Hinter den Eichbäumen, 11 (ακριβώς στη γωνία) 

Δεν υπάρχει μερα που να πέρασε και μη σκέφτηκα έστω μια φορά την πρώην. Ειναι αποθημενο; Ειναι έρωτας; Εγωισμός; Πείσμα; Έλλειψη; Ποιός ξέρει. 

Φταίει ο άπλετος ελεύθερος χρόνος που έπεσε πανω μου, λες και ζητούσα μάννα, επειτα απο 3 μέρες πείνας. 

Ειναι οι ειδήσεις που μου επιβάλουν τη φωνή της κι αντί να πατήσω παύση, αποχαυνωνομαι μπροστά της. Χαμογελάω αμυδρά, σαν να θελω να της πω ενα «σε μένα τα λες αυτα; Εγώ σε ξερω! Μη μου πετάς βελούδινα τις τσουχτερές σου λέξεις». 

Πόσα μου έμαθες..

Πόσο με άλλαξες. 
Τι κι αν πήρες τη γλύκα μου. Το έκανες για να επιβιώσω και δεν μου το ειπες ποτε. Αγρίεψες η φάτσα μου γιατι επέμενες στην επιβίωσή μου. 

Ξέρεις τωρα πως ειμαι; Με ρώτησες;

Οχι, γιατί εκείνη τη νύχτα στο αεροδρόμιο, κοιταχτηκαμε, μιλήσαμε και τσακωθήκαμε όπως όλες τις προηγούμενες τρεις. Καθώς έπαιρνα την άνοδο, σε έβλεπα να απομακρύνεσαι απο κάτω μου και ένιωσα για πρώτη φορά ενα ενα τα κοκκαλα μεσα μου να σπάζουν. 

Αλλα ξέρεις κάτι; Χαλάλι σου.

Υγ: γι’ αυτήν την πολη που την έλεγαν Φρανκφούρτη. 

Advertisements

Σε 5 μέρες ξημερώνει Σάββατο.

Σε 5 μέρες και σχεδόν 120 ώρες τις πύλες θα διαβώ. Θα ξυπνήσω από το χάραμα και με το νεκρόχαρτο στο χέρι θα φτάσω στη γερμανική σχολή Θεσσαλονίκης. Δεν έχω καμία διάθεση, δεν έχω καμία χαρά, δεν βλέπω τίποτα το θετικό, νιώθω σαν αρνί που το πάνε στη σφαγή, δεν μιλιέμαι και έχω βλέμμα αγελάδας που έχει άντρα βόδι.   Κάθε φορά που φτάνω στο σημείο των εξετάσεων μιας ξένης γλώσσας έτσι νιώθω και λέω ότι δεν θα ξαναμπλέξω ποτέ με δαυτα, μα ποτέ, και όλο μπλέκω. Και μη μου πεις οτι ο κόσμος αρρωσταίνει ή υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν να φάνε ή γίνονται πολέμοι κι εσύ κάθεσαι και σκας για μια παλιοεξέταση, γιατί ειλικρινά δεν πιάνει. Δεν το σηκώνει ο οργανισμός μου τη φάση της εξέτασης, δεν μπορώ να το χειριστώ. Δεν είμαι άνθρωπος που έχει έφεση στις γλώσσες και μου βγαίνουν με δυσκολία. Έχω πολλά τραύματα, ειδικά με τα αγγλικά. Ξεκίνησα με τα γερμανικά τον Σεπτέμβρη του 2013, τα έπιασα τελείως από την αρχή γιατί δεν θυμόμουν τίποτα κι ας είχα ήδη μια πιστοποιήση, έφυγα γερμανία που έκανα πάλι τη γλώσσα εκει σε ακόμα πιο υψηλό επίπεδο και τώρα που γύρισα ελλάδα θα δώσω το μεσαίο επίπεδο. Το Β2. Στη γερμανία διδάχτηκα το Γ1 κι αυτό που ήδη είχα από την εποχή του Νώε (ακα σχολείο) ήταν το Β1.   Πάντως το έχω φιλοσοφήσει κι άλλιως.. Δεν αξίζει που κάνουμε τις γλώσσες και το λέω με πλήρη συνείδηση αυτό. Ας μας πει κάποιος που διδάχτηκε μια (και δυο και τρεις, -υπάρχουμε πολλά χαιβάνια-) ξένη γλώσσα στο φροντιστήριο στην εποχή του σχολείου, αν θυμάται τίποτα μετά από χρόνια;

  • Πρώτον: δίνεις ένα λόουερ κοντά στα 14-15 χρονών και όταν φτάνεις κοντά στα 20-22 χρονών αν δεν τα έχεις δουλέψει συνειδητά -κι όχι απλά βάζω μια ταινία με ελληνικούς όμως υπότιτλους ή διαβάζω κανένα φιλοσοφιμένο αγγλικό κουότ στο φβ- ΤΑ ΞΕΧΝΑΣ. Ακόμα κι αν έχεις πάρει την πιστοποιήση με Χαι Πας.
  • Δευτερόν: ενδιαφέρεσαι να απλώσεις τα φτερά σου και κοιτάς πανεπιστήμια του εξωτερικού. Ποια είσαι μαντάμ που νομίζεις ότι με ένα λόουερ ή προφίσενσι στο πρώτο έτος πανεπιστημίου, θα γίνεις δεκτή στην κλίκα μας;;;;; Θα πας να δώσεις το Τάδε πτύχιο του κύριου Μπαρμπαγιανακόπουλου, με το συγκεκριμένο χάι σκορ και τότε ίσως συζητήσουμε την πιθανότητα να μπεις.

Οπότε..ο προ ετών κόπος σου, που τον πλήρωνε η μανούλα αδρά για ένα καλύτερο (δημόσιο πιθανότατα) μέλλον, πήγε στράφη γιατί είχε ημερομηνία λήξης. Το πτυχίο πάνω του σαφώς και δεν έγραφε «κατανάλωση μέχρι: βλέπε στο κάτω μέρος της συσκευασίας» αλλά όταν πας να το δείξεις στον μέλλοντα εργοδότη ή καθηγητή σου, θα σου δείξει απλώς το μπόρντερ λάιν. Τζάμπα τα λεφτά της μανούλας, τζάμπα και ο κόπος. Ευτυχώς υπάρχουν και καλές, καλόγουστες, κορνίζες.

