Αυτά που σου λέω εδώ και δυο χρόνια για τα παιδιά του ασύλου… (Κοίταξε γύρω σου)

Δεν μπορώ να το πιστέψω! Δεν το χωράει ο νους μου, δεν το αναγνωρίζουν τα μάτια μου! Τα παιδιά του ασύλου! Τα παιδιά για τα οποία σου πρωτομίλησα εδώ πριν δυο χρόνια και δυο μήνες ακριβώς!! Για τους ανηλίκους που ζητούν άσυλο στη χώρα μας, που ήρθαν με τα πόδια, που περπατούσαν δύο χρόνια!! Και σου τα είχα πει ΟΛΑ ΜΑ ΟΛΑ αυτά, ότι ακουγα τις ιστορίες τους και ήμουν συγκλονισμένη! Ότι κρατούσα με το ζόρι τα μάτια μου για να μη δακρίσουν, ότι η κίνηση τους ήταν ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ!! Ότι η καθηγήτρια της πτυχιακής μου, τη μέρα που είχαμε συνάντηση, έπρεπε να φύγει έκτακτα για Αθήνα και με έβαλε να αναλάβω τον ρόλο της και να πάρω όλη την πρώτη συνάντηση πάνω στις πλάτες μου!! Μαζί με την ομάδα μου!! Τα 15 -αρχικά- κορίτσια!

Δεν το χωράει ο νούς μου!! Ήρθαν μετά από 2 χρονιά και μας έδειξαν οι μεγάλες εφημερίδες της Αθήνας!! Πόσο πιο μεγάλο πράγμα να ζητήσω!! Έκαναν ολόκληρο αφιέρωμα και ολόκληρη συνέντευξη με τον δεύτερο υπεύθυνο του προτζεκτ, τον κύριο Κώστα! Και η κυρία Μαρία και ο κύριος Κώστας ήταν αυτοί που επέβλεπαν την έρευνα μου και είμασταν εμείς οι τρεις που ξεκινήσαμε να υλοποιούμε αυτή τη συνεργασία! Δεν το χωράει ο νους μου οτι αυτό το πράγμα αρχίζει να παίρνεις τέτοιες διαστάσεις. Έχω ξεφύγει απο ενθουσιασμό!! Την πρώτη μέρα που τους επισκέφτηκα, έκανα να κοιμηθώ 3 μέρες χωρίς υπερβολή και είμαι ένας άνθρωπος που δεν χαλαλίζω εύκολα τον ύπνο μου!

Παρακάτω, σου δίνω το λινκ της Lifo:

http://www.lifo.gr/team/gnomes/56851

Τα δυο παρακάτω, είναι δικά μου κείμενα που μιλάω γι’αυτους και τις εμπειρίες μου μαζί τους:

https://loveyourthoughts.wordpress.com/2013/03/21/%CF%86%CE%BB%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BA/

https://loveyourthoughts.wordpress.com/2013/02/14/%CE%B1%CE%BD%CF%85%CF%80%CE%AD%CF%81%CE%B2%CE%BB%CE%B7%CF%84%CE%B7-%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%AC/

Σε παρακαλώ πολύ… διάβασε τα! Διάβασε τα για να δεις τι κάναμε με τα παιδιά αυτά, πόσο βαθιά νυχτωμένα είναι τα μεγάλα κανάλια και εφημερίδες.

Πόσα σπουδαία πράγματα κάνει ο απλός ο κόσμος και δεν προωθούνται από κανέναν!

Δεν μαθαίνονται!

Και δεν κάναμε μόνο με τα παιδιά που ήρθαν από εμπόλεμες ζώνες, κάναμε και με ανήλικους φυλακισμένους!!!

Άνοιξε τα μάτια σου και μην κάθεσαι με το ένα πόδι πάνω από το άλλο! Κουνήσου!!!

Φιλιά, Αντριανα!

υγ: έχω γράψει κι άλλα πολλά κείμενα για αυτούς, αλλά πάνω στην σύγχησή μου αυτή τη στιγμή δεν τα βρίσκω. Θα τα βρω όμως..

υγ2: Κυρία Μαρία, δεν μπορώ να το πιστέψω! Μόλις διάβασα το άρθρο της Λάιφο για το στέκι αιτούντων ασύλου και είμαι πολύ συγκινημένη! Εύγε και πάλι εύγε για ότι κάνετε και συνεχίζετε να κάνετε! Συγχαρητήρια για όλο αυτόν τον κόπο!!

Μου ήρθαν όλες οι μνήμες μπροστά μου και αυτό που έχω να πω είναι οτι αν γυρνούσα το χρόνο πίσω, θα το έκανα ξανά και ξανά!

Α, τις προάλλες μου έστειλε ο Χαμζα μήνυμα και μου έκανε ερωτική εξομολόγηση..μου είπε κιόλας ότι δεν είχε εκφράσει στα μαθήματα σας την αγάπη του για μένα σε περίπτωση που δεν τον αφήνατε άλλο να έρθει στα μαθήματα!

Φιλιά πολλά και πάλι μπράβο σας!
ΑΙ

Advertisements

10 άχρηστα -και ίσως βαρετά να έλεγε κάποιος- Υστερόγραφα

Ενημέρωση φωτογραφίας εξωφύλλου-Ανεβάστε φωτογραφία-SD/MMCopen (λίγα λεπτά για φορτώσει και έτοιμη)

Ωραία, βάλαμε καινούργια photo στο timeline, χάζεψα για λίγο κάτι παλιές και έχω ένα ολόκληρο δίωρο να γράψω κείμενο.

Κείμενο…Τρόπος του λέγειν. Ούτε μ’αρέσουν τον τελευταίο χρόνο τα κείμενα μου, ούτε γράφω κάτι ουσιώδες όπως έγραφα παλιά.

Περιαυτολογώ…και έγινα αδιάφορη+βαρετή.

Βασικά, περνάω μια δημιουργική αδράνεια. Ενώ ο λογισμός μου τρέχει και περνούν από το μυαλό μου 1158 διαφορετικές ιδέες για το τι θα μπορούσα να κάνω, στην πράξη (0x1158)+0=0

Αλλά εντάξει, παράπονο δεν έχω..κυλούν οι μέρες.

