It’s a dogs world.. 3

Ho ho ho… o Hattori Hanzo είμαι εγώ και μετά από καιρό σας ξαναχαιρετώ!

Μόλις ήρθε η μαμά μου απ’ έξω και ξεράθηκε στον ύπνο ξεχνώντας τον υπολογιστή ανοιχτό κι έτσι τρύπωσα εγώ με τη μουσούδα και τις πατούσες μου για να τα πούμε λίγο.

Έχουμε καιρό να μιλήσουμε. Μπήκα σε κουτιά, πέρασα ώρες στα αεροδρόμια, πέταξα με αεροπλάνα, πήγα στην πρωτεύουσα της χώρας καταγωγής μου (Αθήνα), έκανα τα τσίσα και τα κακά μου εκεί και ανέβηκα στον μόνιμο τόπο διαμονής μου με αυτοκίνητο. Άσε σου λέω..ζωάρα. Μέσα στα ταξίδια και τις εκδρομούλες είμαι. Βέβαια, περνάω και πολλές ώρες μοναχούλης, χωμένος στην κουβέρτα μου απο βαρεμάρα, τις ώρες που η μαμά μου φεύγει στις δουλειές της. 

 Μερικά απογεύματα με πηγαίνουν στο πάρκο, όπου εκεί συναντώ πολλούς από τους φίλους μου. Τη Ζιζέλ, τη Ζούζα, τη Μίνι, τον Μπόμπο, τον Μάρλευ, ένα Ακίτα που δεν θυμάμαι πως το λένε…που χάριν σε αυτούς μ’ αφήνουν κι εμένα λίγο ‘λεύτερο να τρέξω, χωρίς λουρί! Βέβαια, εκείνη τη στιγμή που με βλέπει η μαμά μου να πηδάω τα παγκάκια, να σκαρφαλώνω τα ντουβάρια, να γλείφω τις σκυλίτσες που μόλις τελείωσαν από περίοδο, νιώθει έναν κόμπο στον λαιμό της…μια αφωνία…και μόλις απομακρυνθώ προς το δρόμο φωνάζει τα γερμανικά της! Εγώ την εχω συνηθίσει και δεν τρομάζω με τις βαρβαροπροφορές της αλλα να δεις το 45κιλο dogo canario να ακινητοποιείται απο τις εντολές της κοντής να γελας για 10 ωρες…ομως είμαι λίγο χέστης και μόλις κάνω λίγες σβούρες, τσοοουυυπ, πάω και βάζω τον ποπό μου ακριβώς δίπλα της. Τρώω και τις λιχουδίτσες μου. Παίρνω και τα χαδάκια μου. Μόλις, όμως, φανεί ένα παιδάκι ή μια ηλικιωμένη από μακρυά, πάλι φοράω το λουρί μου γιατί ξέρουν ότι θα τρέξω να τους μυρίσω και να τους γλείψω. 

Πφφφ….με θέλει στρατιώτη και ώρες ώρες πιεζομαι. 

Προσπαθώ να προσαρμοστώ στη νέα χώρα, με νέα δεδομένα και ανθρώπους που δεν θέλουν πολλά-πολλά με μας αλλα δυσκολεύομαι. Ίσως να με φοβούνται που με βλέπουν κεφάλα και με δυνατά σαγόνια. Η αλήθεια είναι ότι αν με εκνευρίσουν, τους πατάω δάγκωμα γερό, γιατί σαν κουτάβι δεν μπορώ να ελέγξω τη δύναμή μου ακόμα. 

Τέλος πάντων, ας αλλάξουμε θέμα.

