Αυτός που μου έμαθε το διάλογο.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που μας σημάδεψαν με το χαρακτήρα τους. Είναι αυτοί που μας πλήγωσαν. Είναι αυτοί που μας στάθηκαν στα δύσκολα. Είναι αυτοί που μέθυσαν μαζι μας. Είναι αυτοί που γέλασαν μαζι μας. Είναι αυτοί που μας πρόςβαλαν. Και είναι αυτοί που μας έμαθαν κάτι, που αυτο το κάτι, πολλές φορές, είναι το πολυτιμότερο πράγμα που θα μπορούσε κάποιος να μας μάθει.

Αν έμαθα κάτι σ´ αυτο το διάστημα που μένω στην άλλη χώρα, είναι να βρίσκω τρόπους επικοινωνίας, ακόμα και τους πιο απίθανους. Δεν τους επινοώ, απλα βλέπω τι εναλλακτικές εχω και τις χρησιμοποιώ.
Είναι φοβερά διασκεδαστικό και απολαυστικό να πηγαίνεις το πρωί στο μαθημα και να γελας με τους συμμαθητές σου για το πως ακόμα και η γιαγιά σου προσπαθεί να μάθει αυτο το ρημα
δοσκαιπ, ή πως ενας άλλος πολιτισμός μόλις απέκτησε Ίντερνετ και προσπαθούν με γράμματα οι εδω να εξηγήσουν στους εκει. Ο πλανήτης Γη αποτελείται απο ενα σωρό διαφορετικά περιβάλλοντα και τι χαζοί είμαστε που δεν θα τα επισκεφτούμε ποτε..ποσο πιο πλούσιοι θα είμασταν αλλιώς.

Νιώθω ευγνώμων, που μπόρεσα να φτάσω ως τη Γερμανία. Νιώθω τυχερή που είχα ανθρώπους δίπλα μου να με στηρίξουν, που μου έδειξαν τα σύνορα αλλα ταυτόχρονα μου έδειξαν και την αγκαλιά τους. Χαίρομαι γιατι άλλοι άνθρωποι δεν εχουν καν την δυνατότητα να πάνε μια βόλτα στο σημείο της επιλογής τους κι εγώ αντιθέτως γνωρίζω έναν δεύτερο πολιτισμό.

Σε έναν πολιτισμό που δεν αστειεύεται. Σε έναν πολιτισμό που αν έρθεις σαν άξεστος, διαβολεμένος μετανάστης, θα σου φερθεί ανάλογα. Οι σχεςεις εδω είναι δούνε και λαβειν. Σε έναν τοπο που κατακλύζεται απο εκατομμύρια μετανάστες και το μόνο που χρειάζεται να έχεις για να επιβίωσης, δεν είναι τα γερά νεύρα, δεν είναι η εκπαίδευση, δεν είναι τα λεφτά..είναι απλα η ικανότητα του διαλόγου.

Δεν μπορώ να ισχυριστώ οτι απο την οικογένεια μου έμαθα να συζητάω και να θέτω τα προβλήματά επί τάπητος, διότι αδέρφια δεν είχα, ο πατέρας μου ηταν ιδιαίτερα αδιάφορος και η μητέρα μου ειχε πάντα τόσα στο κεφάλι της που πολλές φορές η δίκη μου ανάγκη για συζήτηση, έκανε διακριτικά στην άκρη.

Μέσα απο τη συζήτηση, γεννιέται και ο διάλογος. Μέσα απο το διάλογο, η συζήτηση.

Κάθε ήλιος που ανατέλλει, ανθρωπο που γνωρίζω, πολιτισμο που παρατηρώ, κατακτώ όλο και περισσότερο την έννοια του διαλόγου. Ποσά λιγότερα θα γνώριζα, αν δεν καθόμουν να ζητήσω; Ποσο πιο φτωχή θα ήμουν; Ποσα προβλήματα και παρερμηνείες θα είχα, αν δεν μάθαινα να καθόμουν να τα αντιμετωπίζω ώριμα και με συζήτηση; Ο διάλογος είναι να παραθέτεις τα λόγια σου, να σε ακούει ο άλλος και να παραθέτει τα δικά του πάνω σε αυτα που έχεις πει εσυ. Οχι έκθεση ξεχωριστών μονολόγων με κοινή αφετηρία.

Μπορει τα παραπάνω λόγια να μοιάζουν γενικεύσεις και αερολογίες. Ισως, δεν το αποκλείω. Θελω ομως μέσα απο αυτο το κείμενο να πω ενα πολυ πολυ πολυ πολυ μεγάλο ευχαριστώ σε αυτόν τον ανθρωπο που μου έμαθε όλα τα παραπάνω. Που αν δεν τον έφερνε η μοίρα πριν απο δέκα χρονια στη ζωή μου, δεν θα μάθαινα ποτε πως για να λύσω τα προβλήματα μου, θα πρέπει και να τα θέσω, να τα εκφράσω. Έπειτα, να τα συζητήσω.