  •  Τρίτον: είσαι σε φάση που ενδιαφέρεσαι να (ξανα)απλώσεις τα φτέρα σου και να εργαστείς στο εξωτερικό. Που ας μου επιτραπούν τα λόγια, οι συνθήκες του εξωτερικού απέχουν μακρά από τις ελληνικούλες. Ακόμα και προχώ να το παίξουμε, όταν έρχεται η ώρα να γίνουμε διευθυντές/ιδιοκτήτες/προιστάμενοι ή να απασχολήσουμε κάποιο προσωπικό για χάρη μας, μια χαρά μας βγαίνει το παραδοσιακό ελληνικό στοιχείο που θέλει ανέκαθεν τον υπάλληλο υπό και απενοχοποιεί πλήρως το δικαίωμα της ελευθερίας για παρατήρηση και παρεμβολή στο εργασιακό αντικείμενο του υπαλλήλου. Εκει λοιπόν, πηγαίνεις στη φάση της συνέντευξης, που προαπαιτεί την έγκριση του βιογραφικού και όταν φτάνουν στο σημείο των ξένων γλωσσών, σταμάτανε. Συνήθως, εμείς τα ’90άρια έχουμε δυο ξένες γλώσσες στο ιστορικό μας, ήταν μόδα στα σχολικά μας χρόνια (ειδικά όσοι καταγόμαστε από το βορρά που σύμφωνα με τις στατιστικές έχουμε πιο υψηλό μορφωτικό και εκπαιδευτικό επίπεδο(δε το λέω εγώ, οι έρευνες, μη κράζετε μόνο έμενα), μας ρωτάνε πως τα πάμε και με την δεύτερη γλώσσα. Εκεί χαίρονται που μιλάς δύο γλώσσες γιατί θα τους βγάλει ένα άτομο δυο δουλειές -αν τυχόν χρειαστεί η δεύτερη γλώσσα. ΟΜΩΣ..εδώ υπάρχει ένα μεγάλο ΟΜΩΣ που χτυπάει στο δόξα πατρί. Δεν αρκεί meine Liebe, η πιστοποιήση ξένης γλώσσας που έχεις για τον εργοδότη σου. Θα σε βάλει να δώσεις πάντα κάτι παραπάνω από αυτό που έχεις και πλέον σου ζητάνε το ειδικό πτυχίο που αναφέρεται στον εργασιακό τομέα. Αυτά τα πτυχία, συνηθώς έχουν πολύ προφορικό και κάποια κείμενα κατανόησης, όχι έκθεση..όχι ακουστικό.

Και πες μου εσύ τώρα..γιατί να δίνουμε τις Β1..τις Β2..τις Γ1 πιστοποιήσεις από σχολική ηλικία και να βασανιζόμαστε τόσο;! Παλιότερα, υπήρχε και το θέμα του δημοσίου που αν έδινες ασεπ, ήταν απαραίτητα τα αγγλικά..τώρα, σοβαρά, υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι θα γίνει ασεπ ειδικά για εκπαιδευτικούς;   Αλλά από την άλλη..δεν θα ήθελα να γίνω με τίποτα σαν κάποια επαγγέλματα που λόγω φύσης εργασίας οι εργαζόμενοι γνωρίζουν μόνο ένα good morning & good bye. Ή σαν μερικούς επιχειρηματίες (οποιασδήποτε επιχείρησης) που νιώθουν ότι έχουν πιάσεις τον πάπα από τα απόκρυφα, μου κρατούν τη τζούσι και δεν κάνουν καμια προσπάθεια να βελτιώσουν έστω το συντακτικό τους!   Αλλά τι σκάω; Θα περιμένουν από μας που προσπαθούμε πάντα για το κάτι παραπάνω, το κάτι παραπάνω.. πότε δεν θα είμαστε αρκετοί, θα δίνουμε όλα τα λεφτά μας για επιπλέον εκπαίδευση και επιμόρφωση και θα βλέπουμε τον αρχοντόβλαχο με την μεγτσέντες (που θα υποστηρίζει κιόλας ότι την παίρνει για να τρέχει ενώ το ίδιο το αμάξωμα φωνάζει «οικογενειακόο! περνάει από τη γειτονιά σας το οικογενειακό! Σιδερά-λαμαρίνες-καμένοι θερμοσίφωνες-αΛΟμίνια…παλιατζής!) να κάνει μόστρα!   Σ’αφήνω τώρα να πλύνω κανα πιάτο.   Η γνωστή. 

Can you look after my suitcase please? είπα στην άγνωστη δίπλα μου και άφησα απο τα μάτια μου τη βαλίτσα.

Ουφ εντάξει..τσακισα τη σοκολάτα, περπάτησα κ λίγο..διάβασα ενα σάιτ που διαβάζω άρθρα του κ ξεραίνομαι στα γέλια ενώ αυτο τα γράφει για σοβαρά…καλα περνάω!

Αν εξαιρέσεις τις ώρες μεταξύ 11:00am-08:15pm, είμαι μια χαρα!

Και τι εννοώ με αυτο..

Ερώτηση: Σου εχει τύχει να κλείσεις το εισιτήριο σου ωραία και καλα, να ξεπακετάρεις και ξαναπακεταρεις τα πράγματα εντελώς διαφορετικά γιατί αλλάζεις μεταφορικό μέσω και να σε πετάει τελευταία στιγμη η αεροπορική εταιρία έξω απο τον προορισμό σου; ΝΑ ΜΗ ΣΟΥ ΤΥΧΕΙ! Το αποτέλεσμα; 20 ώρες αναμονή στο αεροδρόμιο μέχρι να ξεκουμπιστω. Εγώ κι ο Χανζο. Ο Χανζο κι εγώ.

Θα μου πεις, τι είσαι ρε Αντριάνα; Καταζητούμενη της Ιντερπολ; Φοροφυγάς γερμανικού δημοσίου; Πιθανός τρομοκράτης της Μερκελ; Τιποτα δεν είμαι η καημένη…μια πελάτισσα είμαι που τα είχε όλα ολοσωστα για να επιβιβαστεί στο αεροπλάνο που παίρνει για να πηγαινοέρχεται Γερμανια-Ελλάδα.

Αλλά ας πάρω το σόου απο την αρχή. Είμαι η Αντριάνα του Γεωργίου και της κυρα Εβίτας, που το όνομα μου γράφεται στα αγγλικά Antriana (το κέρατο μου το τράγιο δηλαδή με τις μεταφράσεις!!!(πολυ θυμωμένα να το διαβάσεις αυτο) και εχω στην κατοχή μου ενα Μπουλντόγκ. Γνωρίζω τις δυσκολίες ως προς τη μεταφορά αυτής της ράτσας, γνωρίζω τα απαραίτητα έγγραφα που πρέπει να εχω μαζί μου, ειναι όλα υπογεγραμμένα απο υπεύθυνους γιατρούς και ΟΤΑΝ ΡΩΤΑΩ ΤΗΝ Γ*** Aegean ΑΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΡΑΤΣΑ, ΔΕΝ ΡΩΤΑΩ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΡΕΥΕΘΩ ΣΤΟ ΓΑΜΟ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΞΑΔΕΡΦΟΥ ΤΟΥ ΒΑΦΤΙΣΜΙΟΥ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΣΤΕΦΕΤΑΙ ΣΤΑ ΑΝΩ ΚΡΕΜΑΣΤΑ ΣΕ ΔΥΟ ΒΔΟΜΑΔΕΣ ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΕΙΠΑ ΝΑ ΑΡΧΙΣΩ ΤΟ ΤΖΕΡΤΖΕΛΟ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ!! Η συνομιλία μας ηχογραφείτε. Με έχεις στο χέρι και σε εχω στο χέρι. Σε ρωτάω για τη ράτσα γιατί βλέπω στο σάιτ οτι αυτά τα σκυλιά ειναι ειδική κατηγορία, τι με αφήνεις να κλείσω το εισιτήριο και τελευταία στιγμη με πετάς εσυ έξω απο το σκάφος διότι κρίνεις επικίνδυνο το σκυλι μου ενώ πιο πριν μου έδωσε συνεργάτης σου έγκριση;!

