Πολύ κακό για το τίποτα. Και το τίποτα που κρύβει μέσα του Τα Πάντα.

Δεν συνηθίζω να γράφω για παιδιά. Γιατί οι απόψεις μου είναι έντονες, δυνατές, συνήθως αμετάκλητες και ενδεχομένως κάποιοι να τις χαρακτηρίζουν αυστηρές. Ξέρεις πόσες απόψεις έχω; Πολλές! όπως και όλοι όσοι μπήκατε στον κόπο να με διαβάσετε και άλλοι πόσοι σαν κι εμένα που με κάθε κλικ που πατούν πάνω στη λέξη Δημοσίευση, νομίζουν ότι κάτι σπουδαίο κάνουν. Ίσως, όμως, και να κάνουν. 

Το σημερινό απόγευμα πέρασε με τεστ γερμανικών και το κείμενο κατανόησης είχε ως θέμα Μητρότητα και Καριέρα. Έκανε εισαγωγή με μια έρευνα που έλεγε οτι σχεδόν το 40% των γυναικών που έχει αφιερωθεί(;) στην καριέρα τους είναι άτεκνοι. Συνέχιζε με την αίσθηση της ελευθερίας και παράθετε απόψεις ζευγαριών και μη, γονέων και μη, που έλεγαν οτι τα παιδιά είναι μια δέσμευση ελευθερίας και οτι αισθάνται δύσκολα με αυτήν την έλειψη, αντίστοιχα. Επιπλέον, αφορμή της αρθρογράφου για το κείμενο ήταν ένα βιβλίο με θέμα βιβλίου, το καταπόσο ένας άνθρωπος είναι έτοιμος να κάνει παιδί ή όχι. Στο τέλος κάθε κεφαλαίου του βιβλίου υπήρχαν ερωτήσεις για να απαντήσει ένας υποψήφιος γονιός που αμφιταλαντεύεται επι του θέματος. Η συγγραφέας ήταν απλά ένας κριτής του βίβλιου και της κατάστασης που μπαίνουν αυτοβούλως οι γονείς «να κάνω παιδιά ή να μην κάνω» κάτι που μου θυμίζει την ατάκα του Σαίξπηρ «να είναι κανείς ή να μην είναι». Παρέα με τον Σαίξπηρ και τις απόψεις μου λοιπόν, παραθέτω από κάτω το ποστ που έγραψα στη σελίδα του μπλογκ στο φβ, περί των προαναφερθέντων. Μελετάω κείμενο στα γερμανικά με θεμα, μητρότητα και καριέρα, και ειλικρινά θελω να βγω με τη ντουντούκα κι ενα ντάτσουν για να φυτέψω στα αυτιά ολων ολα αυτα που θελω.  Ας σταματήσουμε αυτόν τον ανόητο διαχωρισμό παιδια-καριέρα κι ας καταλάβουμε επιτέλους οτι το ενα απέχει πολυ απο το αλλο.  Ούτε εσυ που επικεντρωνεσαι αποκλειστικά στην εργασία σου έχεις το δικαίωμα να απενοχοποιεις τη φάση «παιδί» βάζοντας μπροστά τη φιλοδοξία σου..αλλα κι εσυ που έχεις παιδί να τα ακυρώνεις ολα στο όνομα ενός παιδιού. 

Ας ανοίξουμε τους ορίζοντες και ας αναγνωρίσουμε πλέον οτι το: ακολουθώ καριέρα και απαπα μακρυά τα παιδια απο εμένα, ειναι το λιγότερο πασέ.  Κι ας καταλάβουμε πλέον οτι το να έχεις ενα παιδί δε σημαίνει αυτόματα οτι σε απαλλάσσει απο αλλα καθήκοντα. Και τι σημαίνει καθήκοντα; Αυτο ειναι στην κρίση του καθενα, αλλα σίγουρα η απάντηση δεν ειναι μονόπλευρη. Υγ: και γαμωτο, υπάρχουν πόσες γυναίκες που κάνουν καριέρα έχοντας πραγματικά δίπλα τους τα παιδια τους και πόσες μητέρες νοικοκυρές που ειναι απλά αχαρακτήριστες!! και συνέχισα με σχόλιο Και φυσικά, ειναι αλλο να ισχυρίζεται καποιος οτι δεν θελει να κανει παιδια, κάτι που κατα τη γνώμη μου θα πρέπει να ειναι σεβαστό, και αλλο να ισχυρίζεται οτι δεν θελει για να αφοσιωθεί στην καριέρα του… Κάποια πράγματα ενώ φαινομενικά ειναι ίδια, στην ουσία απέχουν πολυ!!

