Μικρές περιπλανήσεις…. vol.2

Την πιο ώραια τσάντα Louis Vuitton την είδα σε Αφρικανα μουσουλμάνα με τουρμπάνι 10 κύκλους γυρω απ’ το κεφάλι. Το πιο ωραίο άρωμα το μύρισα σε τσιγγάνα Σιντι. Την πιο ώραια θήκη λαπτοπ σε Σουηδέζα φοιτήτρια. Την πιο καλόγουστη μπλούζα σε Ιαπωνέζα φοιτήτρια. Τα πιο ωραια μαλλιά σε μπάτσο Γερμανό. Την πιο ωραια πλάτη σε δανεζο τραπεζικό. Τα πιο ωραία παπούτσια σε κινέζο μαθητή. Και α…. Για μια στιγμη! Να σου πω οτι έφυγα απο Ελλάδα.
Ναι ναι, φίλη μου, έφυγα και το εισητηριο ηταν ohne zurück! Ελληνιστί, χωρίς επιστροφή.
Θα συμφωνήσω, έφυγα λιγο αθόρυβα. Δεν το ´δειξαν οι διαφημίσεις, δεν το ´παν τα κανάλια, ουτε μια φωτο δεν ανέβασα την ωρα που με αποχαιρετούσαν στο Μακεδονίας και με έφτυνε η Γιαγια απο πανω ως κατω, μη και με πιάσει το κακό το μάτι…ενημέρωσα δουλεια & 3. 4. 5. φίλους κι εφυγα. Ουτε καν check in σ´αεροδρόμιο.
Ηρθα που λες στο υπέροχο Ντάρμσταντ! Καλα, ενταξει, δεν το λες υπέροχο. Απλα συμπαθητικό. Ειναι μια ηρεμη και ήσυχη πολη 40 χιλιόμετρα μακρυά απο την αγαπημένη μου Φρανκφούρτη. αστραφτει απο καθαριότητα και φεγγοβολα τον υποτονικο του κοσμο. Ναι,σωστά καταλαβες, δεν μ´αρεσει η περιοχή. Δεν ακουω βαβουρα, δεν ακουω ένταση, ανθρώπους να μιλούν φωναχτά στο δρομο. Ολα τοσο ήρεμα, τοσο προγραμματισμένα, τοσο ρομποτικα, τοσο λυμενα…που ψαχνω αφορμή να διαμαρτυρηθώ και δεν βρίσκω.
Και ειμαι και φιλοξενούμενη! Σε ενα πραγματικά, πανέμορφο σπίτι, με θέα ενα καταπράσινο πάρκο, μεσα στο κέντρο της πόλης. Απο τον επόμενο μήνα θα μετακομισω στο δικό μου, ακριβώς κατω απ΄ το ποτάμι της φρανκφουρτης, σε μια παλιά παλιά περιοχή της. Τοτε να δεις νεα που θα εχω!!
Προς το παρόν ειμαι τουρίστρια. Ουτε δουλευω, ουτε διαβαζω. Παιδική χαρα!
Ουτε για τα συναισθήματα μου ξερω να σου απαντήσω..νιωθω παγωμένη, μουδιασμένη, αναίσθητη. Λες και άντλησα μια σουπερ δύναμη που ειχα θαμμένη στο υπόγειο έκτακτης ανάγκης και πλεον νιωθω ετοιμη και ικανή για ολα.
Ενα πραγμα δεν μπορω να ελέγξω ακομα…ενα και μοναδικό, που γαμωτο! Λες και με κυνηγάει παντού!
Αυτα τα κόκκινα, απαίσια, κακογουστα και αντιπαθητικα μαγαζια κινητής τηλεφωνίας, που δε τολμάω να στριψω σ´ ενα στενό…τσουουουουπ, ξεπετάγονται σαν την *** μπροστα μου. Εεεεε ρε, μια μολότοφ να ´χα! Μια βόμβα να την πετάξω κατα πανω τους.
Να ορίστε! Ειχα, δεν ειχα, βρέθηκε κατι παλι να με εκνευρισει, και να σπαταλισω τα άπλετα λεπτά ελεύθερου χρόνου μου σε κάτι!
Και τωρα με το δικιο σου, αναρωτιέσαι, γιατι να με κουρδιζουν τοσο πολυ αυτα τα κόκκινα, απαίσια, κακόγουστα, και αντιπαθητικα μαγαζια κινητής τηλεφωνίας…αλλα μεγάλη ιστορία φίλη μου. Μεγάλη και μπερδεμένη. Φίλοι, γκόμενοι, θεοί, ημιθεοι, αποθυμενα και μια ζωη μεσα στη λάμψη…που παραλίγο..να σκονταψω…και να της μοιάσω.
Δεν το αναιρώ και εξακολουθώ να νιωθω ολα αυτα που ένιωθα γι αυτον τον άνθρωπο των κόκκινων, απαισιων, κακογουστων και αντιπαθητικων μαγαζιών.
Αλλα αν κατι ένιωσα με τον ερχομό μου εδω, ειναι λιγα παραπάνω ψυχούλα απογοήτευσης. Κι ας μου λείπει παρα παρα παρα πολυ…