Η πτήση μου ήταν στις 18:00 το απόγευμα, είμαι εδω απο τις 14:00 γιατί ξερω οτι εχω σκύλο και μου επιτρέπεις μονο προκρατηςη ειςητηριου, απουσιάζεις απο το γκισέ σου μέχρι τις 17:15 και την ουρά να φτάνει στο θεό γιατί είσαι αργοστροφος, βλέπεις το σκυλι μου και επειδή είσαι ανίδεος της πολιτικής της εταιρίας σου και γενικά των κατοικίδιων, με απορρίπτεις παρατοντας με στα κρύα του λουτρού και μου είπες ενα ξερό «you should go 440 desk please».

Όχι φίλε, δεν πάει έτσι! Είμαι πελάτισσα της εταιρίας σου και υποχρεούσαι να με κατατοπισεις γιατί εχω αγοράσει το εισιτήριο και με απορρίπτεις ΕΣΥ! Τέλος πάντων, σ´αυτο το σημείο εχω να θίξω πολλα θέματα αλλά συνεχίζω στην ιστορία.

Περπατούσα απο τις 17:30 μέχρι τις 20:20 στα χαμένα. Σύνολο 6 ώρες που ειμαι στο αεροδρόμιο.
Ένας να μου μιλούσε απότομα, μια παρατήρηση να έτρωγα που έκανε τα τσίσα του ο Χανζο θα εχανα την ψυχραιμία μου.

Γύρισα το μεγαθήριο της Φρανκφούρτης πιθαμή προς πιθαμή, με ενα υπερφορτωμένο καρότσι και ενα σκυλι να αρνείται να μπει στο transportbox. Δεν ήξερα πως να βρω την άκρη! Μέχρι που με μάζεψε η Lufthansa!!!!!!!!!! Δεν ξερω τι θα έκανα αν δεν υπήρχε αυτή η εταιρία; Ναι βέβαια, εγώ ζήτησα τη βοήθεια της…αλλά ρε σεις..οι άνθρωποι ξέρουν να φέρονται! Ξεκάθαρα πράγματα..
-Κούκλα μου καλή, δικαιούται κάθε επιβάτης ενα κατοικίδιο ανεξάρτητου ράτσα και ηλικίας, εκτός κι αν έχεις μάνα με κουτάβια.
-οχι, εχω ενα αρσενικό.
-ωραία, το κουτί σου είναι λιγο μεγάλο και μπαίνει μόνο στις αποσκευές με αυτήν την τάδε επιβάρυνση. Δέχεσαι;
-δέχομαι!
-μου δίνεις τον κωδικό του εισιτηρίου που μόλις έκλεισες, σου κόβω την απόδειξη τωρα, σου κάνω κατευθείαν κ το τσεκ Ιν του σκυλιού να μην ταλαιπωρείται και μου τον φέρνει 2-3 ωρες πριν την πτήση. Δέχεσαι;
-δέχομαι!
-είστε έτοιμη, ευχαριστούμε για την προτίμηση σας.

Ουτε βλακείες για τη ράτσα, ουτε ψάξε βρες τη λύση μόνη σου, ουτε παραπέρα είναι οι πληροφορίες τράβα! Αν ήμουν δημοσιογράφος θα έγραφα και θα ξανάγραφα γιαυτο το γεγονός, αν ήμουν πιο ψαγμένη με τα δικαιώματα μου κ με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση θα το έκανα ολόκληρο ζήτημα με την υπεύθυνη που μου έδωσε έγκριση αυτού του κατοικιδίου ενώ το σάιτ γράφει οτι δεν δέχονται γαλλικά μπουλντόγκ.
Στην πραγματικότητα αυτο που έκανα, ηταν να με πιάσει πανικός γιατι ηταν Σαββατοκύριακο (άρα μειωμένες πτήσεις), δεν είχα πάνω μου πιστωτική (πόσες φορές το τόνισε η μητέρα μου κ δεν άκουσα) και τα λεφτά που είχα πάνω μου ηταν σχεδόν τα μισά του δικού μου εισιτηρίου.

Και η Lufthansa οχι απλα μου έδωσε λύσεις στα προβλήματα μου, αλλα εκτός απο τις εναλλακτικές που μου έδωσε να επιλέξω ακόμα και 15 ωρες πριν την πτήση, έψαξε σε ολόκληρο αεροδρόμιο να μου βρει υπάλληλο που μιλαει ελληνικα γιατι απο την ταραχή μου έβαζα σε μια πρόταση τρεις γλώσσες! Δεν με παρεξήγησε η κοπέλα, ουτε γέλασε ειρωνικά, προσπαθούσε να με βοηθήσει με πραγματική ειλικρίνεια, ηταν ευγενική και με καθοδήγησε ακριβως στο σε ποια γραφεία έπρεπε να απευθυνθώ για τις ενέργειες που έπρεπε να κάνω. Ουτε οι πληροφορίες είναι παραπέρα, ουτε δεν επιτρέπεται και μούγκα! Έχεις υποχρέωση να μου εξηγήσεις και να με καθοδηγήσεις!

Φυσικά και συνάντησα κάποιο εμπόδιο με τη λουφτ αλλα οι άνθρωποι μού βρήκαν αμεσως εναλλακτική. Αν μπορούσα να κάνω την εναλλακτική, τότε μια χαρα και ουτε φασαρίες!

Αλλα πείτε μου, γιατι είμαστε τοσο ….(δεν βρίσκω κατάλληλη λέξη) στην Ελλάδα; Γιατι προσπαθούμε να το παίξουμε και καλα ευρωπαίοι πολίτες, ενώ ουτε καν ταξίδια δεν κάνουμε να ξεμυτίσουμε απο τα έντερα μας για να μαθουμαι πραγματικά αυτο που θελουμε να μοιάσουμε. Και μη μου πείτε οτι είναι η κρίση και δεν έχουμε λεφτά, γιατι και πριν την κρίση, οι Έλληνες πάλι ηταν τελευταίοι σε σχέση με τους υπόλοιπους ευρωπαίους.
*Αθηναιος; Που να πας ρε φίλε άλλου; Εδω είναι η Ελλάδα! Ταυτότητα έφερες; Πάνε και λιγο Πειραιά να ανοίξει το μάτι σου..
*Τι; Να φύγω απο την Κρήτη; Οχι φίλε μου, εγώ τιμάω τον τόπο μου, δεν πάω άλλου εγώ.
*ασε ρε, να κατέβω στους ξενέρωτους τους Αθηναίους..αυτοί νομίζουν οτι ζούμε στη Βουλγαρία εδω πάνω, ουτε να τρώνε καλα καλα δεν ξέρουν.
*90€ ευρώ δίνουμε το βράδυ και δυστυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε κάποια καλύτερη τιμή γιατι είναι σεζόν. Παξοί, 2003 & Παξοί, 2013.