υγ1: Πηγαίνω 2 φορές την εβδομάδα στη δουλειά κι άλλες δύο ψάχνω υλικό + προετοιμασία μαθήματος. Ως προς το homeschooling, έχουν πάει τόσο καλά τα πράγματα που ομολογώ ότι δεν το περίμενα όταν πρωτοξεκίνησα. Τρανό παράδειγμα είναι ότι η μητέρα του παιδιού, ενώ γνωρίζει ότι θέλω να ξαναφύγω εξωτερικό (κι αυτή να επιστρέψει στο Liverpool), μου στέλνει κάθε βδομάδα από 2-3 αγγλικά site, με ιδέες που θα μπορούσαν να έρθουν στην Ελλάδα είτε μέσω φρανσαιζινγκ, είτε ελεύθερα μόνη μου, οι οποίες αφορούν την εκπαίδευση των toddlers και των preschoolers. Οι ιδέες είναι  πραγματικά super, αλλά για ένα άτομο που είναι σε φάση «Μένω Ελλάδα, αφιερώνω κάποιο διάστημα να μάθω καλά τον τρόπο εφαρμογής & λειτουργίας της ιδέας, την περνάω όσο πιο σωστά και καθοδηγούμενα γίνεται στον κόσμο, την υλοποιώ και δίνω τον καλύτερο μου εαυτό για να πετύχει». Για κάποιον που κοιμάται και ξυπνάει με την ιδέα του εξωτερικού και του Άλλου (οποιουδήποτε) πολιτισμού, αυτό θα ήταν απλά φυλάκιση, γιατί αν ήταν έτσι, θα σκεφτόμουν πιο σοβαρά και την ιδέα του ζαχαροπλαστείου.  *smile*

 

υγ2: το άλλο το κουφέτο είναι ότι χθες πλήρωσα δεύτερο μήνα γυμναστήριο. Ναι, άσε… παραδέχομαι, εγώ ήμουν αυτή που τα κορόιδευα, εγώ κι αυτή που τα κάνει. Οι απόψεις μου βέβαια εξακολουθούν να είναι ίδιες (όχι που δεν θα είχα απόψεις)!! Πρώτον, κορίτσια, δεν έτυχε να δω ούτε έναν Μα ούτε έναν όμορφο, και το θέμα δεν είναι μόνο αυτό…αν πας (θεωρητικά) και ρωτήσεις έναν έναν από αυτούς που κοιτιούνται στον καθρέφτη για να δουν πόσο καλά φουσκώνει ο μυς κατά την κίνηση, θα σου πουν ότι όλοι Μα όλοι βλέπονται σαν Θεοί! Γι’αυτό κορίτσια, αν είναι να ξεκινήσετε γυμναστήριο γιατί θα έχετε περισσότερες πιθανότητες να βρείτε ένα ενδιαφέρον που θα λέγετε Βαγγέλης, καλύτερος ο Κιάνου Ριβς στις βραδυνές ταινίες του σταρ.

 

υγ3: πάμε στο αξιοπερίεργο τώρα. Φιλοξενώ φίλο από Αθήνα. Τελευταία στιγμή έσκασε τηλεφώνημα στο κινητό ότι ο φίλος μου ήθελε να κάνει έκπληξη στην κοπέλα του που ήρθε στην πόλη μου συγγενείς, είχαμε καιρό να πούμε και τα νέα μας..μια και δυο ήρθε! Και ο λόγος που λέω ότι είναι αξιοπερίεργο, είναι γιατί πραγματικά, έχω πολλούς φίλους και γνωστούς στην Αθήνα, που δεν ξέρω αν έχουν βρεθεί όλοι οι γκάου στο δρόμο μου αλλά seriously τώρα, όταν τους προσκαλείς να έρθουν στην περιοχή σου για να περάσετε έστω ένα απλό σκ,

ωωωσπου να κουνήσουν το εεεενα ποοοδιιι….ώσπου να πατήσει γη, ώσπου να σηκωθεί το άλλο…μπα άστο μωρέ δεν κουνιέται το ξερό μου, να έπαθα μια κράμπα και δεν λυγίζει η γάμπα…ξέρεις…να…είχαμε άδειες, μας τις ανακάλεσαν, είμαστε stand by σε περίπτωση που γίνει κάτι…άσε κιόλας που με πείραξε λίγο το νερό όταν χθες ήμουν ταξίδι στη Βούλα και το κατάλαβα όταν πάρκαρα στην Κηφισίας για να πάρω τσιγάρα απ’ το περίπτερο…

Μα αφού δεν καπνίζεις.. (πιθανόν να απαντήσεις)

Δεεεν καπνίζω εεε….κοιιιτα να δεις που το ξεεεχασα βρε παιδί μουυυ. Πως κυλάει έτσι ο χρόνος..άσε..δεν έχω χρόνο ούτε να καταλάβω ότι δεν καπνίζω. Δίκιο έχεις, δίκιο..μπερδεύτηκα. Έτυχε!

(έλα ρε βλάκα..μη τους κοροϊδεύεις..ντάξει κι αυτοί δουλειές έχουν, ζορίζονται, δεν είναι πολύ χαλαροί.. ακούγεται από το βάθος η αντρική φωνή της λογικής)

 

υγ4: η φάση της αυτολύπησης συνεχίζεται

υγ5: έμαθα να φτιάχνω Μπροκολόσουπα, θα δώσω προσεχώς και τη συνταγή.

υγ6: τον επόμενο μήνα δίνω πτυχίο γερμανικών. Παρόλο που είμαι σχεδόν στον άριστο βαθμό, νιώθω όλο και περισσότερο σαν κοτόπουλο που το πηγαίνουν σ’αλεπούδες. Δεν με χωρούν οι εξετάσεις..

υγ7: υποτονική. Αδιαφορώ για περισσότερα, νευριάζω με λιγότερα.

υγ8: να πάω στους γιατρούς χωρίς σύνορα;

υγ9: θέλω να ξυπνήσω ένα πρωί και να βρω στο πατάκι της εξώπορτας χρήματα λόγω Φτου της Ομορφιάς μου και να πάω για ψώνια   χοχοχο….

υγ10: θέλω επιτέλους να αντικαταστήσω τον σπασμένο μου φακό της μηχανής για να ξεκινήσω πάλι να βγάζω φωτογραφίες.. κοιτούσα πριν λίγο κάποιες παλιές και ένιωσα λίγα φτερουγίσματα, λίγα σκιρτήματα στο αριστερό φυλλοκάρδι.. Και επειδή αυτό που δεν ήθελα με τίποτα είναι να είμαι σπασικλάκι, θα σου δείξω τη φωτογραφία που, πραγματικά, νιώθω ότι αποτύπωσα ότι πιο ωραίο θα μπορούσα να κλικάρω εκείνη τη στιγμή:

 

DSC_0510

 

 

υγ12: να δώσω και λίγες ακόμα;

DSC_0484  DSC_0497  DSC_0504  DSC_0523  DSC_0527  DSC_0533  DSC_0556  DSC_0658

 

 

υγ11: πάρε και την timeline (αυτοί που έχουν φβ, καταλαβαίνουν)

DSC_0015

 

 

Φιλιά, Αντριάνα!

Πίσω απο τις λευκές παράλληλες γραμμές.

