Moksha…

Γι αυτές τις φιλίες που δεν ειδώθηκαν ποτέ.

Ξέρεις πως είναι. Έχεις μπει σ’ ένα φόρουμ, βάζεις nickname, κι από εκεί αρχίζει το παραλήρημα συνομιλίας, που μέσα σ’ αυτά γνωρίζω εκείνον, τον έναν και μοναδικό, που μαζί του ξενύχτησα πάνω στο ρημαδοπληκτρολόγιο και μια απαρχαιωμένη οθόνη όπως κάνει ο κάθε εθισμένος gamer σε μια δυνατή κάρτα γραφικών. Κι αφού από το πρώτο κιόλας βράδυ, φτάσαμε σε σημείο να βριζόμαστε παράτολμα, ήταν η αρχή της μετέπειτα γερής φιλίας μας. Ή έτσι νόμιζα τουλάχιστον…

117093659032693097_Uc3L1HcX_cΔιεθνή καταστατικό με τα στάνταρ των σχέσεων για να ξέρουμε κι εμείς τι μας γίνεται, δεν υπάρχει. Κάθεσαι και στύβεις το κεφάλι σου, μέχρι να φτιάξετε τα δικά σας μέτρα και σταθμά για να ορίσετε τη σχέση σας μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, όπου το δικό μας ήταν να μιλάμε κάθε μέρα, όλη μέρα, από το φαινόμενο του θερμοκηπίου, μέχρι το τι θα φορέσω με το boyfriend για φαγητό. Δεν ξέρω αν αυτή η συχνότητα ήταν καλή, ούτε και κακή. Είχα βρει έναν πραγματικό φίλο, που μπορούσα να του εμπιστεύομαι όλα μου τα προβλήματα, με άκουγε πάντα με προσοχή και η συμβουλές που έπαιρνα ήταν τόσο μεστές και ουσιαστικές που μέσα από τις απείρου ώρες κουβέντες μας, φάνηκε ένα από τα πιο σπουδαία και τίμια άτομα που γνώρισα. Ακόμα τον εκτιμώ, παρά το γεγονός ότι οι δρόμοι μας πλέον αποτελούν αντίθετες κατευθύνσεις με επίσης αντίθετες φορές.

Μέχρι που ένιωσα αρρωστημένη, ηλίθια, που για χρόνια καθόμουν πάνω από ένα κινητό και περίμενα σήματα καπνού για να τον δω από κοντά. Νόμιζα ότι με 586 μηνύματα που ανταλλάζαμε στη μέρα θα καλύπτονταν όλο και περισσότερο το κενό της σωματικής του απουσίας και άφηνα σε κάθε ευκαιρία να με κυριεύει η φαντασία μου, πλάθοντας την εικόνα του ανθρώπου αυτού σύμφωνα με τα δικά μου μέτρα και σταθμά, ακολουθώντας παράλληλα τις «οδηγίες» που εκείνος μου είχε δώσει. 124482377169794257_vLBC4e81_c

