Τίτλοι αρχής

Δεν είναι εύκολο πράγμα..δεν είναι καθόλου. Είναι τόσο περίεργο, να βλέπεις το όνομά σου να «κρεμιέται» στα μπλογκς της πόλης μιλώντας για τη δουλειά σου. Θέλεις να αγκαλιάσει και να φιλήσεις όλο τον κόσμο. Να συγχωρήσεις. Να ζητήσεις συγγνώμη. Να υποκλιθείς σε όλους όσους σε πίστεψαν. Να πεις ένα τεράστιο ευχαριστώ σ’αυτή τη γυναίκα που πίστεψε σε σένα και τσίριζε σε μια μετά βίας φροντισμένη αίθουσα χορού «κουνήσου Αντριάνα! υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που διψάνε για να μάθουν κι εσύ θα είσαι αυτή που θα τους πιάσεις από το χέρι». Φυσικά μετά τα άλλαζε «ποιά νομίζεις ότι είσαι; που θέλεις να αλλάξεις και τον κόσμο!» και όλο αυτό το τούμπαλιν ψυχολογίας με έκανε ευέλικτη και ανθεκτική. Με «χτυπούσε» με τα λόγια της στον τοίχο, με πρόσβαλε, με μείωσε…με στήριξε, με αγάπησε, με πίστεψε!

Και ναι…είμαι η Αντριάνα…που πριν δημοσιεύουν το παρακάτω ποστ, με ρώτησαν. Μου ζήτησαν διορθώσεις. Με γνώρισαν από κοντά. Με πίστεψαν!

Κι εγώ…εκεί που πάω να βουρκώσω και να αναρωτηθώ από πού ήρθα και που πάω…παίρνω δράση κατευθείαν…και στήνω ευθύς αμέσως τα επόμενα σκηνικά μαθήματος για να δημιουργήσω μαζί με τα πολύ μικρά παιδιά μου!

Και να προσχεδιάσω την επόμενη συνάντηση μαμάς-παιδιού.

 

Φιλιά, η Αντριάνα!

 

http://www.epirroes.gr/2017/02/my-gym.html?spref=fb

 

Advertisements

εσύ σε τι φάση είσαι;

Κάνω μετά βίας χώρο στο γραφείο και προσπαθώ ανάμεσα σε βιβλία, διαφημιστικά φυλλάδια, μαλλιά πλεξίματος και ο,τι άλλο μπορείς να φανταστείς, να χωρέσω μια μικρή κούπα γάλα. Κι ενώ πρέπει να απαντήσω στα άπειρα mails που πλέον δεν βρίσκουν χώρο ούτε αυτά να σταθούν μπροστά μου, μια άγνωστη δύναμη (φαντάσματα; ανάγκη;) με ξανάφερε εδώ. Ένα χρόνο μετά και βαράω τα πλήκτρα λες κι έχω ακόμα την άνεση εκείνη με την οποία έγραφα παλιά. ΤΡΙΧΕΣ! 

Τα λέω όλα τόσο ωραία μέσα στο μυαλό μου και μόλις πιάνω μολύβι και χαρτί μού φεύγουν. 

Θυμάμαι ακριβώς σε τι φάση ήμουν τότε που έγραψα για τελευταία φορά εδώ…και πέρασε ένας χρόνος τόσο γεμάτος που πραγματικά δεν μου φτάνει το 24/7 για να τα αφηγηθώ. Και δεν ξέρω ποιος έμεινε, ποιος έφυγε. 

Άλλαξα. Μεγάλωσα. Ξεκουράστηκα. Ξανακουράστηκα. Βγήκα σαν να μην υπάρχει αύριο. Χώθηκα στα βιβλία μου δίχως έλεος. Γνώρισα άπειρους καινούργιους ανθρώπους. Δούλεψα λες και χρωστάω πέντε δάνεια και δέκα κάρτες. 

Δεν ξέρω γιατί τα έκανα όλα αυτά, ούτε ξέρω γιατί τα γράφω. Ίσως για να συστηθώ ξανά με την δημιουργική μου πλευρά. Γιατί τελευταία την παραμέλησα, και μόλις το κατάλαβα..πόνεσε. 