ΥΓ: Αυτά, τα ολίγα! 🙂

Φιλια, Αντριάνα.

DSC_0034

Advertisements

Βάμμα ιωδίου

Εσύ δεν ήσουν που με ρωτούσες «θα φύγεις»;

Άντε ποτε θα φύγεις;

Το εισιτήριο το έκλεισες;

Με τη δουλειά συνεννοήθηκες;

Μίλησες με το μεταπτυχιακό;

Διάβασες το συμβόλαιο του νέου σπιτιού;

Και είναι φάση που αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι πέρασε ο καιρός. Και πες μου γιατί εγώ που ήμουν τόσο σίγουρη για αυτή μου την επιλογή, τώρα κάθομαι στη γωνιά του καναπέ και κλαψουρίζω σαν κακομαθημένο 5χρονο; Εγώ η χοντρόπετσι που δεν ξαφνιάζομαι και χαμπαριάζω σχεδόν με τίποτα, τώρα είμαι γεμάτη μιξομάντηλα για ούτε κι εγώ ξέρω γιατί.. Δεν περίμενα με τίποτα όταν έπαιρνα απόφαση για την άλλη χώρα, ότι θα κατάφερνα να φέρω σε τέτοιο πετυχημένο σημείο την καθημερινότητα μου εδώ. Δεν περίμενα ότι θα ένιωθα τόσο γεμάτη, ούτε ότι θα ερχόταν στιγμή που θα έκλαιγα για την πόλη που άθλια την ανέβαζα, μίζερη την κατέβαζα. Ούτε όταν ξεκίνησα τα μαθήματα γερμανικών, ούτε δούλευα ως σερβιτόρα, ούτε έπαιρνα το αμάξι και καρφί για τις φίλες μου. Είναι αυτό που σου έλεγα και σε προηγούμενο κείμενο ότι όταν αποφίσεις να φύγεις στο εξωτερικό, καλό θα ήταν να το κάνεις άμεσα! Μη περιμένεις να έρθει η κατάλληλη στιγμή. Δεν υπάρχει! Δεν υπάρχει κατάλληλη στιγμή, όπως δεν υπάρχει και τύχη. Ο άνθρωπος είναι το μεγαλύτερο θηρίο, με τόσο μεγάλη δύναμη που είναι όλα στο χέρι του να τα κάνει και να μην τα κάνει. Είναι στο χέρι μου να επιβιώσω στη μεγάλη χώρα, είναι στη δική μου δύναμη αν θα τα καταφέρω με την τέχνη, είναι στο δικό μου μεράκι αν θα τα πάω καλά ως νηπιαγωγός σε μια ξένη κουλτούρα, είναι δικό μου ψάξιμο το πόσο καλό θα είναι το σπίτι στα δικά μου μέτρα και σταθμά.  Και έτσι ήταν δική μου υπόθεση το να τα καταφέρω να δημιουργήσω μια πραγματικότητα αρεστή σε μένα, σε μια πόλη που ανέκαθεν δεν ήμουν συμφιλιωμένη μαζί της.

