Η μέση…

Εκει που είχα αρχίσει να τα βλεπω όλα χάλια, μαύρα, με το σώμα μου να αραχνιάζει απο την δυσκαμψία, χτυπάει την πόρτα του δωματίου η φίλη μου..
-βρέθηκε ενα σπίτι, θα πάμε το Σάββατο να το δούμε.
Άρχισαν στο μυαλο μου τα λουλούδια να ανθίζουν. Έφυγα απο τη χώρα μου με την προϋπόθεση οτι θα είχα σπίτι, έφτασα εδω και απλα το σπίτι ναυάγησε. Σε δυο βδομάδες βρέθηκα με τη βαλίτσα μου εδω που κάθομαι τωρα να σου γράφω. Το μόνο που ζήτησα απο την συγκάτοικο ηταν να μου παραχωρήσει ενα χώρο να τοποθετήσω τα βιβλία μου κι αυτο γιατι πιο πριν στέκονταν σε υπόγειο και άρχισαν να μυρίζουν υγρασία. Απο το βλέμμα της κατάλαβα οτι δεν ειχε ανοίξει ουτε εφημερίδα.
Αφου της εξήγησα οτι χρειάζομαι δυνατό φως για να διαβάσω και ουτε μπορώ να ακουω το τουρκικό να αντιλαλει μέσα στο τύμπανο την ωρα που κάνω τη μετάφραση, συμβιώσαμε αρμονικά 2 μήνες και 4 μέρες. Υπήρχαν φορές που εγινε η σπαστική, φωνακλου κοπέλα που τσιρίζει στο τηλέφωνο με το φιλο της και φορές δικές μου που ήμουν υποχόνδρια με την καθαριότητα. 35τμ είναι τα ρημάδια, τουλάχιστον ας είναι καθαρά!!!!!!

Οι μέρες κυλούσαν. Στο μαθημα των γερμανικών πήγαινα κάθε πρωί ανελλιπώς. Τα σεμινάρια του μεταπτυχιακού έτρεχαν και οι σημειώσεις μου έπαιρναν φωτιά απο παντού. Επικοινωνία με υπουργεία για αναγνωρίσεις πτυχίων και επαναλαμβανόμενες διορθώσεις βιογραφικού. Ρουφούσα την κάθε λέξη απο την πρώτη στιγμή. Εγινα ξανα μια καλή μαθήτρια με επιδιώξεις για εκπαιδευτικός τέχνης (χορού).
Άρχισα να νιώθω ενα μεταμορφωμένο τέρας. Έβλεπα δύναμη του εαυτού μου που δεν είχα αναγνωρίσει ποτε πιο πριν. Άρχισα να μαθαίνω με περίσσεια ευελιξία το γερμανικό τραπεζικό σύστημα που μέχρι τότε στην Ελλάδα τα έκανε ΟΛΑ η μητέρα μου. Να μαθαίνω τις υποχρεώσεις μου αλλα προπάντων να μαθαίνω και να εκτιμώ τα δικαιώματα μου. Κάποιοι άλλοι μετανάστες είχαν παλέψει για να κερδίσουν αυτά που απολάμβανα εγώ τωρα και δεν είχα παρα να τους το αναγνωρίσω. Έλεγα οτι ήμουν ελληνίδα (αφου με είχαν περασει για Ιταλίδα ή Σαουδαραβή) και σύμφωνα με τη γνώμη που εχουν δημιουργήσει στην Ελλάδα οι πουλημένοι δημοσιογράφοι, θα έπρεπε να με βρίσουν, να με φτύσουν και να μου κλείσουν την πόρτα στα μούτρα αφου με αποκαλούσαν πιο πριν κλέφτρα.

Ποσο ψέματα είναι αυτα; Ποσο εύκολα σχηματίζουμε απόψεις για ανθρώπους που δεν έχουμε μπει καν στον κόπο να γνωρίσουμε; Ποσο εύκολα γενικεύουμε λαούς;
Δεν υπήρξε άνθρωπος που να ζητήσω βοήθεια και να μη μου τη δώσει. Δεν υπήρξε άνθρωπος που να μου ζητήσει βοήθεια και να μην του τη δώσω. Ο διπλανός που έσπασε το κλειδί του, το μπουκάλι που δεν μπόρεσα να ανοίξω, το γυμναστήριο που δεν έβρισκα, τον αναπτήρα και τα μακαρόνια που εδωςα στην άλλη διπλανή, τη σοκολάτα που μου έδωσαν για καλωσόρισμα, τον χάρτη που μελέτησα για να βρω την οδό που έψαχνε.

Τις 10 φορές που λέω ευχαριστώ και τις 2 που ακουω παρακαλώ.