Περπάτησα τόσο πολύ σήμερα, που απο ενα σημείο και μετά ένιωθα τους σπονδύλους μου ν´ανοιγουν..
Τέσσερις ώρες μάθημα, λαζανια με συμμαθητές στον Ιταλό, σπίτι για αλλαγή τσάντας και ξανά έξω.
Δρομοι, φώτα, λουκάνικα, πίτσες, Glühwein, Brot, pommes frittes, ψημένα μαρον, αμύγδαλα, καραμελωμένα ποπκόρν, ταξί να τρέχουν πανικοβλητα και μπάτσοι να χτυπούν πόρτες όταν σταματούν στη μέση της διάβασης και κόβουν την κυκλοφορία. Χιλιάδες κόσμος στις ουρές, κι ενώ περπατούσα συνεχόμενα πέντε ώρες κι ήθελα τόσα καινούργια να σου πω, ερχομαι σπίτι, μπαίνω Ίντερνετ και μου δίνει πασα να μιλήσω για τα αλλιώς κι αλλιώτικα που αναβάλλω εδω και μήνες να σου πω.
Πίστευα οτι αν σου μιλούσα για τους ανήλικους φυλακισμένους που εδρεύουν ακριβώς απέναντι απο το πρώτο νεκροταφείο Βόλου, θα τους εκτεθετα..γι αυτό πολλές φορές τα έγραφα, αλλά στο τέλος, δεν τα δημοσίευα ποτε.
Ναι, ναι..αφορμή για σήμερα ο Νίκος Ρωμανός, 21 ετών. Ενήλικος. Άρα δεν τον γνώρισα.
Έχω γράψει για τους Ρωμά, για τους αιτούντες ασύλου, για τα δικαστήρια και τους υπαλλήλους τους, για κτήρια υπό καταληψιν, τις παραστάσεις και τις διεκδικήσεις της καλλιτεχνικής ομάδας μου για μια καλύτερη ζωή των περιθωριακών ανθρώπων. Αυτό όμως για το οποίο δε σου μίλησα ποτε, είναι οτι πήγαμε και χορέψαμε μέσα στις φυλακές ανηλίκων. Ναι..πίσω απο αυτα τα κακοσυντηρημένα κάγκελα. Να το κάνω και λίγο πιο hardcore?
Πήγαμε 15 νέα κορίτσια
Να χορέψουμε μαζι με 20 ανήλικα αγόρια
Και δώσαμε ανοιχτό παραστασιακο δρώμενο
Με θεατές και ενεργό κοινό
Με ορθάνοιχτες τις πόρτες
Που στο τέλος είχαμε live συγκρότημα κρουστών.

Ήταν αρχές που προηγούμενου καλοκαιριού, όταν σκάει μήνυμα στο Mail μου για νέα παράσταση με την πανεπιςτημιακη ομάδα χορού. Είχα ήδη ορκιστεί και φυγει απο την πόλη, έψαχνα νέα ομάδα στο εξωτερικό, όποτε τα λόγια ήταν απλα και λιτά «ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ;»
Φυσικά και πηγα. Μόνο και μόνο η ιδέα της παράστασης στη φυλακή, που εδω και τέσσερα χρόνια έπαιρνε αναβολή, ενεργοποιούσε κάθε κύτταρο του νευρικού μου συστήματος.
Αλλά κι απο την άλλη..δεν ήξερα τι με είχε δελεάσει πιο πολύ..ο χώρος τέλεσης της παράστασης ή οτι εξακολουθουσαν να με χρειάζονται σαν χορεύτρια κι ας είχα αποφοιτήσει;

Θυμάμαι οτι πήρα το αυτοκίνητο για να πάω, είχα αργήσει ήδη μια ώρα και έψαχνα πανικόβλητη να θυμηθώ το σωστό ρημαδοδρομο που δε θα με βγάλει σε λάθος μονόδρομους. Το «πέταξα» όπου βρήκα, το κλείδωσα βιάστηκα και με το που μπαίνω στο προαύλιο, βουτάω μέσα στην προθέρμανση.
Ταυτότητα ουτε λόγος να ρωτήσω αν πρέπει να αφήσω, την τσάντα την παράτησα στις καρέκλες και με το που μου δίνει τον παρτενέρ μου, ήταν η πρώτη φορά που έκανα υπεράνθρωπη προσπάθεια να μη βάλω τα κλάμματα μπροστά σε τόσο κόσμο που είχε αρχίσει να ´ρχεται σε φάση παράστασης.

Δεν ξερω τι με έπιασε. Εξακολουθεί ακόμα και η σκέψη να μου προκαλεί, μηνες μετά, ανατρίχιασμα και μούδιασμα. Ένιωσα μια βαριά ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα του χώρου, να ήρθε και στρογγυλοκαθισε πάνω στο πρόσωπο μου.
Κινούμασταν σε ζευγάρια. Το αγόρι καθοδηγούσε την χορεύτρια, που μεταξύ τους ήταν δεμένοι απο το χέρι με μια κόκκινη λεπτή κλωστή.
Θυμάμαι, παίζαμε ακουμπώντας τις φάλαγγες των δαχτύλων μας, καθόμασταν αντικριστά στο πάτωμα, κοιταζομασταν κατάματα, τον σήκωνα στην πλάτη μου και με αγκάλιαζε σφιχτά.
Πριν απο κάθε παράσταση έχουμε όλοι ρητή εντολή να κάνουμε μπάνιο, όποτε μη με ρωτήσεις για το πως μύριζαν..μοσχοβολουσαν. Όλοι τους.

Τον είχα «υπό την προστασία» μου για σχεδόν 3 ώρες. Στις οποίες ώρες άκουσα της Παναγίας τα αφτια απο ιστορίες. Οτι εχει μεγάλους λογαριασμούς, οτι είναι μίσος Ιταλός μίσος Έλληνας, οτι εχει σπίτι στην πόλη μου και περιμένει να αποφυλακιστεί για να ζήσει εκεί, οτι θέλει να βγούμε στην άδεια του, οτι ξέρει κάποια «καλα» μαγαζάκια που είναι ωραία το βράδυ και τέλος να παντρευτούμε και να κάνουμε παιδιά. Δεν τα λέω καθόλου ειρωνικά..αλήθεια, αυτα άκουσα!
Φυσικά και δεν πίστεψα λέξη, αργότερα έμαθα κι ακριβώς τις παθήσεις του.