Όπως είπα και στην αρχή, θέλεις το νεαρό της ηλικίας μου, θέλει τα πτυχία μου, θέλεις οι εμπειρίες μου, θέλεις το στραβό μου το κεφάλι, κάποιες απόψεις μου είναι αυστηρές και απόλυτες. Και θα με το δίκιο σου θα αναρωτηθείς ότι αφού είσαι απόλυτη και δεν αφήνεις περιθώριο για να αναπροσαρμοστούν, τότε γιατί μπαίνεις στη διαδικασία να γράψεις κείμενο και να το δημοσιεύσεις σε κοινό. Ίσως γιατί θέλω να ξυπνήσω μια μέρα και τα παιδιά να μην αποτελούν πλέον βάσανο, δέσμευση, ταλαιπωρία και έναν όγκο πλούσιο αρνητικών συναισθημάτων και σκέψεων. για κανέναν. Ουτοποιία; Ίσως και να είναι.   Δεν μπορώ να καταλάβω ακόμα πώς είναι δυνατόν να φτάσαμε στο 2015, να υπάρχει τόσο μεγάλη πληροφόρηση γύρω μας, να απενοχοποιούμε -έστω αργά και σταδιακά- τα ταμπού μας, να θεωρούμε όλο και λιγότερα πράγματα της ντροπής λόγω ηθικής(;) αλλά να εξακολουθούμε να βάζουμε μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην εργασία και την τεκνοποιήση. Πείτε μου, γιατί να τα συγκρίνουμε; Γιατί να μπαίνει το ένα στα χωράφια του άλλου και γιατί το ένα να εξαρτάται από τη στάση του άλλου.   Δε θα πάψω να ισχυρίζομαι ποτέ, ότι οι γυναίκες οφείλουν να έχουν το δικό τους πορτοφόλι και οτι ο άνθρωπος που θα επιλέξουν να περνάνε τη ζωή τους μαζί του, αυτό θα το σέβεται και θα το εκτιμά. Είτε είναι σερβιτόρα σε καφενείο, είτε καθηγήτρια πανεπιστημίου, είτε αεροσυνοδός, είτε συγγραφέας, θα πρέπει να είναι εξίσου σεβαστό και αποδεκτό. Ο εργασιακός χώρος εξελίσσεται, διαρκώς και ακατάπαυστα, και θεωρώ τουλάχιστον «πασέ» μια γυναίκα -ειδικά νεαρή- να θέλει να αφιερωθεί στην καριέρα της και ένα παιδί θα ήταν γι’αυτήν εμπόδιο. Για να γίνω ακόμα πιο ωμή, μόλις το ακούω, ακόμα και την πιο καλλονή να έχω μπροστά μου τη βλέπω σαν τέρας, με στραβά δόντια, μια μεγάλη μαύρη κρεατοελιά στη μύτη και κομπλεξική, που δε βρέθηκε ακόμα κάποιο απαλό χέρι να της μάθει τον έρωτα και την αγάπη. Ανταυτού, αφιερώνεται στα προσόντα και την εκπαίδευση της, κάτι που σίγουρα μέσα της τα θεωρεί το σίγουρο κλειδί για την επιτυχία. Κατά βάθος, ίσως να φοβάται την πιθανή αποτυχία της δημιουργίας ενός παιδιού. Κατά πολύ βάθος, ίσως να αγνωρίζει το γεγονός ότι δεν βρίσκει έναν άνθρωπο να του πάρει το σπέρμα. Ξέρω, γίνομαι σκληρή αλλά υπάρχουν πολλές μητέρες εκεί έξω που τα έχουν καταφέρει περίφημα με δουλειά πάνω από 8ωρο και ανύπαρκτο πατέρα. Ανυπάρκτος ο τελευταίος είτε από επιλογή, είτε λόγω απρόσμενου θανάτου, είτε γιατί ήταν απλά μαλάκας και εξαφανίστηκε. Γιατί ένα παιδί να σε κόβει από τη δουλειά; Είχαμε μια έπαρση τα τελευταία χρόνια και φτάσαμε στο σημείο να κρίνουμε μια μητέρα που έφερε στον κόσμο το παιδί της κάτω των 35 χρονών ως «μικρή». Άκουγες από γνωστούς και φίλους, ότι η Τάδε έμεινε έγκυος από τον Δείνα, έφερνες με τη μία στο μυαλό σου το γεγονός ότι η Τάδε είναι -30 και αυθόρμητα μας έβγαινε συναίσθημα συμπόνιας για τη δευσμευτική κατάσταση που έβαλε τον εαυτό της. Και δεν παραβλέπω, ότι μπορεί και η ίδια να ένιωθε αυτή τη δέσμευση που επικρατεί με την παρουσία ενός μωρού. Μπορεί και η ίδια να μπαίνει στο τριπάκι της κατάργησης της ελευθερίας της γιατί έτσι άκουγε όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί έτσι να της έμαθαν.   Ποιός είναι αυτός που μας έπεισε ότι με ένα παιδί σταματάει να υπάρχει το «εγώ» και ισχύει μόνο το «αυτό»; Ποιός είναι αυτός που μας έπεισε ότι τα παιδιά των πολλών ωρών εργαζόμενων γονιών, δεν ζουν ευτυχισμένα; Μάλλον οι προσωπικές μας εμπειρίες…   Δεν ξέρω αν ζω σε μια σφαίρα δικής μου πραγματικότητας, ξέρω όμως ότι δεν χρειάζεται αποκλειστικά να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί για να έχεις το δικαίωμα να μιλάς για σχετικά θέματα. Ας σταματήσει επιτέλους η δεύτερη κουταμάρα «δεν έκανες παιδί για να καταλάβεις». Όπως εσύ μιλάς για μένα που δεν έχω κάνει παιδί ακόμα, έτσι έχω κι εγώ το περιθώριο να μιλάω για σένα. Αλλά να, ακόμα κι αυτό που μόλις τώρα έγραψα, μας διαχώρισε και μας τοποθέτησε απέναντι, γιατί το σύστημα είναι τόσο ισχυρό που ένα άτομο δεν μπορεί να το καταρρίψει, όμως ένα άτομο, είναι τόσο δυνατό για να σε βάλει σε διαδικασία να σκεφτείς αλλιώς, που ποιό είναι το αλλιώς; αυτό μόνο εσύ το ξέρεις…   Φιλικά και φιλιά, Αντριάνα!   Πάρε κι ένα λινκ..έτσι λίγο να χαζέψεις..λίγο να ζηλέψεις: http://www.eimaimama.gr/2015/04/uperoxoi-goneis-kalummenoi-me-tatouaz.html

Advertisements

Εσυ εκει…

Ειναι απο αυτα τα βραδια που δεν ειμαι και στα καλυτερα μου.. Δεν ξερω αν εισαι απο τους τύπους που επηρεάζονται απο τη μουσική, αλλα αν εισαι με νιώθεις. Ας μην επεκταθούμε λοιπόν σ´αυτο, γιατι ξερεις ακριβώς τι εννοω.

