Κοντά στα ξημερώματα…

Είναι ένας. Είναι ένας ο άνθρωπος που κάθισα δίπλα του και μίλησα για τη δική μου τη γιαγιά. Που ίσως να του φαίνεται παράξενο που μετά από τόσα χρόνια γράφοντας εδώ, δεν την έχω αναφέρει, αλλά από την άλλη, ίσως να μη με βρήκε ποτέ, γιατί τα τελευταία χρόνια έχουμε χάσει επαφές. Είναι που τις τελευταίες μέρες τριγυρνάει συνέχεια στη θύμησή μου εκείνη η βράδια. Τότε που ξημερώματα καθόμασταν και με όσο πιο απλά λόγια προσπαθούσα να του μεταφέρω τις τόσο περίπλοκες στιγμές που είχα μαζί της. Κάπου εδώ αν κάπνιζα, θα άναβα τσιγάρο.tumblr_mvi3nzjMzD1s9vz6ao1_1280 Η δική μου η γιαγιά δεν θα πεθάνει ποτέ, έλεγα. Βουνό σοβαρέψου, μου απαντούσε. Μα ναι, ποια είναι η δική μου γιαγιά για να τολμήσει να πεθάνει; Τι αυταπάτες μπορεί να είχε για να πιστεύει ότι η δική μου γιαγιά θα έρθει στιγμή που θα πεθάνει;

Η δική μου γιαγιά έχει ενέργεια. Και δύναμη. Και είναι το νευρόσπαστο το ίδιο, που όπως την έλεγε η αδερφή της «ουβριά», με αμέτρητη «τζάτζα», αυτή που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της και όσες φορές είπα «ντρέπομαι να κάνω αυτό…», θα πει αυτά τα λόγια, θα μιλήσει με αυτόν τον τρόπο και θα μου δείξει ξανά (και ξανά) ότι εσύ θα διεκδικήσεις τον κόσμο και όχι ο κόσμος εσένα «…το κατάλαβες;». Και είναι πολλά τα πράγματα στα οποία διαφωνώ μαζί της, ακόμα περισσότερες οι πράξεις που θα ήθελα να μην είχε κάνει, με ακόμα πιο πολλές τις φορές που μαλώσαμε άσχημα, με εκείνη πάντα να τα ξεχνάει πρώτη και να μου φέρνει το φαγητό μέσα στα μούτρα παρά τα νεύρα που έχω μαζί της. Μαζί. Τόσα χρόνια μαζί. Με εκείνη να με βάζει στο καρότσι και να με πηγαίνει παντού. Να μου δίνει τα πιο νόστιμα φρούτα απ’ την ποδιά της και το βράδυ να βάζουμε τις φλούδες πάνω στην σόμπα για να μοσχοβολήσει η κουζίνα. Να μου ετοιμάζει τα Σάββατα το πρωινό πριν φύγει για δουλειά κι εγώ να χύνω το γάλα μέσα στο νεροχύτη, δήθεν και καλά αθόρυβα, μέχρι που με τσάκωσε και ξεριζώθηκε η τούφα. Που μέχρι την εφηβεία με ακινητοποιούσε στην καρέκλα, μου έβαζε μια εφημερίδα πάνω από τα φρύδια και χρατς χρατς ψαλίδιζε την πιο κακόγουστη φράντζα ever.