Θα το πω και οποίος θέλει ας παρεξηγηθεί. Η νοοτροπία των Ελλήνων είναι παρόμοια με αυτη των Τούρκων σε πιο ήπια μορφή! Σε πρόσβαλα; Η αλήθεια είναι..κι αυτοί προσβάλλονται με αυτο. Μα ακόμα κ στη τουαλέτα, με όλο το θάρρος δηλαδή…αυτοί που την χρησιμοποιούν όρθιοι σε κανονική (και ειδικά σε τουαλέτα σπιτιού), είναι οι Έλληνες κ οι Τούρκοι. Ακόμα κ τα νήπια.

Θελουμε να μοιάσουμε την υπόλοιπη Ευρώπη στην εξέλιξη της και νομίζουμε οτι με περιορισμούς, αυστηρότητα, ψυχρότητα, βαρβαρότητα και αδιαφορία τους πλησιάζουμε. Ομως τις παροχές και τα δικαιώματα που προσφέρει μια ξένη εταιρία στους υπαλλήλους και πελάτες της και το σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή, δεν τα βλέπουμε..δεν μας συμφέρει άλλωστε.

Τέλος πάντων, ειμαι αρκετα διαβολεμένη, ειμαι θυμωμένη, ειμαι κατακουρασμένη ηδη, πέρασα αλλο ενα σοκ πιστεύοντας οτι έχασα την ταυτότητα και νομίζω οτι στο αεροπλάνο θα κοιμηθώ πριν την απογείωση! Οποτε, μου φταίνε όλα. Το καλο σ´αυτη τη φαση είναι οτι θα δω το Βενιζέλο για πρώτη φορα…μετα ενα καφέ που εχω να τον πιω χρονια στην πρωτεύουσα, Ε…κι ας δω την Ακρόπολη με μισό μάτι, κι ας κουτουλαω απο νύστα, κι ας φάω δυο πιτόγυρα μετα…χαλάλι μου. Κατα βάθος ειμαι καλός άνθρωπος…κι ας νευριάζω με την αγένεια.

Φιλιά, Αντριάνα!

IMG_1942

 

 

..και το τέλος.

Είναι κείμενο που με δυσκολεύει τοοοσο πολυυ..μα τοοοσο πολυ που τέταρτη μερα τώρα και δεν ξερω αν θα το βγάλω εις πέρας. Θελω να σου δώσω εικόνες απο στιγμές Φρανκφούρτης..δρόμων, κτηρίων, ανθρώπων, αντικειμένων.. Δεν σε χόρτασα Φρανκφούρτη, καθολου. Σε συμπάθησα ακόμα πιο πολυ, απογαλακτιστηκα μαζί σου, πήρες τους λιγοστούς φόβους μου και τους έδιωξες μακρυά δείχνοντας μου τον κόσμο, με βοήθησες να επιβιώσω τελείως μόνη μου σ´ ενα χάος, να συνυπάρξω ανάμεσα σε διάφορους και διαφορετικούς λαούς, να σκέφτομαι μη μικροαστικά και το κυριότερο..προσδιόρισα καλύτερα τις ταυτότητες μου μαζί σου. Ενώ οι γύρω μου δεν σε ήθελαν, μέσω εμένα σε συμπάθησαν κι αυτοί. Όχι όλοι, το ξερω..δεν κατάφερες να κερδίσεις μερικούς αλλά δεν με πειράζει..εγώ πάλι κολλημένη θα είμαι με σενα κι ας μην μπορώ αλλο να ζήσω στα χνάρια σου..κι ας πρέπει να τα μαζέψω σε δυο μέρες και να σε αποχαιρετήσω. Θα σου λέω γεια και θα δακρύζω, αλήθεια. Μ´αρεσεις πολυ αλλά ξέρεις…κάποιες φορές κάποια πρέπει είναι πάνω απο τις επιθυμίες μας κι ενώ είμαι τόσο τυχερή που δεν ταλαιπωρούμαι με πράσινες κόκκινες κίτρινες κάρτες όπως οι συμμαθητές μου στο φροντιστήριο, επιστρέφω με μισή καρδιά. Το υπουργείο για να αναγνωρίσει το πτυχίο μου, με περνάει απο χίλια κύματα με μεγαλύτερες χρονοκαθυστερησεις απο τις προβλεπόμενες. Η δουλεια με περιμένει κι εγώ δεν μπορώ να γεμίσω τη θέση μου ως ειδικευμένο προσωπικό γιατί δεν εχω τις αναγνωρίσεις. Η ζωή εδω για να την αντέξεις, θέλει δυο αρκετά καλούς μισθούς με αμοιβές καλα μορφωμένων ανθρώπων, ώστε να μοιράζονται τα πάγια έξοδα της επιβίωσης, όμως τελικά, δεν είμαι εδω με παρέα όπως ξεκίνησα να έρθω..κάπου στη μεση της διαδρομής το χάσαμε. Και το κυριότερο..το μεταπτυχιακο με ξενέρωσε. Δεν είναι αυτο που θελω. Δεν έφυγα απο τη χώρα μου για να συμβιβαστώ με κάτι που δεν μου αρκεί, ούτε εχω τόσο υψηλές καταθέσεις για να σκορπάω τα χρήματα μου σε πράγματα που δεν με γεμίζουν. Αλλά όπως είμαι αποφασισμένη να γυρίσω τον κόσμο για αλλά ν+6 χρονια(δηλαδή μέχρι το πρώτο υιοθετημένο ή γεννημένο απο εμένα παιδί μου πάει σχολείο), έτσι είμαι αποφασισμένη να μην κάνω κάτι μονο και μονο για να μου δώσει τίτλο. Ας είμαι μια απλή νηπιαγωγός χωρίς μεταπτυχιακο αν δεν βρω κάποιο που πραγματικά μου αρέσει, ας μείνω μονο στις μετεκπαιδεύσεις που εχω χρέος απέναντι στους μαθητές μου να κάνω. Ας βρω άλλους τρόπους να πραγματοποιήσω την επιθυμία μου για σύνδεση της εκπαίδευσης με την τέχνη. Δεν είμαι απο τις κυρα-δασκάλες που θα βάλω με το ζόρι τα παιδιά να μάθουν την αλφαβήτα και πράξεις με τυπικές μονάδες μέτρησης απο τα πρώτα κιόλας 4 χρονια της ζωής τους. Γιατί δεν μας ρωτάει κανεις αν μάθαμε την τήξη και την πήξη; Θεματα ταμπού για έναν μικρόκοσμο…

