Συγκατοίκηση: 22τ.μ.

Κάθομαι στο κρεβάτι και πριν χαλαρώσω το κεφάλι μου, μύρισα δέκα φορές το μαξιλάρι απο κάθε πλευρά. Σκεπάζομαι με το πάπλωμα και διστάζω να το ανεβάσω στο λαιμό. Βγάζω τις πατούσες έξω, γιατί είναι έτοιμες να σκάσουν και έχω πάντα δίπλα μου ενα ποτήρι με νερό, αφού πιο πριν το έλεγξα αν εχει δακτυλικά αποτυπώματα απο λάδια ή σπανακια. Φοράω διπλές κάλτσες, και ανοίγω την μπαλκονόπορτα ανα μια ώρα.
Δεν είμαι παστρικια. Ούτε υποχονδρία. Το ενα τέταρτο της καταγωγής πάνω μου δεν ενεργοποιήθηκε ποτε, γιαυτο την καθαριότητα των Ποντίων δεν την έμοιασα ουτε στο ελάχιστο.
Αντιθέτως, το άλλο τέταρτο λειτούργησε για τα καλα και ποτε δεν είχα υστερίες για τις δουλειές κι άνετα ανεβάζω τα πόδια στο τραπέζι. Γυρνάω σπίτι και μέσα στα δέκα λεπτά απόλυτης ηρεμίας

που θελω, πετάω το μπουφάν στο πάτωμα, την τσάντα στην καρέκλα, την μπλούζα στο χαλί και ξεχνάω το αφρόλουτρο μονίμως ανοιχτό.
Φτιάχνω γλυκά και παρατάω τα τσανάκια να τα πλύνει η μαμα μου, χάνω 36457 φορές τη μερα τα handsfree και μου έχουν φέρει το κινητό στο σπίτι γιατί μέσα στη χθεσινοβραδινή σουρα το παράτησα στο μπαρ.
Δεν έχω σαπουνισει ποτε κάδο σκουπιδιών κι όποτε έβλεπα τη γιαγιά μου να το κάνει με αυτό το άθλιο ζουμί που έβγαλε η ανθρωπότητα..το ξύδι..έκλεινα τη μύτη και έφυγα μέτρα μακριά επιδεικτικά.
Έχω χορέψει ξυπόλυτη σε υπαίθρια αμφιθέατρα, ξάπλωσα και σύρθηκα σε πατώματα μουσείου, σκαρφάλωσα σε σκουριασμένα κάγκελα παραθύρων και αγκαλιάστηκα σφιχτά με ανήλικους φυλακισμένους.

Αλλά τώρα έλα να μιλήσουμε για τη συγκατοίκηση, που είναι ενα πιάτο που τρώγεται κρύο… Τέλεια. Και τελεία.

