Εσυ εκει…

Ειναι απο αυτα τα βραδια που δεν ειμαι και στα καλυτερα μου.. Δεν ξερω αν εισαι απο τους τύπους που επηρεάζονται απο τη μουσική, αλλα αν εισαι με νιώθεις. Ας μην επεκταθούμε λοιπόν σ´αυτο, γιατι ξερεις ακριβώς τι εννοω.

Τελείωσα το διάβασμα νωρίς, ακουω απο τις 9 G radio, και τρέχω. Τρέχω. Τρέχει. Τρέχουμε μαζι.
Τρέχει η σκεψη μου σε αναμνήσεις και επιθυμίες μακρινές.
Εξάλλου κι αυτος δεν ειναι ο τίτλος του μπλογκ; Αγάπησε τις σκέψεις σου.
Αυτος δεν ειναι και ο αυτοσκοπός; Αυτος!
Μου λείπει η Αθήνα φίλε μου! Η Αθήνα οπως απλα τη γνώρισα τις νύχτες. Τις μερες ο αγαπημένος κοιμόταν και την γυρνούσαμε αυστηρά απο μια ωρα και μετα.
Τα φώτα. Τα νεύρα. Την κίνηση. Το στυλ. Οι φίλοι. Οι γνωστοί. Το περπάτημα. Οι φόβοι. Η βρωμιά.
Εφυγα χωρις να τη χαιρετησω..
Δεν ξερω γιατι, αλλα απο το απογευμα με φαντάζομαι να περπατάω στους δρόμους της. Να ειμαι για weekend με την καλύτερη μου φίλη, να εχουμε ετοιμαστεί/στολιστει, και να μπαίνουμε σε μαγαζια για τα ποτά και τα ξενύχτια. Να κρατάμε κι απο μια ομπρελα(εδω στη Φρανκφούρτη βρέχει καθε μερα όλη μερα, οποτε επηρεάστηκα).
Να ειμαστε γεμάτες απο χαρα και ευτυχία και απλα να πίνουμε καφέδες. Και να παίρνουμε σοκολατάκια απο το Βουλής 14(δεν ξερω καν αν υπαρχει ακομα εκει, κι αν βάζει ακομα σοκολατάκια του σ´ αυτο το τιρκουαζ κουτάκι με τον ρετρό Άγγελο απέξω). Να πίνουμε καφε στο κουτί(Μοναστηράκι). Να με τραβάει απο το μανίκι γιατι ολο και κατι θα βλεπει και θα φοβάται μες τη νύχτα(το μάτι της τςακωνει). Να της λέω «μα μη φοβάσαι σου λέω…δεν θα μας πειράξουν, ξερω τι σου λέω». Να πίνουμε και να την τραβάω στα χατίρια(τρουμπα-αν υπαρχει ακομα). Να περπατάμε στα σκάφη και να της λέω απο αντίδραση «φαντάζεσαι να σε πάντρεψω καμια μερα με κάποιον πλούσιο που θα σε πηγαίνει βολτα σαν επώνυμη σταρουμπα και να κανετε μια γκουρμέ δεξίωση;» και να μου απαντάει με νεύρα «θα με παντρεψεις με κλαρίνα και φρόντισε να το χωνεψεις»!
Ίσως τα σκεφτομαι ολα αυτα γιατι σαν σημερα πέρασαν 6 μήνες που πέθανε ο πατέρας της. Ίσως γιατι μου λείπει πολυ. Ίσως γιατι τρέχω στον καιρό και φαντάζομαι αυτα που θελω να ζήσω οταν ορθοποδησω στη νεα χώρα και καταφέρω να πετάγομαι γι αυτα τα καθόλου αθώα ελληνικά ενήλικα τριήμερα.
Ίσως γιατι σε λίγες μερες εχω γενέθλια. Ίσως γιατι κάποιες φορες παρα τα 23, νιωθω σαν 33. Ίσως γιατι κάποιες επιθυμίες μου δεν τις άγγιξα καν, και φοβάμαι μη τυχόν τύχει κι εδω. Ίσως γιατι ξεχνάω ποσο μεγάλο ειναι το βήμα μονο και μονο να έρθεις σε μια ξένη χώρα..γιαυτο λοιπόν, ας μείνω στα αβγουλακια μου. Κι ας παρω μια πιο βαθιά ανάσα, οτι η καθημερινότητα μου θα ειναι αυτη που διάλεξα..οι κοστουματοι, σοβαροί, αποστηρωμενοι και ευγενικοί κεντροευρωπαιοι. Που δεν εχουν ιδεα τι μπορει να γινεται στη διπλανή είσοδο του skyline τους..
Και να μην ξερουν γρι απο κινητικο αυτοσχεδιασμό με επαφή. Άγγιγμα, αναπνοή. και ερμηνεία κίνησης. Έκαστος στο είδος του κι εγω στις απολαύσεις τέχνης μου.

