Αλήθεια τώρα;

αν σε κάτι το ‘χω εύκολα είναι να σου μιλώ με νοσταλγία! Είμαι ο άνθρωπος που θα καθίσει δίπλα σου και θα μιλάει ακατάπαυστα για φωτογραφίες, στιγμές, αναμνήσεις. Όσο περνάνε τα χρόνια..αντί να τρώγομαι στην καθημερινότητα και να «ξεχνώ» περσινά ξινά σταφύλια, τα ξαναζυμώνω, ξαναμασώ, και ξαναφτύνω!

Βέβαια, όλο αυτό βρίσκεται στο απόγειό του κάθε χρόνο ίδια στιγμή..λίγο πριν τα γενέθλια μου! Στιγμή που γίνεται ο γερός απολογισμός του έτους, του εαυτού μου και των γύρω μου. Είναι η στιγμή που θέτω καινούργιους στόχους. Να διευκρινίσω κιόλας, ότι τη μισή χρονιά σκέφτομαι πως περασα τα γενέθλια μου..και την άλλη μισή πως ΘΑ τα περάσω.

Άλλη μια χρονιά με τοοοοσο κόσμο στη ζωή μου..τόοση δουλειά..τόσους φίλους..τόοοοση οικογένεια…τόοοσους μαθητές…τόσα πλούσια πράγματα να την γεμίζουν! Με θεωρώ τυχερή, αλήθεια! Μου λείπουν παρά ελάχιστα, τα οποία, ενδόμυχα, πιστεύω οτι θα τα βρω σύντομα.

Φέτος θα φύγω… – παρακαλώ σε κάθε επόμενο κόμμα βαθιά ανάσα- θα βγάλω την ποδιά της πρωινής δουλειάς, θα δώσω από ένα γερό φιλί στους μαθητές μου, θα κάνουμε μια καλή επανάληψη τα αγγλικά με τ’ αδέρφια μου, θα διπλώσω την στολή του ερυθρού σταυρού, θα κλείσω τα δεδομένα του κινητού και θα φύγω.

Έτσι απλά..φεύγω γι’ αυτό που λέμε «διακοπές για μια βδομάδα». Το οποίο, για μισό λεπτό, μιας που κάνω και την «απογραφή» μου, δεν έχω ιδέα πώς στην ευχή γίνεται τούτο! Φεύγεις έτσι; Χωρίς φωνές; Γκρίνια; Ωχαδερφισμός; Μιζέρια;     Δηλαδή τι; Εσύ η βαλίτσα & και η ταυτότητα;

OMG!

Φιλιά, Αντριάνα!

0d018c355b703a1c6cb04d5d78bc8301

 

Advertisements

Χώρος περιορισμένος

Κοίτα..στο τραπέζι κάθισα, υποτίθεται, για να διαβάσω. Έχω, βλέπεις, μια ύλη να τελειώσω..κάτι εξετάσεις να δώσω..λίγα πλάνα μαθήματος να φτιάξω..856759 γονείς να μιλήσω εξηγώντας κολυμβητικά προγράμματα..κι έναν σκύλο ν’ απαιτεί βόλτες!

Δεν ξέρω πως βρέθηκα να γράφω εδώ..ούτε το γιατί.. και σαφώς γι’ άλλη μια φορά θα μου είναι αδύνατο να διαβάσω -έστω για επαλήθευση- τούτο ‘δώ το κείμενο.

Είμαι σε μια τρελή έξαρση προγράμματος όπως κάθε πλέον Σεπτέμβρη. Προσπαθώ να βάλω τις ώρες σε πλήρη στοίχιση μεταξύ τους, αλλά αυτές ξεγελούν το χρόνο και τον κάνουν ότι θέλουν σαν ένα κακομαθημένο κορίτσι στην εφηβεία που αρνείται να μπει σε αυστηρά προγράμματα.

