Τραπεζώματα, κρασιά, γλυκά και άλλες επαναλαμβανόμενες χαρούμενες ιστορίες… :-)

Για σχεδόν ενα τέταρτο του αιώνα, μια ήταν η οικογενειακή παράδοση..να μαζευόμαστε όλοι μαζι σπίτι μας, να παίρνουμε τις ίδιες θέσεις, στο ίδιο το τραπέζι και να τρώμε τα ίδια φαγητά. Εγώ ανάμεσα στις ξάδερφες μου, η μικρότερη δίπλα στη Μαμα της, δεξιά μου η μεσαία, δίπλα της η γιαγιά μας, στην μια άκρη του τραπεζιού η μαμα μου, στην άλλη ο άντρας της, κι απο την απέναντι πλευρά στις ίδιες θέσεις, κάθε χρόνο, οι ίδιοι θείοι. Κηδείες δεν είχαμε, κανέναν δεν παντρεψαμε, νύφη δεν γνωρίσαμε, γαμπρό δεν φέραμε, παιδιά δεν καναμε(αν εξαιρέσεις τα εξάχρονα αδέρφια μου) κι έτσι..κάθε χρόνο η κυρα-Τούλα(η γιαγιά μου η βλάχα είναι αυτή) ετοίμαζε την κακογευστη γέμιση με μπόλικο λάδι για να «μας πιάσει», η μαμα έψηνε τα κρέατα βάζοντας μας να τα δοκιμάσουμε 100 φορές για να δούμε αν ψήθηκαν, ο περικλης έφτιαχνε Playlist και γυάλιζε το ακορντεόν του, τα μώρα τούς έπεφταν νερά πάνω στο στολισμένο τραπέζι, η άλλη γιαγιά έφερνε ντολμαδάκια, το ίδιο ρύζι, τις ίδιες σαλάτες, τα ίδια ορεκτικά, στις ίδιες πιατέλες, κι εγώ να φτιάχνω την ίδια σοκολατένια τούρτα που φτιάχνουμε εδω και περίπου δέκα χρονια. Όλα αυτα την παραμονή. Ανήμερα..ξυπνούσαμε το πρωί, πήγαινα τη μια και μοναδική φορα το χρόνο εκκλησία(ευαγγελική), τρέχαμε γρήγορα στο σπίτι για να ψήσουμε τα υπόλοιπα, τρωγομασταν περίπου 10 φορές/ώρα μέχρι να ετοιμαστεί και η τελευταία πιατέλα, κι έτσι στις 14:30..μετα απο υπερπόντια προσπάθεια συνεργασίας τριών γενιών, αμοιβαίων ντεσιμπέλ φωνών, συνηθισμένων καβγάδων για το ποιος πείραξε το φούρνο και ποιος δεν πέταξε τα σκουπίδια, καταφέρναμε να πάρουμε τις θέσεις μας στην ίδια τραπεζαρία με τις ίδιες καρέκλες. Το κρασί το διάλεγε πάντα η γιαγιά μου..99,9% ήταν ή μούστος ή ξυδιάς. Έτσι..η μερα αυτή ήταν και η μοναδική που έπινα Coca-Cola. Μέχρι το τέλος του επιςημου γεύματος, οι υπόλοιποι είχαν μια περίεργη ευθυμία.
Έτσι λοιπόν, περνούσε τα Χριστούγεννα μια μεγάλη οικογένεια, στην φτωχική επαρχία..το χιόνι σκέπαζε αργά αργά τα παραθυρόφυλλα και το κρύο δεν πάγωνε τις ζεστές καρδιές των ανθρώπων. Η καμινάδα, έβγαζε σταθερά τον καπνό της και ταπεινά ο νοικοκύρης του σπιτιού, έβαζε κ απο ενα ξύλο στη σόμπα για να ζεστάνει τα φτωχά παιδιά του..
Ας διακόψουμε ομως το παραμύθι μας για να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα..
Έτσι λοιπόν, περνούσαμε τα Χριστούγεννα. Οπότε, αφου έζησα τόσες φορές το ίδιο σκηνικό, με τα ίδια άτομα, φέτος ήταν μια καλή ευκαιρία να βάλουμε λίγη δράση. Και τι σημαίνει αυτό:. Έμεινα στον τόπο μου και έκανα Χριστούγεννα με το φιλο μου και τον σκύλο μου. Κρέας να φάμε δεν είχαμε. Μελομακάρονα δεν φτιάξαμε. Κανα μαρουλάκι στο ψυγείο, δεν υπήρχε. Και οχι φίλοι μου γιατί δεν θέλαμε να φάμε, ή βαρεθήκαμε να μαγειρέψουμε..αλλα γιατί σηκωθήκαμε στις 24.12.2014 με το πάσο μας, ντυθηκαμε, στολιστηκαμε και πήγαμε τότε να κάνουμε τα ψώνια μας. Κι μόλις φτάνουμε στο κέντρο να ψωνίσουμε, τα βρήκαμε κλειστά!!!! Βλέπεις…στο εξωτερικό συνηθίζουν να τρώνε παραμονές βράδυ κι οχι ανήμερα, οποτε..μείναμε με τα σκουφιά μας να κοιτάμε σαν γκιώνιδες τα κατεβασμένα ρολά των σουπερμάρκετ.
-Και τωρα τι τρώμε;
-που να ξερω εγώ τι εχει η πόλη;
-εγώ που να βρω τετοια ώρα πράγματα να μαγειρέψουμε;
-ε πάμε να φάμε κάπου έξω.
-είσαι σοβαρός; Στη Γερμανία είσαι..ακόμα και τα εστιατόρια κλείνουν.
-περπατάμε κι οπου βρούμε, μπαίνουμε.
-έχουμε στο σπίτι φασολάκια και δυο τελευταίες πατάτες στο τσουβάλι.
-αν δεν βρούμε μαγαζί θα πάμε σε ξενοδοχείο (κοιτιομαστε τι φοράμε..και τα ρούχα μας απάντησαν γελώντας)
Για να μην μακρηγορώ, για καλή μας τύχη βρήκαμε ενα -απο τα ελάχιστα μαγαζιά- ανοιχτό, το οποίο ομως ήταν ακριβως κάτω απο την national bank of Pakistan. Το κοιτάμε, το ξανακοιταμε, το πρόσωπο μας γινόταν όλο και περισσότερο σαν μπούφοι, παίρνουμε απόφαση και μπαίνουμε. Ή θα συναντούσαμε όλους τους πακιστανους και θα είμασταν σαν το γάλα μες τις μύγες, ή θα ήταν απλα ο βλακώδες φόβος μας για το τελείως άγνωστο.
Εντέλει, πήγαμε και περάσαμε πολυ πολυ καλα! Να μερικές φωτογραφίες απο την παραμονή των Χριστουγέννων.