Τελείωσα το διάβασμα νωρίς, ακουω απο τις 9 G radio, και τρέχω. Τρέχω. Τρέχει. Τρέχουμε μαζι.
Τρέχει η σκεψη μου σε αναμνήσεις και επιθυμίες μακρινές.
Εξάλλου κι αυτος δεν ειναι ο τίτλος του μπλογκ; Αγάπησε τις σκέψεις σου.
Αυτος δεν ειναι και ο αυτοσκοπός; Αυτος!
Μου λείπει η Αθήνα φίλε μου! Η Αθήνα οπως απλα τη γνώρισα τις νύχτες. Τις μερες ο αγαπημένος κοιμόταν και την γυρνούσαμε αυστηρά απο μια ωρα και μετα.
Τα φώτα. Τα νεύρα. Την κίνηση. Το στυλ. Οι φίλοι. Οι γνωστοί. Το περπάτημα. Οι φόβοι. Η βρωμιά.
Εφυγα χωρις να τη χαιρετησω..
Δεν ξερω γιατι, αλλα απο το απογευμα με φαντάζομαι να περπατάω στους δρόμους της. Να ειμαι για weekend με την καλύτερη μου φίλη, να εχουμε ετοιμαστεί/στολιστει, και να μπαίνουμε σε μαγαζια για τα ποτά και τα ξενύχτια. Να κρατάμε κι απο μια ομπρελα(εδω στη Φρανκφούρτη βρέχει καθε μερα όλη μερα, οποτε επηρεάστηκα).
Να ειμαστε γεμάτες απο χαρα και ευτυχία και απλα να πίνουμε καφέδες. Και να παίρνουμε σοκολατάκια απο το Βουλής 14(δεν ξερω καν αν υπαρχει ακομα εκει, κι αν βάζει ακομα σοκολατάκια του σ´ αυτο το τιρκουαζ κουτάκι με τον ρετρό Άγγελο απέξω). Να πίνουμε καφε στο κουτί(Μοναστηράκι). Να με τραβάει απο το μανίκι γιατι ολο και κατι θα βλεπει και θα φοβάται μες τη νύχτα(το μάτι της τςακωνει). Να της λέω «μα μη φοβάσαι σου λέω…δεν θα μας πειράξουν, ξερω τι σου λέω». Να πίνουμε και να την τραβάω στα χατίρια(τρουμπα-αν υπαρχει ακομα). Να περπατάμε στα σκάφη και να της λέω απο αντίδραση «φαντάζεσαι να σε πάντρεψω καμια μερα με κάποιον πλούσιο που θα σε πηγαίνει βολτα σαν επώνυμη σταρουμπα και να κανετε μια γκουρμέ δεξίωση;» και να μου απαντάει με νεύρα «θα με παντρεψεις με κλαρίνα και φρόντισε να το χωνεψεις»!
Ίσως τα σκεφτομαι ολα αυτα γιατι σαν σημερα πέρασαν 6 μήνες που πέθανε ο πατέρας της. Ίσως γιατι μου λείπει πολυ. Ίσως γιατι τρέχω στον καιρό και φαντάζομαι αυτα που θελω να ζήσω οταν ορθοποδησω στη νεα χώρα και καταφέρω να πετάγομαι γι αυτα τα καθόλου αθώα ελληνικά ενήλικα τριήμερα.
Ίσως γιατι σε λίγες μερες εχω γενέθλια. Ίσως γιατι κάποιες φορες παρα τα 23, νιωθω σαν 33. Ίσως γιατι κάποιες επιθυμίες μου δεν τις άγγιξα καν, και φοβάμαι μη τυχόν τύχει κι εδω. Ίσως γιατι ξεχνάω ποσο μεγάλο ειναι το βήμα μονο και μονο να έρθεις σε μια ξένη χώρα..γιαυτο λοιπόν, ας μείνω στα αβγουλακια μου. Κι ας παρω μια πιο βαθιά ανάσα, οτι η καθημερινότητα μου θα ειναι αυτη που διάλεξα..οι κοστουματοι, σοβαροί, αποστηρωμενοι και ευγενικοί κεντροευρωπαιοι. Που δεν εχουν ιδεα τι μπορει να γινεται στη διπλανή είσοδο του skyline τους..
Και να μην ξερουν γρι απο κινητικο αυτοσχεδιασμό με επαφή. Άγγιγμα, αναπνοή. και ερμηνεία κίνησης. Έκαστος στο είδος του κι εγω στις απολαύσεις τέχνης μου.

Φιλια, Νανούσκα(οπως με φωνάζει και η μαμα μου)!

 

image

Vol.2 #χρώματα+αρώματα

Θέλω να φανταστείς χρώματα. Και λάμψη. Και συνδυασμούς. Με το φούξια δίπλα από το λαχανί και το κίτρινο δίπλα απ ‘το γαλάζιο, μέσα σε χρόνο αστραπή, να στήνουν τις πιο ανεπιτήδευτες κουβέντες για το ο,τι. Και θέλεις να στριμώξεις μια απόχρωση του μαύρου ανάμεσα σ’ αυτά, για να φτιάξει τις δικές του σκιές με απούσες λεπτομέρειες, παρέα με το κόκκινο, που με τη σειρά του θυμίζει κάτι από ανέμελο, και η κουβέντα που έχουν στήσει τα χρώματα αναμεταξύ τους πηγαίνει αλλού, σε άλλα θέματα, σε θέματα που καίνε. Κι έρχεται το λευκό, να απαλύνει την ζωντάνια τους, να δώσει στίγμα αθωότητας και να δείξει το κάθε τι με άλλη οπτική. Ηρεμεί το φουξια σε ροζ, το κίτρινο αλλάζει σε λεμονί, το γαλάζιο βεραμάν, και τα δύο τελευταία να παραμένουν σταθερά.

