Αλήθεια τώρα;

αν σε κάτι το ‘χω εύκολα είναι να σου μιλώ με νοσταλγία! Είμαι ο άνθρωπος που θα καθίσει δίπλα σου και θα μιλάει ακατάπαυστα για φωτογραφίες, στιγμές, αναμνήσεις. Όσο περνάνε τα χρόνια..αντί να τρώγομαι στην καθημερινότητα και να «ξεχνώ» περσινά ξινά σταφύλια, τα ξαναζυμώνω, ξαναμασώ, και ξαναφτύνω!

Βέβαια, όλο αυτό βρίσκεται στο απόγειό του κάθε χρόνο ίδια στιγμή..λίγο πριν τα γενέθλια μου! Στιγμή που γίνεται ο γερός απολογισμός του έτους, του εαυτού μου και των γύρω μου. Είναι η στιγμή που θέτω καινούργιους στόχους. Να διευκρινίσω κιόλας, ότι τη μισή χρονιά σκέφτομαι πως περασα τα γενέθλια μου..και την άλλη μισή πως ΘΑ τα περάσω.

Άλλη μια χρονιά με τοοοοσο κόσμο στη ζωή μου..τόοση δουλειά..τόσους φίλους..τόοοοση οικογένεια…τόοοσους μαθητές…τόσα πλούσια πράγματα να την γεμίζουν! Με θεωρώ τυχερή, αλήθεια! Μου λείπουν παρά ελάχιστα, τα οποία, ενδόμυχα, πιστεύω οτι θα τα βρω σύντομα.

Φέτος θα φύγω… – παρακαλώ σε κάθε επόμενο κόμμα βαθιά ανάσα- θα βγάλω την ποδιά της πρωινής δουλειάς, θα δώσω από ένα γερό φιλί στους μαθητές μου, θα κάνουμε μια καλή επανάληψη τα αγγλικά με τ’ αδέρφια μου, θα διπλώσω την στολή του ερυθρού σταυρού, θα κλείσω τα δεδομένα του κινητού και θα φύγω.

Έτσι απλά..φεύγω γι’ αυτό που λέμε «διακοπές για μια βδομάδα». Το οποίο, για μισό λεπτό, μιας που κάνω και την «απογραφή» μου, δεν έχω ιδέα πώς στην ευχή γίνεται τούτο! Φεύγεις έτσι; Χωρίς φωνές; Γκρίνια; Ωχαδερφισμός; Μιζέρια;     Δηλαδή τι; Εσύ η βαλίτσα & και η ταυτότητα;

OMG!

Φιλιά, Αντριάνα!

0d018c355b703a1c6cb04d5d78bc8301

 

Advertisements

Χώρος περιορισμένος

Κοίτα..στο τραπέζι κάθισα, υποτίθεται, για να διαβάσω. Έχω, βλέπεις, μια ύλη να τελειώσω..κάτι εξετάσεις να δώσω..λίγα πλάνα μαθήματος να φτιάξω..856759 γονείς να μιλήσω εξηγώντας κολυμβητικά προγράμματα..κι έναν σκύλο ν’ απαιτεί βόλτες!

Δεν ξέρω πως βρέθηκα να γράφω εδώ..ούτε το γιατί.. και σαφώς γι’ άλλη μια φορά θα μου είναι αδύνατο να διαβάσω -έστω για επαλήθευση- τούτο ‘δώ το κείμενο.

Είμαι σε μια τρελή έξαρση προγράμματος όπως κάθε πλέον Σεπτέμβρη. Προσπαθώ να βάλω τις ώρες σε πλήρη στοίχιση μεταξύ τους, αλλά αυτές ξεγελούν το χρόνο και τον κάνουν ότι θέλουν σαν ένα κακομαθημένο κορίτσι στην εφηβεία που αρνείται να μπει σε αυστηρά προγράμματα.

Από τη μία η πρωινή σταθερή δουλειά, από την άλλη το τμήμα χορού, από απέναντι το κολυμβητήριο, και στη γωνία ένα μικρό τρίχρονο κορίτσι με μόνιμο ερώτημα «Αντριάνα πότε θα έρθεις πίτι μου να παίξουμε παρέα;»…

Και μέσα σε όλα αυτά..εγώ να μετρώ τις μέρες. Να φτιάξω τη μικρή χειραποσκευή, φορέσω τα ροζ σταράκια, μπω στο αεροπλάνο..και ν’ απογειωθώ!

Μα να, γι’ αυτό επέστρεψα ξανά σε σένα…γιατί ο τόπος γύρω μου αρχίζει να μη με χωράει ξανά.

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Jogging & high heels 

Καλο μήνα να πω; Καλο καλοκαίρι; Καλη σχολική ξελευτερια; Καλές διακοπές; Δεν ξερω… Έλειψα πάλι, το ξερω. 
Οχι οτι κανω κάτι το ιδιαίτερο, αλλα θελεις τα ζώδια; Θελεις ο καιρός; Τα δίδυμα φεγγάρια; Δεν ξερω.. 

Η μάλλον, ξερω. 

Η αληθεια ειναι οτι δεν περνάω πολυ καλα το τελευταίο διάστημα. Στη Γερμανια όσο ζούσα, μιλούσαμε συχνότερα κι ας ήμουν πιο αγχωμένη, κι ας ήμουν πιο στρεσαρισμενη, κι ας ειχα τα γερά τα σοκ μου. 

