Τα βεγγαλικά σου μάτια.. 

Αν είμασταν Face to face θα είχα πάρει το βλέμμα της αγελάδας, θα κοιτούσα λες και έβλεπα το υπερπέραν και σε κάθε καταφατική απάντηση θα έδινα ενα «μ»

..σε αρνητική «μ»(χ2).
Είμαι 16 μέρες Ελλάδα και το μυαλό μου δεν το έφερα μαζί. Νομίζω οτι αύριο θα με γλείφει ο σκύλος στις 07:30 για να ξυπνήσω, θα ντυθώ σαν κρεμμύδι(1 καλσόν, 1 κολάν, τζιν/φόρμα, 1 φανελάκι τιράντα, 1 κοντομάνικο, 1 μακρυμανικη στενή, μπλούζα, ζακέτα) θα πάρω το μετρό και θα φύγω με το γνωστό backpack. Θα βγω απο την αποβάθρα με όλους τους μαστουρωμενους που το έχουν στέκι απο το βράδυ και θα αρχίσει η καθημερινή εξέταση στο μάθημα.
Tri.ches
Τα ξανάπαμε.
Ειμαι η Αντριάνα, η επαρχιωτοπούλα, που γύρισε στη μαμα και τη γιαγιά.
-πως είσαι έτσι παιδί μου; Κάπως είσαι.
-δε φόρεσα κονσιλερ..(με βλέμμα μισανοιχτο και σαν μαστουρωμένο ύφος)
-τι θα κανεις; Σήκω, κουνήσουν, πέρασε η ώρα!
-ωω ρε μάνα..τι θες τώρα.
-ωραία!! Εσυ και το ωράριο της τεμπέλας. Ξυπνάς αργά, ώσπου να κανεις τον καφέ πήγε μεσημέρι, ε..το βράδυ θα διπλωσεις κανα ρούχο. Μη σπάσεις τα αβγά.
-αχ ναι μισο λεπτό, τι ώρα ειναι..πωπωωω πέρασε! πρέπει να μαγειρέψω, να πλύνω, να σιδερωσω, να πάρω τα παιδιά απο το σχολείο, ο Νώντας γυρνάει νωρίτερα σήμερα απ´το συνεργείο και απαιτεί ζεστό νερό. Πάει η ώρα, πέρασε. Κλείσε κλείσε βιάζομαι.
-είσαι βλαμμενο κορίτσι μου. Δεν πας καλα. ΓΕΙΑ!
-(γελάω).
-γιαγιααα..που είσαι;
-εδω, πότισα λίγο τις γλάστρες.
-ά. Τι θα φάμε το μεσημέρι;
-μακαρόνια με κόκκινη σάλτσα που είδα χθες στην Ελένη. Έβαλα 15 μπαχαρικά!
-ρε γιαγιαα..100 φορές το είπα, ασε να τα κάνω εγώ τα μακαρόνια, σου ξεφεύγει το λάδι. Τι δεν..τς..
-όχι παιδί μου τα πρόσεξα αυτή τη φορά. Τα σουρωσα κιόλας.
-ντάξει. Αλλά ξερω πως πάει το χέρι σου.
-έλα.
-έλα τι κανεις; Δουλεύεις; Ενοχλώ; Βαριέμαι και ειπα να σε πάρω να περάσει λίγο η ώρα. 
-ζω.
-ω..ρε βαριεστημενο! Γιατί δε δουλεύεις σήμερα; Καλα ούτε μάθημα έχεις; Εχω χάσει τη μπάλα με σενα, δεν μπορώ να καταλάβω το προγραμμα σου. 
-έβγαλα το σκύλο για κατούρημα.
-ναι πες μου λίγο, ποτε μπορώ να σε παίρνω οταν βαριέμαι να μιλάμε λίγο;
-οποτε θες.
-γιατί τι έγινε; Δε θα δουλέψεις τελικά; Ούτε στις γλώσσες θα πηγαίνεις; 
-πφφφ…
-τι έπαθες; Τι έγινε;
με ζαλισες! Παπαρδελα!!
-ναι, με συγχωρείς εχω ένταση απο το πρωί. 
-(ρίχνω ενα έντονο βλέμμα αγελάδας στο κενό λες και την εχω μπροστά μου)
 