Ήμουν εκεί όταν έπαθε την πρώτη της κρίση πανικού, με το να την φωνάζω κι εκείνη να μην ξυπνάει. Να την ταρακουνάω κι εκείνη να μην αντιδράει. Πως είναι δυνατόν να μην αντιδράει; Και ξαφνικά να κλαίει σαν βρέφος. Με τις απίστευτες ώρες συζήτησης που κάναμε οι δυο μας κάθε, μα κάθε, μεσημέρι για δύο χρόνια.tumblr_mygrtgEjS01rzdq64o1_r1_1280Αλλά αργότερα έφυγα. Άλλαξα πόλη κι ολόκληρο τρόπο ζωής και κάθε φορά που επέστρεφα από τη φοιτητούπολη, το βράδυ λίγο πριν ξαναφύγω, μου είχε έτοιμη τη σακούλα με τα τάπερ πάνω στο τραπέζι. Που σαν Ελληνίδα γιαγιά έμπαινε στο τρένο και σιγά σιγά έφτανε μέχρι το σπίτι μου παρέα με τη φίλη της, έτσι..για να πάρει τον αέρα της και να ρίξει ένα βλέφαρο τις γλάστρες μου.Είναι η δική μου γιαγιά, που μπορεί πλέον τα φαγητά της να μην τρώγονται, οι μπριζόλες της να καίγονται και η πίτα να ξεφεύγει στο λάδι, αλλά είναι αυτή που μου έμαθε πως βράζει ο τραχανάς, τα μυστικά των μπαχαρικών και να εξακολουθεί να φτιάχνει τους πιο νόστιμους κουραμπιέδες χωρίς συγκεκριμένη συνταγή. Και είναι ο άνθρωπος, που στο επόμενο βήμα μου, θα μου λείψει πιο πολύ. Η γιαγιά μου.tumblr_myj9oxKYU51rn12fjo1_1280Υγ1: Ίσως να μην τα έλεγα όλα αυτά, αν τους τελευταίους μήνες δεν τους περνούσα μαζί της. Να μην μπορούσα να καταλάβω το πόσο πολύ μεγάλωσε και το πόσο βάρυνε απ’ τα χρόνια. Αλλά τώρα που την ξαναζώ, το παρατηρώ. Βλέπω ότι όταν λέει «σε παρακαλώ, σκούπισε αύριο το πρωί την αυλή» το λέει από πραγματική αδυναμία κι όταν μου ζητάει να της φέρω πράγματα από την αγορά, δεν είναι οτι βαριέται να ντυθεί, αλλά είναι οτι γι’ αυτήν το να ντυθεί και να περπατήσει είναι ένα ολόκληρο ταξίδι.

Υγ2: Κάποτε στο πανεπιστήμιο, μια καθηγήτρια παραμυθιού μάς είχε πει ότι η Ευρώπη, έχει μεγάλη έλλειψη γιαγιάδων και τότε θυμήθηκα τα λόγια της κοινωνιολόγου του σχολείου που μας είχε πει ότι στην Ελλάδα, η παραδοσιακή οικογένεια θα αργήσει πολύ για να πεθάνει. Νιώθω τόσο τυχερή που έζησα και ζω τη γιαγιά μου, τόσο πλούσια με όλες αυτές τις αναμνήσεις, που δεν μπορώ να φανταστώ πώς είναι δυνατόν κάποιος -ή τα δικά μου παιδιά στο μέλλον- να μην γνωρίσει μια γιαγιά. Ακόμα κι αυτή τη γιαγιά, που δεν ταιριάζουν απόλυτα οι απόψεις της με τις δικές σου.

Υγ3: Και ξέρω πως αυτόν τον πρωινό καφέ που έχω σχεδόν καθημερινά μαζί της, θα έρθει στιγμή που θα μου λείψει. Ακόμα κι αυτές, οι απλές φωνές που ανταλλάσσουμε, όταν της κάνω παρατηρήσεις, θα μου λείψουν εξίσου.tumblr_mhrzn9ibGX1qbfc98o1_1280Υγ4:Δεν ξέρω αν εγώ παραμεγάλωσα (πόσο το απεύχομαι θεέ μου) και βλέπω τα πράγματα πιο αληθινά, αλλά οι δικοί μου δρόμοι είναι ολάνοιχτη μπροστά μου, με εμένα να θέλω να τους εξερευνήσω. Κι όταν έρθει η στιγμή, που θα φτιάξω πάλι τη βαλίτσα μου για τα νέα μονοπάτια, θέλω να είναι εκεί για να με χαιρετήσει. Να μου δώσει μια χούφτα μπαχαρικά και μερικούς σπόρους για τις νέες μου γλάστρες.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

photos by: fitorae.tumblr.com

Advertisements

12 comments

  1. Mε συγκίνησες με το υπέροχο κείμενο σου! Μεγαλώνουμε εμείς, μεγαλώνουν και οι άνθρωποι που αγαπάμε.Και είναι τρομαχτικό. Φέτος το συνειδητοποίησα περισσότερο από ποτέ!

    1. Κι εγώ φίλη μου! έτσι ακριβώς!! Και τρέμω τη μέρα που θα ξαναφύγω, θα ξαναγυρίσω και η γιαγιά δεν θα βγει από την πόρτα να με καλωσορίσει. ή ακόμα χειρότερα…να μπω στο αεροπλάνο μόνο και μόνο γι’ αυτήν. Πραγματικά, την τρέμω…

  2. Ο μοναδικός τρόπος να μην ξεχάσουμε ποτέ, ΜΑ ΠΟΤΕ κάποιον, είναι να τον έχουμε μέσα στο μυαλό μας και να τον θυμόμαστε. Ειδικά όταν είναι γλυκά και ανεκτίμητα πρόσωπα, όπως η γιαγιά και ο παππούς.

