Μήνας: Οκτώβριος 2014

Εσυ εκει…

Ειναι απο αυτα τα βραδια που δεν ειμαι και στα καλυτερα μου.. Δεν ξερω αν εισαι απο τους τύπους που επηρεάζονται απο τη μουσική, αλλα αν εισαι με νιώθεις. Ας μην επεκταθούμε λοιπόν σ´αυτο, γιατι ξερεις ακριβώς τι εννοω.

Τελείωσα το διάβασμα νωρίς, ακουω απο τις 9 G radio, και τρέχω. Τρέχω. Τρέχει. Τρέχουμε μαζι.
Τρέχει η σκεψη μου σε αναμνήσεις και επιθυμίες μακρινές.
Εξάλλου κι αυτος δεν ειναι ο τίτλος του μπλογκ; Αγάπησε τις σκέψεις σου.
Αυτος δεν ειναι και ο αυτοσκοπός; Αυτος!
Μου λείπει η Αθήνα φίλε μου! Η Αθήνα οπως απλα τη γνώρισα τις νύχτες. Τις μερες ο αγαπημένος κοιμόταν και την γυρνούσαμε αυστηρά απο μια ωρα και μετα.
Τα φώτα. Τα νεύρα. Την κίνηση. Το στυλ. Οι φίλοι. Οι γνωστοί. Το περπάτημα. Οι φόβοι. Η βρωμιά.
Εφυγα χωρις να τη χαιρετησω..
Δεν ξερω γιατι, αλλα απο το απογευμα με φαντάζομαι να περπατάω στους δρόμους της. Να ειμαι για weekend με την καλύτερη μου φίλη, να εχουμε ετοιμαστεί/στολιστει, και να μπαίνουμε σε μαγαζια για τα ποτά και τα ξενύχτια. Να κρατάμε κι απο μια ομπρελα(εδω στη Φρανκφούρτη βρέχει καθε μερα όλη μερα, οποτε επηρεάστηκα).
Να ειμαστε γεμάτες απο χαρα και ευτυχία και απλα να πίνουμε καφέδες. Και να παίρνουμε σοκολατάκια απο το Βουλής 14(δεν ξερω καν αν υπαρχει ακομα εκει, κι αν βάζει ακομα σοκολατάκια του σ´ αυτο το τιρκουαζ κουτάκι με τον ρετρό Άγγελο απέξω). Να πίνουμε καφε στο κουτί(Μοναστηράκι). Να με τραβάει απο το μανίκι γιατι ολο και κατι θα βλεπει και θα φοβάται μες τη νύχτα(το μάτι της τςακωνει). Να της λέω «μα μη φοβάσαι σου λέω…δεν θα μας πειράξουν, ξερω τι σου λέω». Να πίνουμε και να την τραβάω στα χατίρια(τρουμπα-αν υπαρχει ακομα). Να περπατάμε στα σκάφη και να της λέω απο αντίδραση «φαντάζεσαι να σε πάντρεψω καμια μερα με κάποιον πλούσιο που θα σε πηγαίνει βολτα σαν επώνυμη σταρουμπα και να κανετε μια γκουρμέ δεξίωση;» και να μου απαντάει με νεύρα «θα με παντρεψεις με κλαρίνα και φρόντισε να το χωνεψεις»!
Ίσως τα σκεφτομαι ολα αυτα γιατι σαν σημερα πέρασαν 6 μήνες που πέθανε ο πατέρας της. Ίσως γιατι μου λείπει πολυ. Ίσως γιατι τρέχω στον καιρό και φαντάζομαι αυτα που θελω να ζήσω οταν ορθοποδησω στη νεα χώρα και καταφέρω να πετάγομαι γι αυτα τα καθόλου αθώα ελληνικά ενήλικα τριήμερα.
Ίσως γιατι σε λίγες μερες εχω γενέθλια. Ίσως γιατι κάποιες φορες παρα τα 23, νιωθω σαν 33. Ίσως γιατι κάποιες επιθυμίες μου δεν τις άγγιξα καν, και φοβάμαι μη τυχόν τύχει κι εδω. Ίσως γιατι ξεχνάω ποσο μεγάλο ειναι το βήμα μονο και μονο να έρθεις σε μια ξένη χώρα..γιαυτο λοιπόν, ας μείνω στα αβγουλακια μου. Κι ας παρω μια πιο βαθιά ανάσα, οτι η καθημερινότητα μου θα ειναι αυτη που διάλεξα..οι κοστουματοι, σοβαροί, αποστηρωμενοι και ευγενικοί κεντροευρωπαιοι. Που δεν εχουν ιδεα τι μπορει να γινεται στη διπλανή είσοδο του skyline τους..
Και να μην ξερουν γρι απο κινητικο αυτοσχεδιασμό με επαφή. Άγγιγμα, αναπνοή. και ερμηνεία κίνησης. Έκαστος στο είδος του κι εγω στις απολαύσεις τέχνης μου.

Φιλια, Νανούσκα(οπως με φωνάζει και η μαμα μου)!

 

image