Αυτός που μου έμαθε το διάλογο.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που μας σημάδεψαν με το χαρακτήρα τους. Είναι αυτοί που μας πλήγωσαν. Είναι αυτοί που μας στάθηκαν στα δύσκολα. Είναι αυτοί που μέθυσαν μαζι μας. Είναι αυτοί που γέλασαν μαζι μας. Είναι αυτοί που μας πρόςβαλαν. Και είναι αυτοί που μας έμαθαν κάτι, που αυτο το κάτι, πολλές φορές, είναι το πολυτιμότερο πράγμα που θα μπορούσε κάποιος να μας μάθει.

Αν έμαθα κάτι σ´ αυτο το διάστημα που μένω στην άλλη χώρα, είναι να βρίσκω τρόπους επικοινωνίας, ακόμα και τους πιο απίθανους. Δεν τους επινοώ, απλα βλέπω τι εναλλακτικές εχω και τις χρησιμοποιώ.
Είναι φοβερά διασκεδαστικό και απολαυστικό να πηγαίνεις το πρωί στο μαθημα και να γελας με τους συμμαθητές σου για το πως ακόμα και η γιαγιά σου προσπαθεί να μάθει αυτο το ρημα
δοσκαιπ, ή πως ενας άλλος πολιτισμός μόλις απέκτησε Ίντερνετ και προσπαθούν με γράμματα οι εδω να εξηγήσουν στους εκει. Ο πλανήτης Γη αποτελείται απο ενα σωρό διαφορετικά περιβάλλοντα και τι χαζοί είμαστε που δεν θα τα επισκεφτούμε ποτε..ποσο πιο πλούσιοι θα είμασταν αλλιώς.

Νιώθω ευγνώμων, που μπόρεσα να φτάσω ως τη Γερμανία. Νιώθω τυχερή που είχα ανθρώπους δίπλα μου να με στηρίξουν, που μου έδειξαν τα σύνορα αλλα ταυτόχρονα μου έδειξαν και την αγκαλιά τους. Χαίρομαι γιατι άλλοι άνθρωποι δεν εχουν καν την δυνατότητα να πάνε μια βόλτα στο σημείο της επιλογής τους κι εγώ αντιθέτως γνωρίζω έναν δεύτερο πολιτισμό.

Σε έναν πολιτισμό που δεν αστειεύεται. Σε έναν πολιτισμό που αν έρθεις σαν άξεστος, διαβολεμένος μετανάστης, θα σου φερθεί ανάλογα. Οι σχεςεις εδω είναι δούνε και λαβειν. Σε έναν τοπο που κατακλύζεται απο εκατομμύρια μετανάστες και το μόνο που χρειάζεται να έχεις για να επιβίωσης, δεν είναι τα γερά νεύρα, δεν είναι η εκπαίδευση, δεν είναι τα λεφτά..είναι απλα η ικανότητα του διαλόγου.

Δεν μπορώ να ισχυριστώ οτι απο την οικογένεια μου έμαθα να συζητάω και να θέτω τα προβλήματά επί τάπητος, διότι αδέρφια δεν είχα, ο πατέρας μου ηταν ιδιαίτερα αδιάφορος και η μητέρα μου ειχε πάντα τόσα στο κεφάλι της που πολλές φορές η δίκη μου ανάγκη για συζήτηση, έκανε διακριτικά στην άκρη.

Μέσα απο τη συζήτηση, γεννιέται και ο διάλογος. Μέσα απο το διάλογο, η συζήτηση.

