Η αρχή…

Οκ. Σήμερα η μερα μου τελείωσε νωρίς *ματακια*
Αύριο εχει εκδρομουλα *ματακια*
Δεν θα μαγειρέψω *ματακια*
Εχω φρεσκοβαμμένα νύχια και ο σκύλο μού ζεσταίνει τα γόνατα *ματακια και φιλι*

Στο είχα υποσχεθεί κι αφου ειμαι άνθρωπος που κρατάει το λόγο του ο κόσμος να χαλάσει, θα σου μιλήσω χωρίς καθυστερήσεις για την.πολη.που.μου.εχει.παρει.το.μυαλο. *ματακια με γυρισμένο λαιμο στον ώμο και ελαφρύ χαμόγελο*

28.12.2009 ανεβαίνω απο το υπόγειο πάρκινγκ κοντά στη νέα όπερα και βλέπω μπροστά μου τη μια και μοναδικά υπέροχη πολη..τη Φρανκφούρτη. Περπατούσα στα χαμένα, με την φίλη μου να με φωνάζει για να μη χαθώ. Δεν χορταινα να κοιτώ τους ουρανοξύστες, δεν γέμιζε το μάτι μου, δεν ήξερα που να πετάξω το σκουπίδι μου κι αυτο με ενθουσίασε ακόμα πιο πολυ.

Δεν ηταν η πρώτη φορα που είχα βγει στο εξωτερικό, αντιθέτως, πιο πριν είχα κανει το γύρο Ιταλίας με παρέα και καράβι και πέρασα εξαιρετικά! Αργότερα πηγα Ουγγαρία, γυρισα κάποιες πόλεις και χωριά της Ελλάδας, αλλα αυτο που έπαθα μαζι της δεν το έπαθα με τίποτα αλλο. Έρωτας.

Στις 30.12.2009 ζήτησα να ξαναπάμε, είχα σταμπάρει κάτι σε έναν απο τους ακριβότερους δρόμους της κεντρικής Ευρώπης και ήθελα να το πάρω κόσμος να χαλάσει. Έτσι λοιπόν, λίγες ώρες αργότερα, βγήκα ικανοποιημένη απο το μαγαζί κρατώντας τη σακούλα με το παιδικό μπιμπερό που θα το έκανα δώρο. Επίσης, είπα οτι αν ποτε με υποχρεώσει κάποιος-κάτι να εχω ενα κωλοχαρτο γάμου, θα ζητήσω απο τον άντρα μου να πάρουμε τις βέρες απο αυτήν την οδό. Που ξέρεις; Μπορεί στο μέλλον να βρεθώ στο Κατάρ και να μην μου επιτρέπουν να κυκλοφορώ ανύπαντρη δίπλα στο σύντροφο μου. Αλλα επειδή δεν θα έχουμε λεφτά να τις αγοράσουμε απο εκει, δεν θα παντρευτούμε και το λύσαμε το θέμα.

Ερωτας λοιπόν, που απο εκείνη την πρώτη γνωριμία κάπου την ξεχνουσα, κάπου τη θυμόμουν, κάπου διάβαζα γι αυτήν…

Μέχρι που μια μερα, εκει που καθάριζα τη φόρμα μου απο το πάτωμα οπου είχα κυλιστει, ακουω την υπεύθυνη της διπλωματικής μου να λέει οτι, ωραία όλα αυτα που γράφουμε στις εργασίες και τα επιστημονικά άρθρα, αλλα σοβαρά τωρα, ποιος θα εκτιμήσει την τέχνη στην Ελλάδα; Εδω πριν λίγα χρονια που κυνηγούσα τη θέση ως λέκτορας, πάλευα με τα κλαρίνα και τα τσάμικα! Περιμένουμε αναγνώριση αυτοσχεδιασμού και κινητικής δημιουργικότητας απο έναν λαό που εχει τον χορό μόνο για διασκέδαση;

Έφαγα την πρώτη σφαλιάρα επί του θέματος, πήρα τα βιβλία μου και έφυγα βράδυ απο το πανεπιστήμιο αφήνοντας την να εξακολουθεί μιλάει. Δεν ήθελα αλλο να ακούσω. Τα κατάλαβα όλα, έπρεπε να φύγω, έπρεπε να παλέψω, έπρεπε να αποδείξω τα αυτονόητα.