    1. Ισχύει..και μπορεί πολλές φορές η ανησυχία αυτή να υπάρχει κυρίως στους μεγάλους που σιγά σιγά συμφιλιώνονται με το θάνατο, αλλά υπάρχει κάλλιστα και στους άλλους…σ’ αυτούς που μένουν και φοβούνται μήπως ξεχάσουν, αυτούς φεύγουν.
      Καλό βράδυ 🙂

  3. Πολυ όμορφο και ανθρώπινο. Και στο λεω αυτο, με το δεδομένο οτι δεν πρόλαβα να ζήσω αυτη την επαφή με κανέναν απο τους παππούδες και με καμια απο τις γιαγιάδες μου, παρα ελάχιστα, αφού έφυγαν απο τη ζωη ακομα και πριν να γεννηθω. Ανέκαθεν έψαχνα αυτη τη γλυκια επικοινωνία ανάμεσα στις διαφορετικές γενιές, που έχουν για σύνδεσμο τη γιαγιά και τον παππού μας. Και όντως η Ελλαδα εχει ακομα αυτο το προνόμιο, να εχει αυτο το μοντέλο της ενωμένης οικογένειας, ειδικα στην υπεροχη επαρχία μας.

    1. Έχεις δίκιο, κι ας μου επιτραπεί η φράση «στην επαρχία ο άνθρωπος είναι πιο άνθρωπος». Είναι πιο στενές οι επαφές. Μπορεί να μην υπάρχει πάντα αυτή η γλυκιά επικοινωνία ανάμεσα στις διαφορετικές γενιές αλλά με αυτήν την καθημερινή τριβή ο άνθρωπος ανοίγει ορίζοντες, βλέπει το παλιό μέσα στο σύγχρονο και το σύγχρονο πως μπορεί να συμβαδίσει μέσα στο παλιό. Καλό βράδυ Πάνο 🙂

  4. Μου αρέσει να διαβάζω ιστορίες για γιαγιάδες!
    Γνώρισα δυο παππούδες και τρις γιαγιάδες και μια προ-γιαγιά! Η τρίτη γιαγιά ήταν απ’ το δεύτερο γάμο του παππού μου (του Γάλλου παραγωγού ταινιών) και παρόλο που δεν ήταν γιαγιά εξ’ αίματος (που λένε), ήταν πραγματική γιαγιά, ήταν γιαγιά φίλη και ήξερε όλα μου τα μυστικά…
    Το να γίνεις γιαγιά πολύ νέος, είναι μια περίεργη αίσθηση, ειδικά όταν είσαι και active… και blogger, με το κινητό σου, το tablet, το laptop κλπ! 😉
    Είμαι πολύ περίεργη να δω τι θα γράφουν τα εγγόνια μου όταν θα μεγαλώσουν για μένα… Προς το παρόν τους φαίνομαι τόσο φυσιολογική, που ο μικρός ρώτησε την νύφη μου αν μπορούσα να γίνω εγώ μαμά του! (ευτυχώς η νύφη μου έχει χιούμορ!) 😉
    Οι καιροί άλλαξαν και την παραδοσιακή Ελληνίδα γιαγιά, θα τη συναντάμε πλέον μόνο σε διηγήματα ή σε όμορφες αναρτήσεις όπως αυτή!!!
    «Εκεί που ήσουν ήμουνα και εδώ που είμαι θα έρθεις» λένε…και στο εύχομαι με όλη μου τη καρδιά!
    ΑΦιλάκια πολύ τρυφερά! 🙂

    ΥΓ. Και κοίτα να μη ξεχάσεις να της πεις πόσο την αγαπάς! 🙂

    1. Μ’ άρεσαν πολύ αυτά τα λόγια σου! 🙂 🙂
      Έχω την εντύπωση ότι σε μερικά χρόνια μετά, αυτή θα είναι η παραδοσιακή γιαγιά..με το τάμπλετ, το λαπτοπ, το κινητό κλπ! 🙂 Εδώ η δικιά μου που τα έχει τα πολλά τις χρόνια, μαθαίνει σιγά σιγά να χειρίζεται το ταμπλετ μου και μου λέει «βρε συ αντριάνα..δεν μπαίνεις λίγο στο ιντερνΈτ να δεις τι γράφουν γι’ αυτη συνταγή; ψαξτό λίγο ή πες εμένα να μάθω, τί δε θα τα καταφέρω;;»
      Όσο για τον εγγονό σου, μπράβο του…όοοοχι, μπράβο του!!!
      Καλό βράδυ Στεφανία 🙂