Κάθε ήλιος που ανατέλλει, ανθρωπο που γνωρίζω, πολιτισμο που παρατηρώ, κατακτώ όλο και περισσότερο την έννοια του διαλόγου. Ποσά λιγότερα θα γνώριζα, αν δεν καθόμουν να ζητήσω; Ποσο πιο φτωχή θα ήμουν; Ποσα προβλήματα και παρερμηνείες θα είχα, αν δεν μάθαινα να καθόμουν να τα αντιμετωπίζω ώριμα και με συζήτηση; Ο διάλογος είναι να παραθέτεις τα λόγια σου, να σε ακούει ο άλλος και να παραθέτει τα δικά του πάνω σε αυτα που έχεις πει εσυ. Οχι έκθεση ξεχωριστών μονολόγων με κοινή αφετηρία.

Μπορει τα παραπάνω λόγια να μοιάζουν γενικεύσεις και αερολογίες. Ισως, δεν το αποκλείω. Θελω ομως μέσα απο αυτο το κείμενο να πω ενα πολυ πολυ πολυ πολυ μεγάλο ευχαριστώ σε αυτόν τον ανθρωπο που μου έμαθε όλα τα παραπάνω. Που αν δεν τον έφερνε η μοίρα πριν απο δέκα χρονια στη ζωή μου, δεν θα μάθαινα ποτε πως για να λύσω τα προβλήματα μου, θα πρέπει και να τα θέσω, να τα εκφράσω. Έπειτα, να τα συζητήσω.

Και σε ευχαριστώ πολυ. Που ήσουν ο πιο, πιο, σταθερός άνθρωπος της ζωής μου, που δεν έχεις πει κακιά κουβέντα στους τριγύρω για μένα, που ήσουν πάντα εκει και με άκουγες. Που μου έμαθες να ακουω και να συζητάω. Το πιο σπουδαίο πράγμα που θα μπορούσε κάποιος να μου μάθει, είναι αυτο που μου έμαθες εσυ.

Υγ: δεν ξερω αν έμαθα κάτι εγώ σε σένα, ουτε αν έφτασα ποτε τη δίκη σου σταθερότητα με τις σχέσεις που επισυνάπτω. Το ελάχιστο που θα ήθελα να έχεις μάθει απο εμένα, είναι να έχεις μια αγκαλιά ανοιχτή για όλους. Το εύχομαι.

IMG_0796

Φιλιά, Νανούκα.

Advertisements

Just Kids

Μυρίζει κερί με κανέλα. Η εθιστική ζέστη από καλοριφέρ σε απασχολεί. Ο σκύλος σου χασμουριέται. Η γάτα σου τεντώνεται νωχελικά. Ο καναπές σου έχει ένα μόνο βαθούλωμα. Τα μαξιλάρια είναι ταλαιπωρημένα από την αγάπη του καθισιού σου. Το πίσω μέρος του λαιμού σου αναζητά φιλί. Η σπονδυλική στήλη σου ταράζεται στο κουδούνισμα ενός μηνύματος. Είναι Δεκέμβριος. Κι είσαι η Συμπάθεια που ψάχνει για τον τρελό Ενθουσιασμό.
Γράφει η Εφη και αντιγράφω έπειτα.