IMG_0522

 

 

IMG_0382

Αυτα, λοιπόν, έσπασαν μια παράδοση που κρατούσε για σχεδόν ενα τέταρτο του αιώνα. Ανήμερα των Χριστουγέννων κι αφου είχαμε μόνο τα φασολάκια στην κατάψυξη, είπαμε να ξαναπάμε.

IMG_0518

 

Το σημερινό ποστ, λοιπόν, πολυ το χαίρομαι. Δεν είναι σαν τα προηγούμενα μου άρθρα, αλλα εχει έναν χαρακτήρα ριζοσπαστικό και πολυ μ´αρεσει! Σπάσαμε το κατεστημένο φίλοι μου, τολμήσαμε να μην επιστρέψουμε τα Χριστούγεννα στη θαλπωρή της σόμπας, δεν έφτιαξα την ίδια σοκολατένια τούρτα με λικέρ, δεν έφαγα το ίδιο κρέας με κρεμμύδια στο φούρνο, δεν κάθισα στην ίδια καρέκλα της τραπεζαρίας και δεν σκούπισα με το ίδιο ποτηροπανο το κολονάτο ποτήρι του μούστου.
Να ´μαστε καλα, εμπειρίες να μαζεύουμε. Και του χρόνου, με υγεία!
Frohe weihnachten!!
Merry Christmas to all!!
Καλα τραπέζια σε όλους τους Έλληνες και ιδιαίτερα στους Έλληνες της διασποράς που συνέχεια τους σκεφτόμαστε. Να είστε πάντα καλα, γέροι και με τους ανθρώπους που αγαπάτε. Σας ευχαριστώ πολυ για το χρόνο σας να με διαβάζετε.
Οκοκοκοκ, σταματώ το στυλ αλά Τατιάνας Στεφανιδου!

