Τραπεζώματα, κρασιά, γλυκά και άλλες επαναλαμβανόμενες χαρούμενες ιστορίες… :-)

Για σχεδόν ενα τέταρτο του αιώνα, μια ήταν η οικογενειακή παράδοση..να μαζευόμαστε όλοι μαζι σπίτι μας, να παίρνουμε τις ίδιες θέσεις, στο ίδιο το τραπέζι και να τρώμε τα ίδια φαγητά. Εγώ ανάμεσα στις ξάδερφες μου, η μικρότερη δίπλα στη Μαμα της, δεξιά μου η μεσαία, δίπλα της η γιαγιά μας, στην μια άκρη του τραπεζιού η μαμα μου, στην άλλη ο άντρας της, κι απο την απέναντι πλευρά στις ίδιες θέσεις, κάθε χρόνο, οι ίδιοι θείοι. Κηδείες δεν είχαμε, κανέναν δεν παντρεψαμε, νύφη δεν γνωρίσαμε, γαμπρό δεν φέραμε, παιδιά δεν καναμε(αν εξαιρέσεις τα εξάχρονα αδέρφια μου) κι έτσι..κάθε χρόνο η κυρα-Τούλα(η γιαγιά μου η βλάχα είναι αυτή) ετοίμαζε την κακογευστη γέμιση με μπόλικο λάδι για να «μας πιάσει», η μαμα έψηνε τα κρέατα βάζοντας μας να τα δοκιμάσουμε 100 φορές για να δούμε αν ψήθηκαν, ο περικλης έφτιαχνε Playlist και γυάλιζε το ακορντεόν του, τα μώρα τούς έπεφταν νερά πάνω στο στολισμένο τραπέζι, η άλλη γιαγιά έφερνε ντολμαδάκια, το ίδιο ρύζι, τις ίδιες σαλάτες, τα ίδια ορεκτικά, στις ίδιες πιατέλες, κι εγώ να φτιάχνω την ίδια σοκολατένια τούρτα που φτιάχνουμε εδω και περίπου δέκα χρονια. Όλα αυτα την παραμονή. Ανήμερα..ξυπνούσαμε το πρωί, πήγαινα τη μια και μοναδική φορα το χρόνο εκκλησία(ευαγγελική), τρέχαμε γρήγορα στο σπίτι για να ψήσουμε τα υπόλοιπα, τρωγομασταν περίπου 10 φορές/ώρα μέχρι να ετοιμαστεί και η τελευταία πιατέλα, κι έτσι στις 14:30..μετα απο υπερπόντια προσπάθεια συνεργασίας τριών γενιών, αμοιβαίων ντεσιμπέλ φωνών, συνηθισμένων καβγάδων για το ποιος πείραξε το φούρνο και ποιος δεν πέταξε τα σκουπίδια, καταφέρναμε να πάρουμε τις θέσεις μας στην ίδια τραπεζαρία με τις ίδιες καρέκλες. Το κρασί το διάλεγε πάντα η γιαγιά μου..99,9% ήταν ή μούστος ή ξυδιάς. Έτσι..η μερα αυτή ήταν και η μοναδική που έπινα Coca-Cola. Μέχρι το τέλος του επιςημου γεύματος, οι υπόλοιποι είχαν μια περίεργη ευθυμία.
Έτσι λοιπόν, περνούσε τα Χριστούγεννα μια μεγάλη οικογένεια, στην φτωχική επαρχία..το χιόνι σκέπαζε αργά αργά τα παραθυρόφυλλα και το κρύο δεν πάγωνε τις ζεστές καρδιές των ανθρώπων. Η καμινάδα, έβγαζε σταθερά τον καπνό της και ταπεινά ο νοικοκύρης του σπιτιού, έβαζε κ απο ενα ξύλο στη σόμπα για να ζεστάνει τα φτωχά παιδιά του..
Ας διακόψουμε ομως το παραμύθι μας για να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα..
Έτσι λοιπόν, περνούσαμε τα Χριστούγεννα. Οπότε, αφου έζησα τόσες φορές το ίδιο σκηνικό, με τα ίδια άτομα, φέτος ήταν μια καλή ευκαιρία να βάλουμε λίγη δράση. Και τι σημαίνει αυτό:. Έμεινα στον τόπο μου και έκανα Χριστούγεννα με το φιλο μου και τον σκύλο μου. Κρέας να φάμε δεν είχαμε. Μελομακάρονα δεν φτιάξαμε. Κανα μαρουλάκι στο ψυγείο, δεν υπήρχε. Και οχι φίλοι μου γιατί δεν θέλαμε να φάμε, ή βαρεθήκαμε να μαγειρέψουμε..αλλα γιατί σηκωθήκαμε στις 24.12.2014 με το πάσο μας, ντυθηκαμε, στολιστηκαμε και πήγαμε τότε να κάνουμε τα ψώνια μας. Κι μόλις φτάνουμε στο κέντρο να ψωνίσουμε, τα βρήκαμε κλειστά!!!! Βλέπεις…στο εξωτερικό συνηθίζουν να τρώνε παραμονές βράδυ κι οχι ανήμερα, οποτε..μείναμε με τα σκουφιά μας να κοιτάμε σαν γκιώνιδες τα κατεβασμένα ρολά των σουπερμάρκετ.
-Και τωρα τι τρώμε;
-που να ξερω εγώ τι εχει η πόλη;
-εγώ που να βρω τετοια ώρα πράγματα να μαγειρέψουμε;
-ε πάμε να φάμε κάπου έξω.
-είσαι σοβαρός; Στη Γερμανία είσαι..ακόμα και τα εστιατόρια κλείνουν.
-περπατάμε κι οπου βρούμε, μπαίνουμε.
-έχουμε στο σπίτι φασολάκια και δυο τελευταίες πατάτες στο τσουβάλι.
-αν δεν βρούμε μαγαζί θα πάμε σε ξενοδοχείο (κοιτιομαστε τι φοράμε..και τα ρούχα μας απάντησαν γελώντας)
Για να μην μακρηγορώ, για καλή μας τύχη βρήκαμε ενα -απο τα ελάχιστα μαγαζιά- ανοιχτό, το οποίο ομως ήταν ακριβως κάτω απο την national bank of Pakistan. Το κοιτάμε, το ξανακοιταμε, το πρόσωπο μας γινόταν όλο και περισσότερο σαν μπούφοι, παίρνουμε απόφαση και μπαίνουμε. Ή θα συναντούσαμε όλους τους πακιστανους και θα είμασταν σαν το γάλα μες τις μύγες, ή θα ήταν απλα ο βλακώδες φόβος μας για το τελείως άγνωστο.
Εντέλει, πήγαμε και περάσαμε πολυ πολυ καλα! Να μερικές φωτογραφίες απο την παραμονή των Χριστουγέννων.