Εχω πέσει σε κατάσταση Ταβανοθεραπειας (ξανα). Στην κυριολεξία όμως και ειναι η πρώτη φορά που το γράφω τόσο ανοιχτά. Δεν κανω τιποτα. Πηγαίνω για κανένα μπάνιο άμα τύχει (μιας και την έχω δυο βήματα) και μετα γυρνάω σπίτι. 

Για του λόγου το αληθές, αυτη τη στιγμη αραδιαστηκα στον καναπέ και βλέπω ενα κανάλι ξεχασμένο απ´το θεό με το όνομα «pella». Μη με ρωτάς που το βρήκα, ιδέα δεν εχω. Βλέπω ενα ντοκιμαντέρ για τη μαριχουάνα των χωριών της Αφρικής. Κλείνει η παρένθεση. 

Κατα τις 21:00 παω το σκύλο στο πάρκο κι απο εκει που αφιέρωνα μια ωρα, πλέον το περιορίζω στο μισο. Κουράζομαι και γυρνάω σπίτι. Βλέπω τον καιρό της Ευρώπης στα ξένα κανάλια και η τηλεόραση κλείνει. 
Μου χτύπησαν ξανα την πόρτα τα υπαρξιακά μου και φοβάμαι μη μου βγει η λάθος συμπεριφορά στα λάθος άτομα. Δεν ειναι καλο να έχεις ελεύθερο χρόνο, εκει καταλήγω. Σκέφτεσαι και οι σκέψεις σου μπορει να πάρουν ηλίθια τροπή. 
Χμ….αν έκλεινα τωρα τα μάτια, θα ηθελα να ημουν σε ενα αλλο μέρος. Κάπου παραθαλάσσια με πολλούς, πολλούς, φοίνικες. Με καταγάλανα νερά, φωσφοριζέ κοχύλια στο γιαλό, χωρις άσφαλτο και χλιδάτα αυτοκίνητα. Κάπου εξωτικά. 
Αλλα φέτος θα περιοριστώ στο Ρίβερ πάρτυ του Νεστορίου, γιατι κ να θελω, ξερω, οτι δεν θα μου βγουν παλι νησιωτικές διακοπές (που παιζει να εχω να παω καμια 7ετια απο τις δεύτερες και μοναδικές)..ούτε κάτι αλλο ενδιαφέρον. Οποτε καλο το Νεστόριο, καλές και οι σκηνές. 
Επίσης, διαβάζω κι ενα βιβλίο αυτές τις μέρες, το τρίτο του Tom Robbins, ο χώρος των εφτά πεπλων. Που παρακάτω ειναι κάποια αποσπάσματα που μου άρεσαν.
Επιπλέον, ομόρφυνα. Κάθε φορά που εχω τις μαύρες μου και κλείνομαι, δεν ειναι να κυκλοφορήσω έξω…σαν τις βδέλλες με κοιτάνε και μου μιλάνε. Έχασα κι αλλα κιλα απο όσα ειχα χάσει στη γερμανια και το γυμναστηριο κανει τη δουλεια του. 
Α, ναι. Παω και γυμναστηριο. Ξέχασα να σου πω οτι εκει ξεδιπλώθηκε ένας έρωτας μεγάλος. Ερωτεύτηκα τον smith. Όμορφος. Ψηλός. Λυγερος. Λίγο δύσκολος στην αρχή αλλα εύχομαι να τα βρούμε στην πορεία για να μην πονάνε τα γόνατα κατα τις ασκήσεις. 
Επιπλέον, στη φάτσα μου, ταιριάζει η μελαγχολία μου. 
Αυτα ειχα να πω. Σήμερα έγραψα λίγο πιο ελεύθερα γιατι τελευταια με διαβάζετε λίγο λιγότεροι. 

Καλη σας νύχτα. 
 
  
   

Σε 5 μέρες ξημερώνει Σάββατο.

Σε 5 μέρες και σχεδόν 120 ώρες τις πύλες θα διαβώ. Θα ξυπνήσω από το χάραμα και με το νεκρόχαρτο στο χέρι θα φτάσω στη γερμανική σχολή Θεσσαλονίκης. Δεν έχω καμία διάθεση, δεν έχω καμία χαρά, δεν βλέπω τίποτα το θετικό, νιώθω σαν αρνί που το πάνε στη σφαγή, δεν μιλιέμαι και έχω βλέμμα αγελάδας που έχει άντρα βόδι.   Κάθε φορά που φτάνω στο σημείο των εξετάσεων μιας ξένης γλώσσας έτσι νιώθω και λέω ότι δεν θα ξαναμπλέξω ποτέ με δαυτα, μα ποτέ, και όλο μπλέκω. Και μη μου πεις οτι ο κόσμος αρρωσταίνει ή υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν να φάνε ή γίνονται πολέμοι κι εσύ κάθεσαι και σκας για μια παλιοεξέταση, γιατί ειλικρινά δεν πιάνει. Δεν το σηκώνει ο οργανισμός μου τη φάση της εξέτασης, δεν μπορώ να το χειριστώ. Δεν είμαι άνθρωπος που έχει έφεση στις γλώσσες και μου βγαίνουν με δυσκολία. Έχω πολλά τραύματα, ειδικά με τα αγγλικά. Ξεκίνησα με τα γερμανικά τον Σεπτέμβρη του 2013, τα έπιασα τελείως από την αρχή γιατί δεν θυμόμουν τίποτα κι ας είχα ήδη μια πιστοποιήση, έφυγα γερμανία που έκανα πάλι τη γλώσσα εκει σε ακόμα πιο υψηλό επίπεδο και τώρα που γύρισα ελλάδα θα δώσω το μεσαίο επίπεδο. Το Β2. Στη γερμανία διδάχτηκα το Γ1 κι αυτό που ήδη είχα από την εποχή του Νώε (ακα σχολείο) ήταν το Β1.   Πάντως το έχω φιλοσοφήσει κι άλλιως.. Δεν αξίζει που κάνουμε τις γλώσσες και το λέω με πλήρη συνείδηση αυτό. Ας μας πει κάποιος που διδάχτηκε μια (και δυο και τρεις, -υπάρχουμε πολλά χαιβάνια-) ξένη γλώσσα στο φροντιστήριο στην εποχή του σχολείου, αν θυμάται τίποτα μετά από χρόνια;