Η Γερμανία είναι μια απαίσια αλλα και υπέροχη χώρα ταυτόχρονα! Δεν μετάνιωσα ουτε μια στιγμή που ήρθα, εχει μια γλώσσα με πλούσιο περιεχόμενο, πολλά δάνεια και αντιδάνεια κι ας ηχεί βαριά στ´αφτια μας. Λατρεύουν την Ελλάδα και την υποστηρίζουν με διαδηλώσεις και δηλώσεις, που ομως κανένα ελληνικό ΜΜΕ δεν θα σου τα δείξει.
Αλλα απο την άλλη, υπάρχουν κι αυτοί που δεν σου νοικιάζουν το σπίτι τους αν έχεις παιδιά. Που μπαίνουν μπροστά σου στην ουρά γιατι εσυ είσαι ξένη και πρέπει να περιμένεις. Θα σου μιλήσουν στη αργκό κι ας βλέπουν οτι είσαι μελαμψή. Θα φας πιο εύκολα την παρατήρηση γιατι δεν εισαι δίκη τους.
Η Γερμανία είναι μια βαθιά καπιταλιστική χώρα που ασπάζεται έστω και κρυφά το διαψευσμένο προ ετών αμερικανικό όνειρο, οτι δηλαδή, οσο περισσότερο δουλεύεις, τοσο περισσότερο αναγνωρίζεσαι και τοσο περισσότερο αμοιβεσαι. Tri.ches.

Αλλα ποια ειμαι εγώ που θ´ αναλύσω πολιτικά ζητήματα έχοντας καθίσει μόνο μισό χρόνο εδω..γιαυτο ας ελαφρύνουμε το κλίμα.

Και τι έλεγα; Α, ναι..για την όμορφη Φρανκφούρτη λοιπόν. Βασικά, κοιτα. Όμορφη δεν την λες..ουτε κομψή..ουτε είναι προορισμός για ενα ρομαντικό weekend..ουτε να έρθεις εδω για να γνωρίσεις Γερμανία.
Η Φρανκφούρτη αποτελεί ΣΤΟΧΟ. Στόχο για τον επιχειρηματία, στόχο για τον φιλόδοξο τραπεζικό υπάλληλο, για μια καλή γραμματέα, για ενα στυγνό και παγερό γραβατωμένο διαπραγματευτή. Για έναν τύπο που γουστάρει να δουλεύει δωδεκάωρα και η -αστέρι- σύντροφος του να απολαμβάνει τον μισθό του. Και λεω να απολαμβάνει και οχι να δουλεύει ταυτόχρονα, γιατι στις περισσότερες περιπτώσεις οι εργαζόμενοι των εδω εταιριών, είναι κάτοικοι περιορισμένου χρόνου σταλμενοι άλλων εταιριών και οσο κι αν το αρνούμαστε, οι άντρες «τραβούν» πιο εύκολα τις γυναίκες.
Πρέπει να αντιστοιχούν καμια 3-4 άντρες στην κάθε γυναίκα που κυκλοφορεί εδω και επειδή προπάντων είμαστε ρεαλιστές και ειλικρινείς, έπεσε απο τον πρωτο μήνα η ερώτηση..
-Ρε μαλακά..με τόσους που κυκλοφορούν εκει, δεν θα ξενερώσεις με το γερμανικό καμάκι που θα φας; Είναι κρυοκωλοι.
-τι ηλίθια που εισαι; Τι σκέφτηκες;!
-γιατι; Δεν ξερω τι φίλη εχω;
-τς…έλεος.
Btw..στο γερμανικό αλισβερίσι, οι Γερμανοί ξεκινούν με καρφωτικο eye contact κ σε πλευρίζουν με χαλαρή κουβέντα. Αν αρνηθείς, σε πέντε λεπτά σε ξέχασαν. Ουτε θίγονται, ουτε τίποτα. Cool.

Βλεπεις τα καλύτερα κοστούμια της αγοράς, τα πιο λιτά παπούτσια, διαφόρων ειδών γυαλιά οράσεως, γραβάτες με τον κόμπο στον πόντο, ακριβά ρολόγια και σώμα δύσκαμπτα απο την ακινησία. Αλλα εχουν έναν αέρα οι *** εξαιρετικό! Περπατούν στο δρόμο και βγάζουν σιγουριά, κάθονται για ενα τελευταίο τσιγάρο πριν χτυπήσουν κάρτα και βλέπεις στο βλέμμα τους να νιώθουν οτι κατέκτησαν τον κοσμο. Εμ…δεν είναι λιγο πράγμα η Φρανκφούρτη για τον τραπεζικό.

