι πιο βαριά κι από το θάνατο. φρόντισε να το καταλάβεις».

Κι επειδή από την αρχή του 2014 άρπαξα τη σφουγγαρίστρα κι αποφάσισα να σβήσω κάθε νωθρό που με ποδοπατάει ψυχικά, ήρθε η στιγμή να σου εξομολογηθώ ένα από τα μεγαλύτερα «γαμώτο» της μέχρι στιγμής μικρής ζωής μου, γιατί σήμερα είμαι εδώ κι αύριο μπορεί να με βρεις αλλού, σε ξένο τόπο, με παραμάσχαλα την κλασσική, κόκκινη, βαλίτσα μου που θα έχει ανοίξει ξανά.

Μόκσα, όπως λένε και οι Ινδοί..Λύτρωση.

Φιλιά, Αντριάνα!

photos by: tumblr.com