Iron Sky*

Για πρώτη φορά ενα ολόκληρο 24ωρο μόνη μου, μετα απο 3 μήνες και.δεν.μπορώ.να.το.πιστέψω!
Μόλις χθες έφυγε η Mutti και αν εξαιρέσεις τα Skype-ραντεβού, δεν μιλώ ουτε με τους τοίχους. Μου αρέσει η ηρεμία, επιζητώ την ησυχία και αφήνομαι για ώρες στην σιωπή. Εχω συμφιλιωθεί μαζι τους και εχω κάνει τη μοναξιά φίλη μου εδω και χρόνια τωρα.
Είχα ξεχάσει πώς είναι να ζω μόνο με τη μαμα μου στο ίδιο σπίτι. Έντεκα χρόνια τωρα που χώρισαν οι γονείς μου, στην έβδομη χρονιά που δεν μένω άλλο σπίτι. Έχουμε κι εμείς τα παιδιά των χωρισμένων γονιών τις εμπειρίες μας, τους απομυθοποιημενους μύθους μας, τους αποθεοποιημενους θεούς μας.
Εδω και λίγες μέρες το σπίτι μυρίζει «σπίτι». Μου έφερε κουραμπιέδες της γιαγιάς, φτιάξαμε τυροπιτάκια και ζήτησα/ζήλεψα μετα απο καμία δεκαπενταριά χρόνια το παστίτσιο. Γι αυτό σου λέω, το σπιτι μύρισε σπίτι, εγινε λιγάκι ανθρώπινο. Γυρίσαμε, περπατήσαμε, είδαμε κάθε βιτρίνα cm προς cm, ηπια μπυρες, με κοιτούσε σαν εξωγήινος που κατέβαζα τις μαύρες σαν νεράκι, μας πέρασαν για φίλες διάφορες παρεες αντρών, τους αγριοκοιταξα και ευτυχώς εμασαν τα μάτια τους. Αλλα κι απ´την άλλη, λογικό! Οσο μεγαλώνω, τοσο λιγότερο φαίνεται η διαφορά στην ηλικία μας.
Φέτος, πριν απο καιρό, έγινα 23. Στα 23 της η μαμα μου είχε ήδη εμένα. Φέτος ήταν η πρώτη φορά που ήθελα να της πάρω εγώ δώρο κι οχι αυτή εμένα. Ένιωσα μια απέραντη συγκίνηση και ενα μεγάλο σοκ. Μα ήταν πολύ μικροι κι ομως με μεγάλωσαν και οι δυο τους αξιοπρεπέστατα. Στη θέση τους δεν ξερω αν θα τα κατάφερνα καλα. Θα μου πεις, άλλες εποχές…η μετεκπαίδευση δεν ήταν απαραίτητη, οι δουλειές μόνιμες και τα έσοδα σταθερά. Εν έτη 2014 όλα αυτα κλονίστηκαν και τα πτυχία έγιναν σχεδόν «απολυτήρια λυκείου».
Το χαίρομαι ομως που εχω μια τοσο νέα μαμα και ξερω οτι ποτε δεν θα εχω δυο κλασικούς, παραδοσιακούς, γονείς. Εξάλλου, ποιος ορίζει το συνηθισμένο; Μόνο οι άνθρωποι που επιλέγουμε να απαρτίζουν το μικρόκοσμο μας.
Αλλα μετα τα γενέθλια μου ήταν σαν να τους κατάλαβα ακόμα πιο πολύ, σαν να τους δικαιολόγησα λίγο παραπάνω. Μπορεί να ανήκω στα παιδιά που πήγαν μια και μοναδική φορά διακοπές με τους γονείς τους -κι ας γύρισαν εκείνοι όλο τον κόσμο, αλλα ιςως αυτό να εγινε η δύναμη μου στο να εκμηδενίζω αποστάσεις.