3428f2f6ce3a6007df9c6c8d34f4a05f

Τώρα θέλω να κλείσεις τα μάτια. Να μείνεις στο σκοτάδι και να φανταστείς. Τι απόχρωση θα έδινες στη μυρωδιά της θάλασσας; Πως θα ζωγράφιζες την αλμύρα και τι χρώματα θα διάλεγες; Πως θα ήταν η μύτη του πινέλου σου; Και τι αλλιώς κι αλλιώτικα υλικά θα χρησιμοποιούσες για να δημιουργήσεις;

d4b80d1e60cabae26acfeb6992af3c3d

Έπειτα, θέλω να μου δώσεις αλλιώτικους συνδυασμούς με χρώματα κι αρώματα. Να αφεθείς στα χέρια της Παραλογίας, να μιλήσεις μαζί της και να συζητήσεις. Να της περιγράψεις πόσο ελεύθερο είναι να φαντάζεσαι ένα μελιτζανί τριαντάφυλλο να μυρίζει σοκολάτα, μια μπανάνα σε χρώμα ζαχαρί να έχει άρωμα ντομάτας και ένα πορτοκαλί κολοκυθάκι να στάζει σαν ένα ζουμερό καρπούζι.

272d9eeab87dceb430f527c5340d8bcd

Κι αφού έχεις ξεφύγει από τα στενά όρια της πραγματικότητας κι έχεις φτιάξει ένα δικό σου παραμυθένιο κόσμο, θέλω να ρίξεις πάνω από τις σκέψεις σου λίγη από την αστερόσκονη που έχεις φυλαγμένη στο γυάλινο βάζο με το στριφογυριστό καπάκι. Να την αφήσεις να πέσει με αργούς ρυθμούς, που καθώς σε πλησιάζει να την φυσάς με δύναμη για να στροβιλιστεί με φόρα στον αέρα πριν προλάβει και πέσει κάτω.

1092a1b235d1aef5fa698e30824a3cd0

Ψάχνω με επιμονή το αληθινό νόημα πίσω από τις λέξεις σου. Πίσω από τα like, από τα σχόλια, από τις σιωπές, από βλέμματα, από αγγίγματα, από φιλιά…το συναίσθημα που κούμπωσε παρέα με τις σκέψεις σου κι αυτές με τις σειρά τους μετατράπηκαν σε πράξη.

d7148f411745ed42a4fb1e572e441307

Πάλι κάθομαι στο πάτωμα και στρώνω τη χρυσόσκονη σε γράμματα που να σχηματίζουν το «Σ’ ευχαριστώ», με ένα θαυμαστικό. Μα να που ήρθε η στιγμή να πω παντού τα ευχαριστώ! Να τα μοιράσω, να τα χαρίσω, να τα δώσω απλόχερα και να σου δω ένα μεγάλο και αληθινό φιλί!! Πάρε και παραπάνω αν θέλεις! Σ’ εσένα που πέφτεις αμαχητί σε κάθε κείμενο που γράφω. Σ’ εσένα που δε χάνεις εξελίξεις. Σ’ εσένα που με διαβάζεις από τη δουλειά, ή όταν επιστρέφεις ή πριν πας εκει. Σ’ εσένα που όταν δεν σε πιάνει ο ύπνος, μπαίνεις εδώ και ξεχνιέσαι μαζί μου. Σ’ εσένα που με μαθαίνεις από τις αναδημοσιεύσεις που κάνουν άλλα μπλογκς. Σ’ εσένα που σου αρέσει να σχολιάζεις κάτω από κάθε μου σκέψη, ιδέα και ανησυχία. Σ’ εσένα που μου μιλάς και μ’ εμπιστεύεσαι λέγοντας μου πράγματα που σε ανησυχούν –εσύ κιόλας παίρνεις δυο φιλιά. Σ’ εσένα που απλά μπαίνεις για να σπαταλήσεις λίγο από τον ελάχιστό σου ελεύθερο χρόνο.

Και ναι…

2 χρόνια Love Your Thoughts!

Γι’ αυτό κάπου εδώ αφήνεις τις σκέψεις σου να τις πλακώσουν γιγάντια μπαλόνια. Να περικυκλώσουν τα μαλλιά σου και να σε προκαλέσουν να παίξεις σε παιχνίδι χωρίς χαμένους και νικητές. Τα παίρνεις από την πολύχρωμη μακριά κλωστή τους και τα δένεις μεταξύ τους σ’ ένα σφιχτά δεμένο κόμπο. Τα αφήνεις να σε σηκώσουν και να σε ταξιδέψουν. Να σε πάνε σε ζαχαρωτά λιβάδια που αντί τη χλωροφύλλη να έχουν σιρόπι αμυγδάλου και ο κορμός από αφράτο παντεσπάνι. Να φοράω τα επίσημά μου ρούχα, όπου κάτω από ένα τεντόπανο να σε περιμένω να σβήσουμε την τούρτα.

097c96ffa709fbf79e00593629bde93d

2 χρόνια Love Your Thoughts! 2 χρόνια σκέψεις. 2 χρόνια φωτογραφίες. 2 χρόνια αποτύπωση του εαυτού μου στα κείμενα και αποτύπωση του δικού σου στα σχόλια. Αυτή τη στιγμή μου φαίνεται τόσο μικρό το «σ’ ευχαριστώ», αλλά είναι τόσο αληθινό!

