Μήνας: Ιουλίου 2015

Αστική Ραστώνη

Η μουσική άρχισε να παίζει από το λαπτοπ και εγώ να χάνομαι με τα λεπτά κάτω από το κρύο νερό διώχνοντας τις σαπουνάδες του νιβέα μέσα από το σφουγγάρι. Και παρατηρώ τις αργές κινήσεις μου, χωρίς ίχνος άγχους, παρά μόνο σημάδια απορίας και ηρεμίας.

Είναι μέρες που κάτω από το σπίτι μου βρίσκω άπλετες θέσεις παρκινγκ που μου δίνουν την αίσθηση οτι ακόμα και το καφενείο απέναντι θα κλείσει, γιατί οι παππούδες θα πάνε για τα λουτρά στην Αιδηψό.
Το καλοκαίρι για μερικούς είναι πάντα καταθλιπτικό. Εγώ πάλι, βλέπω λίγη θλίψη σε όλες τις εποχές του χρόνου. Ίσως..μια ματαιότητα να την χαρακτήριζε κανείς. Το καλοκαίρι στο αστικό περιβάλλον μένουν συνήθως οι χωρισμένοι, οι άφραγκοι και οι μοναχικοί. Δεν αποκλείεται βέβαια οι τελευταίοι να ανήκουν και στις άλλες δυο κατηγορίες.

Εκεί που έχω καθίσει ήρεμα στο μπαλκόνι και το ποτήρι στάζει γύρω απ’ το δροσερό κρασί, ο σκύλος με κοιτάει και γαβγίζει. Ξέρει, ότι κάθε βράδυ στις 9, έχει ραντεβού με φίλους του στο πάρκο. Ενα από εκείνα τα βράδια είναι και το αποψινό, που μετά το γάβγισμα ακολουθεί το τέντωμα και μετά το τέντωμα ένα βαθύ κοίταγμα στα μάτια, που από τη μία θέλει τις βόλτες του, από την άλλη τη δροσιά του, γιατί ως τεμπέλης σκύλος…απλώνεται φαρδιά πλατιά.
Καπου εδώ θυμάμαι τη λίστα του Μεσιε Κασετόφωνου που ανακάλυψα προχθες και τη βάζω να παίξει. Την αφήνω να με παρασύρει, ήξερα ότι υπάρχει κι άλλο κρασί στο ψυγείο.

Βράδυ που το σπίτι μου ηρέμησε απότωμα. Για μέρες κόσμος έμπαινε και φωτογραφίες έβγαιναν χωρίς ενδοιασμό για το αποτέλεσμα. Έχει άλλη γλύκα να φιλοξενείς φίλη και να γίνεστε συγκάτοικοι για λίγο. Η πόλη φαίνεται γεμάτη και κάθε στόχος πιο εφικτός. Το αυτοκίνητο γέμιζε με νεαρά κορίτσια και τα ηχεία ανέβαιναν 33…35….37…..40… και να αναρωτιέσαι, πόση διάθεση να χωράει σ’ ενα αμάξι Παρασκευή νύχτα μετά από γενέθλια;

Και έχει φάση να μένει πάντα κάποιος εκτός και να μην πιεί διότι οδηγάει. Και είναι αστείο που το φούξια κραγιόν σου δείχνει σκούρο μωβ κάτω από τα μπλε φώτα που διακοσμούν τον dj. Και να περπατάς πάνω στα ψηλά παπούτσια σου με τα μαυρισμένα γόνατα να δείχνουν λες και περπατούσες με τις ώρες στα λιβάδια. Να τσαλακώνεις και το καλαμάκι….

…μήπως δεν ζεις στην πόλη και για λίγα δευτερόλεπτα έφυγες γι’ αλλού; Για ποιά αλλού;

Wasting my young years…

  

Φιλιά, Αντριάνα!