This is a dog’s world

It’s a dogs world.. 3

Ho ho ho… o Hattori Hanzo είμαι εγώ και μετά από καιρό σας ξαναχαιρετώ!

Μόλις ήρθε η μαμά μου απ’ έξω και ξεράθηκε στον ύπνο ξεχνώντας τον υπολογιστή ανοιχτό κι έτσι τρύπωσα εγώ με τη μουσούδα και τις πατούσες μου για να τα πούμε λίγο.

Έχουμε καιρό να μιλήσουμε. Μπήκα σε κουτιά, πέρασα ώρες στα αεροδρόμια, πέταξα με αεροπλάνα, πήγα στην πρωτεύουσα της χώρας καταγωγής μου (Αθήνα), έκανα τα τσίσα και τα κακά μου εκεί και ανέβηκα στον μόνιμο τόπο διαμονής μου με αυτοκίνητο. Άσε σου λέω..ζωάρα. Μέσα στα ταξίδια και τις εκδρομούλες είμαι. Βέβαια, περνάω και πολλές ώρες μοναχούλης, χωμένος στην κουβέρτα μου απο βαρεμάρα, τις ώρες που η μαμά μου φεύγει στις δουλειές της. 

 Μερικά απογεύματα με πηγαίνουν στο πάρκο, όπου εκεί συναντώ πολλούς από τους φίλους μου. Τη Ζιζέλ, τη Ζούζα, τη Μίνι, τον Μπόμπο, τον Μάρλευ, ένα Ακίτα που δεν θυμάμαι πως το λένε…που χάριν σε αυτούς μ’ αφήνουν κι εμένα λίγο ‘λεύτερο να τρέξω, χωρίς λουρί! Βέβαια, εκείνη τη στιγμή που με βλέπει η μαμά μου να πηδάω τα παγκάκια, να σκαρφαλώνω τα ντουβάρια, να γλείφω τις σκυλίτσες που μόλις τελείωσαν από περίοδο, νιώθει έναν κόμπο στον λαιμό της…μια αφωνία…και μόλις απομακρυνθώ προς το δρόμο φωνάζει τα γερμανικά της! Εγώ την εχω συνηθίσει και δεν τρομάζω με τις βαρβαροπροφορές της αλλα να δεις το 45κιλο dogo canario να ακινητοποιείται απο τις εντολές της κοντής να γελας για 10 ωρες…ομως είμαι λίγο χέστης και μόλις κάνω λίγες σβούρες, τσοοουυυπ, πάω και βάζω τον ποπό μου ακριβώς δίπλα της. Τρώω και τις λιχουδίτσες μου. Παίρνω και τα χαδάκια μου. Μόλις, όμως, φανεί ένα παιδάκι ή μια ηλικιωμένη από μακρυά, πάλι φοράω το λουρί μου γιατί ξέρουν ότι θα τρέξω να τους μυρίσω και να τους γλείψω. 

Πφφφ….με θέλει στρατιώτη και ώρες ώρες πιεζομαι. 

Προσπαθώ να προσαρμοστώ στη νέα χώρα, με νέα δεδομένα και ανθρώπους που δεν θέλουν πολλά-πολλά με μας αλλα δυσκολεύομαι. Ίσως να με φοβούνται που με βλέπουν κεφάλα και με δυνατά σαγόνια. Η αλήθεια είναι ότι αν με εκνευρίσουν, τους πατάω δάγκωμα γερό, γιατί σαν κουτάβι δεν μπορώ να ελέγξω τη δύναμή μου ακόμα. 

Τέλος πάντων, ας αλλάξουμε θέμα.

Τρεις μέρες πριν φύγουμε από Γερμανία, μάλωσα με τη μητέρα μου. Ήταν νύχτα και στο προάστιο που μέναμε δεν κυκλοφορούσε ψυχή. Αυτή, αντιθέτως, ντύθηκε, στολίστηκε, βάφτηκε, φόρεσε τα καλά της τα παπούτσια και περίμενε να περάσει η ώρα. Εγώ Δεν Το Ενέκρινα!!! Δεν Ήθελα να Βγει!!! Τι δουλειά είχε να κυκλοφορήσει τέτοια ώρα;! Είχε κανέναν για παρέα να φτάσει ως τον προαστιακό και να περιμένουν 20 λεπτά το τρένο σε υπαίθρια στάση;! Αφού ήξερα, ότι σε δυο γωνίες από το σπίτι μέχρι τις στάσεις, έπαιζε μαστουρα!! Τη μύρισα!! Γι’ αυτό λοιπόν, της κατούρησα τα πάντα, της δάγκωσα την τσάντα, της έσκισα το καλσόν, βουτουσα τις πατούσες στο μπωλ με το νερό κάνοντας θόρυβο, γρύλιζα και στεκόμουν μπροστά στην πόρτα. Αυτή του κεφαλιού της! Βγήκε. Και δεν είναι μόνο ότι βγήκε, γύρισε κατά τις 04:00. Για την ακρίβεια κάποιοι άλλοι την γύρισαν, που τους είδα απ’ το παράθυρο. Από τη μυρωδιά της κατάλαβα οτι δεν συναντάει συχνά τούτη την παρέα. Τέλος πάντων, ηταν η πρώτη κ η τελευταία φορα που αντέδρασα έτσι…πλέον αν είναι να της κάνω κάτι, παίρνω στάση, συγκεντρώνονται και δαγκώνω με τη μια το μεγάλο δάχτυλο ποδιού. Ταμάμ. 

Φωτογραφίες καλές δε βγάλαμε αυτο το διάστημα..έναν καφέ βγήκαμε να πιούμε και εχω να σας πω οτι ειμαι και πολυ γκομενοπνίχτης!! Να δείτε πως έσκυβαν όλες να με χαϊδέψουν..»και τι γλυκός που είναι…και τι κουκλί…αχ δες τον φοράει και μάρτη!» Με βάζουν λιγο πιο κάτω απ´το λαιμό τους και βλεπω τα πάντα-όλα. 😉😉 Σλουυυυυρπ, μια κοπέλα την εγλειψα κιόλας και έβαλε τις φωνές. 😍😍

Τωρα θα σας αφήσω γιατι αύριο είναι Πέμπτη και τις Πέμπτες φέρνει η μητερα μου το homeschooling σπίτι, που σημαίνει  Υπομονή για τα δυο μικρά χεράκια που θα μου πειράζουν τα μαγουλακια.  


  


Σλουρπ, Hattori Hanzo!