  • Πρώτον: δίνεις ένα λόουερ κοντά στα 14-15 χρονών και όταν φτάνεις κοντά στα 20-22 χρονών αν δεν τα έχεις δουλέψει συνειδητά -κι όχι απλά βάζω μια ταινία με ελληνικούς όμως υπότιτλους ή διαβάζω κανένα φιλοσοφιμένο αγγλικό κουότ στο φβ- ΤΑ ΞΕΧΝΑΣ. Ακόμα κι αν έχεις πάρει την πιστοποιήση με Χαι Πας.
  • Δευτερόν: ενδιαφέρεσαι να απλώσεις τα φτερά σου και κοιτάς πανεπιστήμια του εξωτερικού. Ποια είσαι μαντάμ που νομίζεις ότι με ένα λόουερ ή προφίσενσι στο πρώτο έτος πανεπιστημίου, θα γίνεις δεκτή στην κλίκα μας;;;;; Θα πας να δώσεις το Τάδε πτύχιο του κύριου Μπαρμπαγιανακόπουλου, με το συγκεκριμένο χάι σκορ και τότε ίσως συζητήσουμε την πιθανότητα να μπεις.

Οπότε..ο προ ετών κόπος σου, που τον πλήρωνε η μανούλα αδρά για ένα καλύτερο (δημόσιο πιθανότατα) μέλλον, πήγε στράφη γιατί είχε ημερομηνία λήξης. Το πτυχίο πάνω του σαφώς και δεν έγραφε «κατανάλωση μέχρι: βλέπε στο κάτω μέρος της συσκευασίας» αλλά όταν πας να το δείξεις στον μέλλοντα εργοδότη ή καθηγητή σου, θα σου δείξει απλώς το μπόρντερ λάιν. Τζάμπα τα λεφτά της μανούλας, τζάμπα και ο κόπος. Ευτυχώς υπάρχουν και καλές, καλόγουστες, κορνίζες.

  •  Τρίτον: είσαι σε φάση που ενδιαφέρεσαι να (ξανα)απλώσεις τα φτέρα σου και να εργαστείς στο εξωτερικό. Που ας μου επιτραπούν τα λόγια, οι συνθήκες του εξωτερικού απέχουν μακρά από τις ελληνικούλες. Ακόμα και προχώ να το παίξουμε, όταν έρχεται η ώρα να γίνουμε διευθυντές/ιδιοκτήτες/προιστάμενοι ή να απασχολήσουμε κάποιο προσωπικό για χάρη μας, μια χαρά μας βγαίνει το παραδοσιακό ελληνικό στοιχείο που θέλει ανέκαθεν τον υπάλληλο υπό και απενοχοποιεί πλήρως το δικαίωμα της ελευθερίας για παρατήρηση και παρεμβολή στο εργασιακό αντικείμενο του υπαλλήλου. Εκει λοιπόν, πηγαίνεις στη φάση της συνέντευξης, που προαπαιτεί την έγκριση του βιογραφικού και όταν φτάνουν στο σημείο των ξένων γλωσσών, σταμάτανε. Συνήθως, εμείς τα ’90άρια έχουμε δυο ξένες γλώσσες στο ιστορικό μας, ήταν μόδα στα σχολικά μας χρόνια (ειδικά όσοι καταγόμαστε από το βορρά που σύμφωνα με τις στατιστικές έχουμε πιο υψηλό μορφωτικό και εκπαιδευτικό επίπεδο(δε το λέω εγώ, οι έρευνες, μη κράζετε μόνο έμενα), μας ρωτάνε πως τα πάμε και με την δεύτερη γλώσσα. Εκεί χαίρονται που μιλάς δύο γλώσσες γιατί θα τους βγάλει ένα άτομο δυο δουλειές -αν τυχόν χρειαστεί η δεύτερη γλώσσα. ΟΜΩΣ..εδώ υπάρχει ένα μεγάλο ΟΜΩΣ που χτυπάει στο δόξα πατρί. Δεν αρκεί meine Liebe, η πιστοποιήση ξένης γλώσσας που έχεις για τον εργοδότη σου. Θα σε βάλει να δώσεις πάντα κάτι παραπάνω από αυτό που έχεις και πλέον σου ζητάνε το ειδικό πτυχίο που αναφέρεται στον εργασιακό τομέα. Αυτά τα πτυχία, συνηθώς έχουν πολύ προφορικό και κάποια κείμενα κατανόησης, όχι έκθεση..όχι ακουστικό.

