Είναι οτι αφού…

Είμαι χαρούμενη!Βγήκα. Και δεν είναι οτι βγήκα. 

Ήπια. Και δεν είναι οτι ήπια. 

Πέρασα καλά. Και δεν είναι οτι πέρασα καλά.

Ξύπνησα χωρίς Χανκ οβερ. Και δεν είναι το Χανκ οβερ. 

Είναι οτι αφού βγήκα, κι αφου ήπια κρασιά, κι αφού πέρασα τοοοσο καλά, είχα τη νηφαλιότητα στις 4 τη νύχτα, να αφήσω το αυτοκίνητο και να επιστρέψω με ταξί. Δεν είμαι τέλεια, δεν είμαι απόλυτα σωστή, αλλά πραγματικά, χαίρομαι τοσο πολυ που με αρκετό αλκοόλ δεν έπιασα αυτοκίνητο στα χέρια. Κατα την αποχώρηση από το μαγαζί, πήγα να το πάρω αλλά στα μισά του δρόμου λογικεύτηκα και άλλαξα πορεία. Δε μου φταίνε σε τίποτα οι μηχανοδηγοί, σε τίποτα οι πεζοί, σε τίποτα οι ποδηλάτες, αν εγω από τα κρασιά μου δεν έβλεπα ξεκάθαρα να πάρω ανάλογα στροφή. Είναι απλά καθημερινά πράγματα, που όμως! Νιώθω μέσω αυτών οτι κάνω διαρκώς βήματα αυτοβελτίωσης και επαναπροσδιορισμού προτεραιοτήτων. Ναι, είναι πιο σημαντικό πλέον για μένα, να φτάσω υγειής στο μάθημα χωρίς χτυπημένα χέρια πόδια, παρά να πάρω το αυτοκίνητο πιωμένη με τη δικαιολογία «έλα μωρε..τι θα πάθω τέτοια ώρα; Λίγοι κυκλοφορούν».
Και καταλήγω στο εξής συμπέρασμα ξανά…οτι όλα, μα όλα, είναι θέμα προτεραιοτήτων! Κι αυτή είναι η αλήθεια, είτε το παραδέχομαι είτε όχι. 

Είναι θέμα προτεραιοτήτων με ποιον θα βγω το βράδυ, που θα βγω το βράδυ και τι θα πιω εκεί. Με ποιον θα το συζητήσω το επόμενο πρωί. 

Και θέλω να μοιραστώ κάτι μαζί σου, μιας και τον τελευταίο χρόνο δεν είμαστε τόσοι πόλοι που διαβάζουμε μπλογκς. Θέλω σου πω οτι περνάω διάστημα τρελής αυτοπεποίθησης και «αφοβιας». Δεν χαμπαριάζω με τίποτα, δεν ιδρώνει το αυτί μου, δεν έχω ανάγκη κανέναν παρά μόνο αυτούς που επιλέγω να έχω ανάγκη. Νιώθω ένα μεγάλο θηρίο που ήρθε η ώρα και στάθηκε πραγματικά στα πόδια του και στις ικανότητες του. Μου πήρε χρόνια, το αναγνωρίζω. Με βοήθησαν άνθρωποι και με βοηθούν χωρίς να ξέρουν ποσό καλό μου έκαναν ή μου κάνουν. Με βλέπω και με εκμεταλλευομαι. Και πλέον…αδιαφορώ. Η μάλλον οχι, δεν είναι οτι αδιαφορώ..είναι οτι θέτω πιο αυστηρά και με συνέπεια όρια.  

 
Παίρνω την αυτοπεποίθηση μου και σας καληνυχτω! 

Φιλιά, Αντριάνα! 

Advertisements

ένα σεντούκι θέλω

Και μια που σήμερα τελείωσα νωρίς τη δουλειά κι έχω κλείσει κανα δίωρο σερί στον υπολογιστή (thanks God you love me) κατέληξα στο εξής συμπέρασμα. Είμαι αχόρταγη και θέλω ένα μαγικό σεντούκι!! Ή έναν χορηγό, δε με νοιάζει!

