Αλήθεια τώρα;

αν σε κάτι το ‘χω εύκολα είναι να σου μιλώ με νοσταλγία! Είμαι ο άνθρωπος που θα καθίσει δίπλα σου και θα μιλάει ακατάπαυστα για φωτογραφίες, στιγμές, αναμνήσεις. Όσο περνάνε τα χρόνια..αντί να τρώγομαι στην καθημερινότητα και να «ξεχνώ» περσινά ξινά σταφύλια, τα ξαναζυμώνω, ξαναμασώ, και ξαναφτύνω!

Βέβαια, όλο αυτό βρίσκεται στο απόγειό του κάθε χρόνο ίδια στιγμή..λίγο πριν τα γενέθλια μου! Στιγμή που γίνεται ο γερός απολογισμός του έτους, του εαυτού μου και των γύρω μου. Είναι η στιγμή που θέτω καινούργιους στόχους. Να διευκρινίσω κιόλας, ότι τη μισή χρονιά σκέφτομαι πως περασα τα γενέθλια μου..και την άλλη μισή πως ΘΑ τα περάσω.

Άλλη μια χρονιά με τοοοοσο κόσμο στη ζωή μου..τόοση δουλειά..τόσους φίλους..τόοοοση οικογένεια…τόοοσους μαθητές…τόσα πλούσια πράγματα να την γεμίζουν! Με θεωρώ τυχερή, αλήθεια! Μου λείπουν παρά ελάχιστα, τα οποία, ενδόμυχα, πιστεύω οτι θα τα βρω σύντομα.

Φέτος θα φύγω… – παρακαλώ σε κάθε επόμενο κόμμα βαθιά ανάσα- θα βγάλω την ποδιά της πρωινής δουλειάς, θα δώσω από ένα γερό φιλί στους μαθητές μου, θα κάνουμε μια καλή επανάληψη τα αγγλικά με τ’ αδέρφια μου, θα διπλώσω την στολή του ερυθρού σταυρού, θα κλείσω τα δεδομένα του κινητού και θα φύγω.

Έτσι απλά..φεύγω γι’ αυτό που λέμε «διακοπές για μια βδομάδα». Το οποίο, για μισό λεπτό, μιας που κάνω και την «απογραφή» μου, δεν έχω ιδέα πώς στην ευχή γίνεται τούτο! Φεύγεις έτσι; Χωρίς φωνές; Γκρίνια; Ωχαδερφισμός; Μιζέρια;     Δηλαδή τι; Εσύ η βαλίτσα & και η ταυτότητα;

OMG!

Φιλιά, Αντριάνα!

0d018c355b703a1c6cb04d5d78bc8301

 

Advertisements

Αστική Ραστώνη

Η μουσική άρχισε να παίζει από το λαπτοπ και εγώ να χάνομαι με τα λεπτά κάτω από το κρύο νερό διώχνοντας τις σαπουνάδες του νιβέα μέσα από το σφουγγάρι. Και παρατηρώ τις αργές κινήσεις μου, χωρίς ίχνος άγχους, παρά μόνο σημάδια απορίας και ηρεμίας.

Είναι μέρες που κάτω από το σπίτι μου βρίσκω άπλετες θέσεις παρκινγκ που μου δίνουν την αίσθηση οτι ακόμα και το καφενείο απέναντι θα κλείσει, γιατί οι παππούδες θα πάνε για τα λουτρά στην Αιδηψό.
Το καλοκαίρι για μερικούς είναι πάντα καταθλιπτικό. Εγώ πάλι, βλέπω λίγη θλίψη σε όλες τις εποχές του χρόνου. Ίσως..μια ματαιότητα να την χαρακτήριζε κανείς. Το καλοκαίρι στο αστικό περιβάλλον μένουν συνήθως οι χωρισμένοι, οι άφραγκοι και οι μοναχικοί. Δεν αποκλείεται βέβαια οι τελευταίοι να ανήκουν και στις άλλες δυο κατηγορίες.