Από τη μία η πρωινή σταθερή δουλειά, από την άλλη το τμήμα χορού, από απέναντι το κολυμβητήριο, και στη γωνία ένα μικρό τρίχρονο κορίτσι με μόνιμο ερώτημα «Αντριάνα πότε θα έρθεις πίτι μου να παίξουμε παρέα;»…

Και μέσα σε όλα αυτά..εγώ να μετρώ τις μέρες. Να φτιάξω τη μικρή χειραποσκευή, φορέσω τα ροζ σταράκια, μπω στο αεροπλάνο..και ν’ απογειωθώ!

Μα να, γι’ αυτό επέστρεψα ξανά σε σένα…γιατί ο τόπος γύρω μου αρχίζει να μη με χωράει ξανά.

Φιλιά, Αντριάνα!

 

Αστική Ραστώνη

Η μουσική άρχισε να παίζει από το λαπτοπ και εγώ να χάνομαι με τα λεπτά κάτω από το κρύο νερό διώχνοντας τις σαπουνάδες του νιβέα μέσα από το σφουγγάρι. Και παρατηρώ τις αργές κινήσεις μου, χωρίς ίχνος άγχους, παρά μόνο σημάδια απορίας και ηρεμίας.

Είναι μέρες που κάτω από το σπίτι μου βρίσκω άπλετες θέσεις παρκινγκ που μου δίνουν την αίσθηση οτι ακόμα και το καφενείο απέναντι θα κλείσει, γιατί οι παππούδες θα πάνε για τα λουτρά στην Αιδηψό.
Το καλοκαίρι για μερικούς είναι πάντα καταθλιπτικό. Εγώ πάλι, βλέπω λίγη θλίψη σε όλες τις εποχές του χρόνου. Ίσως..μια ματαιότητα να την χαρακτήριζε κανείς. Το καλοκαίρι στο αστικό περιβάλλον μένουν συνήθως οι χωρισμένοι, οι άφραγκοι και οι μοναχικοί. Δεν αποκλείεται βέβαια οι τελευταίοι να ανήκουν και στις άλλες δυο κατηγορίες.

Εκεί που έχω καθίσει ήρεμα στο μπαλκόνι και το ποτήρι στάζει γύρω απ’ το δροσερό κρασί, ο σκύλος με κοιτάει και γαβγίζει. Ξέρει, ότι κάθε βράδυ στις 9, έχει ραντεβού με φίλους του στο πάρκο. Ενα από εκείνα τα βράδια είναι και το αποψινό, που μετά το γάβγισμα ακολουθεί το τέντωμα και μετά το τέντωμα ένα βαθύ κοίταγμα στα μάτια, που από τη μία θέλει τις βόλτες του, από την άλλη τη δροσιά του, γιατί ως τεμπέλης σκύλος…απλώνεται φαρδιά πλατιά.
Καπου εδώ θυμάμαι τη λίστα του Μεσιε Κασετόφωνου που ανακάλυψα προχθες και τη βάζω να παίξει. Την αφήνω να με παρασύρει, ήξερα ότι υπάρχει κι άλλο κρασί στο ψυγείο.

Βράδυ που το σπίτι μου ηρέμησε απότωμα. Για μέρες κόσμος έμπαινε και φωτογραφίες έβγαιναν χωρίς ενδοιασμό για το αποτέλεσμα. Έχει άλλη γλύκα να φιλοξενείς φίλη και να γίνεστε συγκάτοικοι για λίγο. Η πόλη φαίνεται γεμάτη και κάθε στόχος πιο εφικτός. Το αυτοκίνητο γέμιζε με νεαρά κορίτσια και τα ηχεία ανέβαιναν 33…35….37…..40… και να αναρωτιέσαι, πόση διάθεση να χωράει σ’ ενα αμάξι Παρασκευή νύχτα μετά από γενέθλια;

Και έχει φάση να μένει πάντα κάποιος εκτός και να μην πιεί διότι οδηγάει. Και είναι αστείο που το φούξια κραγιόν σου δείχνει σκούρο μωβ κάτω από τα μπλε φώτα που διακοσμούν τον dj. Και να περπατάς πάνω στα ψηλά παπούτσια σου με τα μαυρισμένα γόνατα να δείχνουν λες και περπατούσες με τις ώρες στα λιβάδια. Να τσαλακώνεις και το καλαμάκι….