Και σε ευχαριστώ πολυ. Που ήσουν ο πιο, πιο, σταθερός άνθρωπος της ζωής μου, που δεν έχεις πει κακιά κουβέντα στους τριγύρω για μένα, που ήσουν πάντα εκει και με άκουγες. Που μου έμαθες να ακουω και να συζητάω. Το πιο σπουδαίο πράγμα που θα μπορούσε κάποιος να μου μάθει, είναι αυτο που μου έμαθες εσυ.

Υγ: δεν ξερω αν έμαθα κάτι εγώ σε σένα, ουτε αν έφτασα ποτε τη δίκη σου σταθερότητα με τις σχέσεις που επισυνάπτω. Το ελάχιστο που θα ήθελα να έχεις μάθει απο εμένα, είναι να έχεις μια αγκαλιά ανοιχτή για όλους. Το εύχομαι.

IMG_0796

Φιλιά, Νανούκα.

Advertisements

4 thoughts on “Αυτός που μου έμαθε το διάλογο.

  1. Μου άρεσε πολύ-πολύ το κείμενό σου αυτό Αντριάνα! Γιατί είναι τόσο λεπτεπίλεπτα γλυκό, τόσο γαλήνιο, τόσο απλοϊκά σοφό… όσο και όλα αυτά που μας δένουν με τους ανθρώπους που ανέφερες. Έτσι είναι, όταν έχει μάθει κανείς να είναι δεκτικός απέναντι στη ζωή και σε όλα αυτά που φέρνουν τα κύματά της… 🙂 Να τους προσέχουμε αυτούς τους ανθρώπους και να τους φροντίζουμε, έστω και από μακριά… η απόσταση των χιλιομέτρων δεν έχει καμία σημασία στην αγάπη έτσι κι αλλιώς 🙂

    Σίγουρα, όταν πρόκειται για ουσιαστικές σχέσεις, όλοι δίνουν μαθήματα και όλοι παίρνουν 🙂 Έτσι νομίζω!

    Κι αυτό επειδή το βρήκα σήμερα το πρωί και μου άρεσε πολύ από Μαρσέλ Προυστ:
    «Let us be grateful to people who make us happy, they are the charming gardeners who make our souls blossom.»

    Καλό βραδάκκιι 🙂 🙂 !

  2. Τι καλά Αντριάνα μου, που αναγνωρίζεις στη πράξη πόσο σημαντική είναι η επι-κοινωνία και αυτό το αναγνωρίζεις από τα 23 σου, μπράβο σου! 😉
    Η ζωή είναι σχέσεις και όταν λέμε σχέσεις, δεν εννοούμε μόνο τις στενές προσωπικές ή φιλικές μας σχέσεις, αλλά σχέσεις με τα άτομα που συναντάμε καθημερινά οπουδήποτε…
    Τώρα νομίζω πως το πιο σημαντικό (ακόμα και στον πιο απλό διάλογο), είναι να μη φοβόμαστε να είμαστε «εμείς» και ν’ ακούμε τον άλλο με ανοιχτή καρδιά… δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε και ας μας απορρίψουν! 😉
    Επειδή δε, έχω ζήσει πάρα πολλά χρόνια στη Γαλλία, έμαθα να διακρίνω τη τεράστια διαφορά νοοτροπίας του κάθε λαού, ειδικά των Δυτικών λαών, όπου οι περισσότεροι είναι κλειστοί και επιφυλακτικοί, έτσι έμαθα και πώς να τους πλησιάζω γιατί στη τελευταία ανάλυση, ο άνθρωπος είναι άνθρωπος, παντού! 😉

    ΑΦιλάκια πολλά πολλά και καλές «εποικοδομητικές» βολτίτσες με τον γλυκό ασκημομούρη σου! 🙂

  3. Έχεις τόσο δίκιο! Μας ανεβάζουν ένα σκαλί πιο πάνω τέτοιοι άνθρωποι σωστα; Και απο σένα Φωνουλα, μου άρεσε πολυ το quote του Προυστ! Το σημαντικότερο είναι αυτό που επισημάινει κ η μάγισσα, πως η συνειδητοποίηση τέτοιων αρετών κ τρόπων ζωής απο νέους ανθρώπους, μόλις στα 18 και τα 23 τους είναι αναμφίβολα πολύτιμο και ελπιδοφόρο. Φιλια πολλα και υπομονη με τα παιδια-κουμπιά εκει πάνω! 🙂

  4. χωρίς λόγια …Καλό μας μηνά …Και….
    Δε θέλω εγώ παινέματα
    παρηγοριές και ψέματα
    δεν θέλω εγώ παινέματα
    να γιατροπορευτώ

    Θέλω το γιο μου το Ανεστάκι
    που ‘ναι στη ξενιτιά
    αχ το μικρό μου καπετανάκι
    που δε μου γράφει πια

    Χαρείτε τα καράβια σας
    τα πλούτη μες στα αμπάρια σας
    Χαρείτε τα καράβια σας
    δε θα τα λιμπιστώ

    Θέλω το γιο μου το Ανεστάκι
    που ‘ναι στη ξενιτιά
    αχ το μικρό μου καπετανάκι
    που δε μου γράφει πια

    Δε θέλω εγώ παινέματα
    παρηγοριές και ψέματα
    δεν θέλω εγώ παινέματα
    να γιατροπορευτώ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s