Πίσω απο τις λευκές παράλληλες γραμμές.

Περπάτησα τόσο πολύ σήμερα, που απο ενα σημείο και μετά ένιωθα τους σπονδύλους μου ν´ανοιγουν..
Τέσσερις ώρες μάθημα, λαζανια με συμμαθητές στον Ιταλό, σπίτι για αλλαγή τσάντας και ξανά έξω.
Δρομοι, φώτα, λουκάνικα, πίτσες, Glühwein, Brot, pommes frittes, ψημένα μαρον, αμύγδαλα, καραμελωμένα ποπκόρν, ταξί να τρέχουν πανικοβλητα και μπάτσοι να χτυπούν πόρτες όταν σταματούν στη μέση της διάβασης και κόβουν την κυκλοφορία. Χιλιάδες κόσμος στις ουρές, κι ενώ περπατούσα συνεχόμενα πέντε ώρες κι ήθελα τόσα καινούργια να σου πω, ερχομαι σπίτι, μπαίνω Ίντερνετ και μου δίνει πασα να μιλήσω για τα αλλιώς κι αλλιώτικα που αναβάλλω εδω και μήνες να σου πω.
Πίστευα οτι αν σου μιλούσα για τους ανήλικους φυλακισμένους που εδρεύουν ακριβώς απέναντι απο το πρώτο νεκροταφείο Βόλου, θα τους εκτεθετα..γι αυτό πολλές φορές τα έγραφα, αλλά στο τέλος, δεν τα δημοσίευα ποτε.
Ναι, ναι..αφορμή για σήμερα ο Νίκος Ρωμανός, 21 ετών. Ενήλικος. Άρα δεν τον γνώρισα.
Έχω γράψει για τους Ρωμά, για τους αιτούντες ασύλου, για τα δικαστήρια και τους υπαλλήλους τους, για κτήρια υπό καταληψιν, τις παραστάσεις και τις διεκδικήσεις της καλλιτεχνικής ομάδας μου για μια καλύτερη ζωή των περιθωριακών ανθρώπων. Αυτό όμως για το οποίο δε σου μίλησα ποτε, είναι οτι πήγαμε και χορέψαμε μέσα στις φυλακές ανηλίκων. Ναι..πίσω απο αυτα τα κακοσυντηρημένα κάγκελα. Να το κάνω και λίγο πιο hardcore?
Πήγαμε 15 νέα κορίτσια
Να χορέψουμε μαζι με 20 ανήλικα αγόρια
Και δώσαμε ανοιχτό παραστασιακο δρώμενο
Με θεατές και ενεργό κοινό
Με ορθάνοιχτες τις πόρτες
Που στο τέλος είχαμε live συγκρότημα κρουστών.

Ήταν αρχές που προηγούμενου καλοκαιριού, όταν σκάει μήνυμα στο Mail μου για νέα παράσταση με την πανεπιςτημιακη ομάδα χορού. Είχα ήδη ορκιστεί και φυγει απο την πόλη, έψαχνα νέα ομάδα στο εξωτερικό, όποτε τα λόγια ήταν απλα και λιτά «ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ;»
Φυσικά και πηγα. Μόνο και μόνο η ιδέα της παράστασης στη φυλακή, που εδω και τέσσερα χρόνια έπαιρνε αναβολή, ενεργοποιούσε κάθε κύτταρο του νευρικού μου συστήματος.
Αλλά κι απο την άλλη..δεν ήξερα τι με είχε δελεάσει πιο πολύ..ο χώρος τέλεσης της παράστασης ή οτι εξακολουθουσαν να με χρειάζονται σαν χορεύτρια κι ας είχα αποφοιτήσει;

Θυμάμαι οτι πήρα το αυτοκίνητο για να πάω, είχα αργήσει ήδη μια ώρα και έψαχνα πανικόβλητη να θυμηθώ το σωστό ρημαδοδρομο που δε θα με βγάλει σε λάθος μονόδρομους. Το «πέταξα» όπου βρήκα, το κλείδωσα βιάστηκα και με το που μπαίνω στο προαύλιο, βουτάω μέσα στην προθέρμανση.
Ταυτότητα ουτε λόγος να ρωτήσω αν πρέπει να αφήσω, την τσάντα την παράτησα στις καρέκλες και με το που μου δίνει τον παρτενέρ μου, ήταν η πρώτη φορά που έκανα υπεράνθρωπη προσπάθεια να μη βάλω τα κλάμματα μπροστά σε τόσο κόσμο που είχε αρχίσει να ´ρχεται σε φάση παράστασης.

