Σε 5 μέρες ξημερώνει Σάββατο.

Σε 5 μέρες και σχεδόν 120 ώρες τις πύλες θα διαβώ. Θα ξυπνήσω από το χάραμα και με το νεκρόχαρτο στο χέρι θα φτάσω στη γερμανική σχολή Θεσσαλονίκης. Δεν έχω καμία διάθεση, δεν έχω καμία χαρά, δεν βλέπω τίποτα το θετικό, νιώθω σαν αρνί που το πάνε στη σφαγή, δεν μιλιέμαι και έχω βλέμμα αγελάδας που έχει άντρα βόδι.   Κάθε φορά που φτάνω στο σημείο των εξετάσεων μιας ξένης γλώσσας έτσι νιώθω και λέω ότι δεν θα ξαναμπλέξω ποτέ με δαυτα, μα ποτέ, και όλο μπλέκω. Και μη μου πεις οτι ο κόσμος αρρωσταίνει ή υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν να φάνε ή γίνονται πολέμοι κι εσύ κάθεσαι και σκας για μια παλιοεξέταση, γιατί ειλικρινά δεν πιάνει. Δεν το σηκώνει ο οργανισμός μου τη φάση της εξέτασης, δεν μπορώ να το χειριστώ. Δεν είμαι άνθρωπος που έχει έφεση στις γλώσσες και μου βγαίνουν με δυσκολία. Έχω πολλά τραύματα, ειδικά με τα αγγλικά. Ξεκίνησα με τα γερμανικά τον Σεπτέμβρη του 2013, τα έπιασα τελείως από την αρχή γιατί δεν θυμόμουν τίποτα κι ας είχα ήδη μια πιστοποιήση, έφυγα γερμανία που έκανα πάλι τη γλώσσα εκει σε ακόμα πιο υψηλό επίπεδο και τώρα που γύρισα ελλάδα θα δώσω το μεσαίο επίπεδο. Το Β2. Στη γερμανία διδάχτηκα το Γ1 κι αυτό που ήδη είχα από την εποχή του Νώε (ακα σχολείο) ήταν το Β1.   Πάντως το έχω φιλοσοφήσει κι άλλιως.. Δεν αξίζει που κάνουμε τις γλώσσες και το λέω με πλήρη συνείδηση αυτό. Ας μας πει κάποιος που διδάχτηκε μια (και δυο και τρεις, -υπάρχουμε πολλά χαιβάνια-) ξένη γλώσσα στο φροντιστήριο στην εποχή του σχολείου, αν θυμάται τίποτα μετά από χρόνια;

  • Πρώτον: δίνεις ένα λόουερ κοντά στα 14-15 χρονών και όταν φτάνεις κοντά στα 20-22 χρονών αν δεν τα έχεις δουλέψει συνειδητά -κι όχι απλά βάζω μια ταινία με ελληνικούς όμως υπότιτλους ή διαβάζω κανένα φιλοσοφιμένο αγγλικό κουότ στο φβ- ΤΑ ΞΕΧΝΑΣ. Ακόμα κι αν έχεις πάρει την πιστοποιήση με Χαι Πας.
  • Δευτερόν: ενδιαφέρεσαι να απλώσεις τα φτερά σου και κοιτάς πανεπιστήμια του εξωτερικού. Ποια είσαι μαντάμ που νομίζεις ότι με ένα λόουερ ή προφίσενσι στο πρώτο έτος πανεπιστημίου, θα γίνεις δεκτή στην κλίκα μας;;;;; Θα πας να δώσεις το Τάδε πτύχιο του κύριου Μπαρμπαγιανακόπουλου, με το συγκεκριμένο χάι σκορ και τότε ίσως συζητήσουμε την πιθανότητα να μπεις.