Τρεις μέρες πριν φύγουμε από Γερμανία, μάλωσα με τη μητέρα μου. Ήταν νύχτα και στο προάστιο που μέναμε δεν κυκλοφορούσε ψυχή. Αυτή, αντιθέτως, ντύθηκε, στολίστηκε, βάφτηκε, φόρεσε τα καλά της τα παπούτσια και περίμενε να περάσει η ώρα. Εγώ Δεν Το Ενέκρινα!!! Δεν Ήθελα να Βγει!!! Τι δουλειά είχε να κυκλοφορήσει τέτοια ώρα;! Είχε κανέναν για παρέα να φτάσει ως τον προαστιακό και να περιμένουν 20 λεπτά το τρένο σε υπαίθρια στάση;! Αφού ήξερα, ότι σε δυο γωνίες από το σπίτι μέχρι τις στάσεις, έπαιζε μαστουρα!! Τη μύρισα!! Γι’ αυτό λοιπόν, της κατούρησα τα πάντα, της δάγκωσα την τσάντα, της έσκισα το καλσόν, βουτουσα τις πατούσες στο μπωλ με το νερό κάνοντας θόρυβο, γρύλιζα και στεκόμουν μπροστά στην πόρτα. Αυτή του κεφαλιού της! Βγήκε. Και δεν είναι μόνο ότι βγήκε, γύρισε κατά τις 04:00. Για την ακρίβεια κάποιοι άλλοι την γύρισαν, που τους είδα απ’ το παράθυρο. Από τη μυρωδιά της κατάλαβα οτι δεν συναντάει συχνά τούτη την παρέα. Τέλος πάντων, ηταν η πρώτη κ η τελευταία φορα που αντέδρασα έτσι…πλέον αν είναι να της κάνω κάτι, παίρνω στάση, συγκεντρώνονται και δαγκώνω με τη μια το μεγάλο δάχτυλο ποδιού. Ταμάμ. 

Φωτογραφίες καλές δε βγάλαμε αυτο το διάστημα..έναν καφέ βγήκαμε να πιούμε και εχω να σας πω οτι ειμαι και πολυ γκομενοπνίχτης!! Να δείτε πως έσκυβαν όλες να με χαϊδέψουν..»και τι γλυκός που είναι…και τι κουκλί…αχ δες τον φοράει και μάρτη!» Με βάζουν λιγο πιο κάτω απ´το λαιμό τους και βλεπω τα πάντα-όλα. 😉😉 Σλουυυυυρπ, μια κοπέλα την εγλειψα κιόλας και έβαλε τις φωνές. 😍😍

Τωρα θα σας αφήσω γιατι αύριο είναι Πέμπτη και τις Πέμπτες φέρνει η μητερα μου το homeschooling σπίτι, που σημαίνει  Υπομονή για τα δυο μικρά χεράκια που θα μου πειράζουν τα μαγουλακια.  


  


Σλουρπ, Hattori Hanzo!

Advertisements

Οι 48 ώρες.

Παρακαλούνται οι κάτοχοι αποκλειστικά σοβαρού χιούμορ να απομακρυνθούν απο την οθόνη. 

Όσοι είχαν μια άσχημη μερα στη δουλεια και τα νεύρα ειναι κρόσια. 
Όσοι γράφουν πτυχιακή και τους ενοχλεί ακόμα και το κόμμα. 
Όσοι έχουν οικονομικά προβλήματα και έχασαν τη διάθεσή τους. 
Όσοι ειναι ξενερωτοι, πετούν μπηχτές και ειναι ειρωνες. Ειδικά οι τελευταίοι. 
Ωραία, αφου μείναμε εμείς τα πέντε άτομα..ας σχολιάσουμε λίγο τα προβλήματα μου. 
Όχι όχι..δε θα μιλήσουμε για νύχια, μαλλιά και τις τελευταίες τάσεις των body lotions. Ούτε για το τι παίχτηκε στα παρασκήνια των fashion weeks της Ευρώπης. 
Να..πως να στο πω..έφαγα! όχι απλά έφαγα, παραεφαγα. Έσκασα. Αναγουλιασα. Γέμισαν τα μάγουλακια μου.
 