…μήπως δεν ζεις στην πόλη και για λίγα δευτερόλεπτα έφυγες γι’ αλλού; Για ποιά αλλού;

Wasting my young years…

  

Φιλιά, Αντριάνα!

Jogging & high heels 

Καλο μήνα να πω; Καλο καλοκαίρι; Καλη σχολική ξελευτερια; Καλές διακοπές; Δεν ξερω… Έλειψα πάλι, το ξερω. 
Οχι οτι κανω κάτι το ιδιαίτερο, αλλα θελεις τα ζώδια; Θελεις ο καιρός; Τα δίδυμα φεγγάρια; Δεν ξερω.. 

Η μάλλον, ξερω. 

Η αληθεια ειναι οτι δεν περνάω πολυ καλα το τελευταίο διάστημα. Στη Γερμανια όσο ζούσα, μιλούσαμε συχνότερα κι ας ήμουν πιο αγχωμένη, κι ας ήμουν πιο στρεσαρισμενη, κι ας ειχα τα γερά τα σοκ μου. 

Εχω πέσει σε κατάσταση Ταβανοθεραπειας (ξανα). Στην κυριολεξία όμως και ειναι η πρώτη φορά που το γράφω τόσο ανοιχτά. Δεν κανω τιποτα. Πηγαίνω για κανένα μπάνιο άμα τύχει (μιας και την έχω δυο βήματα) και μετα γυρνάω σπίτι. 

Για του λόγου το αληθές, αυτη τη στιγμη αραδιαστηκα στον καναπέ και βλέπω ενα κανάλι ξεχασμένο απ´το θεό με το όνομα «pella». Μη με ρωτάς που το βρήκα, ιδέα δεν εχω. Βλέπω ενα ντοκιμαντέρ για τη μαριχουάνα των χωριών της Αφρικής. Κλείνει η παρένθεση. 

Κατα τις 21:00 παω το σκύλο στο πάρκο κι απο εκει που αφιέρωνα μια ωρα, πλέον το περιορίζω στο μισο. Κουράζομαι και γυρνάω σπίτι. Βλέπω τον καιρό της Ευρώπης στα ξένα κανάλια και η τηλεόραση κλείνει. 
Μου χτύπησαν ξανα την πόρτα τα υπαρξιακά μου και φοβάμαι μη μου βγει η λάθος συμπεριφορά στα λάθος άτομα. Δεν ειναι καλο να έχεις ελεύθερο χρόνο, εκει καταλήγω. Σκέφτεσαι και οι σκέψεις σου μπορει να πάρουν ηλίθια τροπή. 
Χμ….αν έκλεινα τωρα τα μάτια, θα ηθελα να ημουν σε ενα αλλο μέρος. Κάπου παραθαλάσσια με πολλούς, πολλούς, φοίνικες. Με καταγάλανα νερά, φωσφοριζέ κοχύλια στο γιαλό, χωρις άσφαλτο και χλιδάτα αυτοκίνητα. Κάπου εξωτικά. 
Αλλα φέτος θα περιοριστώ στο Ρίβερ πάρτυ του Νεστορίου, γιατι κ να θελω, ξερω, οτι δεν θα μου βγουν παλι νησιωτικές διακοπές (που παιζει να εχω να παω καμια 7ετια απο τις δεύτερες και μοναδικές)..ούτε κάτι αλλο ενδιαφέρον. Οποτε καλο το Νεστόριο, καλές και οι σκηνές. 
Επίσης, διαβάζω κι ενα βιβλίο αυτές τις μέρες, το τρίτο του Tom Robbins, ο χώρος των εφτά πεπλων. Που παρακάτω ειναι κάποια αποσπάσματα που μου άρεσαν.
Επιπλέον, ομόρφυνα. Κάθε φορά που εχω τις μαύρες μου και κλείνομαι, δεν ειναι να κυκλοφορήσω έξω…σαν τις βδέλλες με κοιτάνε και μου μιλάνε. Έχασα κι αλλα κιλα απο όσα ειχα χάσει στη γερμανια και το γυμναστηριο κανει τη δουλεια του. 
Α, ναι. Παω και γυμναστηριο. Ξέχασα να σου πω οτι εκει ξεδιπλώθηκε ένας έρωτας μεγάλος. Ερωτεύτηκα τον smith. Όμορφος. Ψηλός. Λυγερος. Λίγο δύσκολος στην αρχή αλλα εύχομαι να τα βρούμε στην πορεία για να μην πονάνε τα γόνατα κατα τις ασκήσεις. 
Επιπλέον, στη φάτσα μου, ταιριάζει η μελαγχολία μου. 
Αυτα ειχα να πω. Σήμερα έγραψα λίγο πιο ελεύθερα γιατι τελευταια με διαβάζετε λίγο λιγότεροι. 