-θα πεταχτείς τ´απογευμα να φτιάξω έναν καφέ;
-ναι, με τις πιτζάμες λεω να ´ρθω. Θα ´χεις κόσμο;
-όχι, μονο εσυ και η Ι.
-οκ, να μου πεις και τα νέα.
Και με όλους αυτούς τους παραπάνω ανθρώπους, που υπεραγαπω, προσπαθώ να προσαρμοστώ ξανά. Δεν γνωρίζω ποσο θα μείνω Ελλάδα..δεν εχω μεράκι να κάνω καινούργια και ιδιαίτερα πράγματα εδω. Οι άνθρωποι που πεθύμησα και θελω αλισβερίσι, μετρημένοι πλέον (σκληρό αλλά αληθινό). Αδιαφορώ για περισσότερα, νευριάζω με λιγότερα. Το θαυμασμό και την ελευθερία που ένιωσα και βίωσα στο εξωτερικό, δεν την νιώθω εδω. Το παραδέχομαι. Ξερω..ίσως να γίνομαι αχάριστη..γιατί δεν φτάνει που γύρισα στη μεση της χρονιάς για έναν εκπαιδευτικό, βρήκα κιόλας καινούργια δουλεια εδω. Oh yes…ξεκίνησα να κάνω homeschooling. Το μικρό κορίτσι μου ήρθε απο το Liverpool της Αγγλίας κι εγώ το μεγαλοκόριτσο απο τη Φρανκφουρτη του Χεσσεν σχεδόν την ίδια στιγμή. Oh yes(one more time)…πλέον ανέβασα τους διακόπτες των αγγλικών αλλά εξακολουθώ με νύχια και με δόντια να κρατάω ανεβασμένους και τους γερμανικούς.
Μια ψιλομελαγχολια, την περνάω..μια άρνηση, επίσης. Δεν ειναι τυχαίο που βγήκα μονο μια φορά απο τότε που ήρθα. Δεν ειναι τυχαίο που μίλησα μέχρι στιγμής με ελάχιστους. Ναι, νιώθω αρνητικά συναισθήματα, πολλα κιόλας..αλλά μη στεναχωριέσαι, μου ειναι γνώριμα, ξερω οτι θα φύγουν, ξερω οτι αυτή η θλίψη που νιώθεις οτι δεν θα φύγει ποτε απο πάνω σου, θα έρθει μερα που όντως θα φύγει..έμαθα απο πολυ μικρή να τα χειρίζομαι αποτελεσματικά(;) αυτα.
Υγ. Σε επόμενο ποστ θα σου μιλήσω για τη διακόσμηση του σπιτιού μου. το μικρό σπιτάκι που μένω μαζί με τους γονείς μου αλλά χώρια απο αυτούς, το βρίσκω φέτος αδιάφορο. Θα στα πω..θα στα πω.
Αυτά προς το παρόν.
Με περιμένει ο σκυλουκος.
Καλημεραααα…..
Φιλιά, Αντριάνα! 
 

Advertisements

7 thoughts on “Τα βεγγαλικά σου μάτια.. 

  1. Aχ Αντριάννα μου, σε νιώθω. Συγχαρητήρια για την καινούρια δουλειά. Είναι πολύ καλό το ότι τη βρήκες και έτσι νιώθεις κατ’ ευθείαν ενεργή.
    Υποθέτω πως είναι μια δύσκολη ψυχολογικά κατάσταση. Ωστόσο μην τη δεις σαν ήττα αλλά ως εμπόδιο για καλό. Μπορεί να είναι άλλα τα σχέδια για σένα. Όσο για το ότι δε θες να δεις κάποιους αυτό κ αν ειναι καλό. Έχεις κάνει το ξεσκαρτάρισμα. Από όταν έφυγα συνειδητοποίησα πόσο λίγοι άνθρωποι και πόσα λίγα πράγματα μου λείπουν.
    Όλα καλά. Μην πέφτεις και χαμογέλα. Πολλές φορές πέφτω με βαράει η αχαριστία και λέω στον εαυτό μου: τι πρόβλημα έχεις; έχεις να πας το πρωί στο νοσοκομείο για θεραπεία; Και για πότε συνέρχομαι δε λέγεται.

    Ωστόσο σου δίνω credits για την επιστροφή στο πατρικό. Αυτό είναι όντως κομματάκι ζόρικο. Τουλάχιστον για μένα, το μόνο δράμα που βρίσκω στο αν επέστρεφα είναι να παώ να ξαναμείνω με τη μαμά μου και να με ζαλίζει όλη μέρα.

    Εύχομαι ότι σε ζορίζει να είναι προσωρινό. Κλείσε τα αυτιά σου στην κάθε βλακεία που θα ακούσεις και συνέχισε. Δε σε φοβάμαι, από το λίγο που σε ξέρω μέσα από το μπλογκ σου είσαι ένα πολυτάλαντο πλάσμα που βρίσκει παντού ευκαιρίες.

    Φιλιά. Καλήμερα.