Ψάχνω εδώ και ώρες, εδώ και μέρες, πως να βάλω τις λέξεις σε σειρά. Κι αυτές; Αντί να με ακούσουν και καταλάβουν τις ανάγκες μου, χοροπηδούν όλο και ψηλότερα.
Νιώθω να χάνω τον έλεγχο του εαυτού μου και ο εαυτό μου εμένα και μου απομακρύνομαι μέρα με τη μέρα όλο και πιο πολύ. Δεν θέλει ιδιαίτερες γνώσεις ψυχολογίας να το καταλάβεις, μόνο να έχεις μάθει (ή να σου μάθει κάποιος άλλος αν θέλεις) να μπορείς να γίνεσαι καθρέφτης εαυτού σου, να μπορείς να ελέγχεις τις εκρήξεις συναισθημάτων σου. Έστω και για λίγο.
Βλέπω τις ανάγκες μου να πληθαίνουν αντί να ικανοποιούνται και θελω να τις ουρλιαξω ενα «γιατί». Γιατί με κάνετε να νιώθω έτσι; Γιατί ενώ προσπαθώ να σας καλυψω, εσείς δαιμονίζεσται χειρότερα; Να μου πείτε, σε τι έφταιξα; Που έκανα το λάθος; Γιατί δεν με αφήνετε στην ησυχία μου;
Είμαι ατίθαση. Το ξερω. Και αντιδραστική και ηλίθια ξερολας και ξεροκεφαλη. Είμαι απο τις πρώτες που θα πεσουνε στον λάκο γιατί τολμάω και ελάχιστες φορές ένιωσα φόβο. Πιστεύω οτι μπορώ να καταφέρω ο,τι βάλω στο μυαλό μου, να βρεθώ ανα πάσα στιγμή σε όποιο σημείο της γης θελω, να εκμηδενισω αποστάσεις. Αλλά επίσης ξερω, οτι αν δεν ήμουν όλα αυτά, δεν θα ήμουν μόλις 23 χρόνων με ενα υπερτούμπανο βιογραφικό. Δεν θα είχα ήδη μια ποιοτική έρευνα στην ιστορία μου, δεν θα ήμουν σε ντοκιμαντέρ, δεν θα έκανα καλλιτεχνικές φωτογραφίσεις, δεν θα μιλούσα σε κοινό, δεν θα έτρεχα στα ανάπηρα παιδιά και δεν θα αγκάλιαζα κυριολεκτικά τις μειονότητες(φυλακισμένοι, μετανάστες, ρομα, κ.α.), δεν θα έπαιρνα τις βαλίτσες μου για την άλλη χώρα μόνη μου.
Είναι στιγμές που νιώθω ακραία συναισθήματα μαζεμένα και θελω να βουτηξω τις ψυχικές μου μεταπτώσεις απο τα μαλλιά και να τις καρφωσω σε μια σταθερή πορεία.
Μα πάντα αυτός δεν ήταν ο στόχος μου; Να νιώθω ισορροπημένη και ήρεμη. Να νιώθω ικανοποιημένη.

Τρελαινομαι όμως στο γεγονός οτι είμαι σε μια χώρα, που αν ερχόμουν ως εργάτης, ως οδηγός λεωφορείου ή ως καθαρίστρια, οι πόρτες θα ήταν πιο ανοιχτές μπροστά μου. Αλλά είπαμε, όσο έχεις πτυχία, τόσο οι απαιτήσεις αυξάνονται κι όσο μικρότερη είσαι, τόσο πιο δύσκολο να αποδείξεις τα προσόντα σου.

Θελω να κλείσω τα μάτια. Να κρυφτώ κάτω απο την κουβέρτα σε στάση εμβρύου και να παραμείνω εκεί για χρόνια. Να μετρήσω μέχρι το δέκα και να μεταφερθω στο Πολύ Μετα, σε εκείνα τα χρόνια που θα έχω σταθεροποιηθεί σε μια ρουτίνα. Θα έχω βρει τον άνθρωπο με τα κοινά ενδιαφέροντα και τις κοινές κατευθυντήριες γραμμές. Να είμαι με τα παιδιά μου, όπως είναι η θέση μου να είμαι και μαζί τους να δημιουργώ.

Ζηλεύω την ηρεμία μιας μεγάλης γυναίκας, της επιβλεπουσας της διπλωματικής μου, την κατα πολύ μεγαλύτερη φίλη μου, την την την..

Είμαι σε φάση που τα βλέπω όλα βουνό και θελω να κρυφτώ. Αλήθεια.