Φιλιά, Αντριάνα!♥

 

And the night goes on 

Αυτα τα παπλώματα του ξενοδοχείου ειναι σκέτη γλύκα σαν μια φρέσκια σαντυγη, πήρα αγκαλιά και το ενα μαξιλάρι, οποτε μετα απο μια γερή δεύτερη μερα Χριστουγέννων ειναι καλη αποζημίωση προς όλων των υπηρεσιών που προσφέρω με χαρα στον τόπο τούτο απο προπαραμονή εορτών. Δουλευω φίλη μου! Θα μου πεις «γιατι; Ποτε σταμάτησες;» Θα σου απαντησω, ποτε παρα ελάχιστα απο τοτε που σταμάτησα να ειμαι φοιτήτρια, γιαυτο σ´οσους περνούν φοιτηταριο, τους λεω, σπούδασε όσο περισσότερο μπορεις γιατι μετα μια ζωή θα δουλεύεις.   
Φοράω τα καλα μου ρούχα, βαφομαι, αρωματιζομαι, βάζω το έντονο κραγιόν μου και βγαίνω έξω να υποδεχτώ του ενοίκους και τους πελάτες του ξενοδοχείου. Τους εξηγώ την ποικιλία ντόπιων κρασιών μας, εμπλουτιζω το μενού φαγητού προφορικά, βοηθώ τις γυναίκες στην επιλογή μπυρας και τα πρωινά όσο ειμαι ελεύθερη και εχω διάθεση τους κρατάω παρέα στο λόμπι καθώς πίνουν τον καφέ τους. Μετα αποσύρομαι σε μια γωνία του σαλονιού και διαβάζω τα βιβλία μου. 

  
Απο πρόπερσι εκανα συμφωνία με τον εαυτο μου, οτι ειναι τα τελευταια ανιαρά Χριστούγεννα και πρωτοχρονιά που θα επιτρεψω στο εαυτο μου να περασει και παραδόξως δεύτερη φορά τα καταφέρνω. Πέρυσι πυροτεχνήματα, μπαρουτια, αστυνομίες, ασθενοφόρα και μια υπέροχη πρωτοχρονιά στην κεντρική Ευρώπη στις όχθες του ποταμού μαιν. Φέτος εργάζομαι στο πιο δυνατό ξενοδοχείο του χιονοδρομικού κέντρου και δεν με ενοχλεί καθολού που βάζω τα βρώμικα πιάτα στον κλίβανο ή εχω γύρω μου 3846 παιδιά, που ανάθεμα, θα θελα να μάθω….πως με μυρίζονται και μαζεύονται ολα τριγύρω μου, αντι να πανε στους άλλους υπαλλήλους. Γράφω στο κούτελο «νηπιαγωγός»;;;;;

  
Να, σήμερα το βράδυ, με παρατηρουςε ενα κοριτσάκια απο μακριά, του χαμογέλασα και ήρθε τρέχοντας πανω μου να με αγκαλιάσει. Ενα αλλο μου χάρισε δυο ζωγραφιές, το τρίτο ήρθε πρωί πρωί στο δωμάτιο να μου πει καλημερα (σ.σ. Κοιμάμαι στο playroom που ειναι διαθέσιμο μετα τις 18:00 για το κοινό αλλα αυτο δεν κρατιόταν κι εγώ ξέχασα να κλειδωσω). Δεν εχω στο μυαλο μου να κλειδωσω γιατι όλοι τους με φροντίζουν. Ειμαι η ξαδερφη του αφεντικού, οποτε καταλαβαίνεις, όλοι στα οπα οπα, ακόμα και ο μάγειρας που ξέρει, οτι γλυκό χωρις σοκολάτα παυει να αποτελεί γλυκό κι έτσι μου φέρε σοκολατάκια. 

