Κάτι το αδύνατο…

Πολύ κακό για το τίποτα. Και το τίποτα που κρύβει μέσα του Τα Πάντα.

Δεν συνηθίζω να γράφω για παιδιά. Γιατί οι απόψεις μου είναι έντονες, δυνατές, συνήθως αμετάκλητες και ενδεχομένως κάποιοι να τις χαρακτηρίζουν αυστηρές. Ξέρεις πόσες απόψεις έχω; Πολλές! όπως και όλοι όσοι μπήκατε στον κόπο να με διαβάσετε και άλλοι πόσοι σαν κι εμένα που με κάθε κλικ που πατούν πάνω στη λέξη Δημοσίευση, νομίζουν ότι κάτι σπουδαίο κάνουν. Ίσως, όμως, και να κάνουν. 

Το σημερινό απόγευμα πέρασε με τεστ γερμανικών και το κείμενο κατανόησης είχε ως θέμα Μητρότητα και Καριέρα. Έκανε εισαγωγή με μια έρευνα που έλεγε οτι σχεδόν το 40% των γυναικών που έχει αφιερωθεί(;) στην καριέρα τους είναι άτεκνοι. Συνέχιζε με την αίσθηση της ελευθερίας και παράθετε απόψεις ζευγαριών και μη, γονέων και μη, που έλεγαν οτι τα παιδιά είναι μια δέσμευση ελευθερίας και οτι αισθάνται δύσκολα με αυτήν την έλειψη, αντίστοιχα. Επιπλέον, αφορμή της αρθρογράφου για το κείμενο ήταν ένα βιβλίο με θέμα βιβλίου, το καταπόσο ένας άνθρωπος είναι έτοιμος να κάνει παιδί ή όχι. Στο τέλος κάθε κεφαλαίου του βιβλίου υπήρχαν ερωτήσεις για να απαντήσει ένας υποψήφιος γονιός που αμφιταλαντεύεται επι του θέματος. Η συγγραφέας ήταν απλά ένας κριτής του βίβλιου και της κατάστασης που μπαίνουν αυτοβούλως οι γονείς «να κάνω παιδιά ή να μην κάνω» κάτι που μου θυμίζει την ατάκα του Σαίξπηρ «να είναι κανείς ή να μην είναι». Παρέα με τον Σαίξπηρ και τις απόψεις μου λοιπόν, παραθέτω από κάτω το ποστ που έγραψα στη σελίδα του μπλογκ στο φβ, περί των προαναφερθέντων. Μελετάω κείμενο στα γερμανικά με θεμα, μητρότητα και καριέρα, και ειλικρινά θελω να βγω με τη ντουντούκα κι ενα ντάτσουν για να φυτέψω στα αυτιά ολων ολα αυτα που θελω.  Ας σταματήσουμε αυτόν τον ανόητο διαχωρισμό παιδια-καριέρα κι ας καταλάβουμε επιτέλους οτι το ενα απέχει πολυ απο το αλλο.  Ούτε εσυ που επικεντρωνεσαι αποκλειστικά στην εργασία σου έχεις το δικαίωμα να απενοχοποιεις τη φάση «παιδί» βάζοντας μπροστά τη φιλοδοξία σου..αλλα κι εσυ που έχεις παιδί να τα ακυρώνεις ολα στο όνομα ενός παιδιού. 

Ας ανοίξουμε τους ορίζοντες και ας αναγνωρίσουμε πλέον οτι το: ακολουθώ καριέρα και απαπα μακρυά τα παιδια απο εμένα, ειναι το λιγότερο πασέ.  Κι ας καταλάβουμε πλέον οτι το να έχεις ενα παιδί δε σημαίνει αυτόματα οτι σε απαλλάσσει απο αλλα καθήκοντα. Και τι σημαίνει καθήκοντα; Αυτο ειναι στην κρίση του καθενα, αλλα σίγουρα η απάντηση δεν ειναι μονόπλευρη. Υγ: και γαμωτο, υπάρχουν πόσες γυναίκες που κάνουν καριέρα έχοντας πραγματικά δίπλα τους τα παιδια τους και πόσες μητέρες νοικοκυρές που ειναι απλά αχαρακτήριστες!! και συνέχισα με σχόλιο Και φυσικά, ειναι αλλο να ισχυρίζεται καποιος οτι δεν θελει να κανει παιδια, κάτι που κατα τη γνώμη μου θα πρέπει να ειναι σεβαστό, και αλλο να ισχυρίζεται οτι δεν θελει για να αφοσιωθεί στην καριέρα του… Κάποια πράγματα ενώ φαινομενικά ειναι ίδια, στην ουσία απέχουν πολυ!!