Αλλά στην πράξη δεν κρύβομαι και με νευριασες όταν είπες οτι δεν σηκώνω τα τηλέφωνα γιατί θελω να κρυφτώ! Μα δεν χτυπούσε το ρημάδι! Πως αλλιώς να το εξηγήσω ρε γαμωτο; Δε φταίω που οι κεραίες μου κάνουν σαμποτάζ… Αλλά ίσως να το είπες γιατί μπορεί να μου την είχες φυλαγμενη, για τότε που είπα οτι δεν είσαι αληθινός.
Και μετά νευριάζω πάλι, γιατί με ξέρεις πιο καλα απο πολλούς. Που «πιάνεις» την κίνηση μου, πριν καν εκείνη αποτυπωθεί. Μπορώ για λίγο να γίνω εγώ ο Sitting Bull και να πετάξω τα βέλη μου επάνω σου;

Θελω να σου μιλήσω για το σε πόσο όμορφη πόλη ζω. Για την ιδιαίτερη ταυτότητα της, που μετράει λίγα σε χρόνια. Να σου πω για τους ουρανοξύστες και τις λιτές ευρωπαϊκές βιτρίνες της. Την οπτική ομοιογένεια που μόνο ηρεμία δίνει. Αλλά σταματάω εδώ..έχω πει ήδη πολλα. Ο σκύλος μου με περιμένει να κουρνιάσει στα πόδια μου και η Patti Smith να την διαβάσω. Εξάλλου..πλέον αυτή έγινε η παρέα μου.

Φιλιά Αντριάνα!

 

Ενα πράγμα ζηλεύουν τα κορίτσια απο τους φίλους τους...τα φούτερ τους!
Ενα πράγμα ζηλεύουν τα κορίτσια απο τους φίλους τους…τα φούτερ τους!

 

It’s a dog’s world.. 2

Πάρτε την. Δεν την αντέχω. Μα αν είναι δυνατόν!! Με εχει πεθάνει στις αγκαλιές, στα χάδια, στα φιλία, σφυρίζει μέσα στις τηγανίτες μου, τραβάει τα μουστάκια μου, σηκώνει τα μάγουλα μου. Με ζουλαει στην αγκαλιά της και κάνει σαν την τρελή όταν γυρνάει το απόγευμα στο σπίτι. Και δεν φτάνουν όλα αυτά…με βγάζει και ακατάλληλες φωτογραφίες! Με σας που γνωριςτηκαμε έχω το θάρρος, όποτε να, ορίστε μερικές:
Ας ξεκινήσω με την πιο χάλια

2015/01/img_0396-1.jpg

Την ώρα που διώχνω περιττή ενέργεια

2015/01/img_0387.jpg

Όταν τεντώνω την αφεντομουσουδαρα μου

2015/01/img_0388.jpg

Στα ενδότερα της αντιβίωσης.

2015/01/img_0410.jpg

Αλλά εντάξει δεν μπορώ να πω, υπάρχουν κ μερικές καλές:
Όταν κοιμάμαι στα χέρια της την ώρα που διαβάζει.

2015/01/img_0336.jpg

Όταν περισσεύει η γλώσσα μου.

2015/01/img_0355.jpg

Όταν παίρνω φορά να τις δαγκώσω τα βιβλία.

2015/01/img_0401.jpg

Όταν ακονίζω τα δοντάκια μου.

2015/01/img_0491.jpg

Όταν τρώω το bacon.

2015/01/img_0492.jpg

Όταν κάνω τις βόλτες μου.

2015/01/img_0332.jpg

Όμως τις τελευταίες μέρες το αφεντικό δεν τα κάνει όλα αυτά κι ενώ ξέρει ότι θέλω χάδια στη μούρη και κοιλιτσα μου, αυτή κάνει λες και δεν γύρισε στο σπίτι. Περνώ θέση δίπλα απ´ την καρέκλα της να με ξαπλωςει στα πόδια της κι αυτή ούτε που αντιδράει. Δαγκώνω την πατούσα, τίποτα. Όλο είναι αφηρημένη και την προσέχω μη βγάλει τίποτα καπνούς απ´ το κεφάλι της. Εχει στα χέρια ενα «μαραφετη» κι όλο διαβάζει και διαβάζει και σκέφτεται..την φοβάμαι σας λέω, δεν ξέρω τι θα ξεφουρνίσει. Προς το παρόν περιορίζεται στις κλασικές Σαββατιάτικες εξορμήσεις της στο υπέροχο Ντάρμστατ κι έτσι βρήκα λίγο χρόνο να σας γράψω εγώ. Μέχρι να τα ξαναπούμε, Καλα Ελληνικά Κρασιά να πίνετε.