IMG_0522

 

 

IMG_0382

Αυτα, λοιπόν, έσπασαν μια παράδοση που κρατούσε για σχεδόν ενα τέταρτο του αιώνα. Ανήμερα των Χριστουγέννων κι αφου είχαμε μόνο τα φασολάκια στην κατάψυξη, είπαμε να ξαναπάμε.

IMG_0518

 

Το σημερινό ποστ, λοιπόν, πολυ το χαίρομαι. Δεν είναι σαν τα προηγούμενα μου άρθρα, αλλα εχει έναν χαρακτήρα ριζοσπαστικό και πολυ μ´αρεσει! Σπάσαμε το κατεστημένο φίλοι μου, τολμήσαμε να μην επιστρέψουμε τα Χριστούγεννα στη θαλπωρή της σόμπας, δεν έφτιαξα την ίδια σοκολατένια τούρτα με λικέρ, δεν έφαγα το ίδιο κρέας με κρεμμύδια στο φούρνο, δεν κάθισα στην ίδια καρέκλα της τραπεζαρίας και δεν σκούπισα με το ίδιο ποτηροπανο το κολονάτο ποτήρι του μούστου.
Να ´μαστε καλα, εμπειρίες να μαζεύουμε. Και του χρόνου, με υγεία!
Frohe weihnachten!!
Merry Christmas to all!!
Καλα τραπέζια σε όλους τους Έλληνες και ιδιαίτερα στους Έλληνες της διασποράς που συνέχεια τους σκεφτόμαστε. Να είστε πάντα καλα, γέροι και με τους ανθρώπους που αγαπάτε. Σας ευχαριστώ πολυ για το χρόνο σας να με διαβάζετε.
Οκοκοκοκ, σταματώ το στυλ αλά Τατιάνας Στεφανιδου!