Μπορείς να με κατατάξεις άνετα στις καλοκακομαθημενες κοπέλες σε θέματα σπιτιού. Τα πρώτα χρόνια τα πέρασα στην αυλή της γιαγιάς, με μια πλεκτη αιώρα ανάμεσα στη συκιά και μουσμουλιά, με ποδήλατο, σκαφτικα, κουζινικα και να πίνω νερό απο λάστιχο.
Μετά χτίσαμε το δικό μας σπίτι, όπως το όνειρο κάθε οικογένειας τη δεκαετία του ´90. Μεγάλο.
Είναι κι αυτό το σπιτάκι δίπλα στη θάλασσα για τα καλοκαίρια. Είναι και το πρώτο φοιτητικό, που ναι μεν ήταν απο την εποχή του 1821, αλλά μέσα η μητερα το έστησε 100% καινούργιο, 100% όμορφα βιώσιμο. Είναι και το αποκορύφωμα, που στο δεύτερο φοιτητικό είχα μια μεγάλη τζαμαρία σε νεόδμητη οικοδομή, με κρυφό φωτισμό κάτω απο τα πάνω ντουλάπια της κουζίνας.
Είναι σχεδόν έξι χρόνια που έχω φύγει απο το θαλασσί δωμάτιο, με τις πάπιες στον τοίχο και τα κίτρινα καρό κουρτινακια.
Έξι χρόνια να περιμένω να βγει ο προηγούμενος απο το μπάνιο, για να μπω εγώ. Έξι χρόνια να μου χτυπήσουν την πόρτα και να μου πουν «τελείωσες;», μα τι να τελειώσω ανθρωπε μου, δεν ακούς το νερό που τρέχει; Να μην μπορώ να καθίσω πέντε (καλα, δέκα) λεπτά παραπάνω με την πετσέτα, να μη κυκλοφορώ με _ (βάλε ότι θέλεις) μπλούζα…
…και θα μου πεις, μα καλα, τόσα χρόνια γκόμενος δεν έπαιζε να πει μια κουβέντα παραπάνω; Έπαιζε! Αλλά απο απόσταση.
Όταν, λοιπόν, αυτή η απόσταση μηδενίζονταν για πάνω απο δυο μέρες μια ήταν η συμφωνία. Εσυ τα πιάτα, εγώ ηλεκτρική. Εσυ τη τζαμαρία, εγώ μπαλκόνι. Και μια μικρή σημείωση: αυτό που εγώ έχω ενα τέταρτο, αυτός το είχε στο μισό. Αμαρτία να πάει ακαλλιέργητο.
Μια απο τις συνηθισμένες φοιτητικές μαζώξεις που είχαμε ενα βράδυ με τα κορίτσια, δεν θυμάμαι πια αλλά κάποια απο μας είχε πει, οτι η μητέρα της τής έλεγε, ειρωνικά, οτι αυτή τον άντρα της θα τον βάζει στο μπαλκόνι να κοιμάται.
Δεν αντέδρασα, θυμάμαι.
Αντιθέτως, το έκανα εικόνα στο μυαλό μου και παραδέχομαι οτι γέλασα λιγάκι.
Αλλά ας σοβαρευτούμε τώρα…είμαι αυτή που φτιάχνει καφέ και ξυπνάει τον άλλον γλυκά με μουσική.
Μέχρι τώρα όμως…όσες φορές κι αν έτυχε να μείνω με κάποιον μέσα στο ίδιο σπίτι, ήξερα οτι σε Χ Ψ Ω μέρες θα φύγει, γιατί τον περιμένει η δουλειά, το χόμπι, το meeting, οι λογαριασμοί, ο κήπος, το παιδί για τα κοινόχρηστα, δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.
Μπορεί να με ενοχλούσε η 1000φορεμενη καλτσα με τα αθλητικά που έπρεπε επιτέλους να αλλαχτούν, ή το μπάνιο που γέμιζε υδρατμούς και έκανε στάμπες το ασπρόμαυρο πάτωμα, ή οτι ξυπνούσε Κυριακή στις δέκα το βράδυ κι έπρεπε να έχω όρεξη για κουβέντα, αλλά τα προσπερνούσα με τα χίλια, γιατί ήξερα οτι κάποια στιγμή θα ξαναειμαι μόνη.
Τι γίνεται όμως όταν αυτή η στιγμή μερα με τη μερα αναβάλλεται όλο και πιο πολύ, θολώνει όλο και περισσότερο και απο το «έκλεισα εισιτήριο για τη Δευτέρα», περνάμε στο βραχνο «πρέπει να μείνω τουλάχιστον άλλο έναν μήνα»;
Τι; Ενα μήνα; Μα για ποια με πέρασες επιτέλους; Για κάποια που ανοίγει την πόρτα της και μπάζει όποιον να ´ναι;! Ή οτι μπορώ να ανέχομαι τη ρευστότητα του λόγου του άλλου;
Και οκ, όταν στο λέει ο αγαπημένος, υπάρχουν τρόποι να σε φέρει στα νερά του και να υποχωρήσεις χωρίς να πάρεις πρέφα. Όταν όμως αυτός ο άλλος εχει μακρύ μαλλί και φοράει φορέματα πιάνοντας τα μαλλιά πλεξούδα;
Σωστά, συγκατοικω με μια κοπέλα εδω και ενάμιση μήνα σε 22 τμ και δεν ταιριάζουμε σχεδόν σε τίποτα. Αφήνει πιάτα με φαγητό στον πάγκο της κουζίνας. Δεν θελω να κάθονται με βρώμικα ρούχα στο μαξιλάρι που ακουμπάω το πρόσωπο μου.