Εκεί που έχω καθίσει ήρεμα στο μπαλκόνι και το ποτήρι στάζει γύρω απ’ το δροσερό κρασί, ο σκύλος με κοιτάει και γαβγίζει. Ξέρει, ότι κάθε βράδυ στις 9, έχει ραντεβού με φίλους του στο πάρκο. Ενα από εκείνα τα βράδια είναι και το αποψινό, που μετά το γάβγισμα ακολουθεί το τέντωμα και μετά το τέντωμα ένα βαθύ κοίταγμα στα μάτια, που από τη μία θέλει τις βόλτες του, από την άλλη τη δροσιά του, γιατί ως τεμπέλης σκύλος…απλώνεται φαρδιά πλατιά.
Καπου εδώ θυμάμαι τη λίστα του Μεσιε Κασετόφωνου που ανακάλυψα προχθες και τη βάζω να παίξει. Την αφήνω να με παρασύρει, ήξερα ότι υπάρχει κι άλλο κρασί στο ψυγείο.

Βράδυ που το σπίτι μου ηρέμησε απότωμα. Για μέρες κόσμος έμπαινε και φωτογραφίες έβγαιναν χωρίς ενδοιασμό για το αποτέλεσμα. Έχει άλλη γλύκα να φιλοξενείς φίλη και να γίνεστε συγκάτοικοι για λίγο. Η πόλη φαίνεται γεμάτη και κάθε στόχος πιο εφικτός. Το αυτοκίνητο γέμιζε με νεαρά κορίτσια και τα ηχεία ανέβαιναν 33…35….37…..40… και να αναρωτιέσαι, πόση διάθεση να χωράει σ’ ενα αμάξι Παρασκευή νύχτα μετά από γενέθλια;

Και έχει φάση να μένει πάντα κάποιος εκτός και να μην πιεί διότι οδηγάει. Και είναι αστείο που το φούξια κραγιόν σου δείχνει σκούρο μωβ κάτω από τα μπλε φώτα που διακοσμούν τον dj. Και να περπατάς πάνω στα ψηλά παπούτσια σου με τα μαυρισμένα γόνατα να δείχνουν λες και περπατούσες με τις ώρες στα λιβάδια. Να τσαλακώνεις και το καλαμάκι….

…μήπως δεν ζεις στην πόλη και για λίγα δευτερόλεπτα έφυγες γι’ αλλού; Για ποιά αλλού;

Wasting my young years…

  

Φιλιά, Αντριάνα!

Hinter den Eichbäumen, 11 (ακριβώς στη γωνία) 

Δεν υπάρχει μερα που να πέρασε και μη σκέφτηκα έστω μια φορά την πρώην. Ειναι αποθημενο; Ειναι έρωτας; Εγωισμός; Πείσμα; Έλλειψη; Ποιός ξέρει. 

Φταίει ο άπλετος ελεύθερος χρόνος που έπεσε πανω μου, λες και ζητούσα μάννα, επειτα απο 3 μέρες πείνας. 

Ειναι οι ειδήσεις που μου επιβάλουν τη φωνή της κι αντί να πατήσω παύση, αποχαυνωνομαι μπροστά της. Χαμογελάω αμυδρά, σαν να θελω να της πω ενα «σε μένα τα λες αυτα; Εγώ σε ξερω! Μη μου πετάς βελούδινα τις τσουχτερές σου λέξεις». 

Πόσα μου έμαθες..

Πόσο με άλλαξες. 
Τι κι αν πήρες τη γλύκα μου. Το έκανες για να επιβιώσω και δεν μου το ειπες ποτε. Αγρίεψες η φάτσα μου γιατι επέμενες στην επιβίωσή μου. 

Ξέρεις τωρα πως ειμαι; Με ρώτησες;

Οχι, γιατί εκείνη τη νύχτα στο αεροδρόμιο, κοιταχτηκαμε, μιλήσαμε και τσακωθήκαμε όπως όλες τις προηγούμενες τρεις. Καθώς έπαιρνα την άνοδο, σε έβλεπα να απομακρύνεσαι απο κάτω μου και ένιωσα για πρώτη φορά ενα ενα τα κοκκαλα μεσα μου να σπάζουν. 

Αλλα ξέρεις κάτι; Χαλάλι σου.

Υγ: γι’ αυτήν την πολη που την έλεγαν Φρανκφούρτη. 