Frohe Weihnachten!!
Merry Christmas to all!!
Καλα Τραπεζώματα!!

Φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

Iron Sky*

Για πρώτη φορά ενα ολόκληρο 24ωρο μόνη μου, μετα απο 3 μήνες και.δεν.μπορώ.να.το.πιστέψω!
Μόλις χθες έφυγε η Mutti και αν εξαιρέσεις τα Skype-ραντεβού, δεν μιλώ ουτε με τους τοίχους. Μου αρέσει η ηρεμία, επιζητώ την ησυχία και αφήνομαι για ώρες στην σιωπή. Εχω συμφιλιωθεί μαζι τους και εχω κάνει τη μοναξιά φίλη μου εδω και χρόνια τωρα.
Είχα ξεχάσει πώς είναι να ζω μόνο με τη μαμα μου στο ίδιο σπίτι. Έντεκα χρόνια τωρα που χώρισαν οι γονείς μου, στην έβδομη χρονιά που δεν μένω άλλο σπίτι. Έχουμε κι εμείς τα παιδιά των χωρισμένων γονιών τις εμπειρίες μας, τους απομυθοποιημενους μύθους μας, τους αποθεοποιημενους θεούς μας.
Εδω και λίγες μέρες το σπίτι μυρίζει «σπίτι». Μου έφερε κουραμπιέδες της γιαγιάς, φτιάξαμε τυροπιτάκια και ζήτησα/ζήλεψα μετα απο καμία δεκαπενταριά χρόνια το παστίτσιο. Γι αυτό σου λέω, το σπιτι μύρισε σπίτι, εγινε λιγάκι ανθρώπινο. Γυρίσαμε, περπατήσαμε, είδαμε κάθε βιτρίνα cm προς cm, ηπια μπυρες, με κοιτούσε σαν εξωγήινος που κατέβαζα τις μαύρες σαν νεράκι, μας πέρασαν για φίλες διάφορες παρεες αντρών, τους αγριοκοιταξα και ευτυχώς εμασαν τα μάτια τους. Αλλα κι απ´την άλλη, λογικό! Οσο μεγαλώνω, τοσο λιγότερο φαίνεται η διαφορά στην ηλικία μας.
Φέτος, πριν απο καιρό, έγινα 23. Στα 23 της η μαμα μου είχε ήδη εμένα. Φέτος ήταν η πρώτη φορά που ήθελα να της πάρω εγώ δώρο κι οχι αυτή εμένα. Ένιωσα μια απέραντη συγκίνηση και ενα μεγάλο σοκ. Μα ήταν πολύ μικροι κι ομως με μεγάλωσαν και οι δυο τους αξιοπρεπέστατα. Στη θέση τους δεν ξερω αν θα τα κατάφερνα καλα. Θα μου πεις, άλλες εποχές…η μετεκπαίδευση δεν ήταν απαραίτητη, οι δουλειές μόνιμες και τα έσοδα σταθερά. Εν έτη 2014 όλα αυτα κλονίστηκαν και τα πτυχία έγιναν σχεδόν «απολυτήρια λυκείου».
Το χαίρομαι ομως που εχω μια τοσο νέα μαμα και ξερω οτι ποτε δεν θα εχω δυο κλασικούς, παραδοσιακούς, γονείς. Εξάλλου, ποιος ορίζει το συνηθισμένο; Μόνο οι άνθρωποι που επιλέγουμε να απαρτίζουν το μικρόκοσμο μας.
Αλλα μετα τα γενέθλια μου ήταν σαν να τους κατάλαβα ακόμα πιο πολύ, σαν να τους δικαιολόγησα λίγο παραπάνω. Μπορεί να ανήκω στα παιδιά που πήγαν μια και μοναδική φορά διακοπές με τους γονείς τους -κι ας γύρισαν εκείνοι όλο τον κόσμο, αλλα ιςως αυτό να εγινε η δύναμη μου στο να εκμηδενίζω αποστάσεις.