Κοιτα, τον τελευταίο χρόνο δεν έτρωγα. Το πρώτο μισο του προηγούμενου έτους, υπήρχαν μέρες που έτρωγα και 3 μαρουλόφυλλα κι αυτο είτε απο τις πολλές ώρες εργασίας, είτε απο το άγχος της Γερμανίας. Όμως, είχε ως αποτέλεσμα να φρακάρει ο μεταβολισμός και να είμαι μια αφρατουλα φουσκωτή ψιλοπριςμενη κοπέλα, με τη ζυγαριά κολλημένη στα 58,7 κιλα και το κουμπί του παντελονιού να πιέζει και να πιέζει και τώρα θα σκάσει..βοήθεια..ντάξει το σώσαμε, ρουφήχτηκα. 
Και μετα έφυγα Γερμανία, όπου εκεί οτι τροφή κι αν αγόραζα απο το μάρκετ ήταν ανοστη.. Τα κρέατα; Μεσα στα συντηρητικά και φυσικά κομμένα με μηχάνημα, που οταν κόβεται έτσι το κρέας, έρχεται και σκληραίνει (μεγάλωσα με βλάχα γιαγιά, μη το ψάχνεις). 
Τα φρούτα και τα λαχανικά με την πρώτη μάτια ήταν υ-π-ε-ρ-ο-χ-α. 
Με την πρώτη δαγκωνιά ήταν λες και έτρωγες τσίχλα. 
Μακαρόνια είχε ελάχιστα αλλά ήταν πλούσια απο σολομούς και διαφορά αλλά ψάρια της βόρειας θάλασσας. Είχε καλή πατάτα, κρεμμύδι,σκόρδο, αλλαντικά, τυριά, ψωμιά και γάλατα. 
Οπότε μαγειρευα κάτι, οτι ναναι, σε μικρή ποσότητα και την υπόλοιπη μερα έτρωγα μια ολόκληρη μπακετα με διαφορα τυριά. 
Και ενώ περιμένει ο κάθε φυσιολογικός άνθρωπος να γυρίσω και να πλακωθω στα ελληνικά φαγιά..εγώ το έκανα..αλλά σχεδόν ενα μήνα αφότου ήρθα. 
Λοιπόν, το τελευταίο Σαββατοκύριακο έφαγα: 
2/3 του πακέτου κοφτά μακαρόνια με καυτερή σάλτσα ντομάτας και φέτα
2 αβγά χωριάτικα βραστά
3 φέτες του τοστ φρυγανισμενες με μαρμελάδα φράουλα ή μερεντα
1 ντάκος 
λεμονάτο χοιρινό 
Τηγανιτές πατάτες 
Φέτα σαγανάκι 
Μια ομελέτα με κεφαλοτύρι 
1 ποτήρι φυσικό χυμό πορτοκαλι
1 ποτήρι γάλα 
2 φέτες χωριάτικου ψωμιού με βούτυρο και μαρμελάδα ροδάκινο 
1 φέτα τσουρέκι 
1/2 γύρο χοιρινό 
1 κομμάτι γλυκό με σοκολάτα και ολόκληρα κομμάτια ορεο
Πατάτες φούρνου 
Πόδια κοτόπουλου 
Σαλάτα με ντοματίνια και μοτσαρέλα 
Μαρουλοσαλατα με ρόκα, ρόδι και κρουτόν
Ψαρονέφρι με μανιτάρια και σχοινοπρασο
Τι σημασία εχει που η μητέρα μου είχε τραπέζι κάποιους απο το σόι και μαγείρεψε πόσα;;;;
Τι σημασία εχει που εξορμηστηκα σε ενα ορεινό χωριό;;;;;
Όλα αυτα έπεσαν στο στομάχι μου…όλα!! 
Τα έφαγα μεσα σε 48 ώρες.. 
Κι έτσι, σήμερα το πρωί καθώς έκανα τα μπρούμυτα τεντωματα στο πιλάτες..ένιωθα να ανεβαίνει το κοτοπόδαρο λίγο πριν τον ουρανίσκο. Να αναβλύζουν τα κρουτόν. Τα πιπερια να χορεύουν. 
Πρωτη φορά μου συνέβηκε όλο αυτο. 
Και το άλλο που ήθελα να σου πω, ειναι οτι γράφτηκα σε γυμναστήριο… Προσπάθησα με νύχια και με δόντια να μην το κάνω. Προσπάθησα να επιβληθω στον εαυτό μου και να τρέξω στη φύση, να βρω προγράμματα υπαίθριας γιόγκα, να επιστρέψω στο κολυμβητήριο που πήγαινα για 15 χρονια…αλλά δεν ευδοκίμησε τιποτα! Ειδικά οι πισίνες ήταν absolutely closed! Ο δήμαρχος βλέπεις, ειναι κι αυτός καλοφαγάς και δεν δίνει λεφτά να ζεστάνουν της πισίνες. 
Υγ1: Οποτε, καλό μου πιλάτες αύριο και καλα κιλα στα όργανα. 
Υγ2: Για την απορία, σηκώνω 10 κιλα στα χέρια και 15 στα πόδια. 
Και γιατί είμαι και μεγαλο ψώνιο οταν θελω και γιατί πρέπει να τονίζω και τα καλα μου στοιχεία κάποιες φορές.. Με ρωτάει η δασκάλα του πιλάτες: εσυ;! Ξαναηρθες;! Δε σε θυμάμαι!! Μα ποσά χρονια κανεις γιόγκα για να έχεις τέτοια κίνηση και ευλυγισία;!
(Άστο κουκλίτσα μου ήθελα να της πω, δεν με πιάνεις στα κινησιολογικά! Εχω κανει παπάδες στη σχολή στα νιάτα μου! Εχω διδάξει στο πανεπιστήμιο στα 20 μου ως βοηθός! Με γράψανε και με δείξανε οι εφημερίδες!!)
-ε…αρκετά. 
Φιλιά, Αντριάνα! 