Εσυ εκει…

Ειναι απο αυτα τα βραδια που δεν ειμαι και στα καλυτερα μου.. Δεν ξερω αν εισαι απο τους τύπους που επηρεάζονται απο τη μουσική, αλλα αν εισαι με νιώθεις. Ας μην επεκταθούμε λοιπόν σ´αυτο, γιατι ξερεις ακριβώς τι εννοω.

Τελείωσα το διάβασμα νωρίς, ακουω απο τις 9 G radio, και τρέχω. Τρέχω. Τρέχει. Τρέχουμε μαζι.
Τρέχει η σκεψη μου σε αναμνήσεις και επιθυμίες μακρινές.
Εξάλλου κι αυτος δεν ειναι ο τίτλος του μπλογκ; Αγάπησε τις σκέψεις σου.
Αυτος δεν ειναι και ο αυτοσκοπός; Αυτος!
Μου λείπει η Αθήνα φίλε μου! Η Αθήνα οπως απλα τη γνώρισα τις νύχτες. Τις μερες ο αγαπημένος κοιμόταν και την γυρνούσαμε αυστηρά απο μια ωρα και μετα.
Τα φώτα. Τα νεύρα. Την κίνηση. Το στυλ. Οι φίλοι. Οι γνωστοί. Το περπάτημα. Οι φόβοι. Η βρωμιά.
Εφυγα χωρις να τη χαιρετησω..
Δεν ξερω γιατι, αλλα απο το απογευμα με φαντάζομαι να περπατάω στους δρόμους της. Να ειμαι για weekend με την καλύτερη μου φίλη, να εχουμε ετοιμαστεί/στολιστει, και να μπαίνουμε σε μαγαζια για τα ποτά και τα ξενύχτια. Να κρατάμε κι απο μια ομπρελα(εδω στη Φρανκφούρτη βρέχει καθε μερα όλη μερα, οποτε επηρεάστηκα).
Να ειμαστε γεμάτες απο χαρα και ευτυχία και απλα να πίνουμε καφέδες. Και να παίρνουμε σοκολατάκια απο το Βουλής 14(δεν ξερω καν αν υπαρχει ακομα εκει, κι αν βάζει ακομα σοκολατάκια του σ´ αυτο το τιρκουαζ κουτάκι με τον ρετρό Άγγελο απέξω). Να πίνουμε καφε στο κουτί(Μοναστηράκι). Να με τραβάει απο το μανίκι γιατι ολο και κατι θα βλεπει και θα φοβάται μες τη νύχτα(το μάτι της τςακωνει). Να της λέω «μα μη φοβάσαι σου λέω…δεν θα μας πειράξουν, ξερω τι σου λέω». Να πίνουμε και να την τραβάω στα χατίρια(τρουμπα-αν υπαρχει ακομα). Να περπατάμε στα σκάφη και να της λέω απο αντίδραση «φαντάζεσαι να σε πάντρεψω καμια μερα με κάποιον πλούσιο που θα σε πηγαίνει βολτα σαν επώνυμη σταρουμπα και να κανετε μια γκουρμέ δεξίωση;» και να μου απαντάει με νεύρα «θα με παντρεψεις με κλαρίνα και φρόντισε να το χωνεψεις»!
Ίσως τα σκεφτομαι ολα αυτα γιατι σαν σημερα πέρασαν 6 μήνες που πέθανε ο πατέρας της. Ίσως γιατι μου λείπει πολυ. Ίσως γιατι τρέχω στον καιρό και φαντάζομαι αυτα που θελω να ζήσω οταν ορθοποδησω στη νεα χώρα και καταφέρω να πετάγομαι γι αυτα τα καθόλου αθώα ελληνικά ενήλικα τριήμερα.
Ίσως γιατι σε λίγες μερες εχω γενέθλια. Ίσως γιατι κάποιες φορες παρα τα 23, νιωθω σαν 33. Ίσως γιατι κάποιες επιθυμίες μου δεν τις άγγιξα καν, και φοβάμαι μη τυχόν τύχει κι εδω. Ίσως γιατι ξεχνάω ποσο μεγάλο ειναι το βήμα μονο και μονο να έρθεις σε μια ξένη χώρα..γιαυτο λοιπόν, ας μείνω στα αβγουλακια μου. Κι ας παρω μια πιο βαθιά ανάσα, οτι η καθημερινότητα μου θα ειναι αυτη που διάλεξα..οι κοστουματοι, σοβαροί, αποστηρωμενοι και ευγενικοί κεντροευρωπαιοι. Που δεν εχουν ιδεα τι μπορει να γινεται στη διπλανή είσοδο του skyline τους..
Και να μην ξερουν γρι απο κινητικο αυτοσχεδιασμό με επαφή. Άγγιγμα, αναπνοή. και ερμηνεία κίνησης. Έκαστος στο είδος του κι εγω στις απολαύσεις τέχνης μου.