Και ξέρεις κάτι; Αρχίζω να νομίζω ότι θα με ξεχάσουν. Οτι μερικές φορές ο κόσμος που συναναστρέφομαι, απλά μια στο τόσο θα θυμούνται ότι κάποια στιγμή μιλούσαν και με την Αντριάνα. Είτε την Αντριάνα τη γειτόνισσα, είτε την υπάλληλο, είτε την βοηθό groomer, είτε τη νταντά, είτε τη συμφοιτήτρια, τη φίλη, τη φοιτήτρια, την κόρη της όμορφης μαμάς, την μεγαλοαδερφή. Και φοβάμαι μη με ξεχάσουν οι άνθρωποι εδώ, γιατί οι σχέσεις είναι αμφίδρομες. Όσο κι αν προσπαθείς να κρατήσεις επαφές εσύ που έφυγες από μακριά, αν δεν κάνει και ο άλλος την κίνηση, κάποια στιγμή το καντίλι σβήνει, και είναι κρίμα…  Τους θέλω όλους! Γιατί να κάνω εκπτώσεις στους ανθρώπους;

Δεν ξέρω αν κλαίω για το άγνωστο. ούτε για το μεταπτυχιακό που ξεκίνησε η προθεσμία δηλώσεων και δεν καταθέσω τα χαρτιά μου, ούτε για τις βαλίτσες που δεν ξέρω πως να τις γεμίσω. Υποπτεύομαι ότι μπορεί να κλαίω για τη ζωή μου εδώ. Κι αυτό με ξαφνιάζει ακόμα πιο πολύ. Γιατί δεν πίστευα ποτέ ότι θα τα καταφέρω τόσο καλά εδώ. Δεν περίμενα ότι θα είχα τέτοια χημεία στη δουλειά μου, ότι οι κόποι μου θα αναγνωριζόντουσαν, το εξτρα διάβασμα θα εκτιμούνταν, θα είχα τόση ελευθερία στη δουλειά μου (αυτό με τσάκισε), θα είχα σπουδαίες συζητήσεις με εξαιρετικά άτομα, ότι θα μάθαινα αβίαστα να καλλωπίζω σκυλιά και να πιάνω τον εαυτό μου σε στιγμές απείρου υπομονής που δεν φανταζόμουν ότι θα είχα. Ότι θα έβγαινα έξω με παρέα και θα περνούσα καλά. Δεν περίμενα ότι όταν θα τελείωνα από φοιτήτρια, θα έχτιζα τόσο καλά άλλη μια καθημερινότητα. Δεν φανταζόμουν ότι θα μου έβγαινε όλο αυτό τη στιγμή που το ήθελα-όπως το ήθελα.

Κι όσο για την άλλη χώρα. Εδώ, μπροστά μου. Να βάζω τα πρώτα πλυντήρια για να αποθηκευτούν τα καλοκαιρινά και να σκουπίζω τα καπάκια από τα βαζάκια των μπαχαρικών. Έχω ήδη δύο σεμινάρια χορού που θα παρακολουθήσω, με περιμένει το φροντιστήριο για ένα γεμάτο τελείωμα χρονιάς και μια τεράστια ελληνική αγκαλιά σε μια πόλη 30χλμ μακριά από το αεροδρόμιο και 45 απ’ τη Φρανκφούρτη. Κι ανα πάσα στιγμή θελήσω να τα δώσω όλα μια κλωτσιά και να γυρίσω σπίτι μου, ξέρω ότι θα έχω άλη μια ζεστή αγκαλιά να με περιμένει και ήδη την εμπειρία να την ξαναδιαμορφώσω όμορφη καθημερινότητα από την αρχή.

*Όσο για τον αγαπημένο..θα τα πούμε άλλη φορά και σε άλλο κείμενο. Έχει κι αυτός τη φιλοσοφία και τους στόχους του. Διαφορετικούς από τους δικούς μου μεν κατά 716 ακριβώς χλμ απόσταση και εξίσου φιλελεύθεροι.

Φιλιά, Αντριάνα!

IMG_1715

2 βδομάδες και λίγα ψιλά.

Δεν ξέρω αν οφείλεται στην υπερένταση των ουσιών που προκαλούν τα φάρμακα του φρονιμίτη, ούτε το facebook που χαζεύω χωρίς κανένα απολύτως ουσιώδες λόγο. Αλλά από την άλλη, μπορεί να είναι και το ράδιο που με κρατάει νυχτοφύλακα περασμένες 3 τα ξημερώματα. Είναι και ο αγαπημένος που κοιμάται λοξά, στραβά, κι ανάποδα σ’ ένα καναπέ 1χ1 και μια χαμογελάει, μια νευριάζει, και λες τώρα θα παραμιλήσει κιόλας. Έλα πες…δεν είναι μια καλή ευκαιρία να ζητήσω ένα iPhone και να συμφωνήσει μέσα στον παραμίλημά του; Ύπουλη…

Εισιτήριο, έκλεισα.

