Against the wind

Θελω να σου μιλησω για ενα σταθμό του ραδιοφώνου. Αναγνωρίζω οτι ολα τα γούστα δεν ειναι ίδια. Οι προτιμήσεις διαφορετικές. Η αισθητική μια.

Μπορει να επιλέγεις τη ρεμπουτσικα, να τραγουδάς τζιμι χεντριξ, ή να φτιάχνεσαι με παολα. Δεκτά. Ολα.
Απλα δώσε μου λιγα λεπτά να σου μιλησω για τον ραδιοφωνικό παραγωγό που θαύμασα και πέρασα απίστευτα βραδια μαζι του. Ίσως, νύχτες καλύτερα..
Τον γνωριζω απο 8 χρονια πριν, όταν για πρώτη φορα τον έβαλε ο αγαπημένος να ακούσω, καθώς στεκόμουν πανω απο ενα ολοφρεσκο πακέτο πίτσα μαργαριτα, μεσα σε μια ζεστή αγκαλιά..
Αυτο ηταν, απο τοτε κόλλησα και καθε, μα καθε, βραδυ 22:00-01:00 είμασταν και οι δυο μας καθισμένοι μπροστα στα ηχεία. Εγω να περναω σε αλλη διάσταση με τις μουσικές επιλογές κι εκείνος να μου κάνει αφιερώσεις στην εκπομπή. Οι αφιερώσεις πολλές. Τόσες πολλές που δεν θα το πιστέψεις, αλλα μια φορα έτυχε να γνωριςω έναν Αθηναίο, που μόλις του ειπα πως με λενε και απο που ειμαι, με ρωτάει κατευθείαν «εισαι η Αντριάνα που τις αφιερώνουν στο loveradio;» Και ναι..ημουν αυτη.
Δεν έχουν σημασια μονο οι αφιερώσεις… Για μενα έχουν κ τα βραδια που περασα μαζι του. Βραδιές δυο χρονων πριν περάσω στο πανεπιστημιο. Βραδιές που δεν φεύγουν απο τα ματια μου κ δεν θελω να φύγουν κιολας. Φάρμακα, ενέσεις, αμπούλες, μηχανήματα, υποβοηθούμενη στήριξη αναπνοής, παρενέργειες ουσιών, μορφινες, lyrica, παυσίπονα, κενά επικοινωνίας, κενά μνήμης, δυσλειτουργία άκρων, περιορισμένη κίνηση σώματος και λογου, ακραιος πυρετός. Κι εσυ απλα να κάθεσαι..να κάθεσαι στην ακρη του κρεβατιου, στην περιστρεφομενη καρέκλα, στο πάτωμα. Να ακούς αυτο το σταθμό και να κάθεσαι να του κανεις παρεα. Τοσο απλα. Τοσο. πολυ. απλα.
Τα έβαζα με το χρόνο κ τη ζωη, όταν όλη η American country music την υμνουσε. Με νευριαζαν οι σκέψεις μου, όταν τα τραγούδια απο πισω ελεγα για την αποδοχή του εαυτού και την ομορφια του έρωτα.
Δεν ειναι οτι πιο υποφερτο να βλέπεις τον σύντροφο σου να υποφέρει. Δεν μπορει να περιγραφει σύνθετα, παρα μονο με τις πιο απλές λεξεις.

Πονάς κατ´ επιλογην μαζι του.

Και ξενυχτας..(χωρίς να του το λες τις περισσότερες φορες).

Εχω συνδέσει αυτο το ραδιοφωνικό παραγωγό με, σχεδόν, όλες τις σημαντικές μου στιγμές. Γι αυτο κιολας πήρα το θάρρος σημερα να τα πω ολα αυτα.. Αυτου ειναι η πρώτη βδομάδα με καινουργια ραδιοφωνική εκπομπή σε ολοδικο του διαδικτυακό σταθμο, κι εμένα η πρώτη φορα που αγόρασα 1,5 ωρα χορου με δικά μου χρήματα.
Και ηταν βραδια που ο παραγωγός μιλούσε για στόχους, διαδρομές και ήλιους, που ανατελουν ξανα και ξανα και ξανα, ανεξάρτητα απο το αν εμεις φτάσαμε στο στόχο μας, ή οχι.