ΛΟΙΠΟΝ:

Ζητείται μέγας χορηγός για να χρηματοδοτήσει νεαρό κορίτσι ώστε να εκπληρώσει όλα τα σπουδαστικά του όνειρα, απωθημένα και προσωπικές φιλοδοξίες σε πανεπιστήμιο παγκοσμίου φήμης. Είναι καλό, φιλότιμο και μαγειρεύει συνέχεια κολοκυθόσουπες. Ως ευχαριστία θα σας δοθεί για μια βδομάδα ο σκύλος της για παρέα, ο οποίος τρώει μόνο αλεσμένα φρούτα και λαχανικά. Το εισιτήριο για τη μεγάλη χώρα μπορεί και να το αποφύγει. Τα χρήματα γίνεται να δοθούν και με επιταγές, εκεί που θα αξιοποιηθούν και καλλιεργηθούν τα ήδη αναδυόμενα ταλέντα του κοριτσιού.

 

Αυτά.  

 

(δε θα γλιτώσω ποτέ από ενθουσιασμό μεταπτυχιακών και νέων προγραμμάτων ποιοτικών ερευνών! ΜΑ ΠΟΤΕ!!)

Τα κουκλάκια ζωγραφιστά!

Γεια σας! τι κάνετε; Πως είστε; Καλά είμαι, ευχαριστώ. Βασικά, είμαι πολυ πολυ καλά! Τα άστρα μου, οι πλανήτες μου, το κάρμα ή κισμέτ μου πάει περίφημα και φτου μη το ματιάσω. Από την προηγούμενη βδομάδα θέλω να καθίσω να γράψω αλλα μια η κούραση, μια υποχρεώσεις, πάλι το μπλογκιν πίσω. Όχι ότι σήμερα κάτι άλλαξε ή κάτι ιδιαίτερο θέλω να πω, απλά δε με πιάνει ύπνος κ ένιωσα πιο έντονα την ανάγκη να σου μιλήσω. Ειδικά αυτή τη στιγμή, είμαστε σ´ ένα διθέσιο καναπέ, 4 έμψυχα όντα, πατημένα το ένα πάνω στ´ άλλο. Εγώ, ο σκύλος, το κουτάβι και ο σύμβιος. Ο Χανζο ροχαλίζει, ο κούταβος(Σεζάν από δω και πέρα) βλέπει όνειρα και ο σύμβιος έπιασε οοοοοολο τον καναπέ λες και κοιμάται μόνος του. 
Θυμάμαι, οτι 2 ποστ πριν, σου μιλούσα για τη νέα μου δουλειά. Θέλω να σου πω λοιπόν οτι πηγαίνει πολυ πολυ καλά!! Δεν εννοώ φυσικά, οτι όλοι μένουν ευχαριστημένοι κ ποτέ δεν κάνω λάθος ή δεν κουράζομαι τρελά, το κάθε άλλο, απλώς η χαρά μου και η διάθεση μου είναι τόσο μεγάλη που τίποτα μπροστά σαυτα δεν δείχνει μεγαλύτερο. Και τι εννοώ. Εννοώ οτι, φυσικά και δέχομαι παρατηρήσεις, φυσικά και δεν αρέσουν σε όλα τα παιδιά αυτά που κάνω, και φυσικά εισπράττω παρατηρήσεις από γονείς. Θα μου κακοφαινόταν τοσο πολυ αν δεν ίσχυαν αυτά, διότι τότε, δεν θα ξεχώριζε το ενδιαφέρον από το αδιάφορο, το καλό από το κακό και δεν θα βελτιωνομουν εγώ η ίδια. Κάθε συνάντηση με τα παιδιά μου στο μάθημα είναι ένα καινούργιο σχολείο και σε κάθε τέλος μαθήματος, πάντα μα πάντα κάτι καινούργιο έχω μάθει. Είτε έχει να κάνει με τη διαχείριση ανθρώπων, είτε με τις επιλογές μου ως προς το περιεχόμενο μαθήματος. Θα μου πεις…όλη αυτή η νέα γνώση που λαμβάνω κάθε φορά από τα παιδιά, ίσως να είναι λόγω νεαρού της ηλικίας μου και σε λίγα χρόνια να μου φαίνεται η δουλειά μου τυφλοσούρτης. Αυτό, όμως, που επιδιώκω πάντα μέσα στο μάθημα είναι να δίνω στα παιδιά περιθώριο να δημιουργούν, πράγμα που δίνει την ευκαιρία σε μένα την ίδια, να αφουγκράζομαι τις επιθυμίες τους και να διευρύνω φορά παρά φορά τη δίκη μου φαντασία ως προς τον τροπο στησίματος του μαθήματος. 
