Ο θαυμαστός κόσμος του Ίντερνετ περιλαμβάνει ραδιοφωνικούς σταθμούς απο όλο τον κοσμο, αεροπορικά εισιτήρια για όλο τον κοσμο και συνταγές για να τον φας!
Αφου λοιπόν έβαλα να παίξει ενας σταθμός απο την Χονολουλού, χάζεψα λιγο τις τιμές για Βιετνάμ, θα σου δώσω μια συνταγή απο τις ΗΠΑ. 
Μακαρόνια ολικής αλέσεως με φρέσκα λαχανικά!
Υλικά:

1/2 πακέτο μακαρόνια 

Ελαιόλαδο 

Σκόρδο σκελίδα ή σκόνη 

1 μελιτζανα σε κύβους 

2 κολοκυθάκια σε κύβους 

1 ντομάτα 

Σάλτσα ντομάτας

Λευκό κρασί

Νερό βραστό 

Αλάτι, πιπέρι 
Εκτέλεση:

•Βράζουμε τα μακαρόνια σε αλατισμένο νερό για 2-3′ λιγότερο απ´οτι γράφει η συσκευασία. 

•σε ενα βαθύ και μεγάλο τηγάνι καθώς αρχίζει να ζεσταίνεται το ελαιόλαδο ρίχνουμε το σκόρδο. Αφου καεί το σκόρδο, ρίχνουμε τα υπόλοιπα λαχανικά και τα ανακατεύουμε για 2-3 λεπτά. 

•έπειτα ρίχνουμε το κρασί και τα ανακατεύουμε λιγο ακόμα. 

•ρίχνουμε την σάλτσα ντομάτας, το νερό, αλάτι και πιπέρι. Χαμηλωνουμε τη φωτιά και τα αφήσουμε να βράσουν. 

•καθώς τα μακαρόνια βράζουν, τα παίρνουμε με την ειδική κουτάλα και τα ρίχνουμε στη σάλτσα που φτιάξαμε. Αυτο το κάνουμε για να πάρουμε και λιγο απο το μακαρονοζουμο, ώστε να χυλώσει η σάλτσα. Τα ανακατεύουμε καλα, σβήνουμε το μάτι και αφήνουμε λιγο να «τραβήξουν» τα μακαρόνια. 
Υγ1: μπορεις αν θελεις να κανεις τη σάλτσα μόνη της και τα μακαρόνια την επόμενη μερα. Διατηρείται μια χαρα και στο ψυγείο. 
Υγ2: νομίζω οτι στο τέλος θα ταίριαζε λίγη φέτα ή φρέσκο βασιλικό. 
Υγ3: αν έχεις μανιτάρια και θελεις να τα προσθέσεις, βάλε τα στην αρχή με τα υπόλοιπα λαχανικά. 
 Υγ4: αν έχεις σκύλο θα ξερογλειφει τα μουστάκια του για όση ωρα μαγειρεύεις. 
Λες αντί για μακαρόνια να ταιριάζει και το κριθαράκι; Θα το δοκιμάσω και θα σας πω.. 
 

 
(Ανέβασα μια συνταγή για να ξεφύγουμε λιγο απο την επικαιρότητα.. Καλο βράδυ και ακόμα καλύτερο ξημέρωμα.) 
Φιλιά, Αντριανα!

Advertisements

Μια νοστιμη Μπροκολόσουπα..

Στους πρώτους μήνες της Γερμανιας, έπρεπε να μάθως να κοιμάμαι νωρίς και να ξυπνάω από τις 6:30 γιατί 8 έφευγε το τρένο. Κι επειδή πίσω μου είχα ένα ελληνικό καλοκαίρι, κατα τις 10-11 τη νύχτα με έπιανε μια λιγούρα. Σηκωνόμου απότο κρεβάτι και το μόνο που έβρισκα στην κουζίνα ήταν μπρόκολα νερόβραστα.. Κι έτσι, απ’ την κακιά την πείνα, τσιμπούσα τούφα τούφα, τα βάφτιζα πατάτες τηγανιτες και έμαθα να τα τρώω. Σημειωτέων, μέχρι τότε δεν έτρωγα καμια βραστή σαλάτα!