Σλουρπ, Hanzo

2015/01/img_0236.jpg

Ένα Αλλού.

Θέλω ένα κουμπί. Ένα κουμπί με πάνω του για σχέδιο ένα βέλος να σβήσει αυτο που θα μαρκαρω. Θέλω να σβήσω, να διαγράψω, να μουτζουρωσω. Θέλω απλά να μην υπάρχουν. Σαν να μην έγιναν ποτέ, σαν να μην έχουν σημασία.
Στο είχα πει, θυμάσαι;
Στο είχα πει ότι θέλω να φύγουμε για Ένα Αλλου. Γι’ αυτή τη ρημαδα μικρή κουκκίδα, σ’ ένα περιοριςμενο ακατοίκητο σημείο, ενός μικρου έκτασης κόσμου.
Πάρε με μαζί σου και κρυψε με, δεν θα μιλήσω, μόνο θα ψυθιριζω αργά για να μας κάνω παρέα.
Και μου απαντούσες πάντα με «τι έχεις;» ή «καλα».
Δε θέλω άλλο κοφτές κουβέντες, αυστηρές και μετρημένες.
Δε θέλω να με ρωτάς τι έχω, θέλω απλά να φεύγω όποτε το θέλω.
Θέλω απλά αυτο. Το Ένα Αλλού. Το ένα μαζί Αλλού.

Περπατώ στους δρόμους και χάνομαι. Η μάλλον, όχι! Χάνομαι και περπατώ στους δρόμους. Οι ρίζες που βρίσκονται παράλληλα με τη χωρίστρα των μαλλιών μου στραφταλιζουν κι αυτο γιατί η βροχή τρυπώνει ακόμα κι εκεί που δεν χωράει ούτε το κεφάλι μιας καρφίτσας.
Η κουκούλα σκεπάζει τόσα, ώστε να με αφήνει να νιώθω το μυτερό και κατευθυνόμενο από τον αέρα πέσιμο της σταγόνας στο πρόσωπο μου κι ένας μικρός αέρας παγώνει κάθε κυτταρο της εκτεθημενης βρεγμένης επιφάνειας.
Βροχή αφήνω να με βρέχει και βγάζω έξω τη γλώσσα μου να την γευτώ, μήπως απο χώρα σε χώρα εχει άλλη γεύση. Ποιος ξέρει;!

Βλακείες λέω, το ξέρω, μα μη μου κρατάς κακιά, δε θέλω. Δε θέλω πολλά πλέον και είναι δύσκολη η μετάβαση απο την μια πλευρά στην άλλη.
Άλλαξα. Μεγάλωσα. Σιώπησα. Κλείστηκα. Αδιαφόρησα. Μαζεύτηκα.
Μη μου ζητάς να μιλήσω για να καλυψω τα κενά και να εκδηλωσω κρυφές μου επιθυμίες. Για κάποιο λόγο ανήκουν στις κρυφές.
Θέλω να παραμείνω στη σιωπή μου, σ´αυτη που έμαθα μαζί σου να διαχειρίζομαι καλα.
Κι άσε με τώρα να κοιμηθώ, είναι η ώρα που σου ζήτω να με πάρεις μια ζέστη και μεγαλη αγκαλιά, σαν εκείνες που είμαι σίγουρη ότι θυμάσαι. Σφιχτή.
Να χάνομαι.
Άσε με τώρα, νυστάζω.

2015/01/img_0174.jpg

It’s a Dog’s World..

Ho ho ho ο Hattori Hanzo είμαι εγώ και σας χαιρετώ!