Κατα τ´αλλα μια χαρά. Το homeschooling που κάνω στο κορίτσι συνεχίζει κ τα σποραδικά babysitting υπάρχουν ακόμα. Τα γερμανικά συνεχίζουν και τα αγγλικά ξανάρχισαν γιατί δε θυμάμαι αν στο χω πει ποτέ, το homeschooling είναι στα αγγλικά αυστηρά και ιδιωματισμούς χαμπάρι κι έχω (που λένε οι Πόντιοι), ειδικά να κάνω διδασκαλία στα αγγλικά. 
Το γυμναστήριο συνεχίζει. Όχι οτι κάθομαι κάτω από την μπάρα και σηκώνω 50 κιλά..αλλά σηκώνω άνετα 60 στους επαγωγους-προσαγωγούς. Το αιώνιο πρόβλημα με τις γάμπες μου το ξέρετε…όταν δεν γυμνάζομαι γίνεται φρουί ζελέ κι όταν γυμνάζομαι ρόπαλο του μπέιζμπολ. Προσπαθώ να με βλέπω στον καθρέφτη από τα γόνατα και πάνω. Α, και μιας μιλάμε για τα του γυμναστηρίου, θυμάμαι πέρυσι την άνοιξη που σας είπα οτι δεν κυκλοφορούν όμορφα παιδιά στο γυμναστήριο. Μισό λεπτό λίγο…να απαριθμήσω τα κουκλάκια τα ζωγραφιστά που κυκλοφορούν εκεί! Ναι ναι, αυτά που τα κοιτάς και φεύγουν απ´ τα μάτια σου καρδούλες. Οφείλω να παραδεχτώ όμως, οτι ξέρουν πως είναι κουκλάκια ζωγραφιστά και ένα ψιλομύτικο ύφος στον καθρέφτη, το έχουν…λίγο το «σε κοιτώ εσένα εκεί στην άκρη, αλλά μη το πάρεις και πάνω σου» υπάρχει. Η αλήθεια είναι οτι το πολυ ντούκι δε μαρεσει, ούτε που σε χαιρετούν από κοντά και βγαίνουν όλοι οι μύες σεργιάνι. Το ωραίο όμως ξεχωρίζει, είτε όταν έχεις φυσικό σώμα, είτε όταν η πρωτεΐνη αποτυπώνεται ακόμα και στον ιδρώτα. 
Αυτά είχα να σου πω περίπου…κάτι συνταρακτικό στη ζωή μου δεν έγινε. Οι γύρω μου με πιέζουν να κάνω δικό μου χώρο για παιδιά, το λίπος ανέβηκε γιατί έχω άγχος και τρώω τζανκ, χθες βράδυ βγήκα σένα λαιβ, τα Χριστούγεννα δουλεύω στην ταβέρνα ενός χωριού για δημιουργική απασχόληση των παιδιών των εκδρομέων και στις 20 Νοεμβρίου έχει ένα συμπόσιο σχολικής ψυχολογίας στην Αθήνα που δεν θα πάω. Oops…αυτό πόνεσε λιγάκι. Πόνεσε αρκετά. Αλλά δε βαριέσαι..έχω αρκετη καβάτζα γνώσεων ώστε να μην τα κυνηγάω όλα. Χαιρομαι που η Ξαδερφη μου είναι καλά ακόμα και στην άλλη άκρη της γης, κι ας μην έχω το κρεβάτι που με φιλοξενούσε. Εξάλλου, να μια καλή ευκαιρία να μπουν κι αλλά χρήματα στην άκρη για να πάρω αυτό το πολυπόθητο λαπτοπ που όλο θέλω κι αμελώ.

  

  
Εύχομαι να τα ξαναπούμε σύντομα. Κάποια στιγμή θα έρθω και στα μπλογκ σας. 

Κι αν σας τα είπα λίγο μπερδεμένα, sorryyy η πίεση φταίει. Βαθιές ανάσες. 

Φιλιά Αντριάνα!