Κι αφού πιάσω μία-μία, έναν-έναν, σας αγκαλιάσω και τραγουδήσουμε όλοι μαζί παρέα το “happy birthday dear blog…”, θέλω να σου ζητήσω την ευκαιρία να αποτραβηχτώ για λίγο από τη «σκηνή». Να δώσω σ’ εκείνον ίσως μια πιο ζεστή αγκαλιά κι ένα πιο μεγάλο ευχαριστώ. Που παρά την ξαφνική απουσία του ένα απόγευμα του Σεπτέμβρη, πριν ακριβώς δύο χρόνια, μου έδωσε την πρώτη έμπνευση για όλο αυτό, την αφορμή να φτιάξω ένα μπλογκ. Να εξωτερικεύσω το φορτίο που ένιωσα σε ανυποψίαστα λίγες ώρες. Να μιλήσω γι’ αυτά που με καίνε. Κι αν μου επιτρέπεις –παρόλο που δεν μου αρέσει να το κάνω- να του αφιερώσω αυτό το άρθρο. Να ‘σαι καλά, λοιπόν, όπου κι αν βρίσκεσαι!

 

Χρόνια πολλά Love Your Thoughts!

Φιλιά, Αντριάνα!

 

ΥΓ: #αγάπησε_τη_σκέψη_σου και τότε θα δεις τον κόσμο γύρω σου ν’ αλλάζει!

 

 

photos by: pinterest.com

Φθινόπωρο στο On!

Οι σταγόνες πεφτουν σαν τις κουτσουλιες επανω στο παράθυρο του αυτοκινήτου και το τζάμι προσπαθεί να αποκρούσει ολα αυτά που το εμποδίζουν για μια ακομη ζέστη μέρα. Ενα χασμουρητο σκάει στον αέρα και η ανατολή που το συνοδεύει αρνείται να δώσει παρουσία. Μπλεχτηκε ο ήλιος με τα σύννεφα και δοκιμάζει να τα παραμερίσει, μήπως μπρεσει και κάνει άνετα τη δουλειά του. Θελει να φωτίσει τους δρόμους, να φορεσεις πάλι τα γυαλιά σου και να δώσει παράταση στον Αύγουστο που μόλις σε αποχαιρέτησε.0597d441e5a7c7d3c3f4160f76aac3a6Ομως τα σύννεφα εκεί, πήραν τον πρωταγωνιστικό ρόλο να σου χαρίσουν την παρέα τους και η φθινοπωρινή δροσιά σε αναγκάζει να κρατάς ζακετα. και να φορας κλειστα παπουτσια. Μπαινεις κατευθείαν σε διάθεση φθινοπωρινή, σε αλλαγή, σε ξεκίνημα νέων ιδεών, σε πρωτοτυπία, σε καινούργια μονοτονία, σε νέα προγράμματα, να μετράς αντίστροφα τις μέρες για άλλες διακοπές και να επαναπροσδιοριζεις την καθημερινότητα σου. Προσαρμοζεσαι αλλιώς. Το ράδιο παίζει αυτο και αποφασίζω να δώσω άλλη μορφή στην εποχή. Αλλο φύλο στην εποχή. Αλλο στυλ κι άλλο αέρα. Κι εκεί που δεν συμπαθουσα καθόλου το φθινόπωρο, τώρα του δίνω άρωμα γυναικειο. e8256ee3c79b4cc8328e6a5e65cd6abaΤο φαντάζομαι σαν ένα νέο κοριτσι με μακρυά κάστανα μαλλιά χωρισμενα ισοποσα στις δυο πλευρες του κεφαλιού. Οι άκρες των μαλλιών της ειναι φθαρμένες από τα πολλά μπάνια του καλοκαιριού και οι ωμοι της έχουν αποτύπωμα από τις τιρραντες του λευκου μαγιο της. Η μυτη της εχει καει απο τον ηλιο και τα ματια της εχουν ιχνη κουρασης απο τα ξενυχτια του καλοκαιριου. Δεν ειναι πολύ ψηλή, αλλά με τη αυτοπεποίθηση της σε κάνει να την βλέπεις με μοντέλο. Εχει θράσος, έχει πείσμα, και μεγάλη αυτοπεποίθηση που αποδεικνύονται από την αποφασιστικότητα της να σου αρπάξει μέσα από τα χέρια σου το καλοκαίρι σου. Σε χειρίζεται και κατα βαθος το ευχαριστιεσαι. Σε ελέγχει. Εχει στα χέρια της τους φρεσκους και μεγάλους μήνες. Θέλει να της λες «καλή χρόνια» κι ας μην έχει την πρωτιά του χειμώνα. Θα γελάει πονηρά μαζί σου, που κάθε Δευτέρα θα σε σηκώνει από το κρεβάτι ενώ εσύ θα θέλεις όσο τίποτα λιγη ακομα ζεστη του παπλωματος σου. Αλλά θα σε χαίρεται που έβγαλες μια επιπλεον μέρα με δικό σου κόπο εις πέρας. 6117e5b345a922c7aef24028bfb22ca1Σε εκτιμαει γιαυτο που είσαι και αποδέχεται ακόμα και τη γκρίνια σου! Σε παει…
Υγ1: το φθινόπωρο σου δίνει ευκαιρία επαναπροσδιορισμού πραγμάτων. Να ακολουθήσεις νέο προγραμμα, νέες συνήθειες, ίσως και νέα θέλω. Εστω να δοκιμάσεις αυτά που τόσο καιρό φοβάσαι.
Υγ2: και κάπου εδώ θέλω να σου πω ένα μεγαλο ευχαριστώ. Για τη παρέα που μου κρατάς εδώ, για τα like σου εδώ, για τις εικόνες σου εδώ, και να σου πω ξανά για το άλλο μπλογκ που φιλαω τις εικόνες μου εδώ. Σ´ ευχαριστώ για το κάθε follow, για το κάθε like, για την κάθε λέξη, στιγμή και σκέψη που μοιραζεσαι μαζί μου. Εχει τόσο μεγάλη αξία.
Υγ3: και θέλω να σου ευχηθώ καλό φθινόπωρο.
Υγ4:…ίσως και καλή χρόνια.