Η φαντασία από μόνη της έχει την τάση να μεγεθύνει τα πράγματα και να τα κάνει λίγο πιο κοντά στο δικό μας ιδανικό, γι’ αυτό και τα sequel των ταινιών αφήνουν μια δυσάρεστη αίσθηση όταν τα ‘χεις δει. Από το ιδανικό ξεκολλάς δύσκολα. Είναι σχεδόν ακατόρθωτο να το αφήσεις, να απομακρυνθείς από το φανταστικό αντικείμενο, που λόγω της εικονικής τελειότητας του, έχεις μαγνητιστεί για τα καλά πάνω του. Και πόση μεγάλη ομοιότητα έχει ο άνθρωπος τις φαντασίας σου με αυτόν που υπάρχει στην πραγματικότητα; Με όλα αυτά τα μέσα επικοινωνίας που διαθέτουμε σήμερα, μπορούμε να μιλήσουμε με την άλλη άκρη της γης, σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, αρκεί να έχουν μερικά mb στο smartphone κι ένα email για σύνδεση στο λογαριασμό. Μόνο που από τη δική μου πλευρά, χιλιοπροσπάθησα αυτή την χιλιομετρική απόσταση -έστω και για μια φορά- να την μηδενίσω. Να νιώσω πιο κοντά μου αυτό που αγάπησα, εκτίμησα και προ πάντων δέθηκα συναισθηματικά -ακόμα κι αν αυτό το δέσιμο ξεκίνησε ως εικονικό- γιατί η εικονική ζωή είναι μια αληθινή ζωή. Έκανα συνεχώς βήματα για να φτάσω πιο κοντά του, είχα μάθει πτήσεις, πλοία, τρένα, λεωφορεία αλλά κάθε φορά επέστρεφα στη φωλιά μου όλο και πιο πολύ απογοητευμένη. Μετάνιωνα για τις μέρες πριν, που κανόνιζα όλη μου την διαδρομή μέχρι να φτάσω. Αμφέβαλα για μένα την ίδια, αν άξιζε να γνωρίσω έναν ιντερνετικό φίλο από κοντά και κάθε φορά που τα έβαζα κάτω για να μετρήσω τα υπέρ και τα κατά ένιωθα σαν διαδηλωτής γαλλικής επανάστασης κάτω από το παράθυρο της Μαρίας Αντουανέτα, να ζητάω τα αυτονόητα. Να ζητάω αυτά για τα οποία οι περισσότερες φιλίες θεωρούν δεδομένα. Να τον δω με τα μάτια, τη μυρωδιά, τη χροιά, τον τρόπο ομιλίας, όλα αυτά που ολοκληρώνουν έναν άνθρωπο και δένουν μια φιλία. Αντιθέτως, ως απάντηση έπαιρνα «ας φάνε παντεσπάνι». Ένιωθα μέρα με τη μέρα, όλο και περισσότερο, λειψή. Κατηγορούσα τον εαυτό μου για το γιατί αυτός ο άνθρωπος δεν θέλησε και δεν προσπάθησε/προγραμμάτισε/κανόνισε(δε με νοιάζει πια) να έρθει σε «χειροπιαστή» επαφή μαζί μου, γιατί κρατούσε πάντα αυτή την «απόσταση ασφαλείας». Όμως ακόμα και τώρα που τα γράφω, δεν έχω βρει μια ικανοποιητική απάντηση. Δεν έχω βρει τι τραγικό μπορεί να σου κάνει ένας διαδικτυακός φίλος για να βγάλεις τόσο μεγάλη άρνηση ώστε να τον συναντήσει από κοντά. Και είναι άδικο, πολύ άδικο.

262194009525523804_kF17mcnd_cΧθες το βράδυ συζητούσα με τη γιαγιά μου μπροστά στο τζάκι για διάφορα θέματα και γυρνάει με δύναμη φωνής και μου λέει «η ξενυχτιά κορίτσι μου, είναι πιο βαριά κι από το θάνατο. φρόντισε να το καταλάβεις».

Κι επειδή από την αρχή του 2014 άρπαξα τη σφουγγαρίστρα κι αποφάσισα να σβήσω κάθε νωθρό που με ποδοπατάει ψυχικά, ήρθε η στιγμή να σου εξομολογηθώ ένα από τα μεγαλύτερα «γαμώτο» της μέχρι στιγμής μικρής ζωής μου, γιατί σήμερα είμαι εδώ κι αύριο μπορεί να με βρεις αλλού, σε ξένο τόπο, με παραμάσχαλα την κλασσική, κόκκινη, βαλίτσα μου που θα έχει ανοίξει ξανά.

Μόκσα, όπως λένε και οι Ινδοί..Λύτρωση.