Υλικα:

1/2 πράσο

1 φρέσκο κρεμμυδάκι

1 μέτρια πατάτα

1 μεγάλο καρότο

3-4 κ.σ. βούτυρο ή μαργαρίνη

1 κύβο λαχανικών

λίγο γάλα ή κρεμα γάλακτος

1 μπροκολο βρασμένο (τις τουφίτσες και λίγα κοτσάνια)

 

Εκτέλεση:

  • 1ο στάδιο

Βάζουμε το βούτυρο σε ένα βαθύ τηγάνι με καπάκι και προσθέτουμε τον κύβο. Τον πατάμε να λιώσει και αφού λιώσει και το βούτυρο, ρίχνουμε τα λαχανικά που είναι κομμένα σε κύβους. Τα σοτάρουμε και χαμηλώνουμε τη φωτιά. Αφού τα αφήσουμε 5′ περίπου με το βούτυρο σε χαμηλή φωτιά, ρίχνουμε σιγά σιγά και ανα διαστήματα ζεστό νερό για να ψηθούν τα λαχανικά. Κλείνουμε με το καπάκι και τα αφήνουμε να βράσουν. Αφού βράσουν, ρίχνουμε το μπρόκολο και ανακατέυουμε ελαφρά.

  • 2ο στάδιο

Την πολτοποιούμε. Είτε με ένα πίμερ, είτε μούλτι. Αφού έχει πέσει λίγο η θερμοκρασία της βελουτέ πλέον σούπας, ρίχνουμε το γάλα ή την κρέμα γάλακτος ανακτεύοντας ταυτόχρονα με ένα κουταλι.

 

υγ1: η ποσότητα του γάλακτος που θα μπει, εξαρτάται από τη θέληση του καθενός.

υγ2: αλάτι δεν χρειάζεται γιατί έχει τον κύβο. Αν δεν βάλεις κύβος, προσθέτεις κανονικά αλάτι και λίγο τζίντζερ.

υγ3: το έχω δοκιμάσει και με ωμό μπρόκολο. Δηλαδή, έβρασε μαζί με τα υπόλοιπα λαχανικά. Καλό ήταν αλλά δεν ξέρω κατά πόσο εύκολα χάνει τα θρεπτικά του συστατικά κατά το βράσιμο.

υγ4: ταιριάζει και λίγο λεμόνι

13518_672765736168685_5765815106693918456_n

Καλή όρεξη!

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Μπισκοτένιος Άι Βασίλης!!

Τις ξέρεις αυτές τις στιγμές, αυτά τα μοναδικά λεπτά που πετάγεται κάτι στο wall του facebook ή της τηλεόραση και λες με διάπλατα μάτια «αυτό θα κάνω»! Δε σε νοιάζει τι και πως, σε νοιάζει να το κάνεις.

Ωραία, κάτι τέτοιο έπαθα κι εγώ, ορίστε ο πειρασμός:

golden-santa-bread-recipe

Δεν θυμάμαι από που πήρα τη φώτο αλλά μόλις είδα αυτό, τα μάτια μου έλαμψαν, πεταλούδες στο στομάχι φτερούγισαν και ένα έρωτας ξεκίνησε με την πρώτη ματιά.

Βάζω πλώρη λοιπόν να το συναρμολογήσω, αφού φτιάξω τη ζύμη φυσικά!

Υλικά:

3 αβγά

1/2 κούπα τσαγιού ηλιέλαιο

1/2 κούπα γάλα

2 κουταλάκια μπέκιν

1 ποτήρι ζάχαρη

χυμό από ένα φρεσκοστημένο πορτοκάλι

*Τα ανακατεύεις όλα αυτά μαζί και τέλος ρίχνεις το αλεύρι όσο πάρει η ζύμη.

**αφού το πλάσεις, κάνεις ότι κάνει η φωτογραφία. Ανοίγεις το κομμάτι που αποτελεί τη βάση και θα τοποθετηθούν τα μούσια, ένα τρίγωνο με στρογγυλεμένες άκρες. Όταν το φτιάξεις τοποθέτησέ το μέσα στο ταψί, αφού του έχει στρώσει ένα κομμάτι λαδόκολλα. Έπειτα, φτιάξε ένα παρόμοιο κομμάτι με το προηγούμενο με τη μόνη διαφορά να είναι οβάλ και παχύ. Πάρε ένα ψαλίδι και κόψε μικρές λωρίδες. Αφού τις κόψεις -πριν τις πλέξεις μεταξύ τους- τοποθέτησέ τες απαλά στο ταψί. Ξεκίνα να τις πλέκεις σαν κοτσίδες ανά δύο ή ανά τρις λωρίδες.