Και πες μου εσύ τώρα..γιατί να δίνουμε τις Β1..τις Β2..τις Γ1 πιστοποιήσεις από σχολική ηλικία και να βασανιζόμαστε τόσο;! Παλιότερα, υπήρχε και το θέμα του δημοσίου που αν έδινες ασεπ, ήταν απαραίτητα τα αγγλικά..τώρα, σοβαρά, υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι θα γίνει ασεπ ειδικά για εκπαιδευτικούς;   Αλλά από την άλλη..δεν θα ήθελα να γίνω με τίποτα σαν κάποια επαγγέλματα που λόγω φύσης εργασίας οι εργαζόμενοι γνωρίζουν μόνο ένα good morning & good bye. Ή σαν μερικούς επιχειρηματίες (οποιασδήποτε επιχείρησης) που νιώθουν ότι έχουν πιάσεις τον πάπα από τα απόκρυφα, μου κρατούν τη τζούσι και δεν κάνουν καμια προσπάθεια να βελτιώσουν έστω το συντακτικό τους!   Αλλά τι σκάω; Θα περιμένουν από μας που προσπαθούμε πάντα για το κάτι παραπάνω, το κάτι παραπάνω.. πότε δεν θα είμαστε αρκετοί, θα δίνουμε όλα τα λεφτά μας για επιπλέον εκπαίδευση και επιμόρφωση και θα βλέπουμε τον αρχοντόβλαχο με την μεγτσέντες (που θα υποστηρίζει κιόλας ότι την παίρνει για να τρέχει ενώ το ίδιο το αμάξωμα φωνάζει «οικογενειακόο! περνάει από τη γειτονιά σας το οικογενειακό! Σιδερά-λαμαρίνες-καμένοι θερμοσίφωνες-αΛΟμίνια…παλιατζής!) να κάνει μόστρα!   Σ’αφήνω τώρα να πλύνω κανα πιάτο.   Η γνωστή. 

Πολύ κακό για το τίποτα. Και το τίποτα που κρύβει μέσα του Τα Πάντα.

Δεν συνηθίζω να γράφω για παιδιά. Γιατί οι απόψεις μου είναι έντονες, δυνατές, συνήθως αμετάκλητες και ενδεχομένως κάποιοι να τις χαρακτηρίζουν αυστηρές. Ξέρεις πόσες απόψεις έχω; Πολλές! όπως και όλοι όσοι μπήκατε στον κόπο να με διαβάσετε και άλλοι πόσοι σαν κι εμένα που με κάθε κλικ που πατούν πάνω στη λέξη Δημοσίευση, νομίζουν ότι κάτι σπουδαίο κάνουν. Ίσως, όμως, και να κάνουν. 

Το σημερινό απόγευμα πέρασε με τεστ γερμανικών και το κείμενο κατανόησης είχε ως θέμα Μητρότητα και Καριέρα. Έκανε εισαγωγή με μια έρευνα που έλεγε οτι σχεδόν το 40% των γυναικών που έχει αφιερωθεί(;) στην καριέρα τους είναι άτεκνοι. Συνέχιζε με την αίσθηση της ελευθερίας και παράθετε απόψεις ζευγαριών και μη, γονέων και μη, που έλεγαν οτι τα παιδιά είναι μια δέσμευση ελευθερίας και οτι αισθάνται δύσκολα με αυτήν την έλειψη, αντίστοιχα. Επιπλέον, αφορμή της αρθρογράφου για το κείμενο ήταν ένα βιβλίο με θέμα βιβλίου, το καταπόσο ένας άνθρωπος είναι έτοιμος να κάνει παιδί ή όχι. Στο τέλος κάθε κεφαλαίου του βιβλίου υπήρχαν ερωτήσεις για να απαντήσει ένας υποψήφιος γονιός που αμφιταλαντεύεται επι του θέματος. Η συγγραφέας ήταν απλά ένας κριτής του βίβλιου και της κατάστασης που μπαίνουν αυτοβούλως οι γονείς «να κάνω παιδιά ή να μην κάνω» κάτι που μου θυμίζει την ατάκα του Σαίξπηρ «να είναι κανείς ή να μην είναι». Παρέα με τον Σαίξπηρ και τις απόψεις μου λοιπόν, παραθέτω από κάτω το ποστ που έγραψα στη σελίδα του μπλογκ στο φβ, περί των προαναφερθέντων. Μελετάω κείμενο στα γερμανικά με θεμα, μητρότητα και καριέρα, και ειλικρινά θελω να βγω με τη ντουντούκα κι ενα ντάτσουν για να φυτέψω στα αυτιά ολων ολα αυτα που θελω.  Ας σταματήσουμε αυτόν τον ανόητο διαχωρισμό παιδια-καριέρα κι ας καταλάβουμε επιτέλους οτι το ενα απέχει πολυ απο το αλλο.  Ούτε εσυ που επικεντρωνεσαι αποκλειστικά στην εργασία σου έχεις το δικαίωμα να απενοχοποιεις τη φάση «παιδί» βάζοντας μπροστά τη φιλοδοξία σου..αλλα κι εσυ που έχεις παιδί να τα ακυρώνεις ολα στο όνομα ενός παιδιού. 