Ώρες ώρες νιώθω οτι το μυαλό μου λειτουργεί με ανάποδα γρανάζια κι οταν με δουν φάντης μπαστούνι στην Ελλάδα, θα με περάσουν για..αλλοπαρμένη. Αλλά δεν είμαι και δεν είμαι διατεθημενη να εξηγήσω στον καθένα. Θα δείξω απλά αυτά…

Οι πρώτες φωτογραφίες είναι απο το κέντρο της:

Η Παλιά Όπερα της Φρανκφούρτης..στέκεται στην άκρη του κεντρικού δρόμου της αγοράς και εχει φιλοξενήσει πολλούς Έλληνες καλλιτέχνες, όπως για παράδειγμα την Αλεξιου και τον Μαχαιριτσα
Η Παλιά Όπερα της Φρανκφούρτης..στέκεται στην άκρη του κεντρικού δρόμου της αγοράς και εχει φιλοξενήσει πολλούς Έλληνες καλλιτέχνες, όπως για παράδειγμα την Αλεξιου και τον Μαχαιριτσα

 

Η Παλιά Όπερα απο το πλάι..το καλοκαίρι εχει και μικρά κόκκινα τραπεζάκια για να πιεις τον καφέ σου.
Η Παλιά Όπερα απο το πλάι..το καλοκαίρι εχει και μικρά κόκκινα τραπεζάκια για να πιεις τον καφέ σου.

 

Απέναντι απο την πλαϊνή πλευρά της παλιάς όπερας, είναι αυτο το κτήριο οπου στο ισόγειο εχει καφετέριες και μικρές γερμανικές ταβέρνες.
Απέναντι απο την πλαϊνή πλευρά της παλιάς όπερας, είναι αυτο το κτήριο οπου στο ισόγειο εχει καφετέριες και μικρές γερμανικές ταβέρνες.

 

IMG_1893
Απομακρυνόμαστε απο την Π.Ο. και βλέπουμε δεξιά την άλλη πλευρά του απέναντί της κτηρίου και αριστερά την UBS.. Σ´αυτό το σημείο υπάρχει κ στάση μετρό.

 

Διαγώνια απο την Π.Ο ξεκινάει η πιο ακριβή οδός του κρατιδίου.. Η Goethe Straße.
Διαγώνια απο την Π.Ο ξεκινάει η πιο ακριβή οδός του κρατιδίου.. Η Goethe Straße.

 

Το τέλος της GoetheStraße
Το τέλος της GoetheStraße

 

Το χρηματιστήριο της Γερμανίας σε φαση συντήρησης...
Το χρηματιστήριο της Γερμανίας σε φαση συντήρησης…

 

Μια λαϊκή αγορά απο φαγητά της γερμανικής και γενικά της ευρωπαϊκής κουζίνας...
Μια λαϊκή αγορά απο φαγητά της γερμανικής και γενικά της ευρωπαϊκής κουζίνας…

 

Μια υδρόγειος σφαίρα σε βιτρίνα της GoetheStraße...
Μια υδρόγειος σφαίρα σε βιτρίνα της GoetheStraße…

 

Στις σκάλες ενός εμπορικού κέντρου στην κεντρική οδό της αγοράς...
Στις σκάλες ενός εμπορικού κέντρου στην κεντρική οδό της αγοράς…

 

Υπόγεια του κεντρικού δρόμου στη στάση μετρό "Hauptwache"..εδω υπάρχει κ ενα μαγαζί με πολυ ωραίες κιτς θήκες για το κινητό ή το ταμπλετ *twink*
Υπόγεια του κεντρικού δρόμου στη στάση μετρό «Hauptwache»..εδω υπάρχει κ ενα μαγαζί με πολυ ωραίες κιτς θήκες για το κινητό ή το ταμπλετ *twink*

 

Σε μια απο τις εισόδους της Hauptwache πέτυχα τυχαία το παραπάνω συγκρότημα Ισπανών..πολυ πολυ καλοί!! *smile*
Σε μια απο τις εισόδους της Hauptwache πέτυχα τυχαία το παραπάνω συγκρότημα Ισπανών..πολυ πολυ καλοί!! *smile*

 

Ακόμα πιο πολλά μέτρα κάτω απο τη γη, πλήθος κόσμου μπαίνει ανα δυο λεπτά στο μετρό που περνάει..
Ακόμα πιο πολλά μέτρα κάτω απο τη γη, πλήθος κόσμου μπαίνει ανα δυο λεπτά στο μετρό που περνάει..

 

Λιγο απομακρυσμένα απο το κέντρο, υπάρχει αυτο το μαγαζί επίπλων, που αν τωρα είχα σπίτι σταθερό, κάπως έτσι θα το διακοσμούσαν...
Λιγο απομακρυσμένα απο το κέντρο, υπάρχει αυτο το μαγαζί επίπλων, που αν τωρα είχα σπίτι σταθερό, κάπως έτσι θα το διακοσμούσαν…

 

Ακριβως απο την νότια πλευρά των παραπάνω και στο τετράγωνο του κεντρικού σιδηροδρομικού σταθμού, υπάρχουν πολλά παρόμοια μαγαζιά και μερικά πολυ καλαίσθητα που ξεπηδούν σαν οάσεις μέσα στα σχεδόν παρατημένα καταστήματα...στέκι για πολλούς λαούς.
Ακριβως απο την νότια πλευρά των παραπάνω και στο τετράγωνο του κεντρικού σιδηροδρομικού σταθμού, υπάρχουν πολλά παρόμοια μαγαζιά και μερικά πολυ καλαίσθητα που ξεπηδούν σαν οάσεις μέσα στα σχεδόν παρατημένα καταστήματα…στέκι για πολλούς λαούς.

 

Αστυνομία και ιατρική ομάδα προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες σε ναρκομανή..επιπλέον, απο την στιγμή που καλέσεις το 001-002 σε στιγμή έκτακτου ανάγκης, έρχονται μέσα σε 6 λεπτά αστυνομία, πυροσβεστική και ασθενοφόρο. respect!
Αστυνομία και ιατρική ομάδα προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες σε ναρκομανή..επιπλέον, απο την στιγμή που καλέσεις το 001-002 σε στιγμή έκτακτου ανάγκης, έρχονται μέσα σε 6 λεπτά αστυνομία, πυροσβεστική και ασθενοφόρο. respect!

 

Σε ετοιμότητα τη στιγμή που πραγματοποιείται πορεία διαμαρτυρίας...
Σε ετοιμότητα τη στιγμή που πραγματοποιείται πορεία διαμαρτυρίας…

 

Παλιό κτήριο της ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας, που στο ισόγειο λειτουργεί μουσείο νομίσματος..
Παλιό κτήριο της ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας, που στο ισόγειο λειτουργεί μουσείο νομίσματος…

 

Και το Ευρώ..
Και το Ευρώ..

 

Ο ποταμόςκαιαπο μακρυά οι ουρανοξύστες της Φρανκφούρτης...
Ο ποταμόςκαιαπο μακρυά οι ουρανοξύστες της Φρανκφούρτης…

 

IMG_1873
Οι εταιρίες…

 

Η βεντάλια στην ταράτσα του κτηρίου είναι θερμαινόμενη ώστε στα χιόνια να μη γίνεται θανατηφόρα..
Η βεντάλια στην ταράτσα του κτηρίου είναι θερμαινόμενη ώστε στα χιόνια να μη γίνεται θανατηφόρα..