***Βάλε μια μεγάλη σφαίρα για μύτη και δυο μικρότερες για μάτια.

****Για το καπέλο τώρα..από το ζυμάρι που έμεινε φτιάξε μια ράβδο και κόλλησε την λίγο πιο πάνω από τα μάτια. Σου έχει περισσέψει πάνω από τη ράβδο ένα μικρό τρίγωνο από το βασικό κομμάτι ζυμαριού, δίπλωσε λοξά προς τα πάνω την κορυφή και κόλλησε άλλη μια σφαίρα για φούντα. Είναι έτοιμο!!

Για να ροδίσουν τα μούσια στο ψήσιμο, πέρασέ τα με ένα κρόκο αβγού διαλυμένο σε λίγο νερό. Αν τα μάτια θέλεις να βγουν μαύρα, αντί για ζύμη, βάλε δυο μικρά κομμάτια ελιάς..

Για το χρώμα του σκουφιού, στο εμπόριο κυκλοφορούν πολλά χρώματα ζαχαροπλαστικής οπότε θα βρεις…

Και για να περάσω στο δια ταύτα.ο δικός μου.Άγιος Βασίλης.βγήκε.έτσι:

photo

ΥΓ1: όσο πάρει η ζύμη=να το νιώθεις εύπλαστο στο χέρι χωρίς να κολλάει πάνω στο τραπέζι ή στο σκεύος που θα το πλάθεις.

ΥΓ2: προτίμησε τα υλικά είναι σε θερμοκρασία δωματίου γιατί πλάθεται καλύτερα το ζυμάρι

ΥΓ3: αν θέλεις μπορείς να ρίξεις και βανίλια ή λίγο ακόμα πορτοκάλι για έξτρα άρωμα ή γαρίφαλο. Καλύτερα να μη βάλεις κανέλα γιατί θα αλλάξει όλο το χρώμα του.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

photo(1)

Κυκλοθυμική ενέργεια..

Χάθηκα ξανά σε λέξεις, εικόνες, ανθρώπους, αναπαραστάσεις, τοπία, διαδρομές και λόγια. Παρατηρώ κι ανακαλύπτω. Ακούω και μαγεύομαι. Δοκιμάζω. Άλλοτε τα καταφέρνω, άλλοτε όχι. Κι εκεί που δηλώνω με γκρίνια ότι θέλω να «πιάσω» καναπέ, σηκώνομαι απότομα και φεύγω από μυρωδιά μαμάς. Βρίσκομαι ξανά σε δρόμους μεγάλους, σκοτεινούς, και άδειους, που μου θυμίζουν πλάνα από ανατολικό μπλοκ τη δεκαετία του ’70. Πάω να τον συναντήσω, να βγούμε μαζί.

IMG_3794
στην αρχή ήταν έτσι…

Πως γίνεται κάποιες στιγμές να έχεις αυτό ακριβώς που θέλεις, τη στιγμή που το θέλεις; Τι συνωμοτεί γι’ αυτό; Η φύση, όπως υποθετικά θα μου απαντούσε εκείνος. Η φύση ξέρει να σου δώσει αυτό ακριβώς που θέλεις τη στιγμή που μπορείς να το αντέξεις, θα συνέχιζε, κι από μόνα τους τα πράγματα έχουν την ικανότητα να έρχονται σε ισορροπία. Έφτασα στο μέρος του, και τώρα είμαστε μαζί στο αυτοκίνητο. Πλησιάζουμε το μαγαζί κι ώσπου να φτάσουμε, ξέρω, θα μου πει κάποιο ανέκδοτο, που άκουσε τυχαία χθες, και θα το συνδέσει -ακόμα δεν έχω καταλάβει πως το καταφέρνει- με ένα ιστορικό/μυθολογικό γεγονός στην προσπάθεια του να μάθω ιστορία. Και θα συνεχίσει λέγοντας για 573610 φορά ότι πρέπει να συνθέτω πηγές για να αποκτήσω μνήμη, θα κουνήσω καταφατικά το κεφάλι και θα εξακολουθώ να κοιτάζω ευθεία. Καθόμαστε σε διπλανά σταντ και παρατηρώ πόσο γνώριμος μού είναι ο καπνός απ’  τα τσιγάρα του. Πίνουμε την ίδια μπύρα. Με την ίδια κίνηση χεριού. 