Φιλια, Νανούσκα(οπως με φωνάζει και η μαμα μου)!

 

image

Βάμμα ιωδίου

Εσύ δεν ήσουν που με ρωτούσες «θα φύγεις»;

Άντε ποτε θα φύγεις;

Το εισιτήριο το έκλεισες;

Με τη δουλειά συνεννοήθηκες;

Μίλησες με το μεταπτυχιακό;

Διάβασες το συμβόλαιο του νέου σπιτιού;

Και είναι φάση που αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι πέρασε ο καιρός. Και πες μου γιατί εγώ που ήμουν τόσο σίγουρη για αυτή μου την επιλογή, τώρα κάθομαι στη γωνιά του καναπέ και κλαψουρίζω σαν κακομαθημένο 5χρονο; Εγώ η χοντρόπετσι που δεν ξαφνιάζομαι και χαμπαριάζω σχεδόν με τίποτα, τώρα είμαι γεμάτη μιξομάντηλα για ούτε κι εγώ ξέρω γιατί.. Δεν περίμενα με τίποτα όταν έπαιρνα απόφαση για την άλλη χώρα, ότι θα κατάφερνα να φέρω σε τέτοιο πετυχημένο σημείο την καθημερινότητα μου εδώ. Δεν περίμενα ότι θα ένιωθα τόσο γεμάτη, ούτε ότι θα ερχόταν στιγμή που θα έκλαιγα για την πόλη που άθλια την ανέβαζα, μίζερη την κατέβαζα. Ούτε όταν ξεκίνησα τα μαθήματα γερμανικών, ούτε δούλευα ως σερβιτόρα, ούτε έπαιρνα το αμάξι και καρφί για τις φίλες μου. Είναι αυτό που σου έλεγα και σε προηγούμενο κείμενο ότι όταν αποφίσεις να φύγεις στο εξωτερικό, καλό θα ήταν να το κάνεις άμεσα! Μη περιμένεις να έρθει η κατάλληλη στιγμή. Δεν υπάρχει! Δεν υπάρχει κατάλληλη στιγμή, όπως δεν υπάρχει και τύχη. Ο άνθρωπος είναι το μεγαλύτερο θηρίο, με τόσο μεγάλη δύναμη που είναι όλα στο χέρι του να τα κάνει και να μην τα κάνει. Είναι στο χέρι μου να επιβιώσω στη μεγάλη χώρα, είναι στη δική μου δύναμη αν θα τα καταφέρω με την τέχνη, είναι στο δικό μου μεράκι αν θα τα πάω καλά ως νηπιαγωγός σε μια ξένη κουλτούρα, είναι δικό μου ψάξιμο το πόσο καλό θα είναι το σπίτι στα δικά μου μέτρα και σταθμά.  Και έτσι ήταν δική μου υπόθεση το να τα καταφέρω να δημιουργήσω μια πραγματικότητα αρεστή σε μένα, σε μια πόλη που ανέκαθεν δεν ήμουν συμφιλιωμένη μαζί της.

Και ξέρεις κάτι; Αρχίζω να νομίζω ότι θα με ξεχάσουν. Οτι μερικές φορές ο κόσμος που συναναστρέφομαι, απλά μια στο τόσο θα θυμούνται ότι κάποια στιγμή μιλούσαν και με την Αντριάνα. Είτε την Αντριάνα τη γειτόνισσα, είτε την υπάλληλο, είτε την βοηθό groomer, είτε τη νταντά, είτε τη συμφοιτήτρια, τη φίλη, τη φοιτήτρια, την κόρη της όμορφης μαμάς, την μεγαλοαδερφή. Και φοβάμαι μη με ξεχάσουν οι άνθρωποι εδώ, γιατί οι σχέσεις είναι αμφίδρομες. Όσο κι αν προσπαθείς να κρατήσεις επαφές εσύ που έφυγες από μακριά, αν δεν κάνει και ο άλλος την κίνηση, κάποια στιγμή το καντίλι σβήνει, και είναι κρίμα…  Τους θέλω όλους! Γιατί να κάνω εκπτώσεις στους ανθρώπους;