Δεν ξερω τι με έπιασε. Εξακολουθεί ακόμα και η σκέψη να μου προκαλεί, μηνες μετά, ανατρίχιασμα και μούδιασμα. Ένιωσα μια βαριά ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα του χώρου, να ήρθε και στρογγυλοκαθισε πάνω στο πρόσωπο μου.
Κινούμασταν σε ζευγάρια. Το αγόρι καθοδηγούσε την χορεύτρια, που μεταξύ τους ήταν δεμένοι απο το χέρι με μια κόκκινη λεπτή κλωστή.
Θυμάμαι, παίζαμε ακουμπώντας τις φάλαγγες των δαχτύλων μας, καθόμασταν αντικριστά στο πάτωμα, κοιταζομασταν κατάματα, τον σήκωνα στην πλάτη μου και με αγκάλιαζε σφιχτά.
Πριν απο κάθε παράσταση έχουμε όλοι ρητή εντολή να κάνουμε μπάνιο, όποτε μη με ρωτήσεις για το πως μύριζαν..μοσχοβολουσαν. Όλοι τους.

Τον είχα «υπό την προστασία» μου για σχεδόν 3 ώρες. Στις οποίες ώρες άκουσα της Παναγίας τα αφτια απο ιστορίες. Οτι εχει μεγάλους λογαριασμούς, οτι είναι μίσος Ιταλός μίσος Έλληνας, οτι εχει σπίτι στην πόλη μου και περιμένει να αποφυλακιστεί για να ζήσει εκεί, οτι θέλει να βγούμε στην άδεια του, οτι ξέρει κάποια «καλα» μαγαζάκια που είναι ωραία το βράδυ και τέλος να παντρευτούμε και να κάνουμε παιδιά. Δεν τα λέω καθόλου ειρωνικά..αλήθεια, αυτα άκουσα!
Φυσικά και δεν πίστεψα λέξη, αργότερα έμαθα κι ακριβώς τις παθήσεις του.

Ήταν όμως τόσο νέος, τόσο μικρός, τόσο παιδί..πως είναι δυνατόν να ζήσει απο τα 16 του μέσα σε μια φυλακή;! Ποσά πράγματα είχε να ζήσει και δεν έζησε; Ο έρωτας, τα ξενύχτια, η θάλασσα, το σεξ, οι καφέδες, το τάβλι. Τι μπορεί να κουβαλούσε στο κεφάλι του για να έφτασε εκεί; Ποσό βλάκας Θεέ μου; Με τι αρχές μεγάλωσε; Και γιατί δεν είχε έναν φίλο να τον σταματήσει απο αυτό που έκανε; Να τον προστατεύσει όπως κάνουν οι φίλοι μου εμένα και οι φίλοι σου εσένα!!!
Τη στιγμή της παράστασης ήμουν αποκλειστικά μαζι του και δεν σκεφτόμουν τίποτα. Ουτε ποιος είναι, ουτε τι έκανε, ουτε τι ζητάει. Ενιωθα τοσο έντονα την ενέργεια του εαυτού του κι αυτό μου έφτανε να στηρίξω τον κινητικό αυτοσχεδιασμό μας. Με έπιανε σφιχτά απο το χέρι και ήταν σαν να μου έλεγε όλα αυτα που δεν μπορούσε να πει εκεί μέσα. Μου με μετέδιδε απίστευτη ενέργεια και μας έβαλα να τρέχουμε σαν δαιμονισμένοι πιαςμενοι γύρω-γύρω. Φυσικά και ήταν κολλημένος πάνω μου μέχρι την ώρα που μπήκαν στα δωμάτια τους…