DSC_0874

Το βαρύ χέρι του κάλυψε τους κουρασμένους ώμους μου, με αποτέλεσμα να αφεθώ και να πέσω στην αγκαλιά του. Και θέλω να μείνω εκεί. Για ώρες. Για μέρες. Για όσο, δεν με νοιάζει πόσο. Να ξυπνήσω χωρίς να έχω καμία έννοια, καμία σκέψη, κανένα πρόγραμμα, καμία κούραση, και καμία ευθύνη. Ίσως να επιστρέψω στο παρελθόν. Στη μέρα που πήγαμε μαζί στην πρώτη μου συναυλία -όπως τώρα- και να καθίσουμε ξανά σε δύο σχολικές ξύλινες καρέκλες, με τον Πασχαλίδη απέναντι να τραγουδάει για την Πηνελόπη κι εκείνος να βρίσκει ευκαιρία να μου πει ότι οι μνηστήρες της είχαν «άσχημα» ονόματα όπως το Αντίνοος που είναι αντίθετο του Αλκίνοου, και ταυτόχρονα να μαθαίνω καινούργιες λέξεις. Το ’97.

DSC_0663

Αλλά τώρα η σκέψη μου διακόπτεται από έναν περίεργο που θέλησε να μάθει τι μέρος του λόγου παίζω την αγκαλιά του γνωστού του, διότι για κοπέλα του πολύ δύσκολα μοιάζω αλλά όχι και ακατόρθωτο στη φαντασία του, κι εκείνος του απαντάει «την κόρη μου την ξέρεις;», στιγμή που θα σκάσω αν δεν πεταχτώ -από ψιλοεξυπνάδα- να ρωτήσω «δεν μοιάζουμε;» αφού κοιτάει εδώ και ώρα θα έχει και έτοιμη απάντηση -λογικά.

DSC_0860

Και βγαίνει ο Αγγελάκας, και σταματάει η κουβέντα. Χειροκροτήματα πέφτουν αστραπές δίπλα απ’ τα αυτιά μου και αντανακλούν απ’ τα ποτήρια, και βυθίζομαι ξανά στις σκέψεις μου, στη θέση μου, στη διάθεση που με περιτριγυρίζει τελευταία για συναυλίες. Μια περίπου έντεχνη/ροκ φάση που περνάω τους τελευταίους μήνες.  Βράδυ που ευχαριστιέμαι τη θέση του κοινού και παραδέχομαι ότι μου αρέσει κι αυτή η πλευρά της σκηνής, όσο κι αν ετοιμάζομαι να ανεβώ ξανά επάνω της για να χορέψω. Και κάπου εδώ με κυριεύει ανησυχία για την επαναληπτική συνάντηση που προγραμματίστηκε να γίνει με την ομάδα μου, και αυτή τη φορά θα χρειαστεί να βάλω όρια, γιατί εκεί πηγαίνουμε για να χορέψουμε όλοι μαζί και το θέμα τελειώνει εδώ, ότι κι αν προκαλεί μια γυναικεία παρουσία σε σκληρούς χώρους. Ίσως και να φοβάμαι λίγο. 

DSC_0717

Βλέπω την βαρελίσια να στέκεται μισογεμάτη μπροστά μου και ο αφρός να αλλιώνεται όπως το άγχος μου για τις επόμενες μέρες που ακολουθούν. Επειδή δεν φαίνεται, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν οι ουσίες του. Και δεν την πίνω ολόκληρη, γιατί έχω διαδρομή μπροστά μου και αύριο το πρωί θα βρίσκομαι άλλου, σε άλλο μέρος, σε άλλο νομό και περιφέρεια. Και τις επόμενες πρωινές ώρες, βρίσκομαι εδώ. Για πρώτη φορά Καβάλα. Να περπατάω στο φρούριο και να αγγίζω τοίχους. Κάποια στιγμή, κιόλας, έχω την ψευδαίσθηση ότι ακούω καλπασμούς αλόγων αλλά είναι παιχνίδια του αέρα. Κατεβαίνω σκάλες για να μπω στις φυλακές. Να φωτογραφίσω ότι μου κάνει κλικ και να παίξω με τις σφαίρες.

