Μεινε λιγάκι ακομα…

Ουφ, εντάξει. Πέρασαν αυτα τα βασανιστικά δευτερόλεπτα, μέχρι το αεροπλάνο πιάσει τα πρώτα πόδια. Και ειναι κι αυτή η δεξιόστροφη στροφή που παίρνει και νιώθεις το κεφάλι σου τόσο βαρύ, που δεν μπορείς ούτε ενα βλέφαρο να ρίξεις σ´αυτη την πλανευτρα Σαλονικη που αφήνεις απο κατω.
Θελω να τα μέτρησω ολα, να δω τι ξέχασα, τι έχασα, τι αμελησα και τι κακώς δεν πήρα. Μα πως να χωρεσεις τη ζωή σου σε δυο μικρές βαλίτσες; Και σ´ αυτα τα 23 κιλά πόσες τσάντες να στριμωξεις;
Ομως ολα κι ολα,η δική μου κατακόκκινη βαλίτσα, θα μπορούσε άνετα να συνοδεύει το χέρι του Χατζηχρήστου σε καποια παλιά ελληνική ταινία. Απο τη μια μεριά τα ρούχα κι απο την άλλη τα ταπερακια της μαμάς. Ετσι, για να μη μπω με άδεια χέρια στο πρωτο σπίτι μακρυά απ´ τα ελληνικά εδάφη και να νιώθει (νιώθω) μια σιγουριά μέχρι να βρω το πρωτο σουπερ μάρκετ.
Αποστάσεις, αποστάσεις μεγάλες…σ´ ενα τοπίο παντελώς άγνωστο με οδηγο τη γλώσσα, που όσο κι αν λέω οτι δε θα μπλέξω ξανά μ´ αυτές, τόσο παω και τις παντρεύομαι. Που για να τυπωθουν όλες οι απιθανικομυρια καινούργιες λέξεις στο θυμητικο σου, πρέπει να καταπιεις ενα vocabulary special edition όπως ο κροκόδειλος καταπίνει την τροφή του.
Με τόσο αντιθετικά συναισθήματα..
Κι εκει που απο τη μια νιωθω την αισιοδοξία του καινούργιου, την ίδια στιγμή σπάει κι ενα κομμάτι μεσα μου γι´ αυτο που παω να κανω. Τη μια θελω να τρέξω με τα πόδια στο αεροδρόμιο, να επιστρέψω στη φωλιά μου, και την άλλη να κλειδωθω σε μια υπερσύγχρονη αίθουσα χορου και να χτυπιέμαι δίχως τελος.
Φοβάμαι…θελω να κλείσω τα ματιά σε καθε καινούργιο ερέθισμα, που το νιώθω λες και με τρυπάει σαν βελονισμο. Κατευθείαν στο μεδουλι.
Ανάθεμα τη σκέψη μου που μ´ έσπρωξε σ´αυτην την άλλη χώρα, κι αν ποτε αγγίξω το τελος που εγω εχω θέσει, τοτε, ίσως…ξαναλέω, ίσως…να αφήσω κι εγω το στίγμα μου σ´ αυτής της ζωής την ιστορία.
Και ναι ρε γαμωτο ειναι όλοι αυτοί οι φίλοι που αφήνεις πίσω. Οι παρέες, οι βόλτες, τα ξενύχτια…αλλά οχι, σ´ αυτο το κείμενο δε χωράει στάλα περισιας μελαγχολίας.
Ειμαι η Αντριάνα και μόλις αποφάσισα να αφήσω τη χώρα μου για μια άλλη. Οχι ομορφότερη, οχι πιο φιλόξενη, ούτε πιο ηλιόλουστη. Οχι γιατί με οδήγησε η οικονομική ανάγκη να το κανω αυτο. Άφησα τη χώρα μου για να μπορέσω να δώσω και να πάρω, ολα αυτα που δεν μπορώ να κανω σ´αυτην. Να εκπαιδευσω ανθρώπους μεσα απο την τέχνη και πριν απο αυτο, να εκπαιδευτω εγω.

Φιλια, απο μια φαντασμένη, που νομίζει οτι καποια στιγμή, θα γίνει μεγάλη χορεύτρια.

20140221-223451.jpg

Advertisements