Iron Sky*

Για πρώτη φορά ενα ολόκληρο 24ωρο μόνη μου, μετα απο 3 μήνες και.δεν.μπορώ.να.το.πιστέψω!
Μόλις χθες έφυγε η Mutti και αν εξαιρέσεις τα Skype-ραντεβού, δεν μιλώ ουτε με τους τοίχους. Μου αρέσει η ηρεμία, επιζητώ την ησυχία και αφήνομαι για ώρες στην σιωπή. Εχω συμφιλιωθεί μαζι τους και εχω κάνει τη μοναξιά φίλη μου εδω και χρόνια τωρα.
Είχα ξεχάσει πώς είναι να ζω μόνο με τη μαμα μου στο ίδιο σπίτι. Έντεκα χρόνια τωρα που χώρισαν οι γονείς μου, στην έβδομη χρονιά που δεν μένω άλλο σπίτι. Έχουμε κι εμείς τα παιδιά των χωρισμένων γονιών τις εμπειρίες μας, τους απομυθοποιημενους μύθους μας, τους αποθεοποιημενους θεούς μας.
Εδω και λίγες μέρες το σπίτι μυρίζει «σπίτι». Μου έφερε κουραμπιέδες της γιαγιάς, φτιάξαμε τυροπιτάκια και ζήτησα/ζήλεψα μετα απο καμία δεκαπενταριά χρόνια το παστίτσιο. Γι αυτό σου λέω, το σπιτι μύρισε σπίτι, εγινε λιγάκι ανθρώπινο. Γυρίσαμε, περπατήσαμε, είδαμε κάθε βιτρίνα cm προς cm, ηπια μπυρες, με κοιτούσε σαν εξωγήινος που κατέβαζα τις μαύρες σαν νεράκι, μας πέρασαν για φίλες διάφορες παρεες αντρών, τους αγριοκοιταξα και ευτυχώς εμασαν τα μάτια τους. Αλλα κι απ´την άλλη, λογικό! Οσο μεγαλώνω, τοσο λιγότερο φαίνεται η διαφορά στην ηλικία μας.
Φέτος, πριν απο καιρό, έγινα 23. Στα 23 της η μαμα μου είχε ήδη εμένα. Φέτος ήταν η πρώτη φορά που ήθελα να της πάρω εγώ δώρο κι οχι αυτή εμένα. Ένιωσα μια απέραντη συγκίνηση και ενα μεγάλο σοκ. Μα ήταν πολύ μικροι κι ομως με μεγάλωσαν και οι δυο τους αξιοπρεπέστατα. Στη θέση τους δεν ξερω αν θα τα κατάφερνα καλα. Θα μου πεις, άλλες εποχές…η μετεκπαίδευση δεν ήταν απαραίτητη, οι δουλειές μόνιμες και τα έσοδα σταθερά. Εν έτη 2014 όλα αυτα κλονίστηκαν και τα πτυχία έγιναν σχεδόν «απολυτήρια λυκείου».
Το χαίρομαι ομως που εχω μια τοσο νέα μαμα και ξερω οτι ποτε δεν θα εχω δυο κλασικούς, παραδοσιακούς, γονείς. Εξάλλου, ποιος ορίζει το συνηθισμένο; Μόνο οι άνθρωποι που επιλέγουμε να απαρτίζουν το μικρόκοσμο μας.
Αλλα μετα τα γενέθλια μου ήταν σαν να τους κατάλαβα ακόμα πιο πολύ, σαν να τους δικαιολόγησα λίγο παραπάνω. Μπορεί να ανήκω στα παιδιά που πήγαν μια και μοναδική φορά διακοπές με τους γονείς τους -κι ας γύρισαν εκείνοι όλο τον κόσμο, αλλα ιςως αυτό να εγινε η δύναμη μου στο να εκμηδενίζω αποστάσεις.
Μπορώ να καταλάβω (πλέον) και νιώθω (πλέον) οτι η μαμα μου με σκέφτεται κάθε μερα. Ξερω οτι έφυγα για την άλλη χώρα και η απουσία του πρώτου της παιδιού δεν αναπληρώνεται με υποκατάστατα. Είναι πολλές οι φορές που σκέφτεται οτι μπορεί να είναι Αυτή η αιτία που έφυγα για άλλου, αλλα ευτυχώς λογικευεται αμέσως. Είναι που ακόμα δεν κοιμάται τα βραδια και το καταλαβαίνω απο τα πρώτα δευτερόλεπτα του Skype. Είναι που την τριτη μερα της εδω, κατανάλωσε όλα τα χαρτομάντιλα του Rewe. Είναι η δίκη μου μαμα, που παρα το γεγονός οτι την εχω στήσει στον τοίχο ουκ ολίγες φορές με τα λόγια μου, δεν παύει να αποτελεί ξεχωριστό κομμάτι στην καθημερινή μου σκέψη.
Δεν είμαι μαμάκιας, ουτε οι γονείς μου παιδάκιας. Δεν είμαι της κλασικής σειράς των γεγονότων ζωής (σπουδές-αρραβώνας-ταξίδια-γάμος-δυο παιδιά-γκλάμουρ βαφτίσεις με μεγάλους σταυρούς-καλο αυτοκίνητο και αυλή με φράχτη), ουτε μπορώ να με φανταστώ ποτέ με τούλια, μπομπονιέρες και «[…] σήμερα αποχωρίζεται η μάνα απο την κόρη». Τοσο μακρυά όλα αυτα απο μένα. Τοσο εκτός. Κι οσο μεγαλώνω, ακόμα πιο πολύ.
Με φαντάζομαι ομως σε Χ χρόνια απο τωρα με τεσσερα παιδιά, τα αδέρφια μου με τις σχέσεις τους, να έρχονται φίλοι απο διαφορά μέρη του κόσμου και να μαζευόμαστε όλοι μαζι πατημενοι στη βεράντα της μαμάς μου, παρέα με τα σκυλιά μου.
Κι αφου άνοιξα θέμα με μαμάδες, παιδιά, γάμους, τούλια και ωραία είν´ η νύφη μας ωραία τα προικιά της..ξέρεις τι μ´αρεσει σ´αυτη τη χώρα που ήρθα για να μείνω; Οτι τα παιδιά είναι αποδεκτά ΠΑΝΤΟΥ. Δεν περιορίζονται οι άνθρωποι γιατί έχουν στο ιστορικό τους ενα παιδι. Και βγαίνουν, και πίνουν, και ξενυχτούν, και βρίσκουν εξίσου εύκολα δουλειά, και χωριζουν, και ξαναφτιαχνουν τη ζωή τους κι ας έχουν δυο και τρία παιδιά.
Η Ευρώπη πλήττεται απο έλλειψη γιαγιάδων τα τελευταία χρόνια..οι baby sitters είμαστε ακριβές..γιαυτο βλέπεις τους γονείς να φασκιωνουν τα βρεφακια τους και να τα βγάζουν μέχρι αργά τη νύχτα έξω για έναν απλό περίπατο (κι ενα Glühwein για ζεστασιά). Μ´αρεσει γιατί βλέπουν τη δημιουργία ενα παιδιού, ως φυσική εξέλιξη της ζωής, χωρίς να είναι κάτι το super woww για τον υπόλοιπο κόσμο πέρα απο τη μαμα και τον μπαμπά του. Το καταλαβαίνεις ακόμα και στο γεγονός, οτι δεν σηκώνεται κανένας να σου παραχωρήσει τη θέση του μέσα στο μετρό κι ας είσαι με την κοιλιά καρπούζι.
Αυτα είχα να πω…αλλιώς ξεκίνησα το κείμενο κι αλλιώς μου βγήκε στην πορεία. Όπως και να ´χει, το θέμα των παιδιών είναι κάτι που πάντα θα εχω κάτι να πω. Είτε ως κυρα-δασκάλα, είτε ως παιδι, είτε ως αδερφή..κι όλοι έχουμε κάτι να πούμε γιατί όλοι είμαστε κάποιου το παιδί, άσχετα που με την πάροδο των χρόνων το ξεχνάμε.