Καλη σας νύχτα. 
 
  
   

Αυτά που σου λέω εδώ και δυο χρόνια για τα παιδιά του ασύλου… (Κοίταξε γύρω σου)

Δεν μπορώ να το πιστέψω! Δεν το χωράει ο νους μου, δεν το αναγνωρίζουν τα μάτια μου! Τα παιδιά του ασύλου! Τα παιδιά για τα οποία σου πρωτομίλησα εδώ πριν δυο χρόνια και δυο μήνες ακριβώς!! Για τους ανηλίκους που ζητούν άσυλο στη χώρα μας, που ήρθαν με τα πόδια, που περπατούσαν δύο χρόνια!! Και σου τα είχα πει ΟΛΑ ΜΑ ΟΛΑ αυτά, ότι ακουγα τις ιστορίες τους και ήμουν συγκλονισμένη! Ότι κρατούσα με το ζόρι τα μάτια μου για να μη δακρίσουν, ότι η κίνηση τους ήταν ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ!! Ότι η καθηγήτρια της πτυχιακής μου, τη μέρα που είχαμε συνάντηση, έπρεπε να φύγει έκτακτα για Αθήνα και με έβαλε να αναλάβω τον ρόλο της και να πάρω όλη την πρώτη συνάντηση πάνω στις πλάτες μου!! Μαζί με την ομάδα μου!! Τα 15 -αρχικά- κορίτσια!

Δεν το χωράει ο νούς μου!! Ήρθαν μετά από 2 χρονιά και μας έδειξαν οι μεγάλες εφημερίδες της Αθήνας!! Πόσο πιο μεγάλο πράγμα να ζητήσω!! Έκαναν ολόκληρο αφιέρωμα και ολόκληρη συνέντευξη με τον δεύτερο υπεύθυνο του προτζεκτ, τον κύριο Κώστα! Και η κυρία Μαρία και ο κύριος Κώστας ήταν αυτοί που επέβλεπαν την έρευνα μου και είμασταν εμείς οι τρεις που ξεκινήσαμε να υλοποιούμε αυτή τη συνεργασία! Δεν το χωράει ο νους μου οτι αυτό το πράγμα αρχίζει να παίρνεις τέτοιες διαστάσεις. Έχω ξεφύγει απο ενθουσιασμό!! Την πρώτη μέρα που τους επισκέφτηκα, έκανα να κοιμηθώ 3 μέρες χωρίς υπερβολή και είμαι ένας άνθρωπος που δεν χαλαλίζω εύκολα τον ύπνο μου!

Παρακάτω, σου δίνω το λινκ της Lifo:

http://www.lifo.gr/team/gnomes/56851

Τα δυο παρακάτω, είναι δικά μου κείμενα που μιλάω γι’αυτους και τις εμπειρίες μου μαζί τους:

https://loveyourthoughts.wordpress.com/2013/03/21/%CF%86%CE%BB%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BA/

https://loveyourthoughts.wordpress.com/2013/02/14/%CE%B1%CE%BD%CF%85%CF%80%CE%AD%CF%81%CE%B2%CE%BB%CE%B7%CF%84%CE%B7-%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%AC/

Σε παρακαλώ πολύ… διάβασε τα! Διάβασε τα για να δεις τι κάναμε με τα παιδιά αυτά, πόσο βαθιά νυχτωμένα είναι τα μεγάλα κανάλια και εφημερίδες.