«..εγώ δεν γίνομαι μια νηπιαγωγός της επαρχίας! Δεν γυρνάω κυρία Μαρια στην πολη μου να μείνω. Δεν με γεμίζει, δεν μου αρέσει, δεν είναι αυτο που θελω να κάνω.»
-και τι θα κανεις; Ξέρεις που πας να μπλέξεις; Ξέρεις τι χρήματα χρειάζεσαι; Πληρωνόμουν με μισθό της ΝΥ για ποσα χρονια και ποτε δεν είχα χρήματα.
-.
-υπάρχει ενα πολυ καινούργιο μεταπτυχιακό στην παιδαγωγική του χορού, που είναι διευθυντής ενας παλιός μου φίλος, θα βρω το Mail του.

Φρανκφούρτη; Χορός; Μεταπτυχιακό; Ματακια και φαρδύ πλατύ χαμόγελο.

Για λιγο.

Ο αγαπημένος διευθυντής του μεταπτυχιακού, βρίσκεται πλέον στο Seattle και διδάσκει κίνηση και αντίληψη του χώρου μέσω του σώματος στους φοιτητές της αρχιτεκτονικής.

Μαμα;;; Φεύγω στο Seattle. Μαζεύω της βαλίτσες μου.
Τζίφος. Δεν θα έφτανα ως εκει. Το ήξερα. Τα εισιτήρια χτυπούσαν στο θεό, πολη στο πουθενά και εγώ μια επαρχιωτοπούλα. Φυσικά και δεν υπήρχε παρέα σε όλο αυτο, ουτε φίλη ουτε σύντροφος με κοινές κατευθυντήριες ματιές.
Άρχισα να καταλαβαίνω τα όρια μου που γεωγραφικά ηταν ανύπαρκτα, να βλεπω τα σύνορα μόνο ως χαρακιές στο σώμα του πλανήτη. Αλλα δεν ήξερα τι με πονούσε περισσότερο. Οτι δεν είχα ενα πτυχίο αναγνωρισμένης σχολής κλασικού χορού για να ελαφρυνθώ; Ή οτι θα έπρεπε να ήμουν μόνη σε όλο αυτο;

Σε ποιο; Εντέλει στα πάντα.

Έτσι, επέλεξα να ´ρθω σε μια χώρα για γερά στομάχια. Εδω που γεννήθηκε η Pina Bausch, που αποτέλεσε αφετηρία των πιο απάνθρωπων εγκλημάτων, που αρέσκεται στο να πειράζει την ηρεμία των άλλων λαών. Σε μια χώρα που ναι μεν εκμεταλλεύεται αλλα δεν χρησιμοποιεί. Σε ενα κέντρο ανερχόμενου καλλιτεχνικού πολιτισμού.

Στην αρχη κόλλησα. Έλεγα απο καμια πρόταση στα γερμανικά και απο τις τοσες παρατηρήσεις που δεχόμουν απο τους ντόπιους Έλληνες, ξαναμιλησα μπροστά τους μετα απο 3 μήνες..με έπιαναν το βράδυ τα κλάμματα γιατι για πρώτη φορα ένιωθα άστεγη κι ας μην ήμουν. Αλλα πάντα εδω, να παλεύω με νύχια και με δόντια να μη γυρίσω πίσω. Αλλωστε, αν γυρνούσα, θα το έβλεπα ως μια καθαρή ήττα των ικανοτήτων μου.

Συνεχίζεται..