Φιλιά, Αντριάνα!

 

image

 

* http://m.youtube.com/watch?v=WQzZk69P69E (υποκλίνομαι στο άκουσμα του)

Advertisements

4 comments

  1. καλή μου φίλη δεν εχω λόγια για τον τρόπο που κοιτάς την ζωη ναι..
    γράφεις
    σήμερα αποχωρίζεται η μάνα απο την κόρη». Τοσο μακρυά όλα αυτα απο μένα. Τοσο εκτός. Κι οσο μεγαλώνω, ακόμα πιο πολύ.
    Με φαντάζομαι ομως σε Χ χρόνια απο τωρα με τεσσερα παιδιά, τα αδέρφια μου με τις σχέσεις τους, να έρχονται φίλοι απο διαφορά μέρη του κόσμου και να μαζευόμαστε όλοι μαζι πατημενοι στη βεράντα της μαμάς μου, παρέα με τα σκυλιά μου.

    Καλές γιορτές Αντριανα και εμείς την πρώτη κορη μας στα 21 την αποκτήσαμε ηταν τα μικρα μου αδελφάκια,κανείς δεν μας ειπε το πως μεγαλώνουν τα παιδιά ..Αλλα η μικρη μου λεει ρε μπαμπά εσείς βάλατε τον πήχη πάρα πολυ ψηλά στην ζωή μας .Ναι και οι δυο με 19,4 και 19,6 τελείωσαν το λύκειο και μετα πήραν τον δρόμο που ήθελαν ναι. Χθες επαιζα με τους εγγονούς μου που τωρα καταλαβαίνω την αξια του πάτερα και της μάνας ναι.
    Την αγάπη που έχεις μέσα σου οι γονείς στην φυτεψαν ναι Και εσύ την έκανες μεγάλο δέντρο που απολαυβανουμε όλοι εμείς τους καρπούς και τον ίσκιο της ..

