Μικρές περιπλανήσεις

Δεν ξέρω τι να σου πρωτοπώ…
Για τους Κούρδους που γνώρισα και φάγαμε μαζί; Για το πανεπιστήμιο που επισκέφτηκα; Για τη γραμματεία που μίλησα; Η για το ότι αυτή τη στιγμή που σου γράφω, είναι η πρώτη φορά που κυκλοφορώ μόνη μου στην άλλη χώρα;
Έχει speedάρει τόσο γρήγορα η ζωή μου, που μερικές φορές διστάζω να παραδεχτώ ότι είμαι εγώ αυτή που έφτασε η χάρη της τόσο μακριά.
Και που να στα λέω…μεγαλεία βιώνει η χάρη μου εδώ!! Χθες μου είπαν απ´ το uni ότι θυμόντουσαν τα mail που τους έστειλα και τους έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση..
Βλέπεις, δεν υπάρχουν άλλοι Έλληνες που να ενδιαφέρθηκαν για αυτό το μαστερ. Και ξέρω από τώρα…ότι οπότε κι αν τελικά με καλέσουν σε συνέντευξη για να με εγκρίνουν, θα με ρωτήσουν για τον χορευτικό πολιτισμό μου, αλλά είμαι σχεδόν ανίδεη για τα Ζωναράδικα και τα Μεσσαριτικα της χώρας μου.
Δεν είχα ποτέ το χρόνο να ασχοληθώ με τους παραδοσιακούς -εκτός από φέτος, όχι ότι δίνουν ιδιαίτερα σημασία στα παραδοσιακά της κάθε χώρας αλλά να, είναι σίγουρα ένα αβαντάζ. 1964937_742251549127606_1389046231_nΕίναι που ο χορός δεν έχει σύνορα και αναγνωρίζουν οποιοδήποτε στυλ.
Αλλά ας αλλάξουμε θέμα τώρα..
Βρίσκομαι στα Starbucks που λες και μια ματιά να ρίξεις γύρω σου, βλέπεις ένα κάρο διαφορετικούς πολιτισμούς. Άραβες, Κούρδοι, Ιάπωνες, Γερμανοί, Πακιστανοί, Γάλλοι, Τούρκοι και μια Ελληνίδα να κάθεται στην άκρη(εγώ είμαι αυτή). Βλέπεις οι Αμερικάνοι κάνουν συχνά το θαύμα τους κι έτσι όλοι εμείς οι αλλοδαποί μελλοντικοί και νυν φοιτητές τη βγάζουμε σε παγκοσμίως γνωστά μαγαζιά. Ανοίγουμε τετράδια, ξύνουμε μολύβια και ξεχνιόμαστε με το Mac στο τραπεζάκι. Κάτι ανάλογο συμβαίνει στα KFC…Mac Donald´s…TGI Fridays…που ως άτομο, που διστάζει να μιλήσει ακόμα στη γλώσσα των ντόπιων, παραγγέλνει στα αγγλικά. Στραπατσαρισμένα αγγλικά εγώ, στραπατσαρισμένα αυτοί..νιώθουμε και οι δυο μια άνεση στην ταύτιση…
Τις τελευταίες μέρες περνάω ένα γλωσσικό κρασάρισμα. Δεν καταλαβαίνω τι μιλάω. Ξεκινώ με τη δική τους και καταλήγω στα αγγλικά, με μερικές ελληνικές λέξεις ενδιάμεσα. Άσε σου λέω…γλωσσικά.μαλλιοτραβήγματα.
Οι επόμενες μέρες περιέχουν επίσκεψη στο uni, πράγμα που σημαίνει αλλαγή πόλης…και αλλαγή πόλης τι σημαίνει;;; Χρήση του τραμ, του τρένου και του τραμ για δεύτερη φορά. Θα τους δώσω μια καλή φωτογραφία για το amber alert.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

ΥΓ. Για έξτρα πληροφορίες να κάνεις κλικ εδώ…και εδώ…και εδώ

 