 

Οι άνθρωποι..
Οι άνθρωποι..

 

IMG_1870
Μια γερμανική ταβέρνα..

 

Το φροντιστήριο μου...
Το φροντιστήριο μου…

 

Παρασκευή βράδυ στην αγορά...
Παρασκευή βράδυ στην αγορά…

 

Αυτο που την πρώτη φορα που βγήκα απο τον σιδηροδρομικό σταθμό, με έκανε να πω το "ιιι....αα..αποκλείεται να βρίσκομαι τωρα εδω και αυτη να απλώνεται ακριβως μπροστά μου!"
Αυτο που την πρώτη φορα που βγήκα απο τον σιδηροδρομικό σταθμό, με έκανε να πω το «ιιι….αα..αποκλείεται να βρίσκομαι τωρα εδω και αυτη να απλώνεται ακριβως μπροστά μου!»

 

Υγ: εχω κι άλλες πολλές φωτογραφίες..απο τη γειτονιά, απο τον ποταμό, απο τη δίπλα γειτονιά, απο την παλιά πολη, απο τα χιόνια τα Χριστούγεννα, το σπίτι μου..που θα τα αναρτήσω στη συνέχεια.δ

Υγ2: θα φτιάξω κ μια καινούργια λίστα στο blog με τα της Γερμανίας κείμενα όλα μαζι συγκεντρωμένα. Ναι..με αφαιρουμενες πληροφορίες.

Υγ3: ευχαριστώ απλα που διάβασες και τα τρία σε σειρά κείμενα…ευχαριστώ για την κάθε λέξη..ακόμα κι αυτη που σκέφτεσαι αλλα δε μου τη γράφεις

Υγ4: απο τις τελευταίες που θα δώσουν συμβουλές εξωτερικού..αναρωτιέμαι, «γίνεται από ‘να τίποτα ο παράδεισος;»

ΤΕΛΟΣ

 

Η μέση…

Εκει που είχα αρχίσει να τα βλεπω όλα χάλια, μαύρα, με το σώμα μου να αραχνιάζει απο την δυσκαμψία, χτυπάει την πόρτα του δωματίου η φίλη μου..
-βρέθηκε ενα σπίτι, θα πάμε το Σάββατο να το δούμε.
Άρχισαν στο μυαλο μου τα λουλούδια να ανθίζουν. Έφυγα απο τη χώρα μου με την προϋπόθεση οτι θα είχα σπίτι, έφτασα εδω και απλα το σπίτι ναυάγησε. Σε δυο βδομάδες βρέθηκα με τη βαλίτσα μου εδω που κάθομαι τωρα να σου γράφω. Το μόνο που ζήτησα απο την συγκάτοικο ηταν να μου παραχωρήσει ενα χώρο να τοποθετήσω τα βιβλία μου κι αυτο γιατι πιο πριν στέκονταν σε υπόγειο και άρχισαν να μυρίζουν υγρασία. Απο το βλέμμα της κατάλαβα οτι δεν ειχε ανοίξει ουτε εφημερίδα.
Αφου της εξήγησα οτι χρειάζομαι δυνατό φως για να διαβάσω και ουτε μπορώ να ακουω το τουρκικό να αντιλαλει μέσα στο τύμπανο την ωρα που κάνω τη μετάφραση, συμβιώσαμε αρμονικά 2 μήνες και 4 μέρες. Υπήρχαν φορές που εγινε η σπαστική, φωνακλου κοπέλα που τσιρίζει στο τηλέφωνο με το φιλο της και φορές δικές μου που ήμουν υποχόνδρια με την καθαριότητα. 35τμ είναι τα ρημάδια, τουλάχιστον ας είναι καθαρά!!!!!!

Οι μέρες κυλούσαν. Στο μαθημα των γερμανικών πήγαινα κάθε πρωί ανελλιπώς. Τα σεμινάρια του μεταπτυχιακού έτρεχαν και οι σημειώσεις μου έπαιρναν φωτιά απο παντού. Επικοινωνία με υπουργεία για αναγνωρίσεις πτυχίων και επαναλαμβανόμενες διορθώσεις βιογραφικού. Ρουφούσα την κάθε λέξη απο την πρώτη στιγμή. Εγινα ξανα μια καλή μαθήτρια με επιδιώξεις για εκπαιδευτικός τέχνης (χορού).
Άρχισα να νιώθω ενα μεταμορφωμένο τέρας. Έβλεπα δύναμη του εαυτού μου που δεν είχα αναγνωρίσει ποτε πιο πριν. Άρχισα να μαθαίνω με περίσσεια ευελιξία το γερμανικό τραπεζικό σύστημα που μέχρι τότε στην Ελλάδα τα έκανε ΟΛΑ η μητέρα μου. Να μαθαίνω τις υποχρεώσεις μου αλλα προπάντων να μαθαίνω και να εκτιμώ τα δικαιώματα μου. Κάποιοι άλλοι μετανάστες είχαν παλέψει για να κερδίσουν αυτά που απολάμβανα εγώ τωρα και δεν είχα παρα να τους το αναγνωρίσω. Έλεγα οτι ήμουν ελληνίδα (αφου με είχαν περασει για Ιταλίδα ή Σαουδαραβή) και σύμφωνα με τη γνώμη που εχουν δημιουργήσει στην Ελλάδα οι πουλημένοι δημοσιογράφοι, θα έπρεπε να με βρίσουν, να με φτύσουν και να μου κλείσουν την πόρτα στα μούτρα αφου με αποκαλούσαν πιο πριν κλέφτρα.

Ποσο ψέματα είναι αυτα; Ποσο εύκολα σχηματίζουμε απόψεις για ανθρώπους που δεν έχουμε μπει καν στον κόπο να γνωρίσουμε; Ποσο εύκολα γενικεύουμε λαούς;
Δεν υπήρξε άνθρωπος που να ζητήσω βοήθεια και να μη μου τη δώσει. Δεν υπήρξε άνθρωπος που να μου ζητήσει βοήθεια και να μην του τη δώσω. Ο διπλανός που έσπασε το κλειδί του, το μπουκάλι που δεν μπόρεσα να ανοίξω, το γυμναστήριο που δεν έβρισκα, τον αναπτήρα και τα μακαρόνια που εδωςα στην άλλη διπλανή, τη σοκολάτα που μου έδωσαν για καλωσόρισμα, τον χάρτη που μελέτησα για να βρω την οδό που έψαχνε.

Τις 10 φορές που λέω ευχαριστώ και τις 2 που ακουω παρακαλώ.