Ήταν όμως τόσο νέος, τόσο μικρός, τόσο παιδί..πως είναι δυνατόν να ζήσει απο τα 16 του μέσα σε μια φυλακή;! Ποσά πράγματα είχε να ζήσει και δεν έζησε; Ο έρωτας, τα ξενύχτια, η θάλασσα, το σεξ, οι καφέδες, το τάβλι. Τι μπορεί να κουβαλούσε στο κεφάλι του για να έφτασε εκεί; Ποσό βλάκας Θεέ μου; Με τι αρχές μεγάλωσε; Και γιατί δεν είχε έναν φίλο να τον σταματήσει απο αυτό που έκανε; Να τον προστατεύσει όπως κάνουν οι φίλοι μου εμένα και οι φίλοι σου εσένα!!!
Τη στιγμή της παράστασης ήμουν αποκλειστικά μαζι του και δεν σκεφτόμουν τίποτα. Ουτε ποιος είναι, ουτε τι έκανε, ουτε τι ζητάει. Ενιωθα τοσο έντονα την ενέργεια του εαυτού του κι αυτό μου έφτανε να στηρίξω τον κινητικό αυτοσχεδιασμό μας. Με έπιανε σφιχτά απο το χέρι και ήταν σαν να μου έλεγε όλα αυτα που δεν μπορούσε να πει εκεί μέσα. Μου με μετέδιδε απίστευτη ενέργεια και μας έβαλα να τρέχουμε σαν δαιμονισμένοι πιαςμενοι γύρω-γύρω. Φυσικά και ήταν κολλημένος πάνω μου μέχρι την ώρα που μπήκαν στα δωμάτια τους…

Τι μπορεί αυτό το γαμημενο, σκουριασμένο, κτήριο να τους προσφέρει; Μα ακόμα και η λέξη «σωφρονισμός» μου τη δίνει στα νεύρα! Χρησιμοποιείς πολύ συχνά αυτή τη λέξη στην καθημερινότητα σου; Σκέψου λίγο και δες.. Θα σου άρεσε να μπω σαν νηπιαγωγός μέσα στην τάξη που κάνω μάθημα και να πω σε ενα παιδί που έριξε κάτω τους μαρκαδόρους ή λέρωσε τη ζωγραφιά άλλου παιδιού «σωφρονισου λίγο παιδί μου, θα χτυπήσεις την Ελενίτσα»!! Ακόμα και οι λέξεις έχουν το νόημα τους..για μένα που τις λέω και για το παιδί που τις δέχεται. Δεν έχουμε πατάτες στο σακί, έχουμε ανθρώπους σε δωμάτια. Θα μου πεις..και τι προτείνεις σε Αντριάνα; Να τους αφήσουμε ελεύθερους να γίνουν ακόμα χειρότεροι; Να τα παίρνουν απο εμάς να τα δίνουν σε αυτούς; Να τους μαζεύουμε και να τους ξαναελευθερωνουμε; ΔΕΝ ΞΕΡΩ. ΜΗ ΜΕ ΡΩΤΑΣ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ. εγώ το καθήκον μου σαν πολίτης αυτού του κόσμου το κάνω. Πηγα και χόρεψα στις φυλακές γιατί δεν πιστεύω οτι αυτός είναι ο κατάλληλος χώρος που πρέπει να βρίσκονται νέα μικρά παιδιά. Παλεύω με όποιον τροπο μπορώ, για να βάλω το δικό μου μικρό λιθαράκι σε έναν καλύτερο κόσμο. Θα είναι μεγάλη ήττα για μένα, αν κάποιος απο τους μαθητές μου καταλήξει φυλακή και θα είναι ακόμα μεγαλύτερη ήττα να εξακολουθώ να ζω σε ενα κόσμο που αδιαφορεί για τα προβλήματα του.

Δεν ξερω τωρα αν θα γίνω πιστευτή, αλλά την πρώτη κιόλας βδομάδα που ήρθα Γερμανία με ρώτησαν οι εδω Έλληνες «τι γίνεται κοριτσάκι με τις φυλακές στην Ελλάδα; Βγήκε άρθρο οτι η Ελλάδα είναι η τελευταία χώρα της Ευρώπης οπου ο φυλακισμένος κάνει χρήση των δικαιωμάτων του»..
Και εσυ ρε π@π*** μετανάστη που ήρθες και βολευτηκες με συνθήκες Γερμανίας, τι στο διάολο κανεις για να μη συμβεί αυτό; Αφήνεις άλλους να μάχονται για σένα κι εσυ κλείνεις το εισιτήριο σου μια Χριστούγεννα-μια καλοκαίρι για να φας το καλοψημένο παϊδακι με τη φρέσκια ντοματούλα.

Σε κάποια φάση..αφού χορέψαμε, αφού μας χιλιοχειροκροτησαν, αφου μίλησε το κοινό, αφού ήρθε πια η νύχτα, καθίσαμε λίγο να συζητήσουμε η καθηγήτρια μου, ενας απο τους μεγαλύτερους φυλακισμένους, δυο αστυνομικοί κι εγώ..
Δεν ξερω τι τρέλα μου ήρθε εκείνη την ώρα, δεν ξερω τι στην ευχή σκεφτόμουν, τι υπήρχε στο κεφάλι μου, τι περίμενα να δω και κάτι με τράβηξε να μπω κρυφά μέσα στο κτήριο της φυλακής. Πήρα βαθιά ανάσα και μπήκα. Περπάτησα..Ο αέρας όλο και λιγόστευε..Σαν να λύγιζαν τα γόνατα μου..τα χέρια μου κρεμάστηκαν..άκουσα την κλειδαριά μιας πόρτας να κάνει θόρυβο..ξαφνικά μια ψευδαίσθηση ουρλιαχτου ήχησε στα αφτια μου…φαντάστηκα οτι μπορεί να με κλειδώσουν άθελα τους…να με ξεχάσουν..να ορμήσουν πάνω μου όλοι οι κρατούμενοι…και με τη λίγη δύναμη που μου είχε απομείνει βγήκα διακριτικά στον προαύλιο χώρο..τους είδα..και πηγα να συζητήσω ξανά μαζι τους.