Οπότε..ο προ ετών κόπος σου, που τον πλήρωνε η μανούλα αδρά για ένα καλύτερο (δημόσιο πιθανότατα) μέλλον, πήγε στράφη γιατί είχε ημερομηνία λήξης. Το πτυχίο πάνω του σαφώς και δεν έγραφε «κατανάλωση μέχρι: βλέπε στο κάτω μέρος της συσκευασίας» αλλά όταν πας να το δείξεις στον μέλλοντα εργοδότη ή καθηγητή σου, θα σου δείξει απλώς το μπόρντερ λάιν. Τζάμπα τα λεφτά της μανούλας, τζάμπα και ο κόπος. Ευτυχώς υπάρχουν και καλές, καλόγουστες, κορνίζες.

  •  Τρίτον: είσαι σε φάση που ενδιαφέρεσαι να (ξανα)απλώσεις τα φτέρα σου και να εργαστείς στο εξωτερικό. Που ας μου επιτραπούν τα λόγια, οι συνθήκες του εξωτερικού απέχουν μακρά από τις ελληνικούλες. Ακόμα και προχώ να το παίξουμε, όταν έρχεται η ώρα να γίνουμε διευθυντές/ιδιοκτήτες/προιστάμενοι ή να απασχολήσουμε κάποιο προσωπικό για χάρη μας, μια χαρά μας βγαίνει το παραδοσιακό ελληνικό στοιχείο που θέλει ανέκαθεν τον υπάλληλο υπό και απενοχοποιεί πλήρως το δικαίωμα της ελευθερίας για παρατήρηση και παρεμβολή στο εργασιακό αντικείμενο του υπαλλήλου. Εκει λοιπόν, πηγαίνεις στη φάση της συνέντευξης, που προαπαιτεί την έγκριση του βιογραφικού και όταν φτάνουν στο σημείο των ξένων γλωσσών, σταμάτανε. Συνήθως, εμείς τα ’90άρια έχουμε δυο ξένες γλώσσες στο ιστορικό μας, ήταν μόδα στα σχολικά μας χρόνια (ειδικά όσοι καταγόμαστε από το βορρά που σύμφωνα με τις στατιστικές έχουμε πιο υψηλό μορφωτικό και εκπαιδευτικό επίπεδο(δε το λέω εγώ, οι έρευνες, μη κράζετε μόνο έμενα), μας ρωτάνε πως τα πάμε και με την δεύτερη γλώσσα. Εκεί χαίρονται που μιλάς δύο γλώσσες γιατί θα τους βγάλει ένα άτομο δυο δουλειές -αν τυχόν χρειαστεί η δεύτερη γλώσσα. ΟΜΩΣ..εδώ υπάρχει ένα μεγάλο ΟΜΩΣ που χτυπάει στο δόξα πατρί. Δεν αρκεί meine Liebe, η πιστοποιήση ξένης γλώσσας που έχεις για τον εργοδότη σου. Θα σε βάλει να δώσεις πάντα κάτι παραπάνω από αυτό που έχεις και πλέον σου ζητάνε το ειδικό πτυχίο που αναφέρεται στον εργασιακό τομέα. Αυτά τα πτυχία, συνηθώς έχουν πολύ προφορικό και κάποια κείμενα κατανόησης, όχι έκθεση..όχι ακουστικό.

Και πες μου εσύ τώρα..γιατί να δίνουμε τις Β1..τις Β2..τις Γ1 πιστοποιήσεις από σχολική ηλικία και να βασανιζόμαστε τόσο;! Παλιότερα, υπήρχε και το θέμα του δημοσίου που αν έδινες ασεπ, ήταν απαραίτητα τα αγγλικά..τώρα, σοβαρά, υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι θα γίνει ασεπ ειδικά για εκπαιδευτικούς;   Αλλά από την άλλη..δεν θα ήθελα να γίνω με τίποτα σαν κάποια επαγγέλματα που λόγω φύσης εργασίας οι εργαζόμενοι γνωρίζουν μόνο ένα good morning & good bye. Ή σαν μερικούς επιχειρηματίες (οποιασδήποτε επιχείρησης) που νιώθουν ότι έχουν πιάσεις τον πάπα από τα απόκρυφα, μου κρατούν τη τζούσι και δεν κάνουν καμια προσπάθεια να βελτιώσουν έστω το συντακτικό τους!   Αλλά τι σκάω; Θα περιμένουν από μας που προσπαθούμε πάντα για το κάτι παραπάνω, το κάτι παραπάνω.. πότε δεν θα είμαστε αρκετοί, θα δίνουμε όλα τα λεφτά μας για επιπλέον εκπαίδευση και επιμόρφωση και θα βλέπουμε τον αρχοντόβλαχο με την μεγτσέντες (που θα υποστηρίζει κιόλας ότι την παίρνει για να τρέχει ενώ το ίδιο το αμάξωμα φωνάζει «οικογενειακόο! περνάει από τη γειτονιά σας το οικογενειακό! Σιδερά-λαμαρίνες-καμένοι θερμοσίφωνες-αΛΟμίνια…παλιατζής!) να κάνει μόστρα!   Σ’αφήνω τώρα να πλύνω κανα πιάτο.   Η γνωστή. 