Φιλια, Νανούσκα(οπως με φωνάζει και η μαμα μου)!

 

image

Advertisements

Παρδαλη. Κατσίκα.

Αν μου έλεγες ποτε, οτι θα ερχόμουν στου διαόλου το γαμοκερατο και θα εσερνα τον ηπειρωτικό χώρο, θα έβαζα καθε παρδαλη γαλη να κάνει τον ελέφαντα!

Και που να σου πω τα νεα μου, που…
Λοιπόν, ξερεις πως κάνουν οι έλληνες του εξωτερικού όταν βρεθούν όλοι μαζι σε ελληνική ταβέρνα με ζωντανή λαϊκή ελληνική μουσική;
Ωραια, Ουτε κι εγω…μέχρι που το έζησα!!
Και ναι φίλοι μου!!!! Εξακολουθούν να κολλούν τα πεντοχίλιαρα στο κούτελο…να σπάνε ρετάλια πιατα στο τσακίρ το κέφι!!!
Τωρα θελω να μαντέψεις πως ονόμασαν το μαγαζί..ελα σκέψου..εχεις τρεις ευκαιρίες…
….
Σκέψου…
…..
Άντε καλά, το παίρνει το ποτάμι…
….
Η ωραια OLYMPIA

Εδω στην περιοχη του Ντάρμσταντ, στην εντερουπολη οπως μεταφράζεται στα ελληνικά, υπαρχει μια ταβέρνα που μια φορα το χρόνο φέρνει ζωντανή μουσική. Ε, και τι δεν καταλαβαίνεις; Πήγαμε!
Φάγαμε, ηπιαμε, χορέψαμε..
Στα παραδοσιακά έπρεπε να μ´ έβλεπες, θα με καμαρωνες! Κ για την ακρίβεια μονο αυτα χόρεψα.

Τι «βρε μελαχροινακι», τι «μου χεις κάνει τη ζωη μου κόλαση», τι «στις Πράγας το ανήφορο», τι Μαρινελλες, τι βαμβακαριδες, τι τσιτσανιδες ακούσαμε.
Περιττό να πω, οτι στο σπίτι που μένω, οσο μοντέρνη διακόσμηση κι αν εχει, τοσο ο κεμεντσες ξεκινάει απ´ το πρωι.

Εντωμεταξυ, εδω οι Γερμανιδουλες ειναι ψηλές ξανθιές γαλανοματες, και φαίνονται στους γερμανούς οπως σε εναν καρδιτσιωτη, οι κοντες μελαχροινες με ματια κάστανα. **τυχαιο το παράδειγμα του καρδιτσιωτη**. Αν ομως αυτός ο Καρδιτσιωτης δει να περνάει απο μπροστα του ενα άλογο, ψηλό, ξανθό, γαλανοματικο, με κορμί κανόνι, θα φέρει 10 σβουρες το κεφάλι και θα θαυμάζει το hammer μέχρι να χαθεί…
Κάπως ετσι φαίνονται και οι ελληνιδουλες στους γερμανούς!
Φρεςκομυριςτα λουλουδια του αγρου…μικρο ψαρακι του γιαλου..ξερολουκουμο απο τη Σύρο…χαλβάς Φαρσάλων με τραγανιστο το μυγδαλακι..
Κι οταν λοιπόν κυκλοφορω στις μπύραριες του συνοικισμου, με κοιτούν.εμένα.τη.κοντη μελαχροινή. με μαύρα ματια.Μαυρα φρυδια. «bist du Ornella Mutti?»…»oooooh Gott, Ornella Mutti frühe ich mich»
Λαικιστι, με παρομοιάζουν για μοντέλο Ιταλίδα, που πραγματικά τωρα…ειναι να γελάει η καθε παρδαλη κατσίκα με ολο αυτο!! Δεν ξεπερνάω το 1.60, γελά ελεύθερα κι εσυ.