Φιλιά, Αντριάνα!

photos by: tumblr.com

Advertisements

11 thoughts on “Moksha…

  1. Antrianna εχω αποριες 🙂
    φιλος ηταν ή ερωτας; γιατι για ερωτας δειχνει και μαλιστα απο την πλευρα σου..
    σ αυτη την περιπτωση εμενα δε μου φαινεται »στραβος» αυτος ο ανθρωπος.. ισως απλα δεν ειχατε τον ιδιο παρορμητισμο για να παρει ας πουμε ενα αεροπλανο και να ερθει να σε βρει..
    ολα τα υπολοιπα. δεσιμο, μηνυματα, δοσιμο ειναι δικη σου υποθεση..
    αυτο που επισης δεν καταλαβαινω ειναι το γιατι αφησες καποιον να σου δινει »οδηγιες» , η ομορφη, εξυπνη Αντριαννα που ηταν;

    πολλα φιλια 🙂

    1. Δεν είναι άρωτας…είναι αγάπη. Η αγάπη είναι ένα συναίσθημα, που για κάποιους είναι ίδιο με τον έρωτα ενώ για κάποιους άλλους, όχι’ κι αν θέλεις τη γνώμη μου, δεν έχει χρόνο. Και σε ο,τι κι αν αναφέρεται, σύντροφος, φίλος, γονιός, κατοικίδιο κ.α. είναι η ίδια. Αγαπάς κάτι και θέλεις πολύ απλά να είναι καλά. Τώρα αν έχεις δεθεί με έναν άνθρωπο που παράλληλα αγαπάς, τον θέλεις κοντά σου. Δεν ήθελα την επαφή, για να νιώσω καρδούλες, αστεράκια, λουλουδάκια να πετούν στο στομάχι, αλλά γιατί οι άνθρωπο είναι πολύπλευροι και δεν έρχονται σε ισορροπία αν δεν έχουν όλες τους τις πλευρές ισάξια ικανοποιημένες.
      Δεν νιώθω ότι είμαι τέλεια, ούτε βρίσκω εκείνον τελειωμένο. Απλά όταν θέλω κάτι, το κάνω…που από εκεί ξεκινούν όλες μας οι επιλογές.
      Όσο για την όμορφη, έξυπνη Αντριάνα, ήταν κάπου. Χωμένη στις ελπίδες της..

      Καλημέρα και φιλιαα 🙂 🙂

  2. Όταν κανείς μπαίνει στο παιχνίδι μιας σχέσης-εικονικής πραγματικότητας, παίρνει ρίσκα, γιατί επενδύει συναισθηματικά … το έχω ζήσει και το ζω τα τελευταία τρια χρόνια!!!
    Δεν ζητάς, δεν απαιτείς τίποτα Αντριάνα μου από κανένα, ανοίγεις τη καρδιά σου προσεχτικά και στη συνέχεια αν «εκπέμπεις» στο ίδιο μήκος κύματος με τον άλλο, ανοίγει και αυτός τη καρδιά του, όλο αυτό για μένα είναι όπως τα γράμματα που ίσως αντάλλασσαν οι γιαγιάδες μας, χωρίς να περιμένουν τίποτα και αυτό έχει και κάτι το ρομαντικό, το φρέσκο, το παιδικό…το υπέροχο!
    Αισθάνομαι εξαιρετικά τυχερή που στη ζωή μου έχω έναν τέτοιο αγαπημένο φίλο που μου στάθηκε συμβουλεύοντας με σε μια εξαιρετικά δύσκολη στιγμή της ζωής μου, μια και ο ίδιος έτυχε να περνάει μια παρόμοια…και ξέρω πλέον πως ανά πάσα στιγμή είναι εκεί για μένα όπως και εγώ είμαι εκεί γι αυτόν, Δεν μ’ ενδιαφέρει να τον συναντήσω ή να έχω φωτογραφία του, ούτε ν’ ακούσω τη φωνή του, μας γεμίζουν τα γράμματα που ανταλλάσσουμε…
    Ναι αυτό είναι Αγάπη και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί η δική σου φιλία τελείωσε έτσι, μήπως ξεπέρασες τα όρια του παιχνιδιού ή αυτή η σχέση εξ΄ αρχής είχε ένα κενό και εσύ δεν το έπιασες;
    Λυπάμαι ειλικρινά Αντριάνα μου… και συγνώμη για το σεντόνι…