    Φεύγω πάω Κατερίνη να δω την μανούλα μου …

    1. αυτό είναι μεγάλο θέμα..δηλαδή το να μη σου πει κανείς πως να μεγαλώσεις τα παιδιά (σου). Ηταν κιόλας ένα ερώτημα που έθετα συχνά στα μαθήματα της σχολής..»πού μπορούν να μάθουν/ακούσουν οι γονείς 5 σωστά πράγματα για το μεγάλωμα των παιδιών τους». Απλά τα παλαιότερα χρόνια, έχω την εντύπωση, ότι οι άνθρωποι δεχόντουσαν πιο εύκολα την παρατήρηση. Η γειτόνισσα έλεγε από καμιά κουβέντα, οι γιαγιάδες που ήταν σε αφθονία, οι θείοι..θα μου πεις, μπλεκόταν πιο εύκολα ο ένας στη ζωή του άλλου…αλλά να σου πω την αλήθεια, προτιμώ να μπλέκονται στη ζωή μου, παρά να περνάω αδιάφορη.
      Τα παδιά, ακόμα κι αν δεν τα πάρεις από το χέρι να τους δείξεις κάποια πράγματα, αυτά έχουν ένα μαγικό τρόπο να ρουφάνε τη γνώση.
      Δεν ξέρω αν την αγάπη που έχω μέσα μου την φύτεψαν οι γονείς μου, αλλά οι εμπειρίες μου μού έχουν δείξει ότι η οικογένεια της γιαγιάς μου αποτελλούνταν από 8 αδέρφια και 2 γονείς μέχρι τα βαθιά γεράματα. Αυτη η οικογένεια, λοιπόν, όσο και να μάλωνε ήταν πάντα αγαπημένη και στήριζε ο ένας τον άλλον. Με αυτή τη γιαγιά μεγάλωσα και τα δικά της «χούγια» πήρα..
      Και χαίρομαι που έχω γνωρίσει γιαγιά.. 🙂 🙂 🙂

  2. Πω πω… από που ν’ αρχίσω, απ΄ το άνοιγμα της όμορφης καρδιάς σου (για μια ακόμα φορά!), απ΄ το εκπληκτικό και τόσο «έτσι» τραγούδι, απ΄ το σχόλιο του Δημήτρη πιο πάνω… ή που επιτέλους απολαμβάνεις μια υπέροχη μοναχικότητα (όχι μοναξιά!), με τόση ωριμότητα; 😉
    Στα 23 μου, έγινα μαμά και χώρισα πολύ πολύ γρήγορα.. πριν 7 χρόνια απέκτησα και δυο εγγόνια (7 και 5) και τώρα αντιμετωπίζω (στωικά) τον χωρισμό αυτού του παιδιού που έκανε ακριβώς ότι και εγώ, παντρεύτηκε έκανε παιδιά και χώρισε… περίεργη αλυσίδα Αντριάνα μου, έτσι δεν είναι;
    Τώρα στο β’ γάμο μου και μ’ ένα ακόμα παιδί, βλέπω πως η ζωή των ανθρώπων που μεγάλωσαν ελεύθεροι από κοινωνικά πρέπει, δεν είναι απλή, αλλά όπως πολύ σωστά επισήμανες (στη Γερμανία) έτσι είναι και είναι κάτι που πρέπει να αποδεχτούμε… οι καιροί αλλάζουν πια, πολύ πιο γρήγορα!
    Να μου φιλήσεις τη μανούλα σου… είναι σαν να τη ξέρω!
    Να προσέχεις την Αντριάνα και ότι είναι να γίνει, θα γίνει, γιατί μόνο έτσι, μαθαίνουμε! 😉

    ΑΦιλάκια με όλη μου την αγάπη! ❤

    ΥΓ: Έχω την αίσθηση, πως μέσα από σένα ξαναζώ τα νιάτα μου… τόσα κοινά! 😉

    1. Ένας φιλόλογος στο σχολείο, μας έλεγε στο τέλος του κάθε μαθήματος σαν κατακλείδα, Το γρήγορο ψάρι τρώει το μικρό. Κι όντως, είχε δίκιο..παρατηρώ μέρα με τη μέρα, όλα πόσο πιο γρήγορα γίνονται.

      Κάθε λαός και η κουλτούρα του..κάθε άνθρωπος και με τις εμπειρίες τους.
      θα της δώσω ένα μεγάλο και ζεστό φιλί!
      Φιλιά πολλά 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s