DSC_0726

Φωνάζω δυνατά φωνήεντα και περιμένω να δω σε πόσα δευτερόλεπτα θα σβήσει ο αντίλαλος κι αν θα αλλοιωθεί ο ήχος. Και ανεβαίνω στην κορυφή του φρουρίου, και παρά τον παγωμένο δυνατό αέρα βλέπω αυτό

DSC_0707

 

 

Και αυτό..

DSC_0773

Και σκαρφαλώνω πάνω στις πέτρες. Περπατάω κατά μήκος των τειχών, κάθομαι και κρεμάω τα πόδια μου προς τον γκρεμό και αισθάνομαι την αύρα του κτηρίου, την ενέργεια και ιστορία του. Την πέτρα που βλέπεις τώρα εσύ, την έβλεπαν κι άλλοι χιλιάδες χρόνια πριν, το δρόμο που περπάτησες για να φτάσεις εκεί τον περπατούσαν άλογα-οχήματα. Λες  να υπήρχαν και ιππότες; Και καθώς σκαρφαλώνω σε κάθε πτυχή του, προσπαθώ να καταλάβω τη διαφορά κάστρο με φρούριο. 

DSC_0775

Και φαντάζομαι ιστορίες, από αυτές που δεν έχουν χάπι εντ. Αλλά έχουν πολέμους. Και μάχες. Και όμορφες σγουρομάλλες μελαχρινές, με φουστάνια μακριά και σφιχτούς κορσέδες, με δαντέλα στο τελείωμα. Και πυρά, που καθώς καίγονται οι ιππότες στο τέλος της ζωής τους να φωνάζουν το όνομα της κρυφής αγαπημένης τους. Και μπερδεύω κομμάτια ιστορίας φτιάχνοντας μια εντελώς αλλιώς κι αλλιώτικη δική μου. Βλέπω τις καμάρες και υποθέτω πως αν περάσεις από μέσα τους, η κάθε μια θα σε οδηγήσει αλλού, σε άγνωστα αλλού. Αλλά επιστρέφω στο εδώ και στο τώρα, και παρατηρώ την ελιά, την πέτρα, το χώμα, τη θάλασσα, την άνοιξη, τη σημαία, τον ήλιο που στέκονται σταθερά έτοιμα να σου μιλήσουν. Κι αν «τεντώσεις» τις αισθήσεις σου τ’ ακούς. Δεν άκουσες;

 DSC_0768

Και τώρα βρίσκομαι ξανά στο πάτωμα όπως κάθε Δευτέρα βράδυ, με τα πρέπει της βδομάδας να πέφτουν σαν κουτσουλιές επάνω μου, ο ελεύθερος χρόνος των επόμενων Σαββατοκύριακων αθόρυβα να εξαφανίζεται, και με το Πάσχα να δίνει ένα μικρό σημάδι τέλους της φοιτητικής μου ταυτότητας. Και μετράω ξανά στιγμές και φτιάχνω ημερολόγια. Ίσως μεγαλύτερα αυτή τη φορά, γιατί προσπαθώ να χωρέσω όλες  μου τις αναμνήσεις σε καφετιά χαρτόκουτα. Αλλά ατίθασες σαν κι εμένα τολμούν να ξεπηδήσουν.

...αλλά τελικά έτσι!
…αλλά τελικά έγινε αυτό!

Και θέλω να γυρίσω εκεί, στην αρχή. Στα μικρά, μονοψήφια, χρόνια μου. Να μη μεγαλώσω και να μη χρειάζεται να κάνω καινούργια ξεκινήματα με ευθύνη αποφάσεων. Στη μυρωδιά μαμάς και να νιώθω στα αυτιά μου τις ταλαντώσεις του λαιμού της καθώς μιλάει. Εκεί που οι καινούργιες αρχές (#έχειςμάθεινατιςχειριζεσαιαντριαναξεκόλλατώρα) φαντάζουν πλάνα μακρινά. Και δεν σε κυκλώνει ο φόβος του άγνωστου, αυτού του καινούργιου που πας να δοκιμάσεις. Και δεν επιστρέφεις πίσω, δεν επιστρέφεις καθόλου πίσω, γιατί κοιτάς αλλού και έχεις θέληση να δημιουργήσεις, αυτά τα αλλιώς κι αλλιώτικα που μόνο εσύ γνωρίζεις και καταλαβαίνεις. Και σε κάθε καινούργια αρχή μια ισχυρή δύναμη σε τραβάει προς τα πίσω, κι άλλη μια, προς τα μπροστά. Απωστικές. Κι εσύ στο κέντρο, καθισμένη σε ένα επίπεδο πάγου, με μια πέτρα στα χέρια σου. Εκεί που θα την πετάξεις, από την αντίθετη θα πας.