Και τι ελεγα; Άαα..ναι. Σ´ αυτο το μαγαζί που λες, είμασταν ο ελληνισμός της πόλης. Έβλεπες έλληνες μεγαλομενους στη γερμανια, έλληνες που ηρθαν με την κρίση, έλληνες που ουτε κι αυτοί ξερουν γιατι ειναι εδω, έλληνες με γυναίκες Γερμανίδες, με γυναίκες απο Ιαπωνία.. Ειχε πλάκα!!! Έβλεπες τον στα χαρτιά έλληνα, να θελει να δείξει ελληναρας, αλλα να φοράει το φρεσκοπατημενοσιδερωμενο πουκαμισακι (ετσι να δείχνει οτι δουλεύει σε εταιρεία), να τρώει το κοψίδι αλλα με τους καρπούς αυςτηρα ελαφρά ακουμπισμενους στο τραπεζι, να αφήνει το μουσακι του αλλα να το ξυρίζει την τριτη μερα μη μας κοροϊδέψουν και οι αποστηρωμενοι Γερμανοί… Ηταν ενα θολό τοπίο Ελλάδας. Ή μαλλον…ενα θεμα Ελλάδας με πολλες γερμανικές συνήθειες.

Και οοοο ναι φίλη μου….
τα καμακια στήνονται διαφορετικά σε τούτη εδω τη θάλασσα…
ο ψαράς δε φοβάται το κολύμπι…
Αφήνει ωρε τη λεία, για τα μεγάλα κύματα;
μου αρεσες, σου άρεσα, μια ανάσα το φιλι ειναι μακρυά…
τι με νοιαζει αν εχεις γκόμενο στο σπίτι, τωρα εισαι μονη σου εδω….
Τι σημασια εχει αν εχω κόρη στην ηλικία σου, εσυ μ´αρεσεις και σε θελω…που οχι ρε π**** μου, ειπαμε, αλλα δεν θελω να ειμαι και τοσο προχω. Δεν θελω!!

Φιλια, Αντριάνα!

IMG_1199

Against the wind

Θελω να σου μιλησω για ενα σταθμό του ραδιοφώνου. Αναγνωρίζω οτι ολα τα γούστα δεν ειναι ίδια. Οι προτιμήσεις διαφορετικές. Η αισθητική μια.

Μπορει να επιλέγεις τη ρεμπουτσικα, να τραγουδάς τζιμι χεντριξ, ή να φτιάχνεσαι με παολα. Δεκτά. Ολα.
Απλα δώσε μου λιγα λεπτά να σου μιλησω για τον ραδιοφωνικό παραγωγό που θαύμασα και πέρασα απίστευτα βραδια μαζι του. Ίσως, νύχτες καλύτερα..
Τον γνωριζω απο 8 χρονια πριν, όταν για πρώτη φορα τον έβαλε ο αγαπημένος να ακούσω, καθώς στεκόμουν πανω απο ενα ολοφρεσκο πακέτο πίτσα μαργαριτα, μεσα σε μια ζεστή αγκαλιά..
Αυτο ηταν, απο τοτε κόλλησα και καθε, μα καθε, βραδυ 22:00-01:00 είμασταν και οι δυο μας καθισμένοι μπροστα στα ηχεία. Εγω να περναω σε αλλη διάσταση με τις μουσικές επιλογές κι εκείνος να μου κάνει αφιερώσεις στην εκπομπή. Οι αφιερώσεις πολλές. Τόσες πολλές που δεν θα το πιστέψεις, αλλα μια φορα έτυχε να γνωριςω έναν Αθηναίο, που μόλις του ειπα πως με λενε και απο που ειμαι, με ρωτάει κατευθείαν «εισαι η Αντριάνα που τις αφιερώνουν στο loveradio;» Και ναι..ημουν αυτη.
Δεν έχουν σημασια μονο οι αφιερώσεις… Για μενα έχουν κ τα βραδια που περασα μαζι του. Βραδιές δυο χρονων πριν περάσω στο πανεπιστημιο. Βραδιές που δεν φεύγουν απο τα ματια μου κ δεν θελω να φύγουν κιολας. Φάρμακα, ενέσεις, αμπούλες, μηχανήματα, υποβοηθούμενη στήριξη αναπνοής, παρενέργειες ουσιών, μορφινες, lyrica, παυσίπονα, κενά επικοινωνίας, κενά μνήμης, δυσλειτουργία άκρων, περιορισμένη κίνηση σώματος και λογου, ακραιος πυρετός. Κι εσυ απλα να κάθεσαι..να κάθεσαι στην ακρη του κρεβατιου, στην περιστρεφομενη καρέκλα, στο πάτωμα. Να ακούς αυτο το σταθμό και να κάθεσαι να του κανεις παρεα. Τοσο απλα. Τοσο. πολυ. απλα.
Τα έβαζα με το χρόνο κ τη ζωη, όταν όλη η American country music την υμνουσε. Με νευριαζαν οι σκέψεις μου, όταν τα τραγούδια απο πισω ελεγα για την αποδοχή του εαυτού και την ομορφια του έρωτα.
Δεν ειναι οτι πιο υποφερτο να βλέπεις τον σύντροφο σου να υποφέρει. Δεν μπορει να περιγραφει σύνθετα, παρα μονο με τις πιο απλές λεξεις.