Ας ανοίξουμε τους ορίζοντες και ας αναγνωρίσουμε πλέον οτι το: ακολουθώ καριέρα και απαπα μακρυά τα παιδια απο εμένα, ειναι το λιγότερο πασέ.  Κι ας καταλάβουμε πλέον οτι το να έχεις ενα παιδί δε σημαίνει αυτόματα οτι σε απαλλάσσει απο αλλα καθήκοντα. Και τι σημαίνει καθήκοντα; Αυτο ειναι στην κρίση του καθενα, αλλα σίγουρα η απάντηση δεν ειναι μονόπλευρη. Υγ: και γαμωτο, υπάρχουν πόσες γυναίκες που κάνουν καριέρα έχοντας πραγματικά δίπλα τους τα παιδια τους και πόσες μητέρες νοικοκυρές που ειναι απλά αχαρακτήριστες!! και συνέχισα με σχόλιο Και φυσικά, ειναι αλλο να ισχυρίζεται καποιος οτι δεν θελει να κανει παιδια, κάτι που κατα τη γνώμη μου θα πρέπει να ειναι σεβαστό, και αλλο να ισχυρίζεται οτι δεν θελει για να αφοσιωθεί στην καριέρα του… Κάποια πράγματα ενώ φαινομενικά ειναι ίδια, στην ουσία απέχουν πολυ!!

Όπως είπα και στην αρχή, θέλεις το νεαρό της ηλικίας μου, θέλει τα πτυχία μου, θέλεις οι εμπειρίες μου, θέλεις το στραβό μου το κεφάλι, κάποιες απόψεις μου είναι αυστηρές και απόλυτες. Και θα με το δίκιο σου θα αναρωτηθείς ότι αφού είσαι απόλυτη και δεν αφήνεις περιθώριο για να αναπροσαρμοστούν, τότε γιατί μπαίνεις στη διαδικασία να γράψεις κείμενο και να το δημοσιεύσεις σε κοινό. Ίσως γιατί θέλω να ξυπνήσω μια μέρα και τα παιδιά να μην αποτελούν πλέον βάσανο, δέσμευση, ταλαιπωρία και έναν όγκο πλούσιο αρνητικών συναισθημάτων και σκέψεων. για κανέναν. Ουτοποιία; Ίσως και να είναι.   Δεν μπορώ να καταλάβω ακόμα πώς είναι δυνατόν να φτάσαμε στο 2015, να υπάρχει τόσο μεγάλη πληροφόρηση γύρω μας, να απενοχοποιούμε -έστω αργά και σταδιακά- τα ταμπού μας, να θεωρούμε όλο και λιγότερα πράγματα της ντροπής λόγω ηθικής(;) αλλά να εξακολουθούμε να βάζουμε μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην εργασία και την τεκνοποιήση. Πείτε μου, γιατί να τα συγκρίνουμε; Γιατί να μπαίνει το ένα στα χωράφια του άλλου και γιατί το ένα να εξαρτάται από τη στάση του άλλου.   Δε θα πάψω να ισχυρίζομαι ποτέ, ότι οι γυναίκες οφείλουν να έχουν το δικό τους πορτοφόλι και οτι ο άνθρωπος που θα επιλέξουν να περνάνε τη ζωή τους μαζί του, αυτό θα το σέβεται και θα το εκτιμά. Είτε είναι σερβιτόρα σε καφενείο, είτε καθηγήτρια πανεπιστημίου, είτε αεροσυνοδός, είτε συγγραφέας, θα πρέπει να είναι εξίσου σεβαστό και αποδεκτό. Ο εργασιακός χώρος εξελίσσεται, διαρκώς και ακατάπαυστα, και θεωρώ τουλάχιστον «πασέ» μια γυναίκα -ειδικά νεαρή- να θέλει να αφιερωθεί στην καριέρα της και ένα παιδί θα ήταν γι’αυτήν εμπόδιο. Για να γίνω ακόμα πιο ωμή, μόλις το ακούω, ακόμα και την πιο καλλονή να έχω μπροστά μου τη βλέπω σαν τέρας, με στραβά δόντια, μια μεγάλη μαύρη κρεατοελιά στη μύτη και κομπλεξική, που δε βρέθηκε ακόμα κάποιο απαλό χέρι να της μάθει τον έρωτα και την αγάπη. Ανταυτού, αφιερώνεται στα προσόντα και την εκπαίδευση της, κάτι που σίγουρα μέσα της τα θεωρεί το σίγουρο κλειδί για την επιτυχία. Κατά βάθος, ίσως να φοβάται την πιθανή αποτυχία της δημιουργίας ενός παιδιού. Κατά πολύ βάθος, ίσως να αγνωρίζει το γεγονός ότι δεν βρίσκει έναν άνθρωπο να του πάρει το σπέρμα. Ξέρω, γίνομαι σκληρή αλλά υπάρχουν πολλές μητέρες εκεί έξω που τα έχουν καταφέρει περίφημα με δουλειά πάνω από 8ωρο και ανύπαρκτο πατέρα. Ανυπάρκτος ο τελευταίος είτε από επιλογή, είτε λόγω απρόσμενου θανάτου, είτε γιατί ήταν απλά μαλάκας και εξαφανίστηκε. Γιατί ένα παιδί να σε κόβει από τη δουλειά; Είχαμε μια έπαρση τα τελευταία χρόνια και φτάσαμε στο σημείο να κρίνουμε μια μητέρα που έφερε στον κόσμο το παιδί της κάτω των 35 χρονών ως «μικρή». Άκουγες από γνωστούς και φίλους, ότι η Τάδε έμεινε έγκυος από τον Δείνα, έφερνες με τη μία στο μυαλό σου το γεγονός ότι η Τάδε είναι -30 και αυθόρμητα μας έβγαινε συναίσθημα συμπόνιας για τη δευσμευτική κατάσταση που έβαλε τον εαυτό της. Και δεν παραβλέπω, ότι μπορεί και η ίδια να ένιωθε αυτή τη δέσμευση που επικρατεί με την παρουσία ενός μωρού. Μπορεί και η ίδια να μπαίνει στο τριπάκι της κατάργησης της ελευθερίας της γιατί έτσι άκουγε όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί έτσι να της έμαθαν.   Ποιός είναι αυτός που μας έπεισε ότι με ένα παιδί σταματάει να υπάρχει το «εγώ» και ισχύει μόνο το «αυτό»; Ποιός είναι αυτός που μας έπεισε ότι τα παιδιά των πολλών ωρών εργαζόμενων γονιών, δεν ζουν ευτυχισμένα; Μάλλον οι προσωπικές μας εμπειρίες…   Δεν ξέρω αν ζω σε μια σφαίρα δικής μου πραγματικότητας, ξέρω όμως ότι δεν χρειάζεται αποκλειστικά να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί για να έχεις το δικαίωμα να μιλάς για σχετικά θέματα. Ας σταματήσει επιτέλους η δεύτερη κουταμάρα «δεν έκανες παιδί για να καταλάβεις». Όπως εσύ μιλάς για μένα που δεν έχω κάνει παιδί ακόμα, έτσι έχω κι εγώ το περιθώριο να μιλάω για σένα. Αλλά να, ακόμα κι αυτό που μόλις τώρα έγραψα, μας διαχώρισε και μας τοποθέτησε απέναντι, γιατί το σύστημα είναι τόσο ισχυρό που ένα άτομο δεν μπορεί να το καταρρίψει, όμως ένα άτομο, είναι τόσο δυνατό για να σε βάλει σε διαδικασία να σκεφτείς αλλιώς, που ποιό είναι το αλλιώς; αυτό μόνο εσύ το ξέρεις…   Φιλικά και φιλιά, Αντριάνα!   Πάρε κι ένα λινκ..έτσι λίγο να χαζέψεις..λίγο να ζηλέψεις: http://www.eimaimama.gr/2015/04/uperoxoi-goneis-kalummenoi-me-tatouaz.html

