22 μέρες και κάτι ψιλά..

Δύο έντερ και το κείμενο απ’ την αρχή. Η αρχή είναι αυτή που αν δεν υπήρχε θα περνούσαμε κατευθείαν στο κυρίως θέμα. Κάτι σαν εισαγωγικό σημείωμα, αλλά όχι ακριβώς. Λέξεις τις οποίες χωρίς αυτές, το κείμενο θα άρχιζε λίγο παρακάτω, γεγονός που θα προκαλούσε σύγχηση και δυσθυμία και αίσθημα ανασφάλειας για όσες βεβαιότητες έχουμε σ’ αυτή τη ζωή.  

Πρώτη φορά σε παιδικό σταθμό. Τιρκουάζ παράθυρο, αίθουσα μεταβρεφικού τμήματος. Στεκόμουν μπροστά του και κοιτούσα κάτω τα προνήπια που περνούσαν διστακτικά το δρόμο για το λεωφορειο. Η πρώτη τους φορά σε σχολείο, ξεκάθαρα. Από τα ηχεία ακουγόταν παιδικά τραγούδια του Κυπουργού και από τα τραπεζάκια εργασία έβγαινε αυτή η μυρωδιά χλωρίνης με σπιτικό φαγητό που σου ανακατεύει το στομάχι αν τη μυρίσεις νηστική και η κούραση σε έχει χτυπήσει ήδη. Δίπλα μου καθόταν δύο μικρά, σγουρομάλλικα, δίδυμα αγοράκια που πολεμούσαν με τα παπούτσια τους. Επιστροφή στο σπίτι φίλης που τότε με φιλοξενούσε.

Του-του-ρου. «Η φωνή του μυαλού σου σε ενημερώνει να τα μαζέψεις και να φύγεις! Τώρα! Για την άλλη χώρα. Δεν θα υπάρξει καμία καθυστέρηση και η ζωή σου θα συνεχιστεί σύμφωνα με το πρόγραμμα. Ευχαριστώ».  Του-του-ρου

Εξακολουθούσα να περπατώ προς το σπίτι, όταν έπιασα το τηλέφωνο και ανακοίνωσα ότι φεύγω από Βόλο, κάνω μια στάση σπίτι και έπειτα για τη μεγάλη χώρα. Έφυγα από μια δουλειά που δεν με γέμιζε, ακύρωσα μια άλλη στα σκαριά, βρήκα μια εξαιρετική και πανέμορφη καφετέρια στην πόλη των γονιών μου ως σερβιτόρα και τους τελευταίους αρκετούς μήνες προσέχω ένα καταπληκτικό μικρό βρεφάκι-σχεδόν παιδάκι. Στον ελεύθερο χρόνο μου δουλεύω -πάλι- σε ένα pet center. Έμαθα να ξεχωρίζω με μεγάλη ευκολία τα κακά ενός αρουραίου από ένα μαλτέζ, ποια τροφή κάνει για κουνέλι και ποια για Τσιντσιλά και πόση ακριβώς τροφή χρειάζεται ένα κουταβάκι το πρώτο 15μηνο. Κάποιες στιγμές έγινα και βοηθός groomer του μαγαζιού, αφού είχα φτιάξει πιο πριν μια γκουρμέ φρουτόκρεμα με έξτρα ταχίνι και λάδι καρύδας.

Ακόμα και τώρα, μήνες μετά, εξακολουθώ να περνάω υπέροχα στη δουλειά μου. Με σέβονται με τους σέβομαι, έχει τα καλά και τα κακά της όπως εξάλλου κάθε δουλειά, δύο γονείς που μπορώ να συζητήσω ξεκάθαρα και πολιτισμένα. Έχω τις κοντινές φίλες που μένουμε στην ίδια γειτονιά, τις μακρινές που είναι σε απόσταση μιας ευθείας και τα τέμπη δρόμος. Τη θάλασσα, τον ήλιο, το βουνό, το αυτοκίνητο, το χώρο μου. Έχω πολλά που άλλοι θα πολεμούσαν για να τα αποκτήσουν. Δεν είμαι αχάριστη. Εκτιμώ το κάθε τι. Αναγνωρίζω ότι όλα αυτά θέλουν κόπο και αμοιβαίες προσπάθειες από όλες τις πλευρές. Ούτε άνθρωπος που θα προτιμήσει τα χρήματα από μια καλύτερη ποιότητα ζωής.