Φοράω γάντια και δεν σιχαίνομαι να αποστείρωσω το μπάνιο. Φωνάζει τη μαμα της να μας κάνει δουλειές. Ξέρω ποιο καθαριστικο είναι για την κάθε επιφάνεια. Στην προηγούμενη δουλειά μου καθάριζα με καμία σιχαμάρα περιττώματα ζώων. Στη δουλειά της με ρώτησαν αν στη συγκατοίκηση είναι καθαρή.
Και που καταλήγω μετά απο όλα αυτά;; Οτι η συγκατοίκηση θέλει γερά νεύρα, εγρήγορση και αμοιβαίες υποχωρήσεις. Δεν ξέρω αν έπρεπε να βρεθεί στο δρόμο μου αυτή η μικρή Τουρκάλα για να μου το μάθει, ουτε οτι έπρεπε να φτάσω ως την άλλη χώρα για να μάθω να κάνω κι άλλη υπομονή.
Ξέρω απλα οτι όταν συγκατοικείς σε ενα τύπου σπίτι/σε ενα δωμάτιο 22τμ, επιβάλλεται να σέβεσαι τα προσωπικά πράγματα του άλλου και η διακριτικότητα να είναι δεδομένη.
Τώρα, το πως είναι να συγκατοικεί μια ελληνίδα και μια Τουρκάλα, παντελώς άγνωστες μεταξύ τους θέλει άλλο κείμενο να αναλυθεί. Ίσως και στο επόμενο.
Δεν έχω χρυσούς κανόνες συγκατοίκησης να σου παραθέσω, κάθε σπίτι εχει τα δικά του dos and donts. Καθένας τα δικά του όρια, που αν τα κάνει σαφές απο νωρίς θα προλάβει πολλές άσχημες καταστάσεις. Εγώ δεν τα έκανα, ήμουν ανίδεη, αμαθη και ανυποψίαστη. Βλέπεις, δεν είχα κάποια συνομήλικη ή μεγαλύτερη φίλη με ανάλογα εμπειρικά δεδομένα για να έχω ενα πλαίσιο αναφοράς. Όποτε, ναι…τη βλέπω να γυρνάει απο τη δουλειά και με το παντελόνι που έχουν πέσει πάνω του λάδια και ψυχούλα τυρόπιτας να κάθεται πάνω στη φλις μωβ κουβέρτα μου που κουβάλησα απο Ελλάδα, γυρνάω σπίτι και βλέπω το πάπλωμα στο πάτωμα έχοντας να μπει σκούπα δυο βδομάδες σε σπίτι δυο μακρομαλλουσων κοριτσιών. Με νευριάζει που βλέπω στοίβα τα μισογεμάτα πιάτα στην κουζίνα να μυρίζουν και η κατσαρόλα να εχει παντού λάδια. Αλλά είναι που δεν θελω να παρεξηγηθώ και το βουλώνω μέχρι να φυγει και να περαςει το σπίτι στα χέρια μου. Είναι που είμαι φιλοξενούμενη όσο κι αν πληρώνω ενοίκιο. Είναι που προτιμώ να πιάσω το ξύδι και το γάντι παρά να μυρίσουν τα ρούχα μου μούχλα. Είναι που προσέχω τη μυρωδιά του σώματος. Είναι που είμαι λίγο πιο μεγάλη. Είναι που έχω γερά νεύρα και ξεχνάω μερικές φορές να θέσω τα δικά μου όρια, που συγκατοίκηση χωρίς όρια και μικρές στιγμές ιδιωτικότητας είναι αδύνατο να υπάρξει. Το δικό σου είναι δικό σου και το δικό μου, δικό μου. Δεν λες συγγνώμη όταν δεν θέλεις να δανείσεις κάτι και δεν νιώθεις τύψεις όταν χρησιμοποιείς κάτι που σου επιτρέπει. Φυσικά και θα καθαρίσεις τις τρίχες απο το μπάνιο αφού λουστηκες προ ολίγου και εννοείται πως έχεις μερίδιο ευθύνης στη φροντίδα και καθαριότητα σπιτιού, αλλά οχι για τα πεταμένα της λερωμένα ρούχα πάνω στο τραπέζι που διαβάζεις ή τρως αν δεν τα πεταξες εσυ.
Θα τύχει να φωνάξεις, να αγανακτησεις, να θυμώσεις..είναι επιλογή σου αν θα το εκδηλώσεις.
Και παρά τις μεγάλες αντιθέσεις που γράφονται πιο πάνω, η συγκατοίκηση αποτελεί ενα μεγάλο σχολείο. Σχολείο που αν θέλεις…κατα κάποιον τροπο σε δαμάζει. Δεν λέω οτι είναι καλο ή κακό, ο καθένας μόνος του χειρίζεται τα δεδομένα του, αλλά σίγουρα σου χαρίζει μέρες πλούσιες στο να σκεφτείς. Να σκεφτείς τι θέλεις απο τον άνθρωπο/σύντροφο ζωής που πιθανώς κάποια στιγμή επιλέξεις να συγκατοικησεις μαζι του, ή απο τον εαυτό σου σε διαδικασίες αποδοχής των πλευρών σου.
Μπορείς επίσης και να το βάλεις στα πόδια! Γιατί ποιος θα σε παρεξηγήσει; Μόνο κάτι φοιτήτριες σαν κι εμένα, που συγκατοικούσαν μόνο με τον εαυτό τους και τις _ (βαλε οτι θέλεις) μπλούζες τους.