Η Γερμανία είναι μια απαίσια αλλα και υπέροχη χώρα ταυτόχρονα! Δεν μετάνιωσα ουτε μια στιγμή που ήρθα, εχει μια γλώσσα με πλούσιο περιεχόμενο, πολλά δάνεια και αντιδάνεια κι ας ηχεί βαριά στ´αφτια μας. Λατρεύουν την Ελλάδα και την υποστηρίζουν με διαδηλώσεις και δηλώσεις, που ομως κανένα ελληνικό ΜΜΕ δεν θα σου τα δείξει.
Αλλα απο την άλλη, υπάρχουν κι αυτοί που δεν σου νοικιάζουν το σπίτι τους αν έχεις παιδιά. Που μπαίνουν μπροστά σου στην ουρά γιατι εσυ είσαι ξένη και πρέπει να περιμένεις. Θα σου μιλήσουν στη αργκό κι ας βλέπουν οτι είσαι μελαμψή. Θα φας πιο εύκολα την παρατήρηση γιατι δεν εισαι δίκη τους.
Η Γερμανία είναι μια βαθιά καπιταλιστική χώρα που ασπάζεται έστω και κρυφά το διαψευσμένο προ ετών αμερικανικό όνειρο, οτι δηλαδή, οσο περισσότερο δουλεύεις, τοσο περισσότερο αναγνωρίζεσαι και τοσο περισσότερο αμοιβεσαι. Tri.ches.

Αλλα ποια ειμαι εγώ που θ´ αναλύσω πολιτικά ζητήματα έχοντας καθίσει μόνο μισό χρόνο εδω..γιαυτο ας ελαφρύνουμε το κλίμα.

Και τι έλεγα; Α, ναι..για την όμορφη Φρανκφούρτη λοιπόν. Βασικά, κοιτα. Όμορφη δεν την λες..ουτε κομψή..ουτε είναι προορισμός για ενα ρομαντικό weekend..ουτε να έρθεις εδω για να γνωρίσεις Γερμανία.
Η Φρανκφούρτη αποτελεί ΣΤΟΧΟ. Στόχο για τον επιχειρηματία, στόχο για τον φιλόδοξο τραπεζικό υπάλληλο, για μια καλή γραμματέα, για ενα στυγνό και παγερό γραβατωμένο διαπραγματευτή. Για έναν τύπο που γουστάρει να δουλεύει δωδεκάωρα και η -αστέρι- σύντροφος του να απολαμβάνει τον μισθό του. Και λεω να απολαμβάνει και οχι να δουλεύει ταυτόχρονα, γιατι στις περισσότερες περιπτώσεις οι εργαζόμενοι των εδω εταιριών, είναι κάτοικοι περιορισμένου χρόνου σταλμενοι άλλων εταιριών και οσο κι αν το αρνούμαστε, οι άντρες «τραβούν» πιο εύκολα τις γυναίκες.
Πρέπει να αντιστοιχούν καμια 3-4 άντρες στην κάθε γυναίκα που κυκλοφορεί εδω και επειδή προπάντων είμαστε ρεαλιστές και ειλικρινείς, έπεσε απο τον πρωτο μήνα η ερώτηση..
-Ρε μαλακά..με τόσους που κυκλοφορούν εκει, δεν θα ξενερώσεις με το γερμανικό καμάκι που θα φας; Είναι κρυοκωλοι.
-τι ηλίθια που εισαι; Τι σκέφτηκες;!
-γιατι; Δεν ξερω τι φίλη εχω;
-τς…έλεος.
Btw..στο γερμανικό αλισβερίσι, οι Γερμανοί ξεκινούν με καρφωτικο eye contact κ σε πλευρίζουν με χαλαρή κουβέντα. Αν αρνηθείς, σε πέντε λεπτά σε ξέχασαν. Ουτε θίγονται, ουτε τίποτα. Cool.

Βλεπεις τα καλύτερα κοστούμια της αγοράς, τα πιο λιτά παπούτσια, διαφόρων ειδών γυαλιά οράσεως, γραβάτες με τον κόμπο στον πόντο, ακριβά ρολόγια και σώμα δύσκαμπτα απο την ακινησία. Αλλα εχουν έναν αέρα οι *** εξαιρετικό! Περπατούν στο δρόμο και βγάζουν σιγουριά, κάθονται για ενα τελευταίο τσιγάρο πριν χτυπήσουν κάρτα και βλέπεις στο βλέμμα τους να νιώθουν οτι κατέκτησαν τον κοσμο. Εμ…δεν είναι λιγο πράγμα η Φρανκφούρτη για τον τραπεζικό.

Και επειδή εχω προβληματιστεί πολλές φορές για το αν θα μπορούσα να εχω έναν σύντροφο στη ζωή μου τοσο εργασιομανή..θα σου πω πως ναι, θα μπορούσα, αλλα με αρκετα «αλλα» απο πίσω, άλλωστε το εχω δοκιμάσει για κάποια χρονια.*
Με δυο επαγγέλματα δεν θα έβρισκα με τίποτα την ηρεμία μου, με τους στρατιωτικούς και τις αναγκαστικές ανα δυο χρονια μεταθέσεις τους…με τους ναυτικούς και την απρόβλεπτη θάλασσα. Ξηγημενα! Αλλα εντάξει, στο Αμβουργο δεν μένω, οποτε χαλαρά.

Η Γερμανία θέλει παρέα..δεν μοιάζει με Ελλαδα, δεν συγκρίνεται με τη Μεσόγειο, το κλίμα είναι ψυχρό, μαζι μ´αυτο κι οι άνθρωποι. Είναι αρκετα πιο ηρεμιστικό να γυρνάς το βράδυ σπίτι και να μιλάς με τον ανθρωπο σου, είναι αρκετα πιο ανακουφιστικό να συμμετέχετε απο κοινού στα έξοδα του σπιτιού σας, είναι αρκετα πιο υποφερτό να παλεύεις απο κοινού για ενα στόχο, για μια καλύτερη ζωή, για μια εμπειρία, για ο,τι. Απο την άλλη…δεν αξίζει να αναλώνεσαι σε μπαλώματα μια φθαρμένης σχέσης μόνο και μόνο γιατι φοβάσαι να μείνεις μόνη σου. Και το γράφει αυτό μια, που το ξεκίνησε όλο αυτο με παρέα και στη πορεία πάλεψε για το 80% των πραγμάτων μόνη της…κάπου στη μέση της διαδρομής, εκτίμησε λιγο παραπάνω το αλλο το θηρίο, τη μητέρα της.

Συνεχίζεται…

 

IMG_1184

 

Η αρχή…

Οκ. Σήμερα η μερα μου τελείωσε νωρίς *ματακια*
Αύριο εχει εκδρομουλα *ματακια*
Δεν θα μαγειρέψω *ματακια*
Εχω φρεσκοβαμμένα νύχια και ο σκύλο μού ζεσταίνει τα γόνατα *ματακια και φιλι*

Στο είχα υποσχεθεί κι αφου ειμαι άνθρωπος που κρατάει το λόγο του ο κόσμος να χαλάσει, θα σου μιλήσω χωρίς καθυστερήσεις για την.πολη.που.μου.εχει.παρει.το.μυαλο. *ματακια με γυρισμένο λαιμο στον ώμο και ελαφρύ χαμόγελο*

28.12.2009 ανεβαίνω απο το υπόγειο πάρκινγκ κοντά στη νέα όπερα και βλέπω μπροστά μου τη μια και μοναδικά υπέροχη πολη..τη Φρανκφούρτη. Περπατούσα στα χαμένα, με την φίλη μου να με φωνάζει για να μη χαθώ. Δεν χορταινα να κοιτώ τους ουρανοξύστες, δεν γέμιζε το μάτι μου, δεν ήξερα που να πετάξω το σκουπίδι μου κι αυτο με ενθουσίασε ακόμα πιο πολυ.