Πόσα σπουδαία πράγματα κάνει ο απλός ο κόσμος και δεν προωθούνται από κανέναν!

Δεν μαθαίνονται!

Και δεν κάναμε μόνο με τα παιδιά που ήρθαν από εμπόλεμες ζώνες, κάναμε και με ανήλικους φυλακισμένους!!!

Άνοιξε τα μάτια σου και μην κάθεσαι με το ένα πόδι πάνω από το άλλο! Κουνήσου!!!

Φιλιά, Αντριανα!

υγ: έχω γράψει κι άλλα πολλά κείμενα για αυτούς, αλλά πάνω στην σύγχησή μου αυτή τη στιγμή δεν τα βρίσκω. Θα τα βρω όμως..

υγ2: Κυρία Μαρία, δεν μπορώ να το πιστέψω! Μόλις διάβασα το άρθρο της Λάιφο για το στέκι αιτούντων ασύλου και είμαι πολύ συγκινημένη! Εύγε και πάλι εύγε για ότι κάνετε και συνεχίζετε να κάνετε! Συγχαρητήρια για όλο αυτόν τον κόπο!!

Μου ήρθαν όλες οι μνήμες μπροστά μου και αυτό που έχω να πω είναι οτι αν γυρνούσα το χρόνο πίσω, θα το έκανα ξανά και ξανά!

Α, τις προάλλες μου έστειλε ο Χαμζα μήνυμα και μου έκανε ερωτική εξομολόγηση..μου είπε κιόλας ότι δεν είχε εκφράσει στα μαθήματα σας την αγάπη του για μένα σε περίπτωση που δεν τον αφήνατε άλλο να έρθει στα μαθήματα!

Φιλιά πολλά και πάλι μπράβο σας!
ΑΙ

10 άχρηστα -και ίσως βαρετά να έλεγε κάποιος- Υστερόγραφα

Ενημέρωση φωτογραφίας εξωφύλλου-Ανεβάστε φωτογραφία-SD/MMCopen (λίγα λεπτά για φορτώσει και έτοιμη)

Ωραία, βάλαμε καινούργια photo στο timeline, χάζεψα για λίγο κάτι παλιές και έχω ένα ολόκληρο δίωρο να γράψω κείμενο.

Κείμενο…Τρόπος του λέγειν. Ούτε μ’αρέσουν τον τελευταίο χρόνο τα κείμενα μου, ούτε γράφω κάτι ουσιώδες όπως έγραφα παλιά.

Περιαυτολογώ…και έγινα αδιάφορη+βαρετή.

Βασικά, περνάω μια δημιουργική αδράνεια. Ενώ ο λογισμός μου τρέχει και περνούν από το μυαλό μου 1158 διαφορετικές ιδέες για το τι θα μπορούσα να κάνω, στην πράξη (0x1158)+0=0

Αλλά εντάξει, παράπονο δεν έχω..κυλούν οι μέρες.

υγ1: Πηγαίνω 2 φορές την εβδομάδα στη δουλειά κι άλλες δύο ψάχνω υλικό + προετοιμασία μαθήματος. Ως προς το homeschooling, έχουν πάει τόσο καλά τα πράγματα που ομολογώ ότι δεν το περίμενα όταν πρωτοξεκίνησα. Τρανό παράδειγμα είναι ότι η μητέρα του παιδιού, ενώ γνωρίζει ότι θέλω να ξαναφύγω εξωτερικό (κι αυτή να επιστρέψει στο Liverpool), μου στέλνει κάθε βδομάδα από 2-3 αγγλικά site, με ιδέες που θα μπορούσαν να έρθουν στην Ελλάδα είτε μέσω φρανσαιζινγκ, είτε ελεύθερα μόνη μου, οι οποίες αφορούν την εκπαίδευση των toddlers και των preschoolers. Οι ιδέες είναι  πραγματικά super, αλλά για ένα άτομο που είναι σε φάση «Μένω Ελλάδα, αφιερώνω κάποιο διάστημα να μάθω καλά τον τρόπο εφαρμογής & λειτουργίας της ιδέας, την περνάω όσο πιο σωστά και καθοδηγούμενα γίνεται στον κόσμο, την υλοποιώ και δίνω τον καλύτερο μου εαυτό για να πετύχει». Για κάποιον που κοιμάται και ξυπνάει με την ιδέα του εξωτερικού και του Άλλου (οποιουδήποτε) πολιτισμού, αυτό θα ήταν απλά φυλάκιση, γιατί αν ήταν έτσι, θα σκεφτόμουν πιο σοβαρά και την ιδέα του ζαχαροπλαστείου.  *smile*