https://www.youtube.com/watch?v=F6QYHBMUzgc

Φιλιά, Αντριάνα!

Ένα μακαρόν;

Τα έφτιαξα. Καλά, εντάξει, προσπάθησα να τα φτιάξω. Για την ακρίβεια μόνο σε μένα άρεσαν. Και εξακολουθώ να μη καταλαβαίνω πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν τρώνε γαλλικά γλυκά ενώ αντίθετα θέλουν τουλάχιστον δύο κομμάτια kasse Kuchen. Επίσης, είναι πολύ άβολο να ανοίγεις το τετράδιο της γιαγιά και να βλέπεις μέσα ένα κάρο συνταγές (στο χέρι γραμμένες, πόση αποκωδικοποίηση πια) για γλυκά πολίτικα και πίτες, όπως και της μαμάς που βλέπεις μέσα όλα τα cheesecake και τα σκέτο cake. Μια γαλλική κρέμα; Μια κρέμα καραμελέ; Κάτι παρόμοιο; Έστω μια μαρέγκα.. 

συνέχισε να διαβάζεις, κερνάω και σοκολάτα....:)
συνέχισε να διαβάζεις, κερνάω και σοκολάτα….:)

Κάθε Χριστούγεννα είχαμε ένα μπακλαβά και ένα cheesecake. Κάθε Πάσχα ένα Κανταΐφι και ένα σκέτο cake. Σε διάφορες άλλες γιορτές είχαμε κι από ένα Σαραγλί. Μέχρι που βγήκε το ίντερνετ, βρήκα χρόνο, ανακάλυψα το σάιτ Συνταγές Της Παρέας και φάγαμε και κάτι άλλο. 

8ff28abd6c42be99eced1f4d9b41795e

Ίσως πάλι να ευθύνεται το γεγονός ότι περνάω φάση Γαλλίας. Κι αυτό τυχαία, επειδή έπεσε ένα γαλλικό marie claire στα χέρια μου. Εντωμεταξύ, πήρε το μάτι μου και κάτι συνταγές για γαλλικές κρέμες αλλά δεν καταλάβαινα τίποτα κι έτσι τις προσπέρασα. Συγκεκριμένα έγραφε «Blanc manger coco, citron et framboises» κι ένα «Petites brochettes d’ agneau aux epices», που το coco πρέπει να σημαίνει coconut(ε;). 

εννοείται κόκκινα...
εννοείται κόκκινα…

Γι’ αυτό σε τέτοιες περιπτώσεις μπαίνεις σε ελληνικά σάιτ και προσπαθείς κάτι να καταφέρεις. Εγγύηση για τα παρακάτω δεν δίνω, λίγο το αβγό μου μύριζε…περισσότερο αμύγδαλο θα το ‘θελα…αρκετά ξινή η κρέμα λεμονιού…αλλά στο τέλος κάπως ισορροπούν μεταξύ τους όλα αυτά και τρώγεται. Νομίζω.

a68e7eeb75b0b12ccb7812be47c0129d

Υλικά για τα μακαρόν

  • 50 gr ασπράδι
  • 65 γρ αλεύρι από αμύγδαλο
  • 80 γρ ζάχαρη-άχνη
  • 40 γρ ζάχαρη κρυσταλλική 

Υλικά για την κρέμα:

  • μισή κούπα κρόκοι
  • 1+1/4 κούπα ζάχαρη κρυσταλλική
  • 6 κουταλιές βούτυρο λιωμένο
  • 1 γεμάτη κουταλιά της σούπας κορν φλάουρ
  • μισή κούπα χυμό λεμονιού
  • λίγο αλάτι
  • ξύσμα από ένα λεμόνι 

Εκτέλεση:

Αναλυτικές οδηγίες θα βρεις εδώ. Το φούρνισμα τους ήταν αληθινή απόλαυση…να τα βλέπεις να μεγαλώνουν μέσα στο ταψί και να βγάζουν γύρω γύρω τα ποδαράκια τους..κάτι σαν παιδάκια:) Άσε κιόλας που ψήνονται με ανοιχτή την πόρτα. Α, τα έφτιαξα και ροζ και για να ταιριάζουν με το μήνα. 