Και επειδή εχω προβληματιστεί πολλές φορές για το αν θα μπορούσα να εχω έναν σύντροφο στη ζωή μου τοσο εργασιομανή..θα σου πω πως ναι, θα μπορούσα, αλλα με αρκετα «αλλα» απο πίσω, άλλωστε το εχω δοκιμάσει για κάποια χρονια.*
Με δυο επαγγέλματα δεν θα έβρισκα με τίποτα την ηρεμία μου, με τους στρατιωτικούς και τις αναγκαστικές ανα δυο χρονια μεταθέσεις τους…με τους ναυτικούς και την απρόβλεπτη θάλασσα. Ξηγημενα! Αλλα εντάξει, στο Αμβουργο δεν μένω, οποτε χαλαρά.

Η Γερμανία θέλει παρέα..δεν μοιάζει με Ελλαδα, δεν συγκρίνεται με τη Μεσόγειο, το κλίμα είναι ψυχρό, μαζι μ´αυτο κι οι άνθρωποι. Είναι αρκετα πιο ηρεμιστικό να γυρνάς το βράδυ σπίτι και να μιλάς με τον ανθρωπο σου, είναι αρκετα πιο ανακουφιστικό να συμμετέχετε απο κοινού στα έξοδα του σπιτιού σας, είναι αρκετα πιο υποφερτό να παλεύεις απο κοινού για ενα στόχο, για μια καλύτερη ζωή, για μια εμπειρία, για ο,τι. Απο την άλλη…δεν αξίζει να αναλώνεσαι σε μπαλώματα μια φθαρμένης σχέσης μόνο και μόνο γιατι φοβάσαι να μείνεις μόνη σου. Και το γράφει αυτό μια, που το ξεκίνησε όλο αυτο με παρέα και στη πορεία πάλεψε για το 80% των πραγμάτων μόνη της…κάπου στη μέση της διαδρομής, εκτίμησε λιγο παραπάνω το αλλο το θηρίο, τη μητέρα της.

Συνεχίζεται…

 

IMG_1184

 

Advertisements

9 thoughts on “Η μέση…

  1. Tres bien… αφού είναι έτσι δεν θα σχολιάσω, μόνο ματακια* στον γλυκούλη (που δεν είναι ασχημομούρης!) 😛 Αλήθεια, κυκλοφορούν και στη Γερμανία όλοι οι άνδρες αξύριστοι και οι γυναίκες με πολύ πολύ μακριά μαλλιά, κάτι σαν να μοιάζουν όλοι με όλους; 😉

    ΑΦιλάκια και καλό week-end! 🙂

    1. Ευτυχωωωως ευτυχώς ευτυχώς, οχι. Μόνο όσοι εχουν όντως τρίχες και πυκνές. Αλλιώς μπα…
      Ειδικά οι γυναίκες σπάνια θα δεις κάποια με πολυ μακρύ μαλλί, τωρα που θα πάω Ελλάδα, εχω κάποια καλα κοντά κουρέματα στο νου μου. Οι λάτρεις φίλες μου των μακριών μαλλιών θα πάθουν σοκ. Χιχιχιχιχιχι….

  2. Μια και μιλάμε για τρίχες (της κεφαλής!) πριν λίγο καιρό έκοψα και η ίδια τα μαλλιά μου, η τελευταία φορά που τα είχα κόψει έτσι κοντά ήταν όταν ήμουν 9 χρονών! 😉

    ΑΦιλάκια και χαδάκι στον Α.Γ. (Ασκημομούρη Γλυκούλη)… τελικά πώς τον λένε; 🙂

  3. Χμ ωραίος κι ο αέρας αυτό είναι κάτι που το δουλεύεις, δεν αντιστοιχεί απαραίτητα σ’ αυτό που εσύ μεταφράζεις βλέποντάς τον. Το σημαντικότερο πάντως, πάνω απ’ όλα, είναι η επικοινωνία, η αλληλοστήριξη, οι υψηλοί στόχοι τους οποίους κοιτάς πατώντας στο έδαφος. Κι αυτό το λέω για τους χ, ψ Γερμανούς που συμπαθώ πολύ, ιδιαίτερα τον κινηματογράφο τους. Αλλά και την γλώσσα τους, πάρα πάρα πολύ. Οπότε το ζητούμενο είναι τι άνθρωπο έχουμε δίπλα μας μα αν τον ερωτευτούμε ο αέρας του θα πηγάζει απ’ τη συμπεριφορά του προς εμάς κι όχι απ’ τον τραπεζικό του κουστούμι φυσικά!!

    Υπέροχες πάντως οι πληροφορίες που μας μεταφέρεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s