 

υγ2: το άλλο το κουφέτο είναι ότι χθες πλήρωσα δεύτερο μήνα γυμναστήριο. Ναι, άσε… παραδέχομαι, εγώ ήμουν αυτή που τα κορόιδευα, εγώ κι αυτή που τα κάνει. Οι απόψεις μου βέβαια εξακολουθούν να είναι ίδιες (όχι που δεν θα είχα απόψεις)!! Πρώτον, κορίτσια, δεν έτυχε να δω ούτε έναν Μα ούτε έναν όμορφο, και το θέμα δεν είναι μόνο αυτό…αν πας (θεωρητικά) και ρωτήσεις έναν έναν από αυτούς που κοιτιούνται στον καθρέφτη για να δουν πόσο καλά φουσκώνει ο μυς κατά την κίνηση, θα σου πουν ότι όλοι Μα όλοι βλέπονται σαν Θεοί! Γι’αυτό κορίτσια, αν είναι να ξεκινήσετε γυμναστήριο γιατί θα έχετε περισσότερες πιθανότητες να βρείτε ένα ενδιαφέρον που θα λέγετε Βαγγέλης, καλύτερος ο Κιάνου Ριβς στις βραδυνές ταινίες του σταρ.

 

υγ3: πάμε στο αξιοπερίεργο τώρα. Φιλοξενώ φίλο από Αθήνα. Τελευταία στιγμή έσκασε τηλεφώνημα στο κινητό ότι ο φίλος μου ήθελε να κάνει έκπληξη στην κοπέλα του που ήρθε στην πόλη μου συγγενείς, είχαμε καιρό να πούμε και τα νέα μας..μια και δυο ήρθε! Και ο λόγος που λέω ότι είναι αξιοπερίεργο, είναι γιατί πραγματικά, έχω πολλούς φίλους και γνωστούς στην Αθήνα, που δεν ξέρω αν έχουν βρεθεί όλοι οι γκάου στο δρόμο μου αλλά seriously τώρα, όταν τους προσκαλείς να έρθουν στην περιοχή σου για να περάσετε έστω ένα απλό σκ,

ωωωσπου να κουνήσουν το εεεενα ποοοδιιι….ώσπου να πατήσει γη, ώσπου να σηκωθεί το άλλο…μπα άστο μωρέ δεν κουνιέται το ξερό μου, να έπαθα μια κράμπα και δεν λυγίζει η γάμπα…ξέρεις…να…είχαμε άδειες, μας τις ανακάλεσαν, είμαστε stand by σε περίπτωση που γίνει κάτι…άσε κιόλας που με πείραξε λίγο το νερό όταν χθες ήμουν ταξίδι στη Βούλα και το κατάλαβα όταν πάρκαρα στην Κηφισίας για να πάρω τσιγάρα απ’ το περίπτερο…

Μα αφού δεν καπνίζεις.. (πιθανόν να απαντήσεις)

Δεεεν καπνίζω εεε….κοιιιτα να δεις που το ξεεεχασα βρε παιδί μουυυ. Πως κυλάει έτσι ο χρόνος..άσε..δεν έχω χρόνο ούτε να καταλάβω ότι δεν καπνίζω. Δίκιο έχεις, δίκιο..μπερδεύτηκα. Έτυχε!