Υ.Γ1:Πολλές φορες εμεις που γράφουμε κείμενα και σχολιάζουμε κατι, χρησιμοποιούμε μεγάλες λεξεις, ομως αυτη τη φορα, δώσε μου την access σου.
χρησιμοποιώ μεγάλες οπως θαυμασμός, δέσιμο, αγαπη…γιατι και οι άνθρωποι που συνδέθηκαν με αυτον, ηταν και ειναι σπουδαία μου κομμάτια. Ο σταθμός αυτός, λοιπόν, ειναι το Garavelas Radio, Νίκος Γκαραβελας.

Υ.Γ2:Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες του σταθμού, γιατι έχουν γραφτεί και θα γραφτούν πολλά ακομα γι αυτον. Εγω απλα εκανα αλλη μια «κατάθεση».

Υ.Γ3: Οσο γι αυτο που αγόρασα σημερα..ειμαι τοσο, μα τοσο, περιφανη, που δεν με ενόχλησε καθόλου το γεγονός που κόλλησα να δωσω αλλα 155€ για να παρακολουθήσω όλες τις ωρες χορου που ηθελα. Μου φάνηκε τοσο μεγάλο βήμα που ηρθα εδω, τοσο υπέροχο που μου έστειλε προσωπικό μήνυμα ενδιαφέροντος ο προηγούμενος πρόεδρος του μεταπτυχιακού που ερωτεύτηκα, τοσο καταπληκτικό που η χορογράφος κ καθηγήτρια μου με στηρίζει ακομα απ´ την Ελλάδα, τοσο μοναδικό που εχω τη φίλη-αδερφή να με ρωτάει καθε μερα πως περναω…που πραγματικά, κι ας μην μου περισσεψουν για μεγάλο χρονικό διάστημα αυτα τα 155€.

Εγω νιωθω πλούσια.

Φιλια, Αντριάνα!

 

 

image

 

 

Υ.Γ4: http://youtu.be/8qdJxpSeNvA

Advertisements

6 comments

  1. Καλημερα και καλο μηνά Αντριανα με πήγες χρόνια πολλά πίσω στο 1977 που γνώρισα και αγάπησα την γυναίκα μου …Πειρατής τοτε των ερτζιανών τοτε και με ακρόαματικοτητα που θα ζήλευαν πολλοί σήμερα ,απο την φωνή ημουν γνωστός στην πολη μου Ειχα ενα ατύχημα με την μηχανή μου τράκαρα με 180 χιλιόμετρα ναι με κράτησε καιρό κλεισμένο στο σπίτι με κατάγματα και με ενα κορίτσι να ερχεται καθε μερα να κάθετε στην άκρη και να ακούει εμένα να κάνω αφιερώσεις ..Τι τι να πω για σενα εγω τώρα …Απλα χαίρομε που εισαι φίλη μου και εισαι αυτή που εισαι ……διαφημίσεις αν βάλεις χορηγός εγώ γέλια ..Να τσοντάρουμε ολοι ναι..χαμογέλα ..Σε ευχαριστώ που με πήγες στο χθες όμορφα χρόνια ναι..Ο σταθμός μου τότε ήταν Δημητρης μοναχογιός …

    1. Εμ….δεν ειστε μονο εσείς που πονατε…ειμαστε κι εμεις που σας κάνουμε παρεα 🙂
      Μου αρεσε η περιγραφή σου, αληθινή, με νοσταλγία και αγαπη.
      Και ολα αυτα ειναι στιγμές που μας δένουν και μας κάνουν ο ένας να φροντίζει τον άλλον περισσοτερο… Κι ίσως τελικα, να φροντίζουμε τον άνθρωπο μας λιγο παραπάνω απ´οτι θα το κάναμε αν δεν υπήρχαν θέματα υγείας. κι αυτο οχι απο λύπηση ή ανωτεροτητα, αλλα γιατι φοβαμαστε μηπως την αλλη μερα, δεν ειμαστε ξανα μαζι και δεν προλάβουμε να πούμε ολα αυτα που θέλαμε και τοςο καιρό τα αμελουσαμε. Οπως φυσικά, τα συναισθήματα μας..
      Καλημερα 🙂

  2. Καλησπέρα ομορφοκόριτσο; Πως τα περνάς;
    Ακούω κι εγώ Γκαραβέλα. Ω ναι!
    Να απολαμβάνεις τις στιγμές σου και εύχομαι όλες να είναι λυρικές και υπέροχες σαν μια αυθόρμητη φιγούρα χορού! 🙂
    Καλό μας μήνα! Σε γλυκοφιλώ! :*

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s