Τα βεγγαλικά σου μάτια.. 

Αν είμασταν Face to face θα είχα πάρει το βλέμμα της αγελάδας, θα κοιτούσα λες και έβλεπα το υπερπέραν και σε κάθε καταφατική απάντηση θα έδινα ενα «μ»

..σε αρνητική «μ»(χ2).
Είμαι 16 μέρες Ελλάδα και το μυαλό μου δεν το έφερα μαζί. Νομίζω οτι αύριο θα με γλείφει ο σκύλος στις 07:30 για να ξυπνήσω, θα ντυθώ σαν κρεμμύδι(1 καλσόν, 1 κολάν, τζιν/φόρμα, 1 φανελάκι τιράντα, 1 κοντομάνικο, 1 μακρυμανικη στενή, μπλούζα, ζακέτα) θα πάρω το μετρό και θα φύγω με το γνωστό backpack. Θα βγω απο την αποβάθρα με όλους τους μαστουρωμενους που το έχουν στέκι απο το βράδυ και θα αρχίσει η καθημερινή εξέταση στο μάθημα.
Tri.ches
Τα ξανάπαμε.
Ειμαι η Αντριάνα, η επαρχιωτοπούλα, που γύρισε στη μαμα και τη γιαγιά.
-πως είσαι έτσι παιδί μου; Κάπως είσαι.
-δε φόρεσα κονσιλερ..(με βλέμμα μισανοιχτο και σαν μαστουρωμένο ύφος)
-τι θα κανεις; Σήκω, κουνήσουν, πέρασε η ώρα!
-ωω ρε μάνα..τι θες τώρα.
-ωραία!! Εσυ και το ωράριο της τεμπέλας. Ξυπνάς αργά, ώσπου να κανεις τον καφέ πήγε μεσημέρι, ε..το βράδυ θα διπλωσεις κανα ρούχο. Μη σπάσεις τα αβγά.
-αχ ναι μισο λεπτό, τι ώρα ειναι..πωπωωω πέρασε! πρέπει να μαγειρέψω, να πλύνω, να σιδερωσω, να πάρω τα παιδιά απο το σχολείο, ο Νώντας γυρνάει νωρίτερα σήμερα απ´το συνεργείο και απαιτεί ζεστό νερό. Πάει η ώρα, πέρασε. Κλείσε κλείσε βιάζομαι.
-είσαι βλαμμενο κορίτσι μου. Δεν πας καλα. ΓΕΙΑ!
-(γελάω).
-γιαγιααα..που είσαι;
-εδω, πότισα λίγο τις γλάστρες.
-ά. Τι θα φάμε το μεσημέρι;
-μακαρόνια με κόκκινη σάλτσα που είδα χθες στην Ελένη. Έβαλα 15 μπαχαρικά!
-ρε γιαγιαα..100 φορές το είπα, ασε να τα κάνω εγώ τα μακαρόνια, σου ξεφεύγει το λάδι. Τι δεν..τς..
-όχι παιδί μου τα πρόσεξα αυτή τη φορά. Τα σουρωσα κιόλας.
-ντάξει. Αλλά ξερω πως πάει το χέρι σου.
-έλα.
-έλα τι κανεις; Δουλεύεις; Ενοχλώ; Βαριέμαι και ειπα να σε πάρω να περάσει λίγο η ώρα. 
-ζω.
-ω..ρε βαριεστημενο! Γιατί δε δουλεύεις σήμερα; Καλα ούτε μάθημα έχεις; Εχω χάσει τη μπάλα με σενα, δεν μπορώ να καταλάβω το προγραμμα σου. 
-έβγαλα το σκύλο για κατούρημα.
-ναι πες μου λίγο, ποτε μπορώ να σε παίρνω οταν βαριέμαι να μιλάμε λίγο;
-οποτε θες.
-γιατί τι έγινε; Δε θα δουλέψεις τελικά; Ούτε στις γλώσσες θα πηγαίνεις; 
-πφφφ…
-τι έπαθες; Τι έγινε;
με ζαλισες! Παπαρδελα!!
-ναι, με συγχωρείς εχω ένταση απο το πρωί. 
-(ρίχνω ενα έντονο βλέμμα αγελάδας στο κενό λες και την εχω μπροστά μου)
 