Δεν ξέρω αν κλαίω για το άγνωστο. ούτε για το μεταπτυχιακό που ξεκίνησε η προθεσμία δηλώσεων και δεν καταθέσω τα χαρτιά μου, ούτε για τις βαλίτσες που δεν ξέρω πως να τις γεμίσω. Υποπτεύομαι ότι μπορεί να κλαίω για τη ζωή μου εδώ. Κι αυτό με ξαφνιάζει ακόμα πιο πολύ. Γιατί δεν πίστευα ποτέ ότι θα τα καταφέρω τόσο καλά εδώ. Δεν περίμενα ότι θα είχα τέτοια χημεία στη δουλειά μου, ότι οι κόποι μου θα αναγνωριζόντουσαν, το εξτρα διάβασμα θα εκτιμούνταν, θα είχα τόση ελευθερία στη δουλειά μου (αυτό με τσάκισε), θα είχα σπουδαίες συζητήσεις με εξαιρετικά άτομα, ότι θα μάθαινα αβίαστα να καλλωπίζω σκυλιά και να πιάνω τον εαυτό μου σε στιγμές απείρου υπομονής που δεν φανταζόμουν ότι θα είχα. Ότι θα έβγαινα έξω με παρέα και θα περνούσα καλά. Δεν περίμενα ότι όταν θα τελείωνα από φοιτήτρια, θα έχτιζα τόσο καλά άλλη μια καθημερινότητα. Δεν φανταζόμουν ότι θα μου έβγαινε όλο αυτό τη στιγμή που το ήθελα-όπως το ήθελα.

Κι όσο για την άλλη χώρα. Εδώ, μπροστά μου. Να βάζω τα πρώτα πλυντήρια για να αποθηκευτούν τα καλοκαιρινά και να σκουπίζω τα καπάκια από τα βαζάκια των μπαχαρικών. Έχω ήδη δύο σεμινάρια χορού που θα παρακολουθήσω, με περιμένει το φροντιστήριο για ένα γεμάτο τελείωμα χρονιάς και μια τεράστια ελληνική αγκαλιά σε μια πόλη 30χλμ μακριά από το αεροδρόμιο και 45 απ’ τη Φρανκφούρτη. Κι ανα πάσα στιγμή θελήσω να τα δώσω όλα μια κλωτσιά και να γυρίσω σπίτι μου, ξέρω ότι θα έχω άλη μια ζεστή αγκαλιά να με περιμένει και ήδη την εμπειρία να την ξαναδιαμορφώσω όμορφη καθημερινότητα από την αρχή.

*Όσο για τον αγαπημένο..θα τα πούμε άλλη φορά και σε άλλο κείμενο. Έχει κι αυτός τη φιλοσοφία και τους στόχους του. Διαφορετικούς από τους δικούς μου μεν κατά 716 ακριβώς χλμ απόσταση και εξίσου φιλελεύθεροι.

Φιλιά, Αντριάνα!

IMG_1715

2 βδομάδες και λίγα ψιλά.

Δεν ξέρω αν οφείλεται στην υπερένταση των ουσιών που προκαλούν τα φάρμακα του φρονιμίτη, ούτε το facebook που χαζεύω χωρίς κανένα απολύτως ουσιώδες λόγο. Αλλά από την άλλη, μπορεί να είναι και το ράδιο που με κρατάει νυχτοφύλακα περασμένες 3 τα ξημερώματα. Είναι και ο αγαπημένος που κοιμάται λοξά, στραβά, κι ανάποδα σ’ ένα καναπέ 1χ1 και μια χαμογελάει, μια νευριάζει, και λες τώρα θα παραμιλήσει κιόλας. Έλα πες…δεν είναι μια καλή ευκαιρία να ζητήσω ένα iPhone και να συμφωνήσει μέσα στον παραμίλημά του; Ύπουλη…

Εισιτήριο, έκλεισα.