Μπορώ να καταλάβω (πλέον) και νιώθω (πλέον) οτι η μαμα μου με σκέφτεται κάθε μερα. Ξερω οτι έφυγα για την άλλη χώρα και η απουσία του πρώτου της παιδιού δεν αναπληρώνεται με υποκατάστατα. Είναι πολλές οι φορές που σκέφτεται οτι μπορεί να είναι Αυτή η αιτία που έφυγα για άλλου, αλλα ευτυχώς λογικευεται αμέσως. Είναι που ακόμα δεν κοιμάται τα βραδια και το καταλαβαίνω απο τα πρώτα δευτερόλεπτα του Skype. Είναι που την τριτη μερα της εδω, κατανάλωσε όλα τα χαρτομάντιλα του Rewe. Είναι η δίκη μου μαμα, που παρα το γεγονός οτι την εχω στήσει στον τοίχο ουκ ολίγες φορές με τα λόγια μου, δεν παύει να αποτελεί ξεχωριστό κομμάτι στην καθημερινή μου σκέψη.
Δεν είμαι μαμάκιας, ουτε οι γονείς μου παιδάκιας. Δεν είμαι της κλασικής σειράς των γεγονότων ζωής (σπουδές-αρραβώνας-ταξίδια-γάμος-δυο παιδιά-γκλάμουρ βαφτίσεις με μεγάλους σταυρούς-καλο αυτοκίνητο και αυλή με φράχτη), ουτε μπορώ να με φανταστώ ποτέ με τούλια, μπομπονιέρες και «[…] σήμερα αποχωρίζεται η μάνα απο την κόρη». Τοσο μακρυά όλα αυτα απο μένα. Τοσο εκτός. Κι οσο μεγαλώνω, ακόμα πιο πολύ.
Με φαντάζομαι ομως σε Χ χρόνια απο τωρα με τεσσερα παιδιά, τα αδέρφια μου με τις σχέσεις τους, να έρχονται φίλοι απο διαφορά μέρη του κόσμου και να μαζευόμαστε όλοι μαζι πατημενοι στη βεράντα της μαμάς μου, παρέα με τα σκυλιά μου.
Κι αφου άνοιξα θέμα με μαμάδες, παιδιά, γάμους, τούλια και ωραία είν´ η νύφη μας ωραία τα προικιά της..ξέρεις τι μ´αρεσει σ´αυτη τη χώρα που ήρθα για να μείνω; Οτι τα παιδιά είναι αποδεκτά ΠΑΝΤΟΥ. Δεν περιορίζονται οι άνθρωποι γιατί έχουν στο ιστορικό τους ενα παιδι. Και βγαίνουν, και πίνουν, και ξενυχτούν, και βρίσκουν εξίσου εύκολα δουλειά, και χωριζουν, και ξαναφτιαχνουν τη ζωή τους κι ας έχουν δυο και τρία παιδιά.
Η Ευρώπη πλήττεται απο έλλειψη γιαγιάδων τα τελευταία χρόνια..οι baby sitters είμαστε ακριβές..γιαυτο βλέπεις τους γονείς να φασκιωνουν τα βρεφακια τους και να τα βγάζουν μέχρι αργά τη νύχτα έξω για έναν απλό περίπατο (κι ενα Glühwein για ζεστασιά). Μ´αρεσει γιατί βλέπουν τη δημιουργία ενα παιδιού, ως φυσική εξέλιξη της ζωής, χωρίς να είναι κάτι το super woww για τον υπόλοιπο κόσμο πέρα απο τη μαμα και τον μπαμπά του. Το καταλαβαίνεις ακόμα και στο γεγονός, οτι δεν σηκώνεται κανένας να σου παραχωρήσει τη θέση του μέσα στο μετρό κι ας είσαι με την κοιλιά καρπούζι.
Αυτα είχα να πω…αλλιώς ξεκίνησα το κείμενο κι αλλιώς μου βγήκε στην πορεία. Όπως και να ´χει, το θέμα των παιδιών είναι κάτι που πάντα θα εχω κάτι να πω. Είτε ως κυρα-δασκάλα, είτε ως παιδι, είτε ως αδερφή..κι όλοι έχουμε κάτι να πούμε γιατί όλοι είμαστε κάποιου το παιδί, άσχετα που με την πάροδο των χρόνων το ξεχνάμε.

Φιλιά, Αντριάνα!

 

image

 

* http://m.youtube.com/watch?v=WQzZk69P69E (υποκλίνομαι στο άκουσμα του)