  
Χαίρομαι να δουλεύω φίλη μου, μου δίνει πνοή. Ζωντάνια. Και λόγους ύπαρξης. Θέτω διαρκώς νέους στόχους. Να για παράδειγμα: που θα παω εγώ να σκοτώσω τα λεφτά των εορτών;;;;;

Στην Αθηνα! 

Τι θα τα κανω;;;;;

Γλυκά στου Ψυρρή στο σερμπετοσπιτο! 

Το ενα ΣΚ θα δώσω πτυχίο γερμανικων (συνεχίζω παράλληλα τα πείσματά μου) και το αλλο θα παω να πιω σφηνάκια στην Αθηνα. Αυτο θελω, αυτο θα κανω. 
Πρώτα κοιτάω τι θελω, μετα τι πρέπει. Έτσι, αναθεώρησα για το νέο ετος. 
Γιαυτο, θα ευχηθώ καλες γιορτές με πολλή κ εποικοδομητική σκεψη σε όλες τις πλευρές. Θα δώσω στον καθένα σας ενα χοντρό φιλί και λίγα ρινίσματα υπομονής. Μεγάλες δόσεις αγάπης, έρωτα και σταθερότητας. 

Φιλιά πολλα, Αντριάνα!

  

Www.vaelapallas.com 

Είναι οτι αφού…

Είμαι χαρούμενη!Βγήκα. Και δεν είναι οτι βγήκα. 

Ήπια. Και δεν είναι οτι ήπια. 

Πέρασα καλά. Και δεν είναι οτι πέρασα καλά.

Ξύπνησα χωρίς Χανκ οβερ. Και δεν είναι το Χανκ οβερ. 

Είναι οτι αφού βγήκα, κι αφου ήπια κρασιά, κι αφού πέρασα τοοοσο καλά, είχα τη νηφαλιότητα στις 4 τη νύχτα, να αφήσω το αυτοκίνητο και να επιστρέψω με ταξί. Δεν είμαι τέλεια, δεν είμαι απόλυτα σωστή, αλλά πραγματικά, χαίρομαι τοσο πολυ που με αρκετό αλκοόλ δεν έπιασα αυτοκίνητο στα χέρια. Κατα την αποχώρηση από το μαγαζί, πήγα να το πάρω αλλά στα μισά του δρόμου λογικεύτηκα και άλλαξα πορεία. Δε μου φταίνε σε τίποτα οι μηχανοδηγοί, σε τίποτα οι πεζοί, σε τίποτα οι ποδηλάτες, αν εγω από τα κρασιά μου δεν έβλεπα ξεκάθαρα να πάρω ανάλογα στροφή. Είναι απλά καθημερινά πράγματα, που όμως! Νιώθω μέσω αυτών οτι κάνω διαρκώς βήματα αυτοβελτίωσης και επαναπροσδιορισμού προτεραιοτήτων. Ναι, είναι πιο σημαντικό πλέον για μένα, να φτάσω υγειής στο μάθημα χωρίς χτυπημένα χέρια πόδια, παρά να πάρω το αυτοκίνητο πιωμένη με τη δικαιολογία «έλα μωρε..τι θα πάθω τέτοια ώρα; Λίγοι κυκλοφορούν».
Και καταλήγω στο εξής συμπέρασμα ξανά…οτι όλα, μα όλα, είναι θέμα προτεραιοτήτων! Κι αυτή είναι η αλήθεια, είτε το παραδέχομαι είτε όχι. 

Είναι θέμα προτεραιοτήτων με ποιον θα βγω το βράδυ, που θα βγω το βράδυ και τι θα πιω εκεί. Με ποιον θα το συζητήσω το επόμενο πρωί. 