Την καλημέρα μου…
Φιλια, Αντριανα!

photos by: Pinterest.com

Κυκλοθυμική ενέργεια..

Χάθηκα ξανά σε λέξεις, εικόνες, ανθρώπους, αναπαραστάσεις, τοπία, διαδρομές και λόγια. Παρατηρώ κι ανακαλύπτω. Ακούω και μαγεύομαι. Δοκιμάζω. Άλλοτε τα καταφέρνω, άλλοτε όχι. Κι εκεί που δηλώνω με γκρίνια ότι θέλω να «πιάσω» καναπέ, σηκώνομαι απότομα και φεύγω από μυρωδιά μαμάς. Βρίσκομαι ξανά σε δρόμους μεγάλους, σκοτεινούς, και άδειους, που μου θυμίζουν πλάνα από ανατολικό μπλοκ τη δεκαετία του ’70. Πάω να τον συναντήσω, να βγούμε μαζί.

IMG_3794
στην αρχή ήταν έτσι…

Πως γίνεται κάποιες στιγμές να έχεις αυτό ακριβώς που θέλεις, τη στιγμή που το θέλεις; Τι συνωμοτεί γι’ αυτό; Η φύση, όπως υποθετικά θα μου απαντούσε εκείνος. Η φύση ξέρει να σου δώσει αυτό ακριβώς που θέλεις τη στιγμή που μπορείς να το αντέξεις, θα συνέχιζε, κι από μόνα τους τα πράγματα έχουν την ικανότητα να έρχονται σε ισορροπία. Έφτασα στο μέρος του, και τώρα είμαστε μαζί στο αυτοκίνητο. Πλησιάζουμε το μαγαζί κι ώσπου να φτάσουμε, ξέρω, θα μου πει κάποιο ανέκδοτο, που άκουσε τυχαία χθες, και θα το συνδέσει -ακόμα δεν έχω καταλάβει πως το καταφέρνει- με ένα ιστορικό/μυθολογικό γεγονός στην προσπάθεια του να μάθω ιστορία. Και θα συνεχίσει λέγοντας για 573610 φορά ότι πρέπει να συνθέτω πηγές για να αποκτήσω μνήμη, θα κουνήσω καταφατικά το κεφάλι και θα εξακολουθώ να κοιτάζω ευθεία. Καθόμαστε σε διπλανά σταντ και παρατηρώ πόσο γνώριμος μού είναι ο καπνός απ’  τα τσιγάρα του. Πίνουμε την ίδια μπύρα. Με την ίδια κίνηση χεριού. 

DSC_0874

Το βαρύ χέρι του κάλυψε τους κουρασμένους ώμους μου, με αποτέλεσμα να αφεθώ και να πέσω στην αγκαλιά του. Και θέλω να μείνω εκεί. Για ώρες. Για μέρες. Για όσο, δεν με νοιάζει πόσο. Να ξυπνήσω χωρίς να έχω καμία έννοια, καμία σκέψη, κανένα πρόγραμμα, καμία κούραση, και καμία ευθύνη. Ίσως να επιστρέψω στο παρελθόν. Στη μέρα που πήγαμε μαζί στην πρώτη μου συναυλία -όπως τώρα- και να καθίσουμε ξανά σε δύο σχολικές ξύλινες καρέκλες, με τον Πασχαλίδη απέναντι να τραγουδάει για την Πηνελόπη κι εκείνος να βρίσκει ευκαιρία να μου πει ότι οι μνηστήρες της είχαν «άσχημα» ονόματα όπως το Αντίνοος που είναι αντίθετο του Αλκίνοου, και ταυτόχρονα να μαθαίνω καινούργιες λέξεις. Το ’97.

DSC_0663

Αλλά τώρα η σκέψη μου διακόπτεται από έναν περίεργο που θέλησε να μάθει τι μέρος του λόγου παίζω την αγκαλιά του γνωστού του, διότι για κοπέλα του πολύ δύσκολα μοιάζω αλλά όχι και ακατόρθωτο στη φαντασία του, κι εκείνος του απαντάει «την κόρη μου την ξέρεις;», στιγμή που θα σκάσω αν δεν πεταχτώ -από ψιλοεξυπνάδα- να ρωτήσω «δεν μοιάζουμε;» αφού κοιτάει εδώ και ώρα θα έχει και έτοιμη απάντηση -λογικά.

DSC_0860

Και βγαίνει ο Αγγελάκας, και σταματάει η κουβέντα. Χειροκροτήματα πέφτουν αστραπές δίπλα απ’ τα αυτιά μου και αντανακλούν απ’ τα ποτήρια, και βυθίζομαι ξανά στις σκέψεις μου, στη θέση μου, στη διάθεση που με περιτριγυρίζει τελευταία για συναυλίες. Μια περίπου έντεχνη/ροκ φάση που περνάω τους τελευταίους μήνες.  Βράδυ που ευχαριστιέμαι τη θέση του κοινού και παραδέχομαι ότι μου αρέσει κι αυτή η πλευρά της σκηνής, όσο κι αν ετοιμάζομαι να ανεβώ ξανά επάνω της για να χορέψω. Και κάπου εδώ με κυριεύει ανησυχία για την επαναληπτική συνάντηση που προγραμματίστηκε να γίνει με την ομάδα μου, και αυτή τη φορά θα χρειαστεί να βάλω όρια, γιατί εκεί πηγαίνουμε για να χορέψουμε όλοι μαζί και το θέμα τελειώνει εδώ, ότι κι αν προκαλεί μια γυναικεία παρουσία σε σκληρούς χώρους. Ίσως και να φοβάμαι λίγο. 