    1. Δεν ξερω αν ειμαι πολυτάλαντη..ξερω ομως οτι αν πω οτι θα ασχοληθώ με κάτι, θα δουλέψω πραγματικά πάνω σε αυτο και θα του αφιερώσω χρόνο. Δε θελω να μένω στάσιμη, νιώθω οτι βαλτώνω κι αυτο μου δίνει αφορμές για να δραστηριοποιούμαι ακόμα πιο πολυ…συνεχώς θελω να μαθαίνω κάτι θεωρητικό και να κάνω κάτι πρακτικό. Έχεις πολυ πολυ δίκιο σε όλα που λες και ειδικά στο κομμάτι της αυτολυπησης. Υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν με θεραπείες και λοιπές ασθένειες..κι εμείς τι έχουμε;! Απλα να μη μας βγαίνουν άψογα τα σχέδια μας συμφωνα με το καλοστημένο θεωρητικά προγραμμα μας.

      Νιώθεις…

      Φιλιά πολλά!

  2. Σου το χώ ξαναπεί Αντριαννάκι, το να ξέρεις τι και ποιους δεν θέλεις, το να απορρίπτεις, αυτόματα σε οδηγεί σε αυτο που τελικά υποσυνείδητα έχεις ανάγκη να αποκτήσεις. Οι περισσότεροι περνούν την ζωή τους βολεμένοι σε μια πνευματική νάρκη χωρίς να δοκιμάζουν, να αποτυγχάνουν να αλλάζουν θέλω, απλα εγκαταλείπουν την καθημερινότητά τους στο μονοπάτι που πιστεύουν ότι τους έχει οδηγήσει η ζωή και λειτουργούν με τα υποθετικα «αν ομως»… Εσυ δεν το κανεις αυτο, αντίθετα δράς αντι να αντι-δράς στην δράση τρίτων. Γι αυτο δεν σε φοβαμαι…μπόλικη θετική ενέργεια στέλνω. Εδω είμαστε, περιμένουμε τα νεότερα σου…(λάτρευω γιαγια που μαγειρεύει με βάση την τηλέοραση, χιχιχι). Liebe liebe Kuesse!! ❤

  3. Ως πολύ πολύ πολύ μεγαλύτερη, δεν θα σου πω απολύτως τίποτα, γιατί έχω ζήσει στα πολύ νιάτα μου (στα 24) την «επιστροφή» (είχα φύγει 17 χρονών)… μόνο που είχα ένα μωρό μηνών στην αγκαλιά και αναγκαστικά βρήκα δουλειά, σπίτι, γυναίκα να μου φυλάει τον Fred μου…. και τα κατάφερα χωρίς τη βοήθεια των γονιών! 😎 (ταιριάζουν τα γυαλιά εδώ;) 😛
    Το θέμα είναι, χαλαρά να ξαναπάρεις τη ζωή στα χέρια σου και ευτυχώς που έχεις και αυτά τα ματάκια* που όταν σε κοιτάζουν, ξέρουν πως δεν είσαι καλά, αλλά δεν μπορούν να κάνουν (και αυτά) τίποτα, μόνο χαρούλες όταν επιστρέφεις σπίτι! 😉

    ΑΦιλάκια με πολύ αγάπη και με μια τεράαααααααααααααααστια αγκαλίτσα! ❤

  4. Δεν θα σχολιάσω τίποτα καλή μου φίλη απλά ήθελα να ξέρεις οτι ακουμπαω την σκέψη μου επάνω σου .όπως κάνουν οι καλοί φίλοι…

    1. Καλησπέρα Δημήτρη..καλή βδομάδα να έχουμε και επιτέλους να βγει λίγο ήλιος να Ανοιξει το μάτι μας. Τόσα όμορφα λουλούδια, θάλασσα, περίπατοι..απλά αλλά με ουσία.
      Καλή συνέχεια! 😊

  5. Σε καταλαβαίνω απόλυτα.. Απ’ το 2005 έλειπα και ουσιαστικά επέστρεψα σπίτι με γονείς το 2013.. Μετά από μερικούς μήνες στη Μερσίν.. Και να μαστε πάλι όλοι εδώ!! Ότι και να νιώθεις είναι φυσιολογικό. Φυσικά και τους υπεραγαπάς όλους, αλλά ξέρεις.. Μεγαλώνουμε λίγο και η ζωή μας τραβάει απ τα μαλλιά. Δεν είναι το ίδιο όπως πριν. Και η ψιλοκατάθλιψη φυσιολογική είναι και τα νεύρα φυσιολογικά είναι, όλα επιτρέπονται μέχρι να ξανβρείς την σειρά σου. Αν και μεταξύ μας δεν την έχω βρει ακόμα όσο θα ήθελα. Έχω συνέχεια τάσεις φυγής. Φαντάζομαι κι εσύ.. Υπομονή και καρτερικότητα μέχρι την ανεξαρτησία μας…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s