Και θέλω να μοιραστώ κάτι μαζί σου, μιας και τον τελευταίο χρόνο δεν είμαστε τόσοι πόλοι που διαβάζουμε μπλογκς. Θέλω σου πω οτι περνάω διάστημα τρελής αυτοπεποίθησης και «αφοβιας». Δεν χαμπαριάζω με τίποτα, δεν ιδρώνει το αυτί μου, δεν έχω ανάγκη κανέναν παρά μόνο αυτούς που επιλέγω να έχω ανάγκη. Νιώθω ένα μεγάλο θηρίο που ήρθε η ώρα και στάθηκε πραγματικά στα πόδια του και στις ικανότητες του. Μου πήρε χρόνια, το αναγνωρίζω. Με βοήθησαν άνθρωποι και με βοηθούν χωρίς να ξέρουν ποσό καλό μου έκαναν ή μου κάνουν. Με βλέπω και με εκμεταλλευομαι. Και πλέον…αδιαφορώ. Η μάλλον οχι, δεν είναι οτι αδιαφορώ..είναι οτι θέτω πιο αυστηρά και με συνέπεια όρια.  

 
Παίρνω την αυτοπεποίθηση μου και σας καληνυχτω! 

Φιλιά, Αντριάνα! 

ένα σεντούκι θέλω

Και μια που σήμερα τελείωσα νωρίς τη δουλειά κι έχω κλείσει κανα δίωρο σερί στον υπολογιστή (thanks God you love me) κατέληξα στο εξής συμπέρασμα. Είμαι αχόρταγη και θέλω ένα μαγικό σεντούκι!! Ή έναν χορηγό, δε με νοιάζει!

ΛΟΙΠΟΝ:

Ζητείται μέγας χορηγός για να χρηματοδοτήσει νεαρό κορίτσι ώστε να εκπληρώσει όλα τα σπουδαστικά του όνειρα, απωθημένα και προσωπικές φιλοδοξίες σε πανεπιστήμιο παγκοσμίου φήμης. Είναι καλό, φιλότιμο και μαγειρεύει συνέχεια κολοκυθόσουπες. Ως ευχαριστία θα σας δοθεί για μια βδομάδα ο σκύλος της για παρέα, ο οποίος τρώει μόνο αλεσμένα φρούτα και λαχανικά. Το εισιτήριο για τη μεγάλη χώρα μπορεί και να το αποφύγει. Τα χρήματα γίνεται να δοθούν και με επιταγές, εκεί που θα αξιοποιηθούν και καλλιεργηθούν τα ήδη αναδυόμενα ταλέντα του κοριτσιού.

 

Αυτά.  

 

(δε θα γλιτώσω ποτέ από ενθουσιασμό μεταπτυχιακών και νέων προγραμμάτων ποιοτικών ερευνών! ΜΑ ΠΟΤΕ!!)

Τα κουκλάκια ζωγραφιστά!

Γεια σας! τι κάνετε; Πως είστε; Καλά είμαι, ευχαριστώ. Βασικά, είμαι πολυ πολυ καλά! Τα άστρα μου, οι πλανήτες μου, το κάρμα ή κισμέτ μου πάει περίφημα και φτου μη το ματιάσω. Από την προηγούμενη βδομάδα θέλω να καθίσω να γράψω αλλα μια η κούραση, μια υποχρεώσεις, πάλι το μπλογκιν πίσω. Όχι ότι σήμερα κάτι άλλαξε ή κάτι ιδιαίτερο θέλω να πω, απλά δε με πιάνει ύπνος κ ένιωσα πιο έντονα την ανάγκη να σου μιλήσω. Ειδικά αυτή τη στιγμή, είμαστε σ´ ένα διθέσιο καναπέ, 4 έμψυχα όντα, πατημένα το ένα πάνω στ´ άλλο. Εγώ, ο σκύλος, το κουτάβι και ο σύμβιος. Ο Χανζο ροχαλίζει, ο κούταβος(Σεζάν από δω και πέρα) βλέπει όνειρα και ο σύμβιος έπιασε οοοοοολο τον καναπέ λες και κοιμάται μόνος του. 
Θυμάμαι, οτι 2 ποστ πριν, σου μιλούσα για τη νέα μου δουλειά. Θέλω να σου πω λοιπόν οτι πηγαίνει πολυ πολυ καλά!! Δεν εννοώ φυσικά, οτι όλοι μένουν ευχαριστημένοι κ ποτέ δεν κάνω λάθος