Απο τις πιο ωραίες και αξέχαστες συζητήσεις που έχω κάνει μέχρι στιγμής στη ζωή μου, χωρίς ίχνος υπερβολής. Δεν ξερω αν πέσαμε στην περίπτωση, αλλά καθόμασταν στο σκαλί εγώ και η καθηγήτρια μου και απέναντι μας μάς μιλούσε για πόση ώρα ο αστυνομικός που μόλις είχε τελειώσει η βάρδια του. Ήταν 52 και απο τα 22 του χρόνια είχε αυτήν ακριβώς τη θέση. Δεν ξερω αν πρέπει να το πω αυτό που θα πω (κι αν δεν πρέπει πείτε το μου να το σβήσω) αλλά σε μια απο τις πρόβες που είχαμε, είχαμε κι ενα παρατράγουδο με ενα παιδί, που γι αυτό το παρατράγουδο, ακούγαμε για πόση ώρα σκασίλα οτι δεν θα εχει φαΐ να φάει.
Οτι θα καθόμουν αρχές του Ιουλίου, μετά απο παράσταση στις φυλακές, να ακούω έναν κλασικό παραδοσιακό αστυνομικό, να σκάει και να ξεφυσαει για έναν ανήλικο φυλακισμένο, που δεν θα εχει φάει να φάει, δεν το περίμενα ποτε! Μα ποτε!!
Μας έλεγε για νόμους που γράφτηκαν και ψηφίστηκαν «του ποδαριού». Μας έλεγε οτι απο αυτα τα παιδιά βλέπεις 100 διαφορετικες συμπεριφορές τη μερα. Οτι απο εκεί που σε εκθειάζουν και σου φιλούν τα χέρια, την επόμενη στιγμή παίρνουν την καρέκλα απο μπροστά σου και την σπάνε σε χίλια κομματάκια. Οτι σε μισούν που τους κρατάς μέσα, αλλα ταυτόχρονα σε αγαπούν γιατί τους φροντίζεις. Οτι ΟΛΗ ΜΕΡΑ δεν έχουν να κάνουν τίποτα και τωρα με αυτό που κάναμε εμείς, τους δώσαμε μια πνοή. Και το κορυφαίο..οτι ζήτησαν μια μερα ενα όχημα του δήμου για να πάνε στη θάλασσα, τους το παρείχαν αλλα ήταν το ρεζερβουάρ άδειο. Όποτε φαντάσου τωρα…30 ανήλικα παιδιά, να θέλουν να πάνε μια φορά, μετά απο χρόνια, για μπάνιο στη θάλασσα, να βλέπουν έξω απο τα κάγκελα το λεωφορείο που εχει έρθει να τους πάρει, να εχει έξω 40 βαθμούς, κι αυτό να μην μπορεί να πάρει μπρος γιατί δεν υπάρχουν λεφτά για καύσιμα.
Κι εσυ για όλα αυτα τι κανεις;

IMG_0138.JPG

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Φωτογράφος: Νατασα Καρακατσανη, 2012

Παρδαλη. Κατσίκα.

Αν μου έλεγες ποτε, οτι θα ερχόμουν στου διαόλου το γαμοκερατο και θα εσερνα τον ηπειρωτικό χώρο, θα έβαζα καθε παρδαλη γαλη να κάνει τον ελέφαντα!

Και που να σου πω τα νεα μου, που…
Λοιπόν, ξερεις πως κάνουν οι έλληνες του εξωτερικού όταν βρεθούν όλοι μαζι σε ελληνική ταβέρνα με ζωντανή λαϊκή ελληνική μουσική;
Ωραια, Ουτε κι εγω…μέχρι που το έζησα!!
Και ναι φίλοι μου!!!! Εξακολουθούν να κολλούν τα πεντοχίλιαρα στο κούτελο…να σπάνε ρετάλια πιατα στο τσακίρ το κέφι!!!
Τωρα θελω να μαντέψεις πως ονόμασαν το μαγαζί..ελα σκέψου..εχεις τρεις ευκαιρίες…
….
Σκέψου…
…..
Άντε καλά, το παίρνει το ποτάμι…
….
Η ωραια OLYMPIA

Εδω στην περιοχη του Ντάρμσταντ, στην εντερουπολη οπως μεταφράζεται στα ελληνικά, υπαρχει μια ταβέρνα που μια φορα το χρόνο φέρνει ζωντανή μουσική. Ε, και τι δεν καταλαβαίνεις; Πήγαμε!
Φάγαμε, ηπιαμε, χορέψαμε..
Στα παραδοσιακά έπρεπε να μ´ έβλεπες, θα με καμαρωνες! Κ για την ακρίβεια μονο αυτα χόρεψα.

Τι «βρε μελαχροινακι», τι «μου χεις κάνει τη ζωη μου κόλαση», τι «στις Πράγας το ανήφορο», τι Μαρινελλες, τι βαμβακαριδες, τι τσιτσανιδες ακούσαμε.
Περιττό να πω, οτι στο σπίτι που μένω, οσο μοντέρνη διακόσμηση κι αν εχει, τοσο ο κεμεντσες ξεκινάει απ´ το πρωι.

Εντωμεταξυ, εδω οι Γερμανιδουλες ειναι ψηλές ξανθιές γαλανοματες, και φαίνονται στους γερμανούς οπως σε εναν καρδιτσιωτη, οι κοντες μελαχροινες με ματια κάστανα. **τυχαιο το παράδειγμα του καρδιτσιωτη**. Αν ομως αυτός ο Καρδιτσιωτης δει να περνάει απο μπροστα του ενα άλογο, ψηλό, ξανθό, γαλανοματικο, με κορμί κανόνι, θα φέρει 10 σβουρες το κεφάλι και θα θαυμάζει το hammer μέχρι να χαθεί…
Κάπως ετσι φαίνονται και οι ελληνιδουλες στους γερμανούς!
Φρεςκομυριςτα λουλουδια του αγρου…μικρο ψαρακι του γιαλου..ξερολουκουμο απο τη Σύρο…χαλβάς Φαρσάλων με τραγανιστο το μυγδαλακι..
Κι οταν λοιπόν κυκλοφορω στις μπύραριες του συνοικισμου, με κοιτούν.εμένα.τη.κοντη μελαχροινή. με μαύρα ματια.Μαυρα φρυδια. «bist du Ornella Mutti?»…»oooooh Gott, Ornella Mutti frühe ich mich»
Λαικιστι, με παρομοιάζουν για μοντέλο Ιταλίδα, που πραγματικά τωρα…ειναι να γελάει η καθε παρδαλη κατσίκα με ολο αυτο!! Δεν ξεπερνάω το 1.60, γελά ελεύθερα κι εσυ.

Και τι ελεγα; Άαα..ναι. Σ´ αυτο το μαγαζί που λες, είμασταν ο ελληνισμός της πόλης. Έβλεπες έλληνες μεγαλομενους στη γερμανια, έλληνες που ηρθαν με την κρίση, έλληνες που ουτε κι αυτοί ξερουν γιατι ειναι εδω, έλληνες με γυναίκες Γερμανίδες, με γυναίκες απο Ιαπωνία.. Ειχε πλάκα!!! Έβλεπες τον στα χαρτιά έλληνα, να θελει να δείξει ελληναρας, αλλα να φοράει το φρεσκοπατημενοσιδερωμενο πουκαμισακι (ετσι να δείχνει οτι δουλεύει σε εταιρεία), να τρώει το κοψίδι αλλα με τους καρπούς αυςτηρα ελαφρά ακουμπισμενους στο τραπεζι, να αφήνει το μουσακι του αλλα να το ξυρίζει την τριτη μερα μη μας κοροϊδέψουν και οι αποστηρωμενοι Γερμανοί… Ηταν ενα θολό τοπίο Ελλάδας. Ή μαλλον…ενα θεμα Ελλάδας με πολλες γερμανικές συνήθειες.