Πονάς κατ´ επιλογην μαζι του.

Και ξενυχτας..(χωρίς να του το λες τις περισσότερες φορες).

Εχω συνδέσει αυτο το ραδιοφωνικό παραγωγό με, σχεδόν, όλες τις σημαντικές μου στιγμές. Γι αυτο κιολας πήρα το θάρρος σημερα να τα πω ολα αυτα.. Αυτου ειναι η πρώτη βδομάδα με καινουργια ραδιοφωνική εκπομπή σε ολοδικο του διαδικτυακό σταθμο, κι εμένα η πρώτη φορα που αγόρασα 1,5 ωρα χορου με δικά μου χρήματα.
Και ηταν βραδια που ο παραγωγός μιλούσε για στόχους, διαδρομές και ήλιους, που ανατελουν ξανα και ξανα και ξανα, ανεξάρτητα απο το αν εμεις φτάσαμε στο στόχο μας, ή οχι.

Υ.Γ1:Πολλές φορες εμεις που γράφουμε κείμενα και σχολιάζουμε κατι, χρησιμοποιούμε μεγάλες λεξεις, ομως αυτη τη φορα, δώσε μου την access σου.
χρησιμοποιώ μεγάλες οπως θαυμασμός, δέσιμο, αγαπη…γιατι και οι άνθρωποι που συνδέθηκαν με αυτον, ηταν και ειναι σπουδαία μου κομμάτια. Ο σταθμός αυτός, λοιπόν, ειναι το Garavelas Radio, Νίκος Γκαραβελας.

Υ.Γ2:Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες του σταθμού, γιατι έχουν γραφτεί και θα γραφτούν πολλά ακομα γι αυτον. Εγω απλα εκανα αλλη μια «κατάθεση».

Υ.Γ3: Οσο γι αυτο που αγόρασα σημερα..ειμαι τοσο, μα τοσο, περιφανη, που δεν με ενόχλησε καθόλου το γεγονός που κόλλησα να δωσω αλλα 155€ για να παρακολουθήσω όλες τις ωρες χορου που ηθελα. Μου φάνηκε τοσο μεγάλο βήμα που ηρθα εδω, τοσο υπέροχο που μου έστειλε προσωπικό μήνυμα ενδιαφέροντος ο προηγούμενος πρόεδρος του μεταπτυχιακού που ερωτεύτηκα, τοσο καταπληκτικό που η χορογράφος κ καθηγήτρια μου με στηρίζει ακομα απ´ την Ελλάδα, τοσο μοναδικό που εχω τη φίλη-αδερφή να με ρωτάει καθε μερα πως περναω…που πραγματικά, κι ας μην μου περισσεψουν για μεγάλο χρονικό διάστημα αυτα τα 155€.

Εγω νιωθω πλούσια.

Φιλια, Αντριάνα!

 

 

image

 

 

Υ.Γ4: http://youtu.be/8qdJxpSeNvA