10 άχρηστα -και ίσως βαρετά να έλεγε κάποιος- Υστερόγραφα

Ενημέρωση φωτογραφίας εξωφύλλου-Ανεβάστε φωτογραφία-SD/MMCopen (λίγα λεπτά για φορτώσει και έτοιμη)

Ωραία, βάλαμε καινούργια photo στο timeline, χάζεψα για λίγο κάτι παλιές και έχω ένα ολόκληρο δίωρο να γράψω κείμενο.

Κείμενο…Τρόπος του λέγειν. Ούτε μ’αρέσουν τον τελευταίο χρόνο τα κείμενα μου, ούτε γράφω κάτι ουσιώδες όπως έγραφα παλιά.

Περιαυτολογώ…και έγινα αδιάφορη+βαρετή.

Βασικά, περνάω μια δημιουργική αδράνεια. Ενώ ο λογισμός μου τρέχει και περνούν από το μυαλό μου 1158 διαφορετικές ιδέες για το τι θα μπορούσα να κάνω, στην πράξη (0x1158)+0=0

Αλλά εντάξει, παράπονο δεν έχω..κυλούν οι μέρες.

υγ1: Πηγαίνω 2 φορές την εβδομάδα στη δουλειά κι άλλες δύο ψάχνω υλικό + προετοιμασία μαθήματος. Ως προς το homeschooling, έχουν πάει τόσο καλά τα πράγματα που ομολογώ ότι δεν το περίμενα όταν πρωτοξεκίνησα. Τρανό παράδειγμα είναι ότι η μητέρα του παιδιού, ενώ γνωρίζει ότι θέλω να ξαναφύγω εξωτερικό (κι αυτή να επιστρέψει στο Liverpool), μου στέλνει κάθε βδομάδα από 2-3 αγγλικά site, με ιδέες που θα μπορούσαν να έρθουν στην Ελλάδα είτε μέσω φρανσαιζινγκ, είτε ελεύθερα μόνη μου, οι οποίες αφορούν την εκπαίδευση των toddlers και των preschoolers. Οι ιδέες είναι  πραγματικά super, αλλά για ένα άτομο που είναι σε φάση «Μένω Ελλάδα, αφιερώνω κάποιο διάστημα να μάθω καλά τον τρόπο εφαρμογής & λειτουργίας της ιδέας, την περνάω όσο πιο σωστά και καθοδηγούμενα γίνεται στον κόσμο, την υλοποιώ και δίνω τον καλύτερο μου εαυτό για να πετύχει». Για κάποιον που κοιμάται και ξυπνάει με την ιδέα του εξωτερικού και του Άλλου (οποιουδήποτε) πολιτισμού, αυτό θα ήταν απλά φυλάκιση, γιατί αν ήταν έτσι, θα σκεφτόμουν πιο σοβαρά και την ιδέα του ζαχαροπλαστείου.  *smile*

 

υγ2: το άλλο το κουφέτο είναι ότι χθες πλήρωσα δεύτερο μήνα γυμναστήριο. Ναι, άσε… παραδέχομαι, εγώ ήμουν αυτή που τα κορόιδευα, εγώ κι αυτή που τα κάνει. Οι απόψεις μου βέβαια εξακολουθούν να είναι ίδιες (όχι που δεν θα είχα απόψεις)!! Πρώτον, κορίτσια, δεν έτυχε να δω ούτε έναν Μα ούτε έναν όμορφο, και το θέμα δεν είναι μόνο αυτό…αν πας (θεωρητικά) και ρωτήσεις έναν έναν από αυτούς που κοιτιούνται στον καθρέφτη για να δουν πόσο καλά φουσκώνει ο μυς κατά την κίνηση, θα σου πουν ότι όλοι Μα όλοι βλέπονται σαν Θεοί! Γι’αυτό κορίτσια, αν είναι να ξεκινήσετε γυμναστήριο γιατί θα έχετε περισσότερες πιθανότητες να βρείτε ένα ενδιαφέρον που θα λέγετε Βαγγέλης, καλύτερος ο Κιάνου Ριβς στις βραδυνές ταινίες του σταρ.