ΥΓ1: Οι παραπάνω φωτογραφίες είναι από το ίντερνετ…οι παρακάτω είναι οι δικές μου. 

τα καπάκια τους
τα καπάκια τους
ετοιμα
ετοιμα

ετοιμα

έτοιμο

ΥΓ2: Α, κι αν τα φτιάξεις ή τα αγοράσεις(θέλω.τώρα.μακαρόν.από.τη.Βουκουρεστίου.) δες και την ταινία «Οι άθικτοι». Από τις λίγες γαλλικές που είδα ως το τέλος και έπιασα σε αρκετά σημεία το χιούμορ τους. Αυτά.

Φιλιά, Αντριάνα!:)

photos by: http://pinterest.com/antrianaio/macaron-oh-god

Cheese Cake Strawberry…

Αναγνωρίζω το γεγονός ότι έχουμε Χριστούγεννα. Καταλαβαίνω επίσης την επιθυμία σου, να φας μελομακάρονα, κουραμπιέδες, κορμό σοκολάτας, μπισκοτάκια με βανίλια, να φτιάξεις gingerbread και να φρεσκομυρίσει το σπίτι σπιτικά γλυκά με μπόλικη δόση κανέλας, αλλά αν σου πω ότι παιδεύομαι με ένα παγωμένο cheese cake strawberry από χθες το πρωί, θα σου ακουστεί Και Πολύ Ιερόσυλο λόγω ημερών; Και επειδή κάτι, ό,τι’ έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν το μοιράζεσαι, θέλω να σου πω τη συνταγή του. Σε κάθε cheese cake, ανεξάρτητα από τη γεύση μαρμελάδας που περιχύνουμε από πάνω, έχει σαν βάση το μπισκότο, οπότε:

αλέθεις στο μπλέντερ 2 πακέτα Μιράντα Παπαδοπούλου και ρίχνεις μέσα στο τρίμμα 65γρ μαργαρίνη λιωμένη (περίπου μισό καλούπι), το πλάθεις ώστε να πάει παντού η μαργαρίνη και το απλώνεις σε μια ταρτιέρα.

*Σηκώνεις λίγο το μπισκότο προς τα τοιχώματα του σκεύους και το ψήνεις σε προθερμασμένο φούρνο για 5′.

τριμμένο μπισκότο χωρίς βούτυρο

Για την κρέμα:

Χτυπάς στο μίξερ 1 αβγό, 300γρ philadelphia , 1 βανίλια και 1/2 κούπα ζάχαρη. Και το τέλος ρίχνεις 1 κεσεδάκι γιαούρτι στραγγιστό.

*Την ρίχνεις πάνω στο ψημένο μπισκότο και το ψήνεις ξανά για 30′.

η κρέμα μαζί με το γιαούρτι

ΥΓ1: Πάνω από την κρέμα, ρίχνεις όποια μαρμελάδα θέλεις ή έχεις. Πριν την ρίξεις, πέρασέ την από το μπλέντερ ώστε να πάρει μια πιο ρευστή και εύπλαστη μορφή. Άφησε λίγο την κρέμα να κρυώσει και καθώς είναι χλιαρή ρίξε την μαρμελάδα.

ΥΓ2: Αν θέλεις έξτρα στόλισμα γλυκού, βάλε μέσα στο κορνέ μαρμελάδα διαφορετικού χρώματος και φτιάξε ένα σχέδιο πάνω στην βασική μαρμελάδα. Καλό θα ήταν, να είναι κι αυτή αλεσμένη ώστε να βγει πιο εύκολα απ’ το στόμιο.

ΥΓ3: Μια ακόμα παραλλαγή είναι, αντί για μαρμελάδα, να ρίξεις γλυκό του κουταλιού κεράσι ή κυδώνι (δηλαδή σε μικρά κομμάτια ώστε να καθίσει καλά πάνω στο κομμάτι καθώς το σερβίρεις).