Frohe Weihnachten!!
Merry Christmas to all!!
Καλα Τραπεζώματα!!

Φιλιά, Αντριάνα!

Advertisements

4 comments

  1. Χο χο χο (επίκαιρο και γιορτινό!) και χα χα χα! (προσωπικό!) 😉
    Πριν ένα λεπτό απαντούσα σ’ ένα (χαμένο;) σχόλιο σου στο blog μου, σε ανάρτηση του Σεπτεμβρίου… τυχαίο; ΟΧΙ φυσικά! 😉
    Απ΄τα 18 μου, βαριέμαι ατελείωτα τις γιορτές, μόνο όταν τα παιδιά μου, ήταν μικρά έκανα (τεράστιες) προσπάθειες και στόλιζα κλπ κλπ!!!
    Φέτος δεν κατέβασα ούτε καν απ΄ το πατάρι, ένα έτοιμο στολισμένο δεντράκι, αλλά πήγαμε στο οικογενειακό τραπέζι, γιατί τα τελευταία χρόνια, όλο λέμε, πως θα είναι τα τελευταία του πατέρα μου 97 και της μητέρας μου, 88… και πραγματικά ήταν όλα άψογα! 🙂
    Χαίρομαι που έσπασες την παράδοση, αυτό δείχνει, πολλά περισσότερα απ΄ αυτά που γράφεις!!! χιχιχιχι! 😉

    ΑΦιλάκιααααααααααααααααααααααα! και να γιορτάζεις πάντα, όπως στο υπαγορεύει η καρδιά σου! ❤

    1. Εμένα πάλι, δεν είναι οτι με χαλούν οι γιορτές..είναι με ενοχλεί να κάνω κάθε φορά τις ίδιες μέρες τα ίδια πράγματα.
      Μια φορά, θυμάμαι, είχα φτιάξει στολίδια για το δέντρο με αλατοζύμαρο και πολύ το φχαριστήθηκα..όπως και μια άλλη φορά έκρυψα μέσα στη νύχτα τους κόκκινους φιόγκους που βάζει η μαμά μου στο δέντρο μας.
      97, ε; ωρε μπράβο..αρκεί βέβαια να έχουν καλά γεράματα με όσους λιγότερους πόνους γίνεται. Η προγιαγια μου είχε φτάσει τα 103 και μέχρι τα 100 της ήταν υγειέστατη. 🙂

      Καλησπέρα Στεφανία 🙂

  2. Αγαπητή μου σου εύχομαι καλή πρωτοχρονιά! Τέλειωσα και γω τη στρατιωτική μου θητεία σαν καλό παιδί και αποφάσισα φέτος την παραμονή πρωτοχρονιάς να την περάσω για πρώτη φορά – στα 28 μου- με άλλη παρέα σπάζοντας μια παράδοση… 28 χρόνων! Μπράβο μας! Σε καλησπερίζω μετά από καιρό!

    1. Καλή χρονιά Κουφετάριε! Με υγεία και χαρά!!
      Μπράβο μας!! να το πούμε και να το ξαναπούμε!! Μπράβο, μπράβο μας!
      Τελείωσες, ε; χμ..εύχονται κάτι σε τέτοιες περιπτώσεις; Δεν ξέρω..

      Καλησπέρα μετά από καιρό 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s