DSC_0717

Βλέπω την βαρελίσια να στέκεται μισογεμάτη μπροστά μου και ο αφρός να αλλιώνεται όπως το άγχος μου για τις επόμενες μέρες που ακολουθούν. Επειδή δεν φαίνεται, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν οι ουσίες του. Και δεν την πίνω ολόκληρη, γιατί έχω διαδρομή μπροστά μου και αύριο το πρωί θα βρίσκομαι άλλου, σε άλλο μέρος, σε άλλο νομό και περιφέρεια. Και τις επόμενες πρωινές ώρες, βρίσκομαι εδώ. Για πρώτη φορά Καβάλα. Να περπατάω στο φρούριο και να αγγίζω τοίχους. Κάποια στιγμή, κιόλας, έχω την ψευδαίσθηση ότι ακούω καλπασμούς αλόγων αλλά είναι παιχνίδια του αέρα. Κατεβαίνω σκάλες για να μπω στις φυλακές. Να φωτογραφίσω ότι μου κάνει κλικ και να παίξω με τις σφαίρες.

DSC_0726

Φωνάζω δυνατά φωνήεντα και περιμένω να δω σε πόσα δευτερόλεπτα θα σβήσει ο αντίλαλος κι αν θα αλλοιωθεί ο ήχος. Και ανεβαίνω στην κορυφή του φρουρίου, και παρά τον παγωμένο δυνατό αέρα βλέπω αυτό

DSC_0707

 

 

Και αυτό..

DSC_0773

Και σκαρφαλώνω πάνω στις πέτρες. Περπατάω κατά μήκος των τειχών, κάθομαι και κρεμάω τα πόδια μου προς τον γκρεμό και αισθάνομαι την αύρα του κτηρίου, την ενέργεια και ιστορία του. Την πέτρα που βλέπεις τώρα εσύ, την έβλεπαν κι άλλοι χιλιάδες χρόνια πριν, το δρόμο που περπάτησες για να φτάσεις εκεί τον περπατούσαν άλογα-οχήματα. Λες  να υπήρχαν και ιππότες; Και καθώς σκαρφαλώνω σε κάθε πτυχή του, προσπαθώ να καταλάβω τη διαφορά κάστρο με φρούριο. 

DSC_0775

Και φαντάζομαι ιστορίες, από αυτές που δεν έχουν χάπι εντ. Αλλά έχουν πολέμους. Και μάχες. Και όμορφες σγουρομάλλες μελαχρινές, με φουστάνια μακριά και σφιχτούς κορσέδες, με δαντέλα στο τελείωμα. Και πυρά, που καθώς καίγονται οι ιππότες στο τέλος της ζωής τους να φωνάζουν το όνομα της κρυφής αγαπημένης τους. Και μπερδεύω κομμάτια ιστορίας φτιάχνοντας μια εντελώς αλλιώς κι αλλιώτικη δική μου. Βλέπω τις καμάρες και υποθέτω πως αν περάσεις από μέσα τους, η κάθε μια θα σε οδηγήσει αλλού, σε άγνωστα αλλού. Αλλά επιστρέφω στο εδώ και στο τώρα, και παρατηρώ την ελιά, την πέτρα, το χώμα, τη θάλασσα, την άνοιξη, τη σημαία, τον ήλιο που στέκονται σταθερά έτοιμα να σου μιλήσουν. Κι αν «τεντώσεις» τις αισθήσεις σου τ’ ακούς. Δεν άκουσες;

 DSC_0768

Και τώρα βρίσκομαι ξανά στο πάτωμα όπως κάθε Δευτέρα βράδυ, με τα πρέπει της βδομάδας να πέφτουν σαν κουτσουλιές επάνω μου, ο ελεύθερος χρόνος των επόμενων Σαββατοκύριακων αθόρυβα να εξαφανίζεται, και με το Πάσχα να δίνει ένα μικρό σημάδι τέλους της φοιτητικής μου ταυτότητας. Και μετράω ξανά στιγμές και φτιάχνω ημερολόγια. Ίσως μεγαλύτερα αυτή τη φορά, γιατί προσπαθώ να χωρέσω όλες  μου τις αναμνήσεις σε καφετιά χαρτόκουτα. Αλλά ατίθασες σαν κι εμένα τολμούν να ξεπηδήσουν.

...αλλά τελικά έτσι!
…αλλά τελικά έγινε αυτό!

Και θέλω να γυρίσω εκεί, στην αρχή. Στα μικρά, μονοψήφια, χρόνια μου. Να μη μεγαλώσω και να μη χρειάζεται να κάνω καινούργια ξεκινήματα με ευθύνη αποφάσεων. Στη μυρωδιά μαμάς και να νιώθω στα αυτιά μου τις ταλαντώσεις του λαιμού της καθώς μιλάει. Εκεί που οι καινούργιες αρχές (#έχειςμάθεινατιςχειριζεσαιαντριαναξεκόλλατώρα) φαντάζουν πλάνα μακρινά. Και δεν σε κυκλώνει ο φόβος του άγνωστου, αυτού του καινούργιου που πας να δοκιμάσεις. Και δεν επιστρέφεις πίσω, δεν επιστρέφεις καθόλου πίσω, γιατί κοιτάς αλλού και έχεις θέληση να δημιουργήσεις, αυτά τα αλλιώς κι αλλιώτικα που μόνο εσύ γνωρίζεις και καταλαβαίνεις. Και σε κάθε καινούργια αρχή μια ισχυρή δύναμη σε τραβάει προς τα πίσω, κι άλλη μια, προς τα μπροστά. Απωστικές. Κι εσύ στο κέντρο, καθισμένη σε ένα επίπεδο πάγου, με μια πέτρα στα χέρια σου. Εκεί που θα την πετάξεις, από την αντίθετη θα πας.

https://www.youtube.com/watch?v=F6QYHBMUzgc

Φιλιά, Αντριάνα!