Advertisements

2 comments

  1. Οκ! έχεις τα νεύρα σου και καλά κάνεις και τα ξεσπάς στο γράψιμο! 😉
    «Πάθε μια τέχνη και άσε την», λέγανε πολύ σωστά οι παλιοί και το ίδιο ισχύει με τις ξένες γλώσσες…
    Χαλαρά Αντριάνα μου, πού σε βγάζει η γκρίνια; 😛
    Πριν φύγουμε απ΄την Πόλη μιλούσα τέλεια τα τούρκικα… φυσικά και ξέχασα τα περισσότερα, κακώς θα μου πεις… βλέπεις ο αδελφός μου, πιλότος, δουλεύει τα τελευταία χρόνια για τους Τούρκους…. άσε που μιλώ τα Γαλλικά καλύτερα απ΄τα Ελληνικά, αλλά δεν τα γράφω!…τι να πεις, δεν ξέρεις πώς τα φέρνει η ζωή, ας κάνουμε «το κατά δύναμιν» ! 😎

    ΑΦιλάκια πολλά πολλά και φυσικά καλή σου επιτυχία! 🙂

  2. Καλη επιτυχία κ απο μένα! Να πω πως αν κ έχω τελειώσει τη Γερμανική Σχολή Αθηνών κ έδωσα ταυτόχρονα ΚΑΙ Πανελλήνιες ΚΑΙ απολυτήριες ΚΑΙ το Αμπιτουρ (γερμανικό απολυτήριο για εισαγωγή σε γερμανογλώσσα Πανεπιστήμια) τα Γερμανικά πάντοτε μου κάθονταν στο στομάχι! Ιδιαίτερα στην τελευταία μου δουλεια που ηταν σε αμιγώς γερμανική εταιρεία βίωσα την διαφορετικότητα της ξένης κουλτούρας αυτής κ απο την καλή κ απο την ανάποδη, χαχαχα! (ηταν κ εν μεσω Μνημονίων προ Τσιπρα, καταλαβαίνεις).Μην νομίζεις ότι απαραίτητα μια δουλεια τύπου εξωτερικού είναι πάντα κ η καλύτερη! (ότι ο αδελφός μου δουλεύει στη Ρωσία σας το πα;;;) 🙂 σίγουρα ομως κ το υπογραμμίζω αυτό «μάθε τέχνη κι ας της κ άμα λαχει…»όσα πιο πολλα τα σενάρια, τόσο καλύτερη κ αρτιοτερη στο τέλος η ταινια που θα αφηγείται τη ζωη μας…,Και ναι, καταλαβαίνω τι θες να πεις για τα άχρηστα λεφτά στα πουλημένα κρατικά κάθε φορά καλούπια, αλλα αναγκαίο κακο…τα λεφτά θα πανε χαμένα ίσως, η εμπειρια ποτε…Ασε που η επανα(κά)ληψη είναι η μητέρα της μαθησεως κοριτσάκι! Φιλια θετικής ενέργειας κ καλών, σούπερ αποτελεσμάτων στέλνω! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s