Μπορώ να καταλάβω (πλέον) και νιώθω (πλέον) οτι η μαμα μου με σκέφτεται κάθε μερα. Ξερω οτι έφυγα για την άλλη χώρα και η απουσία του πρώτου της παιδιού δεν αναπληρώνεται με υποκατάστατα. Είναι πολλές οι φορές που σκέφτεται οτι μπορεί να είναι Αυτή η αιτία που έφυγα για άλλου, αλλα ευτυχώς λογικευεται αμέσως. Είναι που ακόμα δεν κοιμάται τα βραδια και το καταλαβαίνω απο τα πρώτα δευτερόλεπτα του Skype. Είναι που την τριτη μερα της εδω, κατανάλωσε όλα τα χαρτομάντιλα του Rewe. Είναι η δίκη μου μαμα, που παρα το γεγονός οτι την εχω στήσει στον τοίχο ουκ ολίγες φορές με τα λόγια μου, δεν παύει να αποτελεί ξεχωριστό κομμάτι στην καθημερινή μου σκέψη.
Δεν είμαι μαμάκιας, ουτε οι γονείς μου παιδάκιας. Δεν είμαι της κλασικής σειράς των γεγονότων ζωής (σπουδές-αρραβώνας-ταξίδια-γάμος-δυο παιδιά-γκλάμουρ βαφτίσεις με μεγάλους σταυρούς-καλο αυτοκίνητο και αυλή με φράχτη), ουτε μπορώ να με φανταστώ ποτέ με τούλια, μπομπονιέρες και «[…] σήμερα αποχωρίζεται η μάνα απο την κόρη». Τοσο μακρυά όλα αυτα απο μένα. Τοσο εκτός. Κι οσο μεγαλώνω, ακόμα πιο πολύ.
Με φαντάζομαι ομως σε Χ χρόνια απο τωρα με τεσσερα παιδιά, τα αδέρφια μου με τις σχέσεις τους, να έρχονται φίλοι απο διαφορά μέρη του κόσμου και να μαζευόμαστε όλοι μαζι πατημενοι στη βεράντα της μαμάς μου, παρέα με τα σκυλιά μου.
Κι αφου άνοιξα θέμα με μαμάδες, παιδιά, γάμους, τούλια και ωραία είν´ η νύφη μας ωραία τα προικιά της..ξέρεις τι μ´αρεσει σ´αυτη τη χώρα που ήρθα για να μείνω; Οτι τα παιδιά είναι αποδεκτά ΠΑΝΤΟΥ. Δεν περιορίζονται οι άνθρωποι γιατί έχουν στο ιστορικό τους ενα παιδι. Και βγαίνουν, και πίνουν, και ξενυχτούν, και βρίσκουν εξίσου εύκολα δουλειά, και χωριζουν, και ξαναφτιαχνουν τη ζωή τους κι ας έχουν δυο και τρία παιδιά.
Η Ευρώπη πλήττεται απο έλλειψη γιαγιάδων τα τελευταία χρόνια..οι baby sitters είμαστε ακριβές..γιαυτο βλέπεις τους γονείς να φασκιωνουν τα βρεφακια τους και να τα βγάζουν μέχρι αργά τη νύχτα έξω για έναν απλό περίπατο (κι ενα Glühwein για ζεστασιά). Μ´αρεσει γιατί βλέπουν τη δημιουργία ενα παιδιού, ως φυσική εξέλιξη της ζωής, χωρίς να είναι κάτι το super woww για τον υπόλοιπο κόσμο πέρα απο τη μαμα και τον μπαμπά του. Το καταλαβαίνεις ακόμα και στο γεγονός, οτι δεν σηκώνεται κανένας να σου παραχωρήσει τη θέση του μέσα στο μετρό κι ας είσαι με την κοιλιά καρπούζι.
Αυτα είχα να πω…αλλιώς ξεκίνησα το κείμενο κι αλλιώς μου βγήκε στην πορεία. Όπως και να ´χει, το θέμα των παιδιών είναι κάτι που πάντα θα εχω κάτι να πω. Είτε ως κυρα-δασκάλα, είτε ως παιδι, είτε ως αδερφή..κι όλοι έχουμε κάτι να πούμε γιατί όλοι είμαστε κάποιου το παιδί, άσχετα που με την πάροδο των χρόνων το ξεχνάμε.

Φιλιά, Αντριάνα!

 

image

 

* http://m.youtube.com/watch?v=WQzZk69P69E (υποκλίνομαι στο άκουσμα του)

Advertisements