Μόνο βλέμμα και λέξη καμία…

Την αντικρίζεις το βράδυ. Τη βλέπεις να πλησιάζει απειλητικά από τη μέση της μέρας. Ενώ το πρωί ούτε καν τη σκέφτεσαι. Άλλοτε όμως ξυπνάς μαζί της ή εκείνη σε καλημερίζει με ένα αφελές ψιθύρισμα. Της αρέσει να μιλάει χαμηλόφωνα, να κοιτά τους ανθρώπους στα ματιά και να τους κάνει να κολλάνε μαζί της. Σε κρατά χωρίς πολλά πολλά κοντά της και μοιράζεται μαζί σου τη σιωπή της έτσι απλά. Την εμπιστεύεσαι, παρόλο που αρκετές φορές ταράζει όλα τα όνειρα που έχεις στο μυαλό σου. Η Κούραση έχει τύπο και μεγάλο ενδιαφέρον η θαμπή της όψη.

tumblr_mg0f4aohmX1rjnfkdo1_500

 Ξέρει να απολαμβάνει το τρεχούμενο νερό καθισμένη στον πάτο της μπανιέρας και με αργά βήματα έρχεται να φωλιάσει δίπλα σου. Μυρίζεις την ηρεμία της και θέλεις να χαϊδέψεις απαλά τα μαλλιά της ή να της δώσεις ένα αθώο φιλί στο μάγουλο, καθώς τα μάτια της βαραίνουν. Νομίζεις ότι είναι έτοιμη να κοιμηθεί, αλλά εκείνη αντιλαμβάνεται το κάθε τι με όλες τις αισθήσεις της που δεν ησυχάζουν σχεδόν ποτέ. Είναι όμορφη η Κούραση. Και πάντα γενναιόδωρη. Έχει βαριά και αργή κίνηση ενώ κυκλοφορεί στο σπιτί χωρίς να φοράει κάλτσες. Πιάνει τα μαλλιά της σε ανέμελα πιασίματα και σκορπάει στους γύρω της αρώματα βανίλιας με μπαχαρικών. Την ερωτεύεσαι τόσο εύκολα όσο εκείνη είναι διαθέσιμη να σου δοθεί. Όμως δεν τη θέλεις, τη διώχνεις. Σε αποσυντονίζει από το πρόγραμμα της μέρας και ενώ εσύ θέλεις να τρέξεις, εκείνη σε κρατάει δίπλα της χωρίς να καταλαβαίνεις το πως. Κι όταν είσαι μαζί της..αλλάζει η μορφή σου, γίνεται πιο χαλαρή, πιο αληθινή. Ίσως και λίγο σέξι.

tumblr_mgo9jzkVTi1rvmb6lo1_500

Η Κούραση είναι γυναίκα. Την παρατηρείς να προτιμά τα μαύρα ρούχα και συνηθίζει να διατηρεί τα μαλλιά της μέχρι λίγο πιο πάνω από τον ώμο, αφήνοντας κυματιστές τούφες να πέφτουν μπροστά στα μάτια της. Συνέχεια ψάχνει. Εσένα, εκείνον, εκείνη..και μόλις βρει αυτόν ακριβώς που θέλει, μένει μαζί του μέχρι να νιώσει περιττή. Όσο χρόνο κι αν της πάρει να το νιώσει. Αγαπημένη της στιγμή είναι το βράδυ, εκεί που οι ρυθμοί του έξω κόσμου πέφτουν, εκεί που κι εσύ η ίδια ηρεμείς. Είναι η στιγμή που πεινάει και θέλει να φάει κάτι σε απόχρωση του πράσινου ή να μοιραστεί μαζί σου μία-μία τις τηγανιτές πατάτες. Και της αρέσει ξέρεις..να κρατάει στα χέρια ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, άλλοτε με ένα κομμάτι μήλου μέσα, άλλοτε χωρίς, φορώντας πάντοτε ένα φαρδύ T-shirt ύπνου. Η Κούραση νιώθει ότι το πάτωμα της ανήκει και μόλις καθίσει εκεί,  σε κοιτά στα μάτια με πλαγιαστό κεφάλι. Προσπαθεί να σου μιλήσει και τα λόγια της αρθρώνονται σε χαμηλά ντεσιμπέλ. Την αγγίζεις. Της ψιθυρίζεις. Της δίνεις ένα αθώο φιλί στο μάγουλο. Και εκείνη σου χαμογελά. Την παίρνει άθελα της ο ύπνος και με τρόπο μαγικό σε τραβάει να κάνεις κι εσύ το ίδιο. Σε μαγεύει. Κάτι σαν ίωση κολλητική. Στέκεται απλά δίπλα σου και σε κάνει ότι εκείνη θέλει.

tumblr_mhednvMnYx1qgjmu2o1_500

Της αρέσει να παρατηρεί ο,τι γίνεται τριγύρω της κι ενώ νομίζεις ότι είναι έτοιμη να κοιμηθεί, εκείνη εξακολουθεί να λειτουργεί με όλες τις αισθήσεις της. Τη μια στιγμή σου μιλάει με λέξεις και την άλλη μέσα από τα μάτια της. Θέλει να της δώσεις προσοχή που της αξίζει και θυμώνει όταν δεν το κάνεις. Ειδικά όταν την ξεχνάς. Εκεί αρχίζει να σου φωνάζει κιόλας. Κι αν την παραβλέψεις τελείως, τότε σε παγιδεύει δίνοντας σου δύο επιλογές…ή να μείνεις μαζί της στο πάτωμα, ή να μεταφερθείς μέχρι το κρεβάτι για να πέσεις σε λήθαργο. Ούτε καν σε χειμερία νάρκη.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

 photοs by: loveyourthoughts.tumblr.com