(έλα ρε βλάκα..μη τους κοροϊδεύεις..ντάξει κι αυτοί δουλειές έχουν, ζορίζονται, δεν είναι πολύ χαλαροί.. ακούγεται από το βάθος η αντρική φωνή της λογικής)

 

υγ4: η φάση της αυτολύπησης συνεχίζεται

υγ5: έμαθα να φτιάχνω Μπροκολόσουπα, θα δώσω προσεχώς και τη συνταγή.

υγ6: τον επόμενο μήνα δίνω πτυχίο γερμανικών. Παρόλο που είμαι σχεδόν στον άριστο βαθμό, νιώθω όλο και περισσότερο σαν κοτόπουλο που το πηγαίνουν σ’αλεπούδες. Δεν με χωρούν οι εξετάσεις..

υγ7: υποτονική. Αδιαφορώ για περισσότερα, νευριάζω με λιγότερα.

υγ8: να πάω στους γιατρούς χωρίς σύνορα;

υγ9: θέλω να ξυπνήσω ένα πρωί και να βρω στο πατάκι της εξώπορτας χρήματα λόγω Φτου της Ομορφιάς μου και να πάω για ψώνια   χοχοχο….

υγ10: θέλω επιτέλους να αντικαταστήσω τον σπασμένο μου φακό της μηχανής για να ξεκινήσω πάλι να βγάζω φωτογραφίες.. κοιτούσα πριν λίγο κάποιες παλιές και ένιωσα λίγα φτερουγίσματα, λίγα σκιρτήματα στο αριστερό φυλλοκάρδι.. Και επειδή αυτό που δεν ήθελα με τίποτα είναι να είμαι σπασικλάκι, θα σου δείξω τη φωτογραφία που, πραγματικά, νιώθω ότι αποτύπωσα ότι πιο ωραίο θα μπορούσα να κλικάρω εκείνη τη στιγμή:

 

DSC_0510

 

 

υγ12: να δώσω και λίγες ακόμα;

DSC_0484  DSC_0497  DSC_0504  DSC_0523  DSC_0527  DSC_0533  DSC_0556  DSC_0658

 

 

υγ11: πάρε και την timeline (αυτοί που έχουν φβ, καταλαβαίνουν)

DSC_0015

 

 

Φιλιά, Αντριάνα!

Αυτός που μου έμαθε το διάλογο.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που μας σημάδεψαν με το χαρακτήρα τους. Είναι αυτοί που μας πλήγωσαν. Είναι αυτοί που μας στάθηκαν στα δύσκολα. Είναι αυτοί που μέθυσαν μαζι μας. Είναι αυτοί που γέλασαν μαζι μας. Είναι αυτοί που μας πρόςβαλαν. Και είναι αυτοί που μας έμαθαν κάτι, που αυτο το κάτι, πολλές φορές, είναι το πολυτιμότερο πράγμα που θα μπορούσε κάποιος να μας μάθει.

Αν έμαθα κάτι σ´ αυτο το διάστημα που μένω στην άλλη χώρα, είναι να βρίσκω τρόπους επικοινωνίας, ακόμα και τους πιο απίθανους. Δεν τους επινοώ, απλα βλέπω τι εναλλακτικές εχω και τις χρησιμοποιώ.
Είναι φοβερά διασκεδαστικό και απολαυστικό να πηγαίνεις το πρωί στο μαθημα και να γελας με τους συμμαθητές σου για το πως ακόμα και η γιαγιά σου προσπαθεί να μάθει αυτο το ρημα
δοσκαιπ, ή πως ενας άλλος πολιτισμός μόλις απέκτησε Ίντερνετ και προσπαθούν με γράμματα οι εδω να εξηγήσουν στους εκει. Ο πλανήτης Γη αποτελείται απο ενα σωρό διαφορετικά περιβάλλοντα και τι χαζοί είμαστε που δεν θα τα επισκεφτούμε ποτε..ποσο πιο πλούσιοι θα είμασταν αλλιώς.