 

υγ3: πάμε στο αξιοπερίεργο τώρα. Φιλοξενώ φίλο από Αθήνα. Τελευταία στιγμή έσκασε τηλεφώνημα στο κινητό ότι ο φίλος μου ήθελε να κάνει έκπληξη στην κοπέλα του που ήρθε στην πόλη μου συγγενείς, είχαμε καιρό να πούμε και τα νέα μας..μια και δυο ήρθε! Και ο λόγος που λέω ότι είναι αξιοπερίεργο, είναι γιατί πραγματικά, έχω πολλούς φίλους και γνωστούς στην Αθήνα, που δεν ξέρω αν έχουν βρεθεί όλοι οι γκάου στο δρόμο μου αλλά seriously τώρα, όταν τους προσκαλείς να έρθουν στην περιοχή σου για να περάσετε έστω ένα απλό σκ,

ωωωσπου να κουνήσουν το εεεενα ποοοδιιι….ώσπου να πατήσει γη, ώσπου να σηκωθεί το άλλο…μπα άστο μωρέ δεν κουνιέται το ξερό μου, να έπαθα μια κράμπα και δεν λυγίζει η γάμπα…ξέρεις…να…είχαμε άδειες, μας τις ανακάλεσαν, είμαστε stand by σε περίπτωση που γίνει κάτι…άσε κιόλας που με πείραξε λίγο το νερό όταν χθες ήμουν ταξίδι στη Βούλα και το κατάλαβα όταν πάρκαρα στην Κηφισίας για να πάρω τσιγάρα απ’ το περίπτερο…

Μα αφού δεν καπνίζεις.. (πιθανόν να απαντήσεις)

Δεεεν καπνίζω εεε….κοιιιτα να δεις που το ξεεεχασα βρε παιδί μουυυ. Πως κυλάει έτσι ο χρόνος..άσε..δεν έχω χρόνο ούτε να καταλάβω ότι δεν καπνίζω. Δίκιο έχεις, δίκιο..μπερδεύτηκα. Έτυχε!

(έλα ρε βλάκα..μη τους κοροϊδεύεις..ντάξει κι αυτοί δουλειές έχουν, ζορίζονται, δεν είναι πολύ χαλαροί.. ακούγεται από το βάθος η αντρική φωνή της λογικής)

 

υγ4: η φάση της αυτολύπησης συνεχίζεται

υγ5: έμαθα να φτιάχνω Μπροκολόσουπα, θα δώσω προσεχώς και τη συνταγή.

υγ6: τον επόμενο μήνα δίνω πτυχίο γερμανικών. Παρόλο που είμαι σχεδόν στον άριστο βαθμό, νιώθω όλο και περισσότερο σαν κοτόπουλο που το πηγαίνουν σ’αλεπούδες. Δεν με χωρούν οι εξετάσεις..

υγ7: υποτονική. Αδιαφορώ για περισσότερα, νευριάζω με λιγότερα.

υγ8: να πάω στους γιατρούς χωρίς σύνορα;

υγ9: θέλω να ξυπνήσω ένα πρωί και να βρω στο πατάκι της εξώπορτας χρήματα λόγω Φτου της Ομορφιάς μου και να πάω για ψώνια   χοχοχο….

υγ10: θέλω επιτέλους να αντικαταστήσω τον σπασμένο μου φακό της μηχανής για να ξεκινήσω πάλι να βγάζω φωτογραφίες.. κοιτούσα πριν λίγο κάποιες παλιές και ένιωσα λίγα φτερουγίσματα, λίγα σκιρτήματα στο αριστερό φυλλοκάρδι.. Και επειδή αυτό που δεν ήθελα με τίποτα είναι να είμαι σπασικλάκι, θα σου δείξω τη φωτογραφία που, πραγματικά, νιώθω ότι αποτύπωσα ότι πιο ωραίο θα μπορούσα να κλικάρω εκείνη τη στιγμή:

 

DSC_0510

 

 

υγ12: να δώσω και λίγες ακόμα;

DSC_0484  DSC_0497  DSC_0504  DSC_0523  DSC_0527  DSC_0533  DSC_0556  DSC_0658

 

 

υγ11: πάρε και την timeline (αυτοί που έχουν φβ, καταλαβαίνουν)

DSC_0015

 

 

Φιλιά, Αντριάνα!

Αυτός που μου έμαθε το διάλογο.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που μας σημάδεψαν με το χαρακτήρα τους. Είναι αυτοί που μας πλήγωσαν. Είναι αυτοί που μας στάθηκαν στα δύσκολα. Είναι αυτοί που μέθυσαν μαζι μας. Είναι αυτοί που γέλασαν μαζι μας. Είναι αυτοί που μας πρόςβαλαν. Και είναι αυτοί που μας έμαθαν κάτι, που αυτο το κάτι, πολλές φορές, είναι το πολυτιμότερο πράγμα που θα μπορούσε κάποιος να μας μάθει.