image
Φιλια, Αντριάνα!

Advertisements

3 thoughts on “Συγκατοίκηση: 22τ.μ.

  1. Τραγικό όλο αυτό που περιγράφεις Αντριάνα μου και είμαι σίγουρη πως καθόλου δεν υπερβάλεις, φυσικά η περιγραφή σου έχει μεγάλες δόσεις χιούμορ… εξάλλου μόνο με πολύ χιούμορ μπορεί κανείς να μην αποτρελαθεί τελείως! 😉
    Φαίνεται πως ότι περνάει κανείς στη ζωή του, λειτουργεί σαν δάσκαλος… (λόγια παρηγοριάς!) χαχαχα! 😉
    Στο Παρίσι όταν σπούδαζα συγκατοικούσα για ένα χρόνο με την καλύτερη μου φίλη (τότε!) και για να πάω στο μπάνιο, έπρεπε να περάσω απ΄ το δωμάτιο της… και ήταν τότε που γνώρισα και τον πρώτο μου άνδρα-σύζυγο στη συνέχεια, ήμουν 20 χρονών… αυτό οκ! το βόλευα (!) αυτό όμως που ποτέ δε χώνεψα, είναι, που όταν γυρνούσα τα βράδια πτώμα και όλο χαρά άνοιγα το ψυγείο να φάω το φαγητό που είχα φροντίσει να έχω, όχι μόνο το είχε φάει η ίδια αλλά και το ψυγείο ήταν άδειο! και για να βγω έξω να βρω κάτι να φάω, έπρεπε να περπατήσω μισή ώρα και να πάρω το μετρό!!! 😦
    Αναρωτιέμαι Αντριάνα, αν αξίζει το κόπο όλη αυτή η ταλαιπωρία που περνάς και εύχομαι να βρεθεί γρήγορα κάτι άλλο…

    ΑΦιλάκια με όλη μου την αγάπη και κατανόηση! ❤

  2. Πωπω βρε Αντριάνα… Φαντάζομαι ότι είναι πολύ δύσκολο όλο αυτό που περιγράφεις. Εδώ δεν μπορείς να συγκατοικήσεις με κάποιον σε ένα μεγάλο σπίτι/διαμέρισμα, πώς να τα βγάλεις πέρα σε 22 τμ; Θέλει υπομονή και γερά νεύρα.. Και καλό θα ήταν να ξεκαθαρίζεις από την αρχή τι σε ενοχλεί και τι όχι, ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις…
    Κουράγιο! Πολλά φιλάκια στέλνω! Καλό βράδυ!!!! ❤ ❤

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s