Νιώθω ευγνώμων, που μπόρεσα να φτάσω ως τη Γερμανία. Νιώθω τυχερή που είχα ανθρώπους δίπλα μου να με στηρίξουν, που μου έδειξαν τα σύνορα αλλα ταυτόχρονα μου έδειξαν και την αγκαλιά τους. Χαίρομαι γιατι άλλοι άνθρωποι δεν εχουν καν την δυνατότητα να πάνε μια βόλτα στο σημείο της επιλογής τους κι εγώ αντιθέτως γνωρίζω έναν δεύτερο πολιτισμό.

Σε έναν πολιτισμό που δεν αστειεύεται. Σε έναν πολιτισμό που αν έρθεις σαν άξεστος, διαβολεμένος μετανάστης, θα σου φερθεί ανάλογα. Οι σχεςεις εδω είναι δούνε και λαβειν. Σε έναν τοπο που κατακλύζεται απο εκατομμύρια μετανάστες και το μόνο που χρειάζεται να έχεις για να επιβίωσης, δεν είναι τα γερά νεύρα, δεν είναι η εκπαίδευση, δεν είναι τα λεφτά..είναι απλα η ικανότητα του διαλόγου.

Δεν μπορώ να ισχυριστώ οτι απο την οικογένεια μου έμαθα να συζητάω και να θέτω τα προβλήματά επί τάπητος, διότι αδέρφια δεν είχα, ο πατέρας μου ηταν ιδιαίτερα αδιάφορος και η μητέρα μου ειχε πάντα τόσα στο κεφάλι της που πολλές φορές η δίκη μου ανάγκη για συζήτηση, έκανε διακριτικά στην άκρη.

Μέσα απο τη συζήτηση, γεννιέται και ο διάλογος. Μέσα απο το διάλογο, η συζήτηση.

Κάθε ήλιος που ανατέλλει, ανθρωπο που γνωρίζω, πολιτισμο που παρατηρώ, κατακτώ όλο και περισσότερο την έννοια του διαλόγου. Ποσά λιγότερα θα γνώριζα, αν δεν καθόμουν να ζητήσω; Ποσο πιο φτωχή θα ήμουν; Ποσα προβλήματα και παρερμηνείες θα είχα, αν δεν μάθαινα να καθόμουν να τα αντιμετωπίζω ώριμα και με συζήτηση; Ο διάλογος είναι να παραθέτεις τα λόγια σου, να σε ακούει ο άλλος και να παραθέτει τα δικά του πάνω σε αυτα που έχεις πει εσυ. Οχι έκθεση ξεχωριστών μονολόγων με κοινή αφετηρία.

Μπορει τα παραπάνω λόγια να μοιάζουν γενικεύσεις και αερολογίες. Ισως, δεν το αποκλείω. Θελω ομως μέσα απο αυτο το κείμενο να πω ενα πολυ πολυ πολυ πολυ μεγάλο ευχαριστώ σε αυτόν τον ανθρωπο που μου έμαθε όλα τα παραπάνω. Που αν δεν τον έφερνε η μοίρα πριν απο δέκα χρονια στη ζωή μου, δεν θα μάθαινα ποτε πως για να λύσω τα προβλήματα μου, θα πρέπει και να τα θέσω, να τα εκφράσω. Έπειτα, να τα συζητήσω.

Και σε ευχαριστώ πολυ. Που ήσουν ο πιο, πιο, σταθερός άνθρωπος της ζωής μου, που δεν έχεις πει κακιά κουβέντα στους τριγύρω για μένα, που ήσουν πάντα εκει και με άκουγες. Που μου έμαθες να ακουω και να συζητάω. Το πιο σπουδαίο πράγμα που θα μπορούσε κάποιος να μου μάθει, είναι αυτο που μου έμαθες εσυ.

Υγ: δεν ξερω αν έμαθα κάτι εγώ σε σένα, ουτε αν έφτασα ποτε τη δίκη σου σταθερότητα με τις σχέσεις που επισυνάπτω. Το ελάχιστο που θα ήθελα να έχεις μάθει απο εμένα, είναι να έχεις μια αγκαλιά ανοιχτή για όλους. Το εύχομαι.

IMG_0796

Φιλιά, Νανούκα.