 

IMG_1345

Advertisements

5 thoughts on “Η αρχή…

  1. «πιστεύω ότι ο δρόμος όσων τολμούν να ζουν ευτυχισμένοι είναι ο δικός τους δρόμος: το να βρούμε δηλαδη αυτο που θελουμε να κάνουμε περισσότερο απο κάθε τι άλλο στη ζωή μας και να τραβήξουμε προς τα εκει με θάρρος, επιμονή κ ακλόνητη αποφασιστικότητα.

    Σαν αντάλλαγμα για αυτήν την προσπαθεια, το προσχέδιο υπόσχεται ότι θα μας περιφρονήσουν, θα μας χλευασουν και θα μας εξoστρακίσουν απο τον κυκλο τους φίλοι κ συγγενείς μας. Αν επιμείνουμε ομως, αν αντέξουμε τη μοναξιά μας και μείνουμε αφοσιωμένοι σε αυτο που με τόσο αγάπη αποφασίσαμε να κάνουμε, τότε θα ανακαλύψουμε πως έχουμε καινούργιους φίλους, καινούργιους συγγενείς, οι οποίοι ήδη συμμερίζονται τις αξίες κ τα ιδανικά που έχουμε επιλέξει κ ότι μαζι τους θα πετάξουμε πολυ πιο μακρυα κ πιο ψηλά απο όσο μπορουμε ποτε να ονειρευτούμε.

    […] και οταν φτασουμε επιτέλους στον προορισμό μας, ακούω το Γλαρο Ιωναθαν να ψιθυρίζει πως θα ανακαλύψουμε ότι βρισκόμασταν εκει συνέχεια»…

    Απο τον επίλογο απο τον ίδιο τον συγγραφέα Ριτσαρντ Μπαχ, για την 20η έκδοση του βιβλίου «ο Γλαρος Ιωναθαν» το 1990. Περιττό να πω ότι έχω υπογραμμίσει το μισο βιβλίο -είναι απο τα αγαπημένα μου- και πως μολις διάβασα την αναρτησή σου σκέφτηκα το συγκεκριμένο απόσπασμα. Πολλα φιλια, keep on moving forward! 😉 tsuess!

    1. Διάβασα το σχόλιο σου όσες είναι οι μέρες που το έγραψες επί δυο..ανατριχιάζω, το σκέφτομαι και μετα θελω να το ξανασκεφτώ…
      Διάβασα τον γλάρο οταν ήμουν 16 χρόνων σε μια παλιά έκδοση που ειχε ξεχάσει ο πατέρας μου στο σπίτι..δεν με άγγιξε τότε γιατι δεν μπορούσα να καταλάβω το νόημα του.
      Ομως με αυτα τα παραπάνω λόγια, εχει τοοοοοοσο δίκιο…τοοοσο ουσιαστικό αυτο που λέει, τοσο αληθινό. Με κάθε καινούργιο ξεκίνημα που κάνουμε, βλέπουμε και ποιοι είναι δίπλα μας, ποιοι μας στηρίζουν, ποιοι είναι αρνητικοί… Ευχαριστώ για το απόσπασμα…είναι οτι ακριβως έπρεπε να ακούσω.☺️☺️

  2. Η αρχή έχει και μέση και το τέλος το ορίζουμε εμείς. Μπορούμε; Θα συνεχίσουμε. Δεν μπορούμε; Θα συνεχίσουμε και πάλι. Πάλι δεν μπορούμε; Θα συνεχίσουμε κι άλλο. Γιατί πρέπει να θρέφουμε τη θέλησή μας με το να πιστεύουμε στον εαυτό μας. Και ναι, πρέπει να τον θαυμάζουμε που έχει φτάσει ως εκεί. Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Τετριμμένο; Μπορεί. Αλλά αυτό που θεωρεί κάποιος ότι κατάκτησε για σένα απλά ίσως να ήταν μόνο η αρχή.. Δύναμη λοιπόν!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s