Και οοοο ναι φίλη μου….
τα καμακια στήνονται διαφορετικά σε τούτη εδω τη θάλασσα…
ο ψαράς δε φοβάται το κολύμπι…
Αφήνει ωρε τη λεία, για τα μεγάλα κύματα;
μου αρεσες, σου άρεσα, μια ανάσα το φιλι ειναι μακρυά…
τι με νοιαζει αν εχεις γκόμενο στο σπίτι, τωρα εισαι μονη σου εδω….
Τι σημασια εχει αν εχω κόρη στην ηλικία σου, εσυ μ´αρεσεις και σε θελω…που οχι ρε π**** μου, ειπαμε, αλλα δεν θελω να ειμαι και τοσο προχω. Δεν θελω!!

Φιλια, Αντριάνα!

IMG_1199

Against the wind

Θελω να σου μιλησω για ενα σταθμό του ραδιοφώνου. Αναγνωρίζω οτι ολα τα γούστα δεν ειναι ίδια. Οι προτιμήσεις διαφορετικές. Η αισθητική μια.

Μπορει να επιλέγεις τη ρεμπουτσικα, να τραγουδάς τζιμι χεντριξ, ή να φτιάχνεσαι με παολα. Δεκτά. Ολα.
Απλα δώσε μου λιγα λεπτά να σου μιλησω για τον ραδιοφωνικό παραγωγό που θαύμασα και πέρασα απίστευτα βραδια μαζι του. Ίσως, νύχτες καλύτερα..
Τον γνωριζω απο 8 χρονια πριν, όταν για πρώτη φορα τον έβαλε ο αγαπημένος να ακούσω, καθώς στεκόμουν πανω απο ενα ολοφρεσκο πακέτο πίτσα μαργαριτα, μεσα σε μια ζεστή αγκαλιά..
Αυτο ηταν, απο τοτε κόλλησα και καθε, μα καθε, βραδυ 22:00-01:00 είμασταν και οι δυο μας καθισμένοι μπροστα στα ηχεία. Εγω να περναω σε αλλη διάσταση με τις μουσικές επιλογές κι εκείνος να μου κάνει αφιερώσεις στην εκπομπή. Οι αφιερώσεις πολλές. Τόσες πολλές που δεν θα το πιστέψεις, αλλα μια φορα έτυχε να γνωριςω έναν Αθηναίο, που μόλις του ειπα πως με λενε και απο που ειμαι, με ρωτάει κατευθείαν «εισαι η Αντριάνα που τις αφιερώνουν στο loveradio;» Και ναι..ημουν αυτη.
Δεν έχουν σημασια μονο οι αφιερώσεις… Για μενα έχουν κ τα βραδια που περασα μαζι του. Βραδιές δυο χρονων πριν περάσω στο πανεπιστημιο. Βραδιές που δεν φεύγουν απο τα ματια μου κ δεν θελω να φύγουν κιολας. Φάρμακα, ενέσεις, αμπούλες, μηχανήματα, υποβοηθούμενη στήριξη αναπνοής, παρενέργειες ουσιών, μορφινες, lyrica, παυσίπονα, κενά επικοινωνίας, κενά μνήμης, δυσλειτουργία άκρων, περιορισμένη κίνηση σώματος και λογου, ακραιος πυρετός. Κι εσυ απλα να κάθεσαι..να κάθεσαι στην ακρη του κρεβατιου, στην περιστρεφομενη καρέκλα, στο πάτωμα. Να ακούς αυτο το σταθμό και να κάθεσαι να του κανεις παρεα. Τοσο απλα. Τοσο. πολυ. απλα.
Τα έβαζα με το χρόνο κ τη ζωη, όταν όλη η American country music την υμνουσε. Με νευριαζαν οι σκέψεις μου, όταν τα τραγούδια απο πισω ελεγα για την αποδοχή του εαυτού και την ομορφια του έρωτα.
Δεν ειναι οτι πιο υποφερτο να βλέπεις τον σύντροφο σου να υποφέρει. Δεν μπορει να περιγραφει σύνθετα, παρα μονο με τις πιο απλές λεξεις.

Πονάς κατ´ επιλογην μαζι του.

Και ξενυχτας..(χωρίς να του το λες τις περισσότερες φορες).

Εχω συνδέσει αυτο το ραδιοφωνικό παραγωγό με, σχεδόν, όλες τις σημαντικές μου στιγμές. Γι αυτο κιολας πήρα το θάρρος σημερα να τα πω ολα αυτα.. Αυτου ειναι η πρώτη βδομάδα με καινουργια ραδιοφωνική εκπομπή σε ολοδικο του διαδικτυακό σταθμο, κι εμένα η πρώτη φορα που αγόρασα 1,5 ωρα χορου με δικά μου χρήματα.
Και ηταν βραδια που ο παραγωγός μιλούσε για στόχους, διαδρομές και ήλιους, που ανατελουν ξανα και ξανα και ξανα, ανεξάρτητα απο το αν εμεις φτάσαμε στο στόχο μας, ή οχι.

Υ.Γ1:Πολλές φορες εμεις που γράφουμε κείμενα και σχολιάζουμε κατι, χρησιμοποιούμε μεγάλες λεξεις, ομως αυτη τη φορα, δώσε μου την access σου.
χρησιμοποιώ μεγάλες οπως θαυμασμός, δέσιμο, αγαπη…γιατι και οι άνθρωποι που συνδέθηκαν με αυτον, ηταν και ειναι σπουδαία μου κομμάτια. Ο σταθμός αυτός, λοιπόν, ειναι το Garavelas Radio, Νίκος Γκαραβελας.

Υ.Γ2:Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες του σταθμού, γιατι έχουν γραφτεί και θα γραφτούν πολλά ακομα γι αυτον. Εγω απλα εκανα αλλη μια «κατάθεση».

Υ.Γ3: Οσο γι αυτο που αγόρασα σημερα..ειμαι τοσο, μα τοσο, περιφανη, που δεν με ενόχλησε καθόλου το γεγονός που κόλλησα να δωσω αλλα 155€ για να παρακολουθήσω όλες τις ωρες χορου που ηθελα. Μου φάνηκε τοσο μεγάλο βήμα που ηρθα εδω, τοσο υπέροχο που μου έστειλε προσωπικό μήνυμα ενδιαφέροντος ο προηγούμενος πρόεδρος του μεταπτυχιακού που ερωτεύτηκα, τοσο καταπληκτικό που η χορογράφος κ καθηγήτρια μου με στηρίζει ακομα απ´ την Ελλάδα, τοσο μοναδικό που εχω τη φίλη-αδερφή να με ρωτάει καθε μερα πως περναω…που πραγματικά, κι ας μην μου περισσεψουν για μεγάλο χρονικό διάστημα αυτα τα 155€.