      *εύχομαι πολύ να έρθω
      χχχ

  5. Εξαιρετικό το κείμενό σου, με συγκίνησε σαν αναγνώστη και με άγγιξε ακόμα περισσότερο επειδή έχω την ευτυχία να νιώθω ως ένα βαθμό αυτό που νιώθεις εσύ. Δεν θα επαναλάβω πράγματα που τόσο όμορφα μας είπες απλά θέλω να συμπληρώσω κάτι, ίσως με καταλάβεις:

    Λατρεύω όταν παίρνει η γιαγιά τηλέφωνο στο σπίτι (όπως χθες) όταν δεν την βλέπω από κοντά. Λέμε τόσες επαναλαμβανόμενες κουβέντες, τόσο καθημερινές και γραφικές που όμως μαζί της είναι ανάγκη να τις πω, να τις πει, ν΄ακούσει ο ένας τον άλλο. Ιδιαιίτερα γελώ όταν τις λέω πέντε φράσεις παραπάνω από αυτές που έχει συνηθίσει και στο τέλος δεν με καταλαβαίνει! Αυτή είναι η ήσυχη γιαγιά.

    Η άλλη; Ωχ, ωχ.. μαμούνα που λέμε στα μέρη μας! Η πονηρή η γιαγιά, με τις σπόντες της, το σόκιν το χιούμορ της, έκλεισε τις προάλλες τα 83.. Και ξέρεις τι μας λέει; «Θα σας θάψω όλους, θα δείτε!» Χα,χα… Θεϊκό..

    Και κλείνω λέγοντας.. Σ’ ευχαριστώ, πόσες ωραίες σκέψεις μου έφερες στο μυαλό!

    1. Πόσες φορές μπορείς να ακούσει κάποιος την ίδια ιστορία;; Την ίδια και την ίδια…
      Είχα την τύχη να γνωρίσω μόνο μια γιαγιά, που πραγματικά κάνει για δέκα. Σύμφωνα με τις ιστορίες που ακούω, ο παππούς μου -από το άλλο σόι- ήταν όπως ακριβώς περιγράφεις την άλλη σου γιαγιά, σόκιν και καυστικό χιούμορ…

      σ’ ευχαριστώ για τα λόγια σου 🙂
      ξέρουμε και οι δύο πως νιώθουμε για αυτά τα πρόσωπα 🙂
      Καλό απόγευμα 🙂 🙂

  6. Αντριάνα, είναι τ΄σο συγκινητικά και γλυκά όσα μοιράστηκες με αυτό το κείμενο… Μου θύμισες την… προ-γιαγιά μου! 🙂 Πόσο πολύ την χάρηκα ειδικα αυτές τις διακοπές των Χριστουγέννων! Καθόμουν στο κρεβάτι πλάι της, κοιτούσα τα υγρα μάτια της και ήταν σαν να βουτούσα για λιγο σε όλη της τη ζωή. Και μου κρατούσε τα χέρια και μου έλεγε τις ίδιες ιστορίες ξανά και ξανά και καθώς με χάιδευε σκέφτηκα πόσο λίγη σημασία δίνουμε μερικές φορές στις γαγιάδες και τους παππούδες, τους θεωρούμε δεδομένους κάποτε και ξεχνάμε πως ίσως αύριο να μην είναι εδώ. Ενώ μας έχουν τόση ανάγκη! Έχουν ανάγκη να τους υπενθυμίζουμε πως δεν τους έχουμε ξεχάσει και ότι τους αγαπάμε! Άλλωστε, όπως είπε κάποιος κάπου χθες-προχθές »οι ηλικιωμένοι είναι παιδιά»!!
    Πολύ χαίρομαι που έχεις μία τόσο ιδιαίτερη σχέση με τη δική σου γιαγιά! 🙂
    Καλό απ΄γευμα!! Φιλιά πολλά!

    1. το είχα δεδομένο ότι θα την έχω για πάντα, όπως ακριβώς το λέω στην αρχή του κειμένου και το λες κι εσύ 🙂
      όμως, τώρα που είμαι στη φάση της αντίστροφης μέτρησης για το πότε θα ξαναφύγω από τη βάση του σπιτιού μου, αρχίζω να ανησυχώ αληθινά.
      φιλιά πολλά 🙂 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s