DSC_0993
Τζα! Εγώ είμαι αυτός και ήρθα να σας συστηθώ. Εχω δυο μεγάλα αφτια και καταγωγή απο την ξακουστή Γαλλία, απόγονος διάσημης οικογένειας πειρατών, που για κληρονομιά μου δώσαν ενα μαύρο μάτι. Ουτε μια λιχουδιά σε σχήμα γάντζου, ουτε ενα κόκκαλινο πόδι να μασουλησω, ουτε λίγο σαλαμάκι σε κονσερβα να γλυκαθουνε τα μουστάκια μου. Παρα μονάχα ενα μαύρο μάτι και μισό αυτί. Τι να πει κανεις..απο το τίποτα, κάτι είναι κι αυτα.
Τωρα θα αναρωτιέστε τι δουλειά εχει ενα ιαπωνικό όνομα σε γαλλικό μπουλντόγκ της διάσημης οικογένειας πειρατών -όπως διευκρινίσαμε, αλλα αμέσως θα σας πω. Το κοριτσι που με υιοθέτησε, ήθελε μια κουταβίνα, αλλα η βιολογική μαμα μου γέννησε 8 μοσχοαναθρεμένους αγόραρους και την πιάσαμε στα απρόοπτα. Σκέφτηκε λοιπόν, τι ήταν αυτό που την απασχολούσε εκείνο το διάστημα, τι ήταν αυτο που θα μπορούσε να της δώσει έμπνευση για όνομα, τι θα έχει νόημα για όνομα. Ενα απόγευμα καθώς τάιζε τα χάμστερ στην προηγούμενη δουλειά της και σκεφτόταν ποια ταινία θα δει το βράδυ στο μπαλκόνι…άστραψε μια ακτίνα φωτός μέσα στο κεφάλι της και μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου, θυμήθηκε το kill bill, σκέφτηκε την uma therman, έκανε πάσα στο σπαθί της, και γκοοοοοοοολ θυμήθηκε τον Hattori Hanzo το δημιουργό του σπαθιού της, της ονομαζόμενης «Κατάνα».

DSC_0026

Έτσι..βρέθηκα εγώ 5 μηνών κουταβάκι, να κουβαλώ στις πλάτες μου αυτο το κορδόνι για όνομα. Το άλλο υποψήφιο ήταν το Ρενέ, αλλα που να συγκριθεί αυτό με την ιστορία του πρώτου. Μεταξύ μας τωρα..κρυφός στόχος της μαμάς μου είναι κάποια στιγμή στο μέλλον να ξεκινήσει μαθήματα πολεμικής τέχνης, αλλα ακόμα δεν το ξεστομίζει γιατι εχει αρκετα «μέτωπα» ανοιχτά και πολλές ανεκπλήρωτες καλλιτεχνικες ανησυχίες.

DSC_0953

Και επειδή η μαμα μου, δεν ξέρει ακόμα σε ποια χώρα πατάμε και που θα βρισκόμαστε στο μέλλον..θελω να μαντέψετε πόσες γλώσσες ξερω να ακούω…3!!!! Ναι βέβαια, 3.
Για παράδειγμα:
Νουμερο 1
Οταν σταματώ πειςματικα στη μέση του δρόμου και κάθομαι να ξεκουραστώ.
-Go…go Hanzo.
-Los…Los Hanzo.
-άντε βρε παιδάκι μου, στη μέση της διάβασης, έρθει και κανένα αυτοκίνητο.

Νουμερο 2
Οταν τρώω λαιμαργα ή κλαψουριζω που τρώνε άλλοι (λιγουρευομαι ακόμα και το σαμπουάν μου)
-Hanzo slowly/stop it
-langsam/fertig!!
-σιγά παιδι μου, θα σου σταθούνε στο λαιμό, ηρρρεεεεμησε, πως κανεις έτσι;;!!/ΧΧανζο κάτω! Δεν θα γίνεις ζητουλας εσυ! Ακούς;!