Cabin luggage, πήρα. (μια μαύρη πλαστική με 4 ροδάκια για να ταιριάζει με την αδερφή της τη μεσαία)

Το πως θα τις γεμίσω όμως, χαμπάρι δεν έχω! Ελλάδα-Φρανκφούρτη υπολόγισε 10 βαθμούς διαφορά, οπότε εκεί που είσαι με τα φαρδουλά τι σερτ και την εσπαντρίγια (thx God, you love us), σε δυόμιση ώρες απόσταση περιτριγυρίζεσαι από μπουφάν, άνορακ, γαλότσες, σκουφιά, μαντήλες, λες και ο Μάιν μεταμορφώθηκε σε Τάμεση κι εσύ η δόλια ελληνίδα που είσαι συνηθισμένη να φοράς τη μπαλαρίνα μέχρι το Νοέμβρη και να περπατάς στην αγορά της Γλυφάδας με τις Αγκς λες και ζούμε στη Στοκχόλμη γίνεσαι η μουσουλμάνα! Αλλά μη λέω πολλά κι εγώ τα ίδια κάνω. Ας μην αναφερθώ και σε αυτήν την κλασσική.τέρμα.ελληνική.ατάκα που συνοδεύει 6 στις 10 βαλίτσες: «θέλω να διαλέγω»! Σε αυτές τις περιπτώσεις βλέπεις παρδαλές βαλίτσες μεγέθους 107 λίτρων, να μεταφέρουν όλη την τετράφυλλη ντουλάπα που αναμενόμενα δεν μπορείς να τσουλίσεις και φυσικά…όλα αυτά τα ρούχα είναι μόνο για ένα τριήμερο. Βάλε τετραήμερο γιατί είσαι μεγαλόκαρδη.

Κι εγώ που παραπάνω το παίζω έξυπνη, ότι και καλά μπορώ να βγάλω μια βδομάδα με cabin size βαλίτσα, κοιτάω τις βαλίτσες μου όπως κοιτάει ένα χρυσόψαρο τον ιδιοκτήτη του.

Σας ξέρω;

Πείτε κυρίες μου, ποιές είστε;

Τι ζητάτε από εμένα;

Γιατί να σπάσω το κεφάλι μου για να σκεφτώ τι θα κουβαλήσω μέσα σε 54 κιλά σύνολο βάρους.

Υπολόγισε και το κουτάβι μου… και το παιδί που θα προσλάβω να μου μεταφέρει τις βαλίτσες! 

Αλλά όλα κι όλα…αυτή τη φορά είπα ότι θα πάω στο αεροδρόμιο σαν κυρία (μπλιάξ)! Θα φτιάξω τα μαλλιά μου, τα νύχια μου, θα φορέσω καλά ρούχα και θα σπρώχνω το καροτσάκι με αέρα σταρούμπας πλούσιας ελληνίδας.

Σε αυτό το κείμενο, ίσως έπρεπε να σου έλεγα για το πως περνώ τις τελευταίες μέρες στην Ελλάδα. Αλλά…ξέρεις…είμαι λίγο παγωμένη. Ίσως και αγχομένη (βρε λες;). Δεν μπορώ να σου πω ότι βγαίνω όλη μέρα κι όλη νύχτα, ούτε ότι χορταίνω από όλα αυτά που θα μου λείψουν. Απλά συνεχίζω τη ζωή μου σαν να μη συμβεί τίποτα προσεχώς.  Πηγαίνω στο φροντιστήριο με το ποδήλατο, πηγαίνω στη δουλειά με τα πόδια, κυκλοφορώ με κονσίλερ 24/7, μαλώνω με τη γιαγιά μου για το λάδι στο φάγητο, τσιμπάω τα μάγουλα των αδερφών μου παριστάνοντας το καβούρι…και εξακολουθώ να σπάω τα νεύρα του φίλου μου. Και μετά να ακολουθούν οι συνηθισμένες τύψεις σαν κι αυτές που με πιάνουν όταν μου πετάει τα σκουπίδια.

Και κάπου εδώ τον καλύπτω με τη μωβ κουβέρτα. Και μπαίνω κι εγώ αθόρυβα από κάτω…

 

Φιλιά, Αντριάνα!  IMG_1351

Belle epoque!