Advertisements

Μεινε λιγάκι ακομα…

Ουφ, εντάξει. Πέρασαν αυτα τα βασανιστικά δευτερόλεπτα, μέχρι το αεροπλάνο πιάσει τα πρώτα πόδια. Και ειναι κι αυτή η δεξιόστροφη στροφή που παίρνει και νιώθεις το κεφάλι σου τόσο βαρύ, που δεν μπορείς ούτε ενα βλέφαρο να ρίξεις σ´αυτη την πλανευτρα Σαλονικη που αφήνεις απο κατω.
Θελω να τα μέτρησω ολα, να δω τι ξέχασα, τι έχασα, τι αμελησα και τι κακώς δεν πήρα. Μα πως να χωρεσεις τη ζωή σου σε δυο μικρές βαλίτσες; Και σ´ αυτα τα 23 κιλά πόσες τσάντες να στριμωξεις;
Ομως ολα κι ολα,η δική μου κατακόκκινη βαλίτσα, θα μπορούσε άνετα να συνοδεύει το χέρι του Χατζηχρήστου σε καποια παλιά ελληνική ταινία. Απο τη μια μεριά τα ρούχα κι απο την άλλη τα ταπερακια της μαμάς. Ετσι, για να μη μπω με άδεια χέρια στο πρωτο σπίτι μακρυά απ´ τα ελληνικά εδάφη και να νιώθει (νιώθω) μια σιγουριά μέχρι να βρω το πρωτο σουπερ μάρκετ.
Αποστάσεις, αποστάσεις μεγάλες…σ´ ενα τοπίο παντελώς άγνωστο με οδηγο τη γλώσσα, που όσο κι αν λέω οτι δε θα μπλέξω ξανά μ´ αυτές, τόσο παω και τις παντρεύομαι. Που για να τυπωθουν όλες οι απιθανικομυρια καινούργιες λέξεις στο θυμητικο σου, πρέπει να καταπιεις ενα vocabulary special edition όπως ο κροκόδειλος καταπίνει την τροφή του.
Με τόσο αντιθετικά συναισθήματα..
Κι εκει που απο τη μια νιωθω την αισιοδοξία του καινούργιου, την ίδια στιγμή σπάει κι ενα κομμάτι μεσα μου γι´ αυτο που παω να κανω. Τη μια θελω να τρέξω με τα πόδια στο αεροδρόμιο, να επιστρέψω στη φωλιά μου, και την άλλη να κλειδωθω σε μια υπερσύγχρονη αίθουσα χορου και να χτυπιέμαι δίχως τελος.
Φοβάμαι…θελω να κλείσω τα ματιά σε καθε καινούργιο ερέθισμα, που το νιώθω λες και με τρυπάει σαν βελονισμο. Κατευθείαν στο μεδουλι.
Ανάθεμα τη σκέψη μου που μ´ έσπρωξε σ´αυτην την άλλη χώρα, κι αν ποτε αγγίξω το τελος που εγω εχω θέσει, τοτε, ίσως…ξαναλέω, ίσως…να αφήσω κι εγω το στίγμα μου σ´ αυτής της ζωής την ιστορία.
Και ναι ρε γαμωτο ειναι όλοι αυτοί οι φίλοι που αφήνεις πίσω. Οι παρέες, οι βόλτες, τα ξενύχτια…αλλά οχι, σ´ αυτο το κείμενο δε χωράει στάλα περισιας μελαγχολίας.
Ειμαι η Αντριάνα και μόλις αποφάσισα να αφήσω τη χώρα μου για μια άλλη. Οχι ομορφότερη, οχι πιο φιλόξενη, ούτε πιο ηλιόλουστη. Οχι γιατί με οδήγησε η οικονομική ανάγκη να το κανω αυτο. Άφησα τη χώρα μου για να μπορέσω να δώσω και να πάρω, ολα αυτα που δεν μπορώ να κανω σ´αυτην. Να εκπαιδευσω ανθρώπους μεσα απο την τέχνη και πριν απο αυτο, να εκπαιδευτω εγω.

Φιλια, απο μια φαντασμένη, που νομίζει οτι καποια στιγμή, θα γίνει μεγάλη χορεύτρια.

20140221-223451.jpg