Εγω νιωθω πλούσια.

Φιλια, Αντριάνα!

 

 

image

 

 

Υ.Γ4: http://youtu.be/8qdJxpSeNvA

Moksha…

Γι αυτές τις φιλίες που δεν ειδώθηκαν ποτέ.

Ξέρεις πως είναι. Έχεις μπει σ’ ένα φόρουμ, βάζεις nickname, κι από εκεί αρχίζει το παραλήρημα συνομιλίας, που μέσα σ’ αυτά γνωρίζω εκείνον, τον έναν και μοναδικό, που μαζί του ξενύχτησα πάνω στο ρημαδοπληκτρολόγιο και μια απαρχαιωμένη οθόνη όπως κάνει ο κάθε εθισμένος gamer σε μια δυνατή κάρτα γραφικών. Κι αφού από το πρώτο κιόλας βράδυ, φτάσαμε σε σημείο να βριζόμαστε παράτολμα, ήταν η αρχή της μετέπειτα γερής φιλίας μας. Ή έτσι νόμιζα τουλάχιστον…

117093659032693097_Uc3L1HcX_cΔιεθνή καταστατικό με τα στάνταρ των σχέσεων για να ξέρουμε κι εμείς τι μας γίνεται, δεν υπάρχει. Κάθεσαι και στύβεις το κεφάλι σου, μέχρι να φτιάξετε τα δικά σας μέτρα και σταθμά για να ορίσετε τη σχέση σας μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, όπου το δικό μας ήταν να μιλάμε κάθε μέρα, όλη μέρα, από το φαινόμενο του θερμοκηπίου, μέχρι το τι θα φορέσω με το boyfriend για φαγητό. Δεν ξέρω αν αυτή η συχνότητα ήταν καλή, ούτε και κακή. Είχα βρει έναν πραγματικό φίλο, που μπορούσα να του εμπιστεύομαι όλα μου τα προβλήματα, με άκουγε πάντα με προσοχή και η συμβουλές που έπαιρνα ήταν τόσο μεστές και ουσιαστικές που μέσα από τις απείρου ώρες κουβέντες μας, φάνηκε ένα από τα πιο σπουδαία και τίμια άτομα που γνώρισα. Ακόμα τον εκτιμώ, παρά το γεγονός ότι οι δρόμοι μας πλέον αποτελούν αντίθετες κατευθύνσεις με επίσης αντίθετες φορές.

Μέχρι που ένιωσα αρρωστημένη, ηλίθια, που για χρόνια καθόμουν πάνω από ένα κινητό και περίμενα σήματα καπνού για να τον δω από κοντά. Νόμιζα ότι με 586 μηνύματα που ανταλλάζαμε στη μέρα θα καλύπτονταν όλο και περισσότερο το κενό της σωματικής του απουσίας και άφηνα σε κάθε ευκαιρία να με κυριεύει η φαντασία μου, πλάθοντας την εικόνα του ανθρώπου αυτού σύμφωνα με τα δικά μου μέτρα και σταθμά, ακολουθώντας παράλληλα τις «οδηγίες» που εκείνος μου είχε δώσει. 124482377169794257_vLBC4e81_c

Η φαντασία από μόνη της έχει την τάση να μεγεθύνει τα πράγματα και να τα κάνει λίγο πιο κοντά στο δικό μας ιδανικό, γι’ αυτό και τα sequel των ταινιών αφήνουν μια δυσάρεστη αίσθηση όταν τα ‘χεις δει. Από το ιδανικό ξεκολλάς δύσκολα. Είναι σχεδόν ακατόρθωτο να το αφήσεις, να απομακρυνθείς από το φανταστικό αντικείμενο, που λόγω της εικονικής τελειότητας του, έχεις μαγνητιστεί για τα καλά πάνω του. Και πόση μεγάλη ομοιότητα έχει ο άνθρωπος τις φαντασίας σου με αυτόν που υπάρχει στην πραγματικότητα; Με όλα αυτά τα μέσα επικοινωνίας που διαθέτουμε σήμερα, μπορούμε να μιλήσουμε με την άλλη άκρη της γης, σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, αρκεί να έχουν μερικά mb στο smartphone κι ένα email για σύνδεση στο λογαριασμό. Μόνο που από τη δική μου πλευρά, χιλιοπροσπάθησα αυτή την χιλιομετρική απόσταση -έστω και για μια φορά- να την μηδενίσω. Να νιώσω πιο κοντά μου αυτό που αγάπησα, εκτίμησα και προ πάντων δέθηκα συναισθηματικά -ακόμα κι αν αυτό το δέσιμο ξεκίνησε ως εικονικό- γιατί η εικονική ζωή είναι μια αληθινή ζωή. Έκανα συνεχώς βήματα για να φτάσω πιο κοντά του, είχα μάθει πτήσεις, πλοία, τρένα, λεωφορεία αλλά κάθε φορά επέστρεφα στη φωλιά μου όλο και πιο πολύ απογοητευμένη. Μετάνιωνα για τις μέρες πριν, που κανόνιζα όλη μου την διαδρομή μέχρι να φτάσω. Αμφέβαλα για μένα την ίδια, αν άξιζε να γνωρίσω έναν ιντερνετικό φίλο από κοντά και κάθε φορά που τα έβαζα κάτω για να μετρήσω τα υπέρ και τα κατά ένιωθα σαν διαδηλωτής γαλλικής επανάστασης κάτω από το παράθυρο της Μαρίας Αντουανέτα, να ζητάω τα αυτονόητα. Να ζητάω αυτά για τα οποία οι περισσότερες φιλίες θεωρούν δεδομένα. Να τον δω με τα μάτια, τη μυρωδιά, τη χροιά, τον τρόπο ομιλίας, όλα αυτά που ολοκληρώνουν έναν άνθρωπο και δένουν μια φιλία. Αντιθέτως, ως απάντηση έπαιρνα «ας φάνε παντεσπάνι». Ένιωθα μέρα με τη μέρα, όλο και περισσότερο, λειψή. Κατηγορούσα τον εαυτό μου για το γιατί αυτός ο άνθρωπος δεν θέλησε και δεν προσπάθησε/προγραμμάτισε/κανόνισε(δε με νοιάζει πια) να έρθει σε «χειροπιαστή» επαφή μαζί μου, γιατί κρατούσε πάντα αυτή την «απόσταση ασφαλείας». Όμως ακόμα και τώρα που τα γράφω, δεν έχω βρει μια ικανοποιητική απάντηση. Δεν έχω βρει τι τραγικό μπορεί να σου κάνει ένας διαδικτυακός φίλος για να βγάλεις τόσο μεγάλη άρνηση ώστε να τον συναντήσει από κοντά. Και είναι άδικο, πολύ άδικο.