Δεν ηταν η πρώτη φορα που είχα βγει στο εξωτερικό, αντιθέτως, πιο πριν είχα κανει το γύρο Ιταλίας με παρέα και καράβι και πέρασα εξαιρετικά! Αργότερα πηγα Ουγγαρία, γυρισα κάποιες πόλεις και χωριά της Ελλάδας, αλλα αυτο που έπαθα μαζι της δεν το έπαθα με τίποτα αλλο. Έρωτας.

Στις 30.12.2009 ζήτησα να ξαναπάμε, είχα σταμπάρει κάτι σε έναν απο τους ακριβότερους δρόμους της κεντρικής Ευρώπης και ήθελα να το πάρω κόσμος να χαλάσει. Έτσι λοιπόν, λίγες ώρες αργότερα, βγήκα ικανοποιημένη απο το μαγαζί κρατώντας τη σακούλα με το παιδικό μπιμπερό που θα το έκανα δώρο. Επίσης, είπα οτι αν ποτε με υποχρεώσει κάποιος-κάτι να εχω ενα κωλοχαρτο γάμου, θα ζητήσω απο τον άντρα μου να πάρουμε τις βέρες απο αυτήν την οδό. Που ξέρεις; Μπορεί στο μέλλον να βρεθώ στο Κατάρ και να μην μου επιτρέπουν να κυκλοφορώ ανύπαντρη δίπλα στο σύντροφο μου. Αλλα επειδή δεν θα έχουμε λεφτά να τις αγοράσουμε απο εκει, δεν θα παντρευτούμε και το λύσαμε το θέμα.

Ερωτας λοιπόν, που απο εκείνη την πρώτη γνωριμία κάπου την ξεχνουσα, κάπου τη θυμόμουν, κάπου διάβαζα γι αυτήν…

Μέχρι που μια μερα, εκει που καθάριζα τη φόρμα μου απο το πάτωμα οπου είχα κυλιστει, ακουω την υπεύθυνη της διπλωματικής μου να λέει οτι, ωραία όλα αυτα που γράφουμε στις εργασίες και τα επιστημονικά άρθρα, αλλα σοβαρά τωρα, ποιος θα εκτιμήσει την τέχνη στην Ελλάδα; Εδω πριν λίγα χρονια που κυνηγούσα τη θέση ως λέκτορας, πάλευα με τα κλαρίνα και τα τσάμικα! Περιμένουμε αναγνώριση αυτοσχεδιασμού και κινητικής δημιουργικότητας απο έναν λαό που εχει τον χορό μόνο για διασκέδαση;

Έφαγα την πρώτη σφαλιάρα επί του θέματος, πήρα τα βιβλία μου και έφυγα βράδυ απο το πανεπιστήμιο αφήνοντας την να εξακολουθεί μιλάει. Δεν ήθελα αλλο να ακούσω. Τα κατάλαβα όλα, έπρεπε να φύγω, έπρεπε να παλέψω, έπρεπε να αποδείξω τα αυτονόητα.

«..εγώ δεν γίνομαι μια νηπιαγωγός της επαρχίας! Δεν γυρνάω κυρία Μαρια στην πολη μου να μείνω. Δεν με γεμίζει, δεν μου αρέσει, δεν είναι αυτο που θελω να κάνω.»
-και τι θα κανεις; Ξέρεις που πας να μπλέξεις; Ξέρεις τι χρήματα χρειάζεσαι; Πληρωνόμουν με μισθό της ΝΥ για ποσα χρονια και ποτε δεν είχα χρήματα.
-.
-υπάρχει ενα πολυ καινούργιο μεταπτυχιακό στην παιδαγωγική του χορού, που είναι διευθυντής ενας παλιός μου φίλος, θα βρω το Mail του.

Φρανκφούρτη; Χορός; Μεταπτυχιακό; Ματακια και φαρδύ πλατύ χαμόγελο.

Για λιγο.

Ο αγαπημένος διευθυντής του μεταπτυχιακού, βρίσκεται πλέον στο Seattle και διδάσκει κίνηση και αντίληψη του χώρου μέσω του σώματος στους φοιτητές της αρχιτεκτονικής.

Μαμα;;; Φεύγω στο Seattle. Μαζεύω της βαλίτσες μου.
Τζίφος. Δεν θα έφτανα ως εκει. Το ήξερα. Τα εισιτήρια χτυπούσαν στο θεό, πολη στο πουθενά και εγώ μια επαρχιωτοπούλα. Φυσικά και δεν υπήρχε παρέα σε όλο αυτο, ουτε φίλη ουτε σύντροφος με κοινές κατευθυντήριες ματιές.
Άρχισα να καταλαβαίνω τα όρια μου που γεωγραφικά ηταν ανύπαρκτα, να βλεπω τα σύνορα μόνο ως χαρακιές στο σώμα του πλανήτη. Αλλα δεν ήξερα τι με πονούσε περισσότερο. Οτι δεν είχα ενα πτυχίο αναγνωρισμένης σχολής κλασικού χορού για να ελαφρυνθώ; Ή οτι θα έπρεπε να ήμουν μόνη σε όλο αυτο;

Σε ποιο; Εντέλει στα πάντα.

Έτσι, επέλεξα να ´ρθω σε μια χώρα για γερά στομάχια. Εδω που γεννήθηκε η Pina Bausch, που αποτέλεσε αφετηρία των πιο απάνθρωπων εγκλημάτων, που αρέσκεται στο να πειράζει την ηρεμία των άλλων λαών. Σε μια χώρα που ναι μεν εκμεταλλεύεται αλλα δεν χρησιμοποιεί. Σε ενα κέντρο ανερχόμενου καλλιτεχνικού πολιτισμού.

Στην αρχη κόλλησα. Έλεγα απο καμια πρόταση στα γερμανικά και απο τις τοσες παρατηρήσεις που δεχόμουν απο τους ντόπιους Έλληνες, ξαναμιλησα μπροστά τους μετα απο 3 μήνες..με έπιαναν το βράδυ τα κλάμματα γιατι για πρώτη φορα ένιωθα άστεγη κι ας μην ήμουν. Αλλα πάντα εδω, να παλεύω με νύχια και με δόντια να μη γυρίσω πίσω. Αλλωστε, αν γυρνούσα, θα το έβλεπα ως μια καθαρή ήττα των ικανοτήτων μου.

Συνεχίζεται..

 

IMG_1345