Cabin luggage, πήρα. (μια μαύρη πλαστική με 4 ροδάκια για να ταιριάζει με την αδερφή της τη μεσαία)

Το πως θα τις γεμίσω όμως, χαμπάρι δεν έχω! Ελλάδα-Φρανκφούρτη υπολόγισε 10 βαθμούς διαφορά, οπότε εκεί που είσαι με τα φαρδουλά τι σερτ και την εσπαντρίγια (thx God, you love us), σε δυόμιση ώρες απόσταση περιτριγυρίζεσαι από μπουφάν, άνορακ, γαλότσες, σκουφιά, μαντήλες, λες και ο Μάιν μεταμορφώθηκε σε Τάμεση κι εσύ η δόλια ελληνίδα που είσαι συνηθισμένη να φοράς τη μπαλαρίνα μέχρι το Νοέμβρη και να περπατάς στην αγορά της Γλυφάδας με τις Αγκς λες και ζούμε στη Στοκχόλμη γίνεσαι η μουσουλμάνα! Αλλά μη λέω πολλά κι εγώ τα ίδια κάνω. Ας μην αναφερθώ και σε αυτήν την κλασσική.τέρμα.ελληνική.ατάκα που συνοδεύει 6 στις 10 βαλίτσες: «θέλω να διαλέγω»! Σε αυτές τις περιπτώσεις βλέπεις παρδαλές βαλίτσες μεγέθους 107 λίτρων, να μεταφέρουν όλη την τετράφυλλη ντουλάπα που αναμενόμενα δεν μπορείς να τσουλίσεις και φυσικά…όλα αυτά τα ρούχα είναι μόνο για ένα τριήμερο. Βάλε τετραήμερο γιατί είσαι μεγαλόκαρδη.

Κι εγώ που παραπάνω το παίζω έξυπνη, ότι και καλά μπορώ να βγάλω μια βδομάδα με cabin size βαλίτσα, κοιτάω τις βαλίτσες μου όπως κοιτάει ένα χρυσόψαρο τον ιδιοκτήτη του.

Σας ξέρω;

Πείτε κυρίες μου, ποιές είστε;

Τι ζητάτε από εμένα;

Γιατί να σπάσω το κεφάλι μου για να σκεφτώ τι θα κουβαλήσω μέσα σε 54 κιλά σύνολο βάρους.

Υπολόγισε και το κουτάβι μου… και το παιδί που θα προσλάβω να μου μεταφέρει τις βαλίτσες! 

Αλλά όλα κι όλα…αυτή τη φορά είπα ότι θα πάω στο αεροδρόμιο σαν κυρία (μπλιάξ)! Θα φτιάξω τα μαλλιά μου, τα νύχια μου, θα φορέσω καλά ρούχα και θα σπρώχνω το καροτσάκι με αέρα σταρούμπας πλούσιας ελληνίδας.

Σε αυτό το κείμενο, ίσως έπρεπε να σου έλεγα για το πως περνώ τις τελευταίες μέρες στην Ελλάδα. Αλλά…ξέρεις…είμαι λίγο παγωμένη. Ίσως και αγχομένη (βρε λες;). Δεν μπορώ να σου πω ότι βγαίνω όλη μέρα κι όλη νύχτα, ούτε ότι χορταίνω από όλα αυτά που θα μου λείψουν. Απλά συνεχίζω τη ζωή μου σαν να μη συμβεί τίποτα προσεχώς.  Πηγαίνω στο φροντιστήριο με το ποδήλατο, πηγαίνω στη δουλειά με τα πόδια, κυκλοφορώ με κονσίλερ 24/7, μαλώνω με τη γιαγιά μου για το λάδι στο φάγητο, τσιμπάω τα μάγουλα των αδερφών μου παριστάνοντας το καβούρι…και εξακολουθώ να σπάω τα νεύρα του φίλου μου. Και μετά να ακολουθούν οι συνηθισμένες τύψεις σαν κι αυτές που με πιάνουν όταν μου πετάει τα σκουπίδια.

Και κάπου εδώ τον καλύπτω με τη μωβ κουβέρτα. Και μπαίνω κι εγώ αθόρυβα από κάτω…

 

Φιλιά, Αντριάνα!  IMG_1351