Νουμερο3
Οταν μου φοράει το πουλόβερ για τη βόλτα. (Εδω η αποθέωση)
-good boy, you are so cute..
-süßer Hund, toll!
-πουλιιιιι μου όμορφο, να σε χαίρω εγώ. Πού είναι τα ποδαράκια σου τα όμορφα; Να φάω τα αυτάκια σου που μοιάζουν με τηγανίτες!! Α.γο.ρι.μου.! Παιδιιιι μου….Και με τρελαίνει στα φιλιά. Κάπου εκει ρεύομαι κιόλας. χιχιχι

IMG_0727

Και κάθε φορα που συμβαίνουν τα παραπάνω, με τη μαμα μου να προσπαθεί να μου μάθει 5 στοιχειώδη πράγματα, γελάει κι ο κάθε πικραμένος..
Είμαι κουφός! Παντελώς! Αναλυτικές εξετάσεις δε μου κάνανε, βλέπεις..στην εποχή που μεγαλώνω, κάποια πράγματα θεωρούνται πολυτέλεια κι έτσι αφήσαμε τις αξονικές στην άκρη και συμβιώσαμε όλοι μαζι παρέα -και με την κουφαμάρα μου. Να αναπαραχθώ δεν μου το επιτρέπουν και κάποιες απο τις υπερβολικές αντιδράσεις μου είναι γιατι δεν ακούω, αλλα η αλήθεια είναι οτι λίγοι θα μπορούσαν να μεγαλώσουν με τόσα πολλά χάδια ενα κουφό τετράποδο παιδι. Αυτοί που με πούλησαν, είπαν να με επιστρέψουν πίσω, λες και ήμουν μια μπλούζα που δεν χωρούσε καλα στα χέρια τους. Πολλές φορές πιάνω τη μαμα μου να παραμιλάει μόνη της, που ο πωλητής μου δεν της επέστρεψε μέρος των χρημάτων που έδωσε για να με αγοράσει, αλλα μια να σηκώσω την αφεντομουσουδάρα μου να την ελέγξω απο εκει που κοιμάμαι, ξερενεται στα γέλια. Γιατι μπορεί να ειμαι ακομα μια κουτσουλιά σκυλί, αλλά είμαι φύλακας, μην το ξεχνάς. Έτσι λενε τουλαχιστον..

DSC_0979

Επίσης, εμείς τα σκυλακια -αυτής της ράτσας- τρώμε ακατάπαυστα..ασταμάτητα..λες και μας είχαν στο χωράφι..νιώθουμε σαν να είμαστε λιποτάκτες του νεκροταφείου και προσπαθούμε να πάρουμε κιλά. Αντιθέτως, είμαστε βαριά και μυώδης σκυλιά με μεγάλη δύναμη στα δόντια μας. Ο τρόπος που τρώμε είναι λαιμαργος, γιαυτο…μαντέψτε…οποίος κάθεται δίπλα μας, τον γεμίζουμε με αιθέρια αέρια!
Στο σπίτι μας έχουμε εξοικειωθεί με τις λέξεις κατουρηματα, κακακια και πορδουλες, γιαυτο τις αντικαταστήσαμε με λίμνες, τούρτες και αιθέρια αέρια. Ειδικά στα τελευταία γίνεται ολόκληρη ορχήστρα και η μαμα μου φωνάζει οτι δεν εχω καθόλου τακτ, αλλα πείτε μου…γίνεται να τα κρατήσω;! Σκυλάκι είμαι.
Αυτα είχα να σας πω και σας ξαναχαιρετώ.

Σλουρπ, Hattori Hanzo (hey…πειρατήηη)!

DSC_0965

 

φωτογραφίες: από τη μαμά μου τον Σεπτέμβρη, εκτός από αυτή μέσα στο μετρό.