Άσε με να χαθώ με μάτια ανοιχτά στους δρόμους της Μονμάρτρη, κι ας είναι όλο αυτό μια ψευδαίσθηση σ’ ένα ηλιόλουστο πρωί.
Να φανταστώ ότι απολαμβάνω μια ζεστή σοκολάτα κάτω απ’ το συννεφιασμένο ουρανό και γύρω μου να έχω μυρωδιές από υλικά που αναμιγνύονται τρυφερά μέσα στην κουζίνα.
Και θέλω κάτι από πινέλο, σκόνη, αβγό, νερό, μια ιδέα κι ένα καμβά για να δημιουργήσω. Να στήσω το δικό μου καβαλέτο δίπλα απ’ αυτό του Kees van Dongen και του Picasso για να παρακολουθούμε από μακριά τον Van Gogh να ζωγραφίζει κάτι απ’ τη μποέμ ζωή της Μονμάρτρη. Να νιώσω πλούσια από τέχνη και πολιτισμό, να σκορπίσω κι εγώ τα λεφτά μου όπως κάποιος μποέμ τύπος και απλά να αδιαφορήσω για το μετά. Σ’ ένα δωμάτιο μ’ ένα κομμάτι χαρτί και κάρβουνο, να γράφω αυτά που μου κάνουν κλικ στην άβυσσο των γαλλικών ερεθισμάτων.

3456a2f60b0f93ea82a76033a1eaf005
ΥΓ1.Και μετά…μετά να γίνει ένα τσαφ…ν’ ανάψουν τα φώτα μόνο για μένα σε νεκρική σιγή. Κάπου εδώ θέλω και ειδικά εφέ καπνού. Να βγω στη σκηνή του Κόκκινου Μύλου (aka Moulin Rouge) για να δώσω το δικό μου ρεσιτάλ με τα υπέροχα κοκκινόμαυρα κοστούμια μου. Υπάρχουν και δυο φιλικά μάτια στη γωνία, που ξέρουν καλά αυτές τις χορεύτριες της εποχής και έχουν αφιερώσει πολλούς πίνακες στην αίγλη του καμπαρέ και στην απόλαυση του βαριετέ.

60f5b77162a88966fb15a50a51a36178

ΥΓ2.τσαφφφφ…τα φώτα έκλεισαν.

 

ΥΓ3.Άσε με να κάνω βόλτα στους δρόμους του Pigalle αγκαζέ με τα δυο φιλικά μάτια του Τουλούζ Λωτρέκ και να ρίξουμε κλεφτές ματιές στις εκεί βιτρίνες. Ο ένας να δίνει συμβουλές στον άλλο, για όνειρα, για χρώματα, για μουσικές, για αισθήσεις και υφές..να κλέβεις πινελιές λάμψης και να τις αποθηκεύεις για τις μουντές μέρες που πιθανόν να ‘ρθουν. Να ζούμε απλά για την Belle Epoque.

9b7a9cbda89422cd63bf11b7f959f8a5

ΥΓ4.Τώρα θέλω να προσγειωθώ, να κοιτάξω ευθέως τους πίνακες μπροστά μου και να τους αφήσω να μου μιλήσουν για τη δική τους εποχή. Έκθεση με πίνακες αναφερόμενοι στη ζωή της Μονμάρτρη, μαζεμένοι απ’ όλο τον κόσμο. Κι από κόσμο εκεί μέσα να γίνεται χαμός..αλλά να μη σε νοιάζει. Σε νοιάζει που για μερικές ώρες χάθηκες στην νοσταλγία μιας άλλη εποχής και περπατάς τώρα στους δρόμους της Φρανκφούρτης με αλλιώτικο αέρα και αλλιώτικη ματιά. Σαν να γύρισες από ταξίδι.

DSC_0767

ΥΓ5.Άνθρωποι αλλιώτικοι, μπερδεμένες αρχιτεκτονικές κτηρίων, που βλέπεις δίπλα στο γοτθικό το σύγχρονο και μπλέκεσαι κι εσύ μέσα στη βουή του πολυπολιτισμικού κόσμου. Πίνεις μια γερή γουλιά Macciato Latte…και αφήνεις το δύση του ηλίου να παγώσει τα κοκκινισμένα μαγουλάκια σου.

 

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Photo by: pinterest.com