    ΑΦιλάκια πολύ πολύ τρυφερά! 🙂

    1. το αστείο ξέρεις ποιό είναι; ότι σαν άνθρωπος ανέκαθεν δεν ζητούσα..πιστεύω αυτό ακριβώς που γράφεις κι εσύ. Ότι, δηλαδή, από έναν άνθρωπο δεν πρέπει να ζητάς, είναι αυτό που είναι και από εκεί και πέρα βλέπεις αν θέλεις να τον βάλεις πιο μέσα στη ζωή σου, και το ακόμα πιο αστείο είναι ότι το τηρώ..εκτός από την παραπάνω περίπτωση. Ήταν μια από τις μηδαμινές φορές που ζήτησα κάτι από κάποιον, πράγμα το οποίο, τώρα, έχω μετανιώσει, γιατί αν δεν ζητούσα, ίσως να ήμουν κι εγώ μέσα μου πιο ήρεμη και να μην ένιωθα αδικημένη.
      μέχρι τώρα, δεν ξέρω γιατί η δική μου φιλία τελείωσε έτσι… ίσως να έχω/έκανα κάτι που τον απώθησε, ή το δικό του ενδιαφέρον να σταμάτησε νωρίς. Δεν ξέρω…απλά εικασίες κάνω.
      ΥΓ: μ’ αρέσουν τα σεντόνια 😛

      καλό βράδυ 🙂

  3. Τώρα που το ξανασκέφτομαι και μετά τα σεντόνια και στης πατουσίτσας 😉 νομίζω, πως ο άλλος για να μη θέλει να σε συναντήσει κρύβει κάτι που εξ’ αρχής δεν το είχε βγάλει στον «αέρα» και φοβήθηκε, γιατί αν σε συναντούσε θα πιανόταν στα πράσα…
    Μια φίλη και γνωστή blogger, αφού «έπεισε» τον τύπο με τον οποίο «μιλούσε» για δυο χρόνια να συναντηθούν, μόλις τον διέκρινε απ΄τη γωνία του ραντεβού, το έβαλε στα πόδια χωρίς να του μιλήσει και μου έγραψε: «Ένα πάνχοντρο βρομερό και λιγδωμένο γουρούνι αντίκρισα που είχε κάνει photo shop στη φάτσα του» βλέπεις η εικονική πραγματικότητα έχει τα ρίσκα της… χαχαχα! 😆
    Έχω συναντήσει τελευταία έντεκα bloggers (υπάρχει μεγάλη διαφορά το blogging, που περνάει σε mail, πάει στο τηλέφωνο και μετά στη συνάντηση) απ΄το fb που μόνο απογοήτευση έχει φέρει σε πολλούς μου φίλους/ες όπως το διαπίστωσαν και έτσι σταμάτησαν το fb! 😉

    ΑΦιλάκια και να έχουμε μια αληθινά όμορφη Κυριακή με σχέσεις του καθαρού αέρα! 🙂

  4. όταν αγαπάς αγαπάς δεν τελειώνει ποτέ αυτή η πηγή να τρέχει ομορφιά και συναισθήματα είναι αστείρευτη και είναι καλό να αγαπάς ..Από έρωτες ….

    1. αχχ Δημήτρη..δεν είναι έρωτας. Είναι το πιο εύκολο να χαρακτηριστεί μια σχέση δυο φύλων έρωτας..δεν είναι..
      Απλά κάποιοι άνθρωποι έχουν μάθει να διεκδικούν υλικά αγαθά και οχι ανθρώπους. Το μόνο που τους κάει είναι το χρήμα.
      πόσο κοντά είμαστε στα χρήματα, πόσο μακρυά από αυτά…
      πόσο μας κρίνουν οι γύρω μας από τα χρήματα που έχουμε…
      πόσο τα δουλέψαμε εμείς, πόσο τα κληρονομίσαμε…
      πόσο μας ρυθμίζουν τις αποφάσεις…
      πόσο πόσο πόσο…
      Ξεχάσαμε να δίνουμε στον άνθρωπο αξία, χρόνο, εκτίμηση και διάθεση. Ίσως εντέλει, να γίναμε τόσο ανίδεοι, που δεν ξέρουμε πως να κρατήσουμε τους φίλους μας κοντά μας. Είτε εγώ με τους δικούς μου, είτε οι δικοί μου με εμένα. Δεν με εξαιρώ…
      Καλησπέρα 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s