Όπως είπα και στην αρχή, θέλεις το νεαρό της ηλικίας μου, θέλει τα πτυχία μου, θέλεις οι εμπειρίες μου, θέλεις το στραβό μου το κεφάλι, κάποιες απόψεις μου είναι αυστηρές και απόλυτες. Και θα με το δίκιο σου θα αναρωτηθείς ότι αφού είσαι απόλυτη και δεν αφήνεις περιθώριο για να αναπροσαρμοστούν, τότε γιατί μπαίνεις στη διαδικασία να γράψεις κείμενο και να το δημοσιεύσεις σε κοινό. Ίσως γιατί θέλω να ξυπνήσω μια μέρα και τα παιδιά να μην αποτελούν πλέον βάσανο, δέσμευση, ταλαιπωρία και έναν όγκο πλούσιο αρνητικών συναισθημάτων και σκέψεων. για κανέναν. Ουτοποιία; Ίσως και να είναι.   Δεν μπορώ να καταλάβω ακόμα πώς είναι δυνατόν να φτάσαμε στο 2015, να υπάρχει τόσο μεγάλη πληροφόρηση γύρω μας, να απενοχοποιούμε -έστω αργά και σταδιακά- τα ταμπού μας, να θεωρούμε όλο και λιγότερα πράγματα της ντροπής λόγω ηθικής(;) αλλά να εξακολουθούμε να βάζουμε μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην εργασία και την τεκνοποιήση. Πείτε μου, γιατί να τα συγκρίνουμε; Γιατί να μπαίνει το ένα στα χωράφια του άλλου και γιατί το ένα να εξαρτάται από τη στάση του άλλου.   Δε θα πάψω να ισχυρίζομαι ποτέ, ότι οι γυναίκες οφείλουν να έχουν το δικό τους πορτοφόλι και οτι ο άνθρωπος που θα επιλέξουν να περνάνε τη ζωή τους μαζί του, αυτό θα το σέβεται και θα το εκτιμά. Είτε είναι σερβιτόρα σε καφενείο, είτε καθηγήτρια πανεπιστημίου, είτε αεροσυνοδός, είτε συγγραφέας, θα πρέπει να είναι εξίσου σεβαστό και αποδεκτό. Ο εργασιακός χώρος εξελίσσεται, διαρκώς και ακατάπαυστα, και θεωρώ τουλάχιστον «πασέ» μια γυναίκα -ειδικά νεαρή- να θέλει να αφιερωθεί στην καριέρα της και ένα παιδί θα ήταν γι’αυτήν εμπόδιο. Για να γίνω ακόμα πιο ωμή, μόλις το ακούω, ακόμα και την πιο καλλονή να έχω μπροστά μου τη βλέπω σαν τέρας, με στραβά δόντια, μια μεγάλη μαύρη κρεατοελιά στη μύτη και κομπλεξική, που δε βρέθηκε ακόμα κάποιο απαλό χέρι να της μάθει τον έρωτα και την αγάπη. Ανταυτού, αφιερώνεται στα προσόντα και την εκπαίδευση της, κάτι που σίγουρα μέσα της τα θεωρεί το σίγουρο κλειδί για την επιτυχία. Κατά βάθος, ίσως να φοβάται την πιθανή αποτυχία της δημιουργίας ενός παιδιού. Κατά πολύ βάθος, ίσως να αγνωρίζει το γεγονός ότι δεν βρίσκει έναν άνθρωπο να του πάρει το σπέρμα. Ξέρω, γίνομαι σκληρή αλλά υπάρχουν πολλές μητέρες εκεί έξω που τα έχουν καταφέρει περίφημα με δουλειά πάνω από 8ωρο και ανύπαρκτο πατέρα. Ανυπάρκτος ο τελευταίος είτε από επιλογή, είτε λόγω απρόσμενου θανάτου, είτε γιατί ήταν απλά μαλάκας και εξαφανίστηκε. Γιατί ένα παιδί να σε κόβει από τη δουλειά; Είχαμε μια έπαρση τα τελευταία χρόνια και φτάσαμε στο σημείο να κρίνουμε μια μητέρα που έφερε στον κόσμο το παιδί της κάτω των 35 χρονών ως «μικρή». Άκουγες από γνωστούς και φίλους, ότι η Τάδε έμεινε έγκυος από τον Δείνα, έφερνες με τη μία στο μυαλό σου το γεγονός ότι η Τάδε είναι -30 και αυθόρμητα μας έβγαινε συναίσθημα συμπόνιας για τη δευσμευτική κατάσταση που έβαλε τον εαυτό της. Και δεν παραβλέπω, ότι μπορεί και η ίδια να ένιωθε αυτή τη δέσμευση που επικρατεί με την παρουσία ενός μωρού. Μπορεί και η ίδια να μπαίνει στο τριπάκι της κατάργησης της ελευθερίας της γιατί έτσι άκουγε όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί έτσι να της έμαθαν.   Ποιός είναι αυτός που μας έπεισε ότι με ένα παιδί σταματάει να υπάρχει το «εγώ» και ισχύει μόνο το «αυτό»; Ποιός είναι αυτός που μας έπεισε ότι τα παιδιά των πολλών ωρών εργαζόμενων γονιών, δεν ζουν ευτυχισμένα; Μάλλον οι προσωπικές μας εμπειρίες…   Δεν ξέρω αν ζω σε μια σφαίρα δικής μου πραγματικότητας, ξέρω όμως ότι δεν χρειάζεται αποκλειστικά να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί για να έχεις το δικαίωμα να μιλάς για σχετικά θέματα. Ας σταματήσει επιτέλους η δεύτερη κουταμάρα «δεν έκανες παιδί για να καταλάβεις». Όπως εσύ μιλάς για μένα που δεν έχω κάνει παιδί ακόμα, έτσι έχω κι εγώ το περιθώριο να μιλάω για σένα. Αλλά να, ακόμα κι αυτό που μόλις τώρα έγραψα, μας διαχώρισε και μας τοποθέτησε απέναντι, γιατί το σύστημα είναι τόσο ισχυρό που ένα άτομο δεν μπορεί να το καταρρίψει, όμως ένα άτομο, είναι τόσο δυνατό για να σε βάλει σε διαδικασία να σκεφτείς αλλιώς, που ποιό είναι το αλλιώς; αυτό μόνο εσύ το ξέρεις…   Φιλικά και φιλιά, Αντριάνα!   Πάρε κι ένα λινκ..έτσι λίγο να χαζέψεις..λίγο να ζηλέψεις: http://www.eimaimama.gr/2015/04/uperoxoi-goneis-kalummenoi-me-tatouaz.html