Έχω όμως ένα κεφάλι και μια καρδιά, που τα μισά εκ των δύο είναι εδώ, στον τόπο τους. Τα άλλα δυο μισά, όμως, ψάχνουν και θα ψάχνουν συνεχώς και δεν μπορούν να ηρεμήσουν αν δεν βρουν τον δρόμο τους στο χώρο της τέχνης και ο χώρος της τέχνης της χώρας μου είναι τόσο στενός που δε με χωράει πια. Όσα καλούδια κι αν έχω εδώ, δεν παύει να πνίγομαι που δεν δημιουργώ. Που δεν έχω μια ομάδα να τσαλαπατιστούμε στο χορό. Που δεν έχω ανθρώπους να μεταδώσω τέχνη και πολιτισμό. Δεν μπορώ να βάλω τον εαυτό μου σε κουτι και να ρουφηχτεί σε μια ρουτίνα ανύπαρκτης δημιουργικότητας και πνευματικής προσφοράς. Τελείωσε η έρευνα, σταμάτησα να έρχομαι σε επαφή με ανθρώπινα χορευτικά σώματα, -> νιώθω ότι λιώνω στο καβούκι μου μέρα με τη μέρα.

Γνωρίζω επίσης, ότι ο χώρος της τέχνης είναι ένα από τα δύσβατα μονοπάτια. Ο χώρος με το περισσότερο ξέπλυμα χρήματος. Θέλει να έχεις φράγκα, είτε για σχολές, είτε για στολές, είτε για επιμόρφωση, είτε ακόμα και για βασική εκπαίδευση.

Δεν άνοιξα την κόκκινη βαλίτσα για να ρίξω μέσα το μαγικό ραβδί, ούτε θα φτάσω στο αεροδρόμιο και θα με περιμένει ένας θίασος με πανό «Willkommen Anti». Θα φύγω με ένα flex ticket, δεν ξέρω αν θα προσθέσω έξτρα 23κιλη βαλίτσα και με φαντάζομαι για κανά τρίμηνο να τρώω μαρμελάδα με ψωμί. Να μου χαλάει η βρύση του μπάνιο και τα νερά να τρέχουν. Να με θεωρούν κλέφτρα λόγω καταγωγής. Αλλά να ζω σε μια πόλη παζλ πολιτισμού και τη μια μέρα να γνωρίζω τη Σμεράλδα και την άλλη την Καν Φι, και να με γεμίζει τόσο μα τόσο πολύ.

Έκανα κι ένα λάθος σε όλη αυτή τη διαδικασία της αναχώρησης. Το σκέφτηκα πολύ…τέτοια πράγματα δεν πρέπει να τα παιδεύεις…είναι αρκετά βασανιστικό να περιμένεις τους μήνες μέχρι να φύγεις… Γιατί το αποφάσισα το Πάσχα, και μόλις τώρα τύπωσα το εισιτήριό μου….

 

Φιλιά, Αντριάνα.

 

Υγ1: Η αρχή του κειμένου, η εισαγωγή δηλαδή, είναι αναδιατυπωμένη από τη Lalaland.

Lalaland;; παρόλο που είσαι ένα εφηβικό βιβλίο, είσαι και πολύ γαμάτη.

~Ξανά φιλιά, Ξανά Αντριάνα.~

 

10557133_828523330500427_8093903540195724116_o

Advertisements

Κι εσύ τι άλλα;;

Έχω να καιρό να γράψω εδώ. Έχω καιρό να γράψω γενικά. Εργασία. Άρθρο. Κάρτα. Συνταγή απ’ τη γειτόνισσα. Να πω ότι παράγω κάτι, μια ιδέα, μια άποψη, να γίνω μια επιρροή. 

Τρίχες. Βαριόμουν να δανιστώ ένα λαπτοπ και να σκεφτώ τι και πως θα γράψω κάτι. Τεμπέλιαζα. Το δικαιούμαι.; Ε; Δεν άκουσα..;

Ούτε τώρα έχω κάτι συγκεκριμένο να σου πω..αλλά για μια στιγμή. Έχω. Έχω έχω, μισό λεπτό να βρω το λινκ.

………….

Το βρήκα. Είναι μόνο 4 λεπτά που θέλει να αφιερώσεις για να δεις την αφεντιά μου. Να, κάπου εκεί στο τέλος με μαύρα γράμματα, να με διαβάσεις στα special thanks to και να χαρώ λίγο παραπάνω. Να ψηλώσω λίγο πιο πολύ μυτούλα!!

 

Δεν ξέρω πως περνάς το καλοκαίρι σου, αλλά το δικό είναι σχεδόν αδιάφορο. Ούτε ρίβερ πάρτι πήγα, ούτε διακοπές, ούτε κάποιο ιδιαίτερο ξενύχτι. Άσε κιόλας που εδώ πάνω έβρεχε συχνά..

..αλλά για μια στιγμή. Τώρα που είπα καλοκαίρι. Ψέμματα. Έγραψα κάτι. Τις ασκήσεις μου στα μαθήματα γερμανικών λίγο πριν φύγω για μόνιμα στην άλλη χώρα. Τη μεγάλη χώρα. Και τώρα που το ξανασκέφτομαι. Πήγα κάπου. Στη Σπηλιά Κισσάβου. 🙂

DSC_0685

Φιλιά, Αντριάνα!