Αν έμαθα κάτι σ´ αυτο το διάστημα που μένω στην άλλη χώρα, είναι να βρίσκω τρόπους επικοινωνίας, ακόμα και τους πιο απίθανους. Δεν τους επινοώ, απλα βλέπω τι εναλλακτικές εχω και τις χρησιμοποιώ.
Είναι φοβερά διασκεδαστικό και απολαυστικό να πηγαίνεις το πρωί στο μαθημα και να γελας με τους συμμαθητές σου για το πως ακόμα και η γιαγιά σου προσπαθεί να μάθει αυτο το ρημα
δοσκαιπ, ή πως ενας άλλος πολιτισμός μόλις απέκτησε Ίντερνετ και προσπαθούν με γράμματα οι εδω να εξηγήσουν στους εκει. Ο πλανήτης Γη αποτελείται απο ενα σωρό διαφορετικά περιβάλλοντα και τι χαζοί είμαστε που δεν θα τα επισκεφτούμε ποτε..ποσο πιο πλούσιοι θα είμασταν αλλιώς.

Νιώθω ευγνώμων, που μπόρεσα να φτάσω ως τη Γερμανία. Νιώθω τυχερή που είχα ανθρώπους δίπλα μου να με στηρίξουν, που μου έδειξαν τα σύνορα αλλα ταυτόχρονα μου έδειξαν και την αγκαλιά τους. Χαίρομαι γιατι άλλοι άνθρωποι δεν εχουν καν την δυνατότητα να πάνε μια βόλτα στο σημείο της επιλογής τους κι εγώ αντιθέτως γνωρίζω έναν δεύτερο πολιτισμό.

Σε έναν πολιτισμό που δεν αστειεύεται. Σε έναν πολιτισμό που αν έρθεις σαν άξεστος, διαβολεμένος μετανάστης, θα σου φερθεί ανάλογα. Οι σχεςεις εδω είναι δούνε και λαβειν. Σε έναν τοπο που κατακλύζεται απο εκατομμύρια μετανάστες και το μόνο που χρειάζεται να έχεις για να επιβίωσης, δεν είναι τα γερά νεύρα, δεν είναι η εκπαίδευση, δεν είναι τα λεφτά..είναι απλα η ικανότητα του διαλόγου.

Δεν μπορώ να ισχυριστώ οτι απο την οικογένεια μου έμαθα να συζητάω και να θέτω τα προβλήματά επί τάπητος, διότι αδέρφια δεν είχα, ο πατέρας μου ηταν ιδιαίτερα αδιάφορος και η μητέρα μου ειχε πάντα τόσα στο κεφάλι της που πολλές φορές η δίκη μου ανάγκη για συζήτηση, έκανε διακριτικά στην άκρη.

Μέσα απο τη συζήτηση, γεννιέται και ο διάλογος. Μέσα απο το διάλογο, η συζήτηση.

Κάθε ήλιος που ανατέλλει, ανθρωπο που γνωρίζω, πολιτισμο που παρατηρώ, κατακτώ όλο και περισσότερο την έννοια του διαλόγου. Ποσά λιγότερα θα γνώριζα, αν δεν καθόμουν να ζητήσω; Ποσο πιο φτωχή θα ήμουν; Ποσα προβλήματα και παρερμηνείες θα είχα, αν δεν μάθαινα να καθόμουν να τα αντιμετωπίζω ώριμα και με συζήτηση; Ο διάλογος είναι να παραθέτεις τα λόγια σου, να σε ακούει ο άλλος και να παραθέτει τα δικά του πάνω σε αυτα που έχεις πει εσυ. Οχι έκθεση ξεχωριστών μονολόγων με κοινή αφετηρία.

Μπορει τα παραπάνω λόγια να μοιάζουν γενικεύσεις και αερολογίες. Ισως, δεν το αποκλείω. Θελω ομως μέσα απο αυτο το κείμενο να πω ενα πολυ πολυ πολυ πολυ μεγάλο ευχαριστώ σε αυτόν τον ανθρωπο που μου έμαθε όλα τα παραπάνω. Που αν δεν τον έφερνε η μοίρα πριν απο δέκα χρονια στη ζωή μου, δεν θα μάθαινα ποτε πως για να λύσω τα προβλήματα μου, θα πρέπει και να τα θέσω, να τα εκφράσω. Έπειτα, να τα συζητήσω.

Και σε ευχαριστώ πολυ. Που ήσουν ο πιο, πιο, σταθερός άνθρωπος της ζωής μου, που δεν έχεις πει κακιά κουβέντα στους τριγύρω για μένα, που ήσουν πάντα εκει και με άκουγες. Που μου έμαθες να ακουω και να συζητάω. Το πιο σπουδαίο πράγμα που θα μπορούσε κάποιος να μου μάθει, είναι αυτο που μου έμαθες εσυ.

Υγ: δεν ξερω αν έμαθα κάτι εγώ σε σένα, ουτε αν έφτασα ποτε τη δίκη σου σταθερότητα με τις σχέσεις που επισυνάπτω. Το ελάχιστο που θα ήθελα να έχεις μάθει απο εμένα, είναι να έχεις μια αγκαλιά ανοιχτή για όλους. Το εύχομαι.

IMG_0796

Φιλιά, Νανούκα.