Τίτλοι αρχής

Δεν είναι εύκολο πράγμα..δεν είναι καθόλου. Είναι τόσο περίεργο, να βλέπεις το όνομά σου να «κρεμιέται» στα μπλογκς της πόλης μιλώντας για τη δουλειά σου. Θέλεις να αγκαλιάσει και να φιλήσεις όλο τον κόσμο. Να συγχωρήσεις. Να ζητήσεις συγγνώμη. Να υποκλιθείς σε όλους όσους σε πίστεψαν. Να πεις ένα τεράστιο ευχαριστώ σ’αυτή τη γυναίκα που πίστεψε σε σένα και τσίριζε σε μια μετά βίας φροντισμένη αίθουσα χορού «κουνήσου Αντριάνα! υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που διψάνε για να μάθουν κι εσύ θα είσαι αυτή που θα τους πιάσεις από το χέρι». Φυσικά μετά τα άλλαζε «ποιά νομίζεις ότι είσαι; που θέλεις να αλλάξεις και τον κόσμο!» και όλο αυτό το τούμπαλιν ψυχολογίας με έκανε ευέλικτη και ανθεκτική. Με «χτυπούσε» με τα λόγια της στον τοίχο, με πρόσβαλε, με μείωσε…με στήριξε, με αγάπησε, με πίστεψε!

Και ναι…είμαι η Αντριάνα…που πριν δημοσιεύουν το παρακάτω ποστ, με ρώτησαν. Μου ζήτησαν διορθώσεις. Με γνώρισαν από κοντά. Με πίστεψαν!

Κι εγώ…εκεί που πάω να βουρκώσω και να αναρωτηθώ από πού ήρθα και που πάω…παίρνω δράση κατευθείαν…και στήνω ευθύς αμέσως τα επόμενα σκηνικά μαθήματος για να δημιουργήσω μαζί με τα πολύ μικρά παιδιά μου!

Και να προσχεδιάσω την επόμενη συνάντηση μαμάς-παιδιού.

 

Φιλιά, η Αντριάνα!

 

http://www.epirroes.gr/2017/02/my-gym.html?spref=fb

 

Advertisements

εσύ σε τι φάση είσαι;

Κάνω μετά βίας χώρο στο γραφείο και προσπαθώ ανάμεσα σε βιβλία, διαφημιστικά φυλλάδια, μαλλιά πλεξίματος και ο,τι άλλο μπορείς να φανταστείς, να χωρέσω μια μικρή κούπα γάλα. Κι ενώ πρέπει να απαντήσω στα άπειρα mails που πλέον δεν βρίσκουν χώρο ούτε αυτά να σταθούν μπροστά μου, μια άγνωστη δύναμη (φαντάσματα; ανάγκη;) με ξανάφερε εδώ. Ένα χρόνο μετά και βαράω τα πλήκτρα λες κι έχω ακόμα την άνεση εκείνη με την οποία έγραφα παλιά. ΤΡΙΧΕΣ! 

Τα λέω όλα τόσο ωραία μέσα στο μυαλό μου και μόλις πιάνω μολύβι και χαρτί μού φεύγουν. 

Θυμάμαι ακριβώς σε τι φάση ήμουν τότε που έγραψα για τελευταία φορά εδώ…και πέρασε ένας χρόνος τόσο γεμάτος που πραγματικά δεν μου φτάνει το 24/7 για να τα αφηγηθώ. Και δεν ξέρω ποιος έμεινε, ποιος έφυγε. 

Άλλαξα. Μεγάλωσα. Ξεκουράστηκα. Ξανακουράστηκα. Βγήκα σαν να μην υπάρχει αύριο. Χώθηκα στα βιβλία μου δίχως έλεος. Γνώρισα άπειρους καινούργιους ανθρώπους. Δούλεψα λες και χρωστάω πέντε δάνεια και δέκα κάρτες. 

Δεν ξέρω γιατί τα έκανα όλα αυτά, ούτε ξέρω γιατί τα γράφω. Ίσως για να συστηθώ ξανά με την δημιουργική μου πλευρά. Γιατί τελευταία την παραμέλησα, και μόλις το κατάλαβα..πόνεσε. 

Φιλιά, Αντριάνα!♥