262194009525523804_kF17mcnd_cΧθες το βράδυ συζητούσα με τη γιαγιά μου μπροστά στο τζάκι για διάφορα θέματα και γυρνάει με δύναμη φωνής και μου λέει «η ξενυχτιά κορίτσι μου, είναι πιο βαριά κι από το θάνατο. φρόντισε να το καταλάβεις».

Κι επειδή από την αρχή του 2014 άρπαξα τη σφουγγαρίστρα κι αποφάσισα να σβήσω κάθε νωθρό που με ποδοπατάει ψυχικά, ήρθε η στιγμή να σου εξομολογηθώ ένα από τα μεγαλύτερα «γαμώτο» της μέχρι στιγμής μικρής ζωής μου, γιατί σήμερα είμαι εδώ κι αύριο μπορεί να με βρεις αλλού, σε ξένο τόπο, με παραμάσχαλα την κλασσική, κόκκινη, βαλίτσα μου που θα έχει ανοίξει ξανά.

Μόκσα, όπως λένε και οι Ινδοί..Λύτρωση.

Φιλιά, Αντριάνα!

photos by: tumblr.com

Επιτέλους Ορκίστηκα!

Παρακαλείται κάθε ανθρώπινο είδος που στόχο έχει την προβολή κυνικών απόψεων, είναι κολλητός με το ρεαλισμό και έχει απογοητευτεί πλήρως από τη ζωή & τις επιλογές του, να αποχωρήσει. Αυτό το άρθρο γράφτηκε με υπέρμετρη αισιοδοξία, χαρά και ευτυχία.

Το πήρα το άτιμο! Το πήρα!! Μέσα από μετεγγραφές, μετακομίσεις, παρέες και ξαναπαρέες, φίλες ανεκτίμητες, φίλους αστείους, ταξίδια, συνέδρια, σεμινάρια, ημερίδες και κάψιμο εγκεφάλου σε έρευνες και μεταμεσονύχτια αλκοολούχα ξενύχτια, το πήρα το $^#%&%^*#&%$^$#!

Θα μου πεις «εσύ και άλλα 5.000.000 άτομα» αλλά δεν μ’ ενδιαφέρει! Με ενδιαφέρει εσύ που ήρθες και μοιράστηκες τη χαρά μαζί μου, με ενδιαφέρεις εσύ που χειροκρότησες, που τσίριξες, που έτρεξες και χοροπήδαγες όταν κατέβηκα από το βάθρο, που πάτησες το τσιριχτήρι όταν φώναξαν το όνομά μου, που είδα τη στεναχώρια στο βλέμμα σου όταν τα κομφετί αρνήθηκαν και είπες «έλα ρε γαμώτο…ήθελα να σε λούσω με αυτάααα». Που βγήκαμε 474658 φωτογραφίες πριν ορκιστώ, και μετά, και κατά τη διάρκεια, και η μνήμη γέμισε! Και με το που μπήκα θόλο, κόλλησε μια φωτογράφος σα βδέλλα πάνω μου κι ένιωσα ξανά όλη αυτή την αίγλη των φωτογραφήσεων που ένιωθα όλα αυτά τα χρόνια εκεί και θέλω να σου πω τόσα κι άλλα τόσα που στα λέω μπερδεμένα. Είδα και το βούρκωμα της μαμάς στα μάτια, και της φίλης, και της άλλη φίλης. Και ο ήλιος έλαμπε λιγότερο από μένα, που ήμουν λες και το χαμόγελο το έραψε σα χλαπάτσα πλαστικός χειρουργός στη φάτσα μου. Και ένιωθα μια πριγκίπισσα! Τόσο πολύ την ψώνισα που στο βίντεο κάποιες στιγμές χαιρετούσα αργά και σταθερά σαν την Kate Middleton στο παράθυρο του γάμου της, μόνο που πρίγκιπας δεν υπήρχε να κλέψει μόρια δικής μου δόξας και αυτό με έκανε να την ψωνίσω ακόμα πιο πολύ!

IMG_0103

Και ξέρεις, είναι αλλιώς να ξέρεις ότι έχεις απλά εκπληρώσεις τις υποχρεώσεις σου και περιμένεις μήνες, χρόνια, να πάρεις το πτυχίο σου και αλλιώς να φοράς την τήβεννο και να διαβάζετε τον όρκο σε νεκρική σιγή! Είναι αλλιώς σου λέω, αλήθεια!

IMG_0174

Καπέλο δεν είχαμε όπως στα πανεπιστήμια του εξωτερικού ή άλλες σχολές, αλλά επειδή είπαμε.και.ξεκαθαρίσαμε.εκτωνπροτέρων. πόσο πολύ ψωνίστηκα γι’ αυτή τη μέρα, το έφτιαξα μόνη μου! Πήρα μαύρο χαρτόνι, έφτιαξα τη βάση, κόλλησα το τετράγωνο από πάνω και κρέμασα μια φούντα από τα δεξιά σαν αυτή που φορούν οι πόντιοι. Στον χώρο του πανεπιστημίου ψιλοντράπηκα να το φορέσω, στο τραπέζι όμως δεν τ’ έβγαλα στιγμή. Και δεν το είπα εκείνη τη μέρα, αλλά όποια επόμενη φίλη μου θα ορκιστεί, θα της το χαρίσω..

kommeni

Επίσης, ήθελα να ντυθώ στα μαύρα, αλλά επειδή το χρώμα της τηβέννου ήταν κι αυτό μαύρο, δεν θα ξεχώριζαν πολύ οι φωτογραφίες κι έτσι προτίμησα ένα σκούρο σμαραγδί..

IMG_0104

Τρεις μέρες πριν την ορκωμοσία, έρχεται η γιαγιά μου και γίνεται ο εξής διάλογος:

-πώς θα κάνεις τα μαλλιά σου για αύριο;

-κάτω, ίσια, απλά, λιτά.

-μμμ…έτσι θα τα κάνεις;; Σα τσιγγάνα θα ‘σαι!!

(Μάλιστα..τελικά έκανα μικρό και διακριτικό μάζεμα)

ΥΓ1: Και για το τέλος άφησα το καλύτερο…είχα ΠΑΝΟ φίλη! Είχα πανό!!! Μου κρέμασαν από τον επάνω όροφο του αμφιθεάτρου αυτό ακριβώς που βλέπεις παρακάτω…

ΥΓ2: Οι ευχές όλων των ειδών, ευπρόσδεκτες!!!

Φιλιά, Αντριάνα!