Δεν είναι ακριβώς κορνέ, αλλά με το κορνέ μια χαρά θα τα καταφέρεις...

θα προλάβεις να πάρεις κομμάτι;

Φιλιά, Αντριάνα!

Bitter Chocolate Cake…?

Δεν θυμάμαι αν το έχω ξαναπεί, αλλά αγαπημένη μου μέρα είναι η Παρασκευή. Έχεις ενέργεια από το πρωί που σηκώθηκες νωρίς, ξέρεις ότι είναι η τελευταία(;) εργάσιμη, αύριο είναι Σάββατο και το βάρβαρο πρωινό Δευτέρας φαντάζει ακόμα μακριά. Η διάθεση στα μαγαζιά είναι αλλιώτικη τα βράδια και έρχεται το Σαββατοκύριακο που μπορείς να φας 485760 θερμίδες παραπάνω. Στις παλιές εποχές, ετοίμαζες και κανένα σάκο για τριήμερο ή έβγαινες με άλλο αέρα για shopping στα μαγαζιά. Τριήμερο δεν είχε, έξω επίσης δεν είχε…κι έτσι είπα να κάνω μια κουβέντα με τη ζάχαρη την Παρασκευή που πέρασε. Τα έφτιαξα, τα έψησα και τα στόλισα. Bitter Chocolate Cake? Yes, I do!

Υλικά:

  • 1 κούπα νερό
  • 2 κούπες ζάχαρη
  • 1 κούπα ηλιέλαιο
  • 5 κουταλιές σούπας κακάο

αυτά θα χτυπηθούν μαζί στο μίξερ

  • 6 αβγά
  • 2 κούπες αλεύρι
  • 1 φακελάκι baking powder

Εκτέλεση:

Γεμίζουμε μισή κούπα από τα πρώτα 4 υλικά που χτυπήσαμε μαζί στο μίξερ για να το περιχύσουμε στο κέικ που ήδη έχει ψηθεί. Στο υπόλοιπο μείγμα προσθέτουμε τα αβγά που θα τα χτυπήσουμε προηγουμένως χώρια, μετά το baking και το αλεύρι.

*Αν το βάλεις όλο σε μία φόρμα (με τρύπα στη μέση) πρώτα τη βουτυρώνεις και μετά την αλευρώνεις.

**Ενώ αν θέλεις cupcakes, με αυτή τη δόση βγαίνουν περίπου 22 κομμάτια, γεμίζοντας τα 2/3 της θήκης του κάθε cupcake.

***Μπορείς και να το ρίξεις όλο σε ένα ταψί. Τι λες;

Έχουμε και γλάσο!!!

  • 1 κούπα νερό
  • 10 κουταλιές ζάχαρη
  • 5 κουταλιές κακάο
  • 2 κουταλιές corn flour

Τώρα για το στολισμό, όπως θέλεις ότι θέλεις… απλά εγώ θα σου δώσω τις παρακάτω ιδέες:)

 

1) Τα ματωμένα..

2) Με κακάο σκόνη…

3) Τα χρωματιστά…(με λίγο μέλι)

4) Με τριμμένο gelo…

5) Το αγαπημένο μου…

 

ΥΓ1. Και για να λύσω την απορία για το τι ακριβώς είναι αυτό το άσπρο, μείνε μαζί μου εδώ! Εδώ, που μπορεί να μη σου λέω πολλά (κάθε αρχή κι αθόρυβη), αλλά ακόμη και με τα λίγα γίνεσαι η έμπνευση μου. Δείξε μου την παρουσία σου και θα σου πω ακόμα περισσότερα. (θυμάσαι τι λέγαμε κι εδώ στο τέλος; Το μπαλόνια δεν έφυγαν ακόμα…)

 

ΥΓ2: Έφτιαξα και μία τούρτα με θέμα «Τα Στρουμφάκια» αλλά ακόμα δεν μπορώ να σου τη δείξω…δεσμεύομαι όμως ότι κάποια στιγμή θα το κάνω.

 

ΥΓ3: Καλό μήνα είπα; Οπωσδήποτε καλό μήνα!!

 

Φιλιά, Αντριάνα!