-θα πεταχτείς τ´απογευμα να φτιάξω έναν καφέ;
-ναι, με τις πιτζάμες λεω να ´ρθω. Θα ´χεις κόσμο;
-όχι, μονο εσυ και η Ι.
-οκ, να μου πεις και τα νέα.
Και με όλους αυτούς τους παραπάνω ανθρώπους, που υπεραγαπω, προσπαθώ να προσαρμοστώ ξανά. Δεν γνωρίζω ποσο θα μείνω Ελλάδα..δεν εχω μεράκι να κάνω καινούργια και ιδιαίτερα πράγματα εδω. Οι άνθρωποι που πεθύμησα και θελω αλισβερίσι, μετρημένοι πλέον (σκληρό αλλά αληθινό). Αδιαφορώ για περισσότερα, νευριάζω με λιγότερα. Το θαυμασμό και την ελευθερία που ένιωσα και βίωσα στο εξωτερικό, δεν την νιώθω εδω. Το παραδέχομαι. Ξερω..ίσως να γίνομαι αχάριστη..γιατί δεν φτάνει που γύρισα στη μεση της χρονιάς για έναν εκπαιδευτικό, βρήκα κιόλας καινούργια δουλεια εδω. Oh yes…ξεκίνησα να κάνω homeschooling. Το μικρό κορίτσι μου ήρθε απο το Liverpool της Αγγλίας κι εγώ το μεγαλοκόριτσο απο τη Φρανκφουρτη του Χεσσεν σχεδόν την ίδια στιγμή. Oh yes(one more time)…πλέον ανέβασα τους διακόπτες των αγγλικών αλλά εξακολουθώ με νύχια και με δόντια να κρατάω ανεβασμένους και τους γερμανικούς.
Μια ψιλομελαγχολια, την περνάω..μια άρνηση, επίσης. Δεν ειναι τυχαίο που βγήκα μονο μια φορά απο τότε που ήρθα. Δεν ειναι τυχαίο που μίλησα μέχρι στιγμής με ελάχιστους. Ναι, νιώθω αρνητικά συναισθήματα, πολλα κιόλας..αλλά μη στεναχωριέσαι, μου ειναι γνώριμα, ξερω οτι θα φύγουν, ξερω οτι αυτή η θλίψη που νιώθεις οτι δεν θα φύγει ποτε απο πάνω σου, θα έρθει μερα που όντως θα φύγει..έμαθα απο πολυ μικρή να τα χειρίζομαι αποτελεσματικά(;) αυτα.
Υγ. Σε επόμενο ποστ θα σου μιλήσω για τη διακόσμηση του σπιτιού μου. το μικρό σπιτάκι που μένω μαζί με τους γονείς μου αλλά χώρια απο αυτούς, το βρίσκω φέτος αδιάφορο. Θα στα πω..θα στα πω.
Αυτά προς το παρόν.
Με περιμένει ο σκυλουκος.
Καλημεραααα…..
Φιλιά, Αντριάνα!