Τι μπορεί αυτό το γαμημενο, σκουριασμένο, κτήριο να τους προσφέρει; Μα ακόμα και η λέξη «σωφρονισμός» μου τη δίνει στα νεύρα! Χρησιμοποιείς πολύ συχνά αυτή τη λέξη στην καθημερινότητα σου; Σκέψου λίγο και δες.. Θα σου άρεσε να μπω σαν νηπιαγωγός μέσα στην τάξη που κάνω μάθημα και να πω σε ενα παιδί που έριξε κάτω τους μαρκαδόρους ή λέρωσε τη ζωγραφιά άλλου παιδιού «σωφρονισου λίγο παιδί μου, θα χτυπήσεις την Ελενίτσα»!! Ακόμα και οι λέξεις έχουν το νόημα τους..για μένα που τις λέω και για το παιδί που τις δέχεται. Δεν έχουμε πατάτες στο σακί, έχουμε ανθρώπους σε δωμάτια. Θα μου πεις..και τι προτείνεις σε Αντριάνα; Να τους αφήσουμε ελεύθερους να γίνουν ακόμα χειρότεροι; Να τα παίρνουν απο εμάς να τα δίνουν σε αυτούς; Να τους μαζεύουμε και να τους ξαναελευθερωνουμε; ΔΕΝ ΞΕΡΩ. ΜΗ ΜΕ ΡΩΤΑΣ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ. εγώ το καθήκον μου σαν πολίτης αυτού του κόσμου το κάνω. Πηγα και χόρεψα στις φυλακές γιατί δεν πιστεύω οτι αυτός είναι ο κατάλληλος χώρος που πρέπει να βρίσκονται νέα μικρά παιδιά. Παλεύω με όποιον τροπο μπορώ, για να βάλω το δικό μου μικρό λιθαράκι σε έναν καλύτερο κόσμο. Θα είναι μεγάλη ήττα για μένα, αν κάποιος απο τους μαθητές μου καταλήξει φυλακή και θα είναι ακόμα μεγαλύτερη ήττα να εξακολουθώ να ζω σε ενα κόσμο που αδιαφορεί για τα προβλήματα του.

Δεν ξερω τωρα αν θα γίνω πιστευτή, αλλά την πρώτη κιόλας βδομάδα που ήρθα Γερμανία με ρώτησαν οι εδω Έλληνες «τι γίνεται κοριτσάκι με τις φυλακές στην Ελλάδα; Βγήκε άρθρο οτι η Ελλάδα είναι η τελευταία χώρα της Ευρώπης οπου ο φυλακισμένος κάνει χρήση των δικαιωμάτων του»..
Και εσυ ρε π@π*** μετανάστη που ήρθες και βολευτηκες με συνθήκες Γερμανίας, τι στο διάολο κανεις για να μη συμβεί αυτό; Αφήνεις άλλους να μάχονται για σένα κι εσυ κλείνεις το εισιτήριο σου μια Χριστούγεννα-μια καλοκαίρι για να φας το καλοψημένο παϊδακι με τη φρέσκια ντοματούλα.

Σε κάποια φάση..αφού χορέψαμε, αφού μας χιλιοχειροκροτησαν, αφου μίλησε το κοινό, αφού ήρθε πια η νύχτα, καθίσαμε λίγο να συζητήσουμε η καθηγήτρια μου, ενας απο τους μεγαλύτερους φυλακισμένους, δυο αστυνομικοί κι εγώ..
Δεν ξερω τι τρέλα μου ήρθε εκείνη την ώρα, δεν ξερω τι στην ευχή σκεφτόμουν, τι υπήρχε στο κεφάλι μου, τι περίμενα να δω και κάτι με τράβηξε να μπω κρυφά μέσα στο κτήριο της φυλακής. Πήρα βαθιά ανάσα και μπήκα. Περπάτησα..Ο αέρας όλο και λιγόστευε..Σαν να λύγιζαν τα γόνατα μου..τα χέρια μου κρεμάστηκαν..άκουσα την κλειδαριά μιας πόρτας να κάνει θόρυβο..ξαφνικά μια ψευδαίσθηση ουρλιαχτου ήχησε στα αφτια μου…φαντάστηκα οτι μπορεί να με κλειδώσουν άθελα τους…να με ξεχάσουν..να ορμήσουν πάνω μου όλοι οι κρατούμενοι…και με τη λίγη δύναμη που μου είχε απομείνει βγήκα διακριτικά στον προαύλιο χώρο..τους είδα..και πηγα να συζητήσω ξανά μαζι τους.

Απο τις πιο ωραίες και αξέχαστες συζητήσεις που έχω κάνει μέχρι στιγμής στη ζωή μου, χωρίς ίχνος υπερβολής. Δεν ξερω αν πέσαμε στην περίπτωση, αλλά καθόμασταν στο σκαλί εγώ και η καθηγήτρια μου και απέναντι μας μάς μιλούσε για πόση ώρα ο αστυνομικός που μόλις είχε τελειώσει η βάρδια του. Ήταν 52 και απο τα 22 του χρόνια είχε αυτήν ακριβώς τη θέση. Δεν ξερω αν πρέπει να το πω αυτό που θα πω (κι αν δεν πρέπει πείτε το μου να το σβήσω) αλλά σε μια απο τις πρόβες που είχαμε, είχαμε κι ενα παρατράγουδο με ενα παιδί, που γι αυτό το παρατράγουδο, ακούγαμε για πόση ώρα σκασίλα οτι δεν θα εχει φαΐ να φάει.
Οτι θα καθόμουν αρχές του Ιουλίου, μετά απο παράσταση στις φυλακές, να ακούω έναν κλασικό παραδοσιακό αστυνομικό, να σκάει και να ξεφυσαει για έναν ανήλικο φυλακισμένο, που δεν θα εχει φάει να φάει, δεν το περίμενα ποτε! Μα ποτε!!
Μας έλεγε για νόμους που γράφτηκαν και ψηφίστηκαν «του ποδαριού». Μας έλεγε οτι απο αυτα τα παιδιά βλέπεις 100 διαφορετικες συμπεριφορές τη μερα. Οτι απο εκεί που σε εκθειάζουν και σου φιλούν τα χέρια, την επόμενη στιγμή παίρνουν την καρέκλα απο μπροστά σου και την σπάνε σε χίλια κομματάκια. Οτι σε μισούν που τους κρατάς μέσα, αλλα ταυτόχρονα σε αγαπούν γιατί τους φροντίζεις. Οτι ΟΛΗ ΜΕΡΑ δεν έχουν να κάνουν τίποτα και τωρα με αυτό που κάναμε εμείς, τους δώσαμε μια πνοή. Και το κορυφαίο..οτι ζήτησαν μια μερα ενα όχημα του δήμου για να πάνε στη θάλασσα, τους το παρείχαν αλλα ήταν το ρεζερβουάρ άδειο. Όποτε φαντάσου τωρα…30 ανήλικα παιδιά, να θέλουν να πάνε μια φορά, μετά απο χρόνια, για μπάνιο στη θάλασσα, να βλέπουν έξω απο τα κάγκελα το λεωφορείο που εχει έρθει να τους πάρει, να εχει έξω 40 βαθμούς, κι αυτό να μην μπορεί να πάρει μπρος γιατί δεν υπάρχουν λεφτά για καύσιμα.
Κι εσυ για όλα αυτα τι κανεις;

IMG_0138.JPG

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Φωτογράφος: Νατασα Καρακατσανη, 2012

Advertisements

4 thoughts on “Πίσω απο τις λευκές παράλληλες γραμμές.

  1. Με δάκρυα στα μάτια, ένα έχω να πω, να σου πω, εξακολούθησε ν’ ακούς και να εμπιστεύεσαι τη καρδιά σου… «αυτή» ξέρει!
    ΑΦιλάκια καρδιάς πάντα και καλή συνέχεια! ❤

    1. Την ακούω..είναι πολλές οι φορές που εχω αμφιβολίες για το αν πράττω σωστά, αλλα στο τέλος πάντα την εμπιστεύομαι. Ευχαριστώ πολύ μάγισσα για την ευαισθησία που δείχνεις στα κείμενα μου..το εκτιμώ!
      Φιλια και καλο βράδυ 🙂

  2. Χρειάζεται κότσια όλο αυτό που κανατε/κάνετε…Τι να πω, μπράβο, και μπράβο που τα γράφεις, να ανοίγουν λίγο τα μάτια μας…όλων εμάς των φυλακισμένων σε λάθος φαντασιώσεις για το πως είναι πραγματικά η ζωή…εκεί έξω, για κάποια «παιδιά»!

    1. Ευχαριστώ πολύ..αν και νομίζω οτι τα φυλακισμένα παιδιά έκαναν πιο πολλά απο όσα κάναμε εμείς. Εμείς ειχαμε στην ελευθερία μας..εκείνα έπρεπε να ελέγξουν τον εαυτό τους και το ξεμυαλισμα τους μετα απο αυτό το δρώμενο..
      Ευχαριστώ για το πέρασμα, καλο βράδυ 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s