Μα κύριε Δημακη…

Μα σας είπα, δεν είμαι εγώ για τα μπουζούκια, δεν τα ξέρω αυτά, δεν τα παω καλα με τούτα. Και τι; Να κάθομαι σ´ ένα τραπέζι με αβολες καρέκλες του παλιού καιρού και να δείχνω οτι διασκεδάζω; Ή να βλέπω στα πρώτα τραπέζια, τα ζευγάρια που ο άντρας έχει κοιλιά 2 στρέμματα με τη γυναίκα του να φοράει την τελευταία λέξη της μόδας σε κοσμήματα(φυσικά αγορασμένα από αυτόν); Να βλέπω τις λουλούδες να ξεπατωνονται για 2€ την ώρα και τους σερβιτόρους να υπηρετούν ευλαβικά την κάθε παραξενιά του λεφτά; Βρε ουστ…


Και κάπως έτσι πέρασαν 8 χρόνια από την πρώτη και (θεωρητικά) τελευταία φορά που πήγα στα μπουζούκια της πόλης. Είχα πάει τότε στα πιο παρακμιακά, στα πιο άθλια και μου φαινόταν ασύλληπτο πώς μπορούςαν οι άνθρωποι να διασκεδάζουν εδώ μέσα. Θυμάμαι την επόμενη μέρα ήταν Πάσχα και ένας θειος μού είπε «Ε βρε Αντριάνα…τι το σκέφτεσαι τόσο; Έτσι είναι αυτά τα μέρη, βρήκες κι εσυ μέρος και μέρα να πας». Βρε ούτε δεύτερη μέρα του Πάσχα με τον Βαρδινογιάννη για παρέα δεν παω, σκεφτόμουν από μέσα μου.

Τα χρόνια περνουσαν, οι φίλοι μου πήγαιναν, ξαναπηγαιναν, μου έλεγαν για το ωραίο προγραμμα του τάδε και του απέναντι, έβλεπα παλιές φωτογραφίες στο σπίτι από τη μητέρα μου, πλέον έβλεπα και τα τσεκ Ιν.

Κι αφού τα είχα «σνομπισει» από πάνω μέχρι κάτω, αφού τα είχα στολίσει για χρόνια και τα έβαζα με τους προκλητικούς λεφτάδες, που το μόνο που τους γεμίζει είναι να φτάσουν το λογαριασμό στα 3 χιλιάρικα…
….ξυπνάω μια μέρα, μου γυρνάει το ματι, μου έρχεται αναλαμπή και λέω, φέτος στα γενέθλια μου θα γλεντήσω. (Αυτό το είπα κοντά στον Αύγουστο, δηλαδή 3 μήνες πριν τη μέρα). Θα βγω εκεί που παίζουν τα ελληνικά. Έψαξα….googlαρα…ρώτησα..συζήτησα και σκέφτηκα. Ρε δεν παω μια Μάκη Δημάκη; Ποιος ξέρει ποτέ θα μου ξανάρθει όρεξη γι αυτο.


Κι έτσι, πήρα φόρεμα, έφτιαξα τα μαλλάκια μου, βάφτηκα και πήγα στα μπουζούκια. Κι εκεί που καθόμουν αμέριμνη και ατένιζα την αισθητική των ρούχων των ανθρώπων που περνούσαν από μπροστά μου καθώς περίμενα το μπουκάλι….φωνάζει ο κύριος Δημάκης από το μικρόφωνο:

-και για να δω τωρα ποιος έχει εδώ γενέθλια;!

Και φωνάζω

-εγώ!!!  Εγώ!!!

Και μου λέει:

-εσυ;… Μα τι κανεις εκεί πίσω κούκλα μου; Έλα μπροστά, να σε δω και να γίνει η πίστα δικιά σου!!
Βζουυυυμ γυρνάνε όλα τα κεφάλια μες το μαγαζί και με κοιτούν και επικρατεί σαν ενός λεπτού σιγή. Μα κύριε Δημάκη…καταντραπηκα. Επειδή είχα φόρεμα με τη μισή του έκταση στα στρας;


Μετα, μου ευχήθηκαν διάφοροι. Διάφορες, όχι ιδιαίτερα.😝😝 Έτσι, είχαμε ένα υπεεεεεεροχο βράδυ. Περάσαμε τέλεια! Το μαγαζί σηκώθηκε στον αέρα και εγώ φόρεσα ένα φόρεμα που θα το ξαναβαλω στις αποκριες. Σε μπουζούκια και κλαρίνα, σε καμία δεκαετία πάλι. Μέχρι τότε, καλά να περνούν και πρέπει να περνούν γιατί εκεί μέσα δεν είναι μόνο ο τραγουδιστής αλλά ποσά ακόμα άτομα που δουλεύουν για να λειτουργήσει το κατάστημα!
Κάθε ευχή, δεκτή!

Sweet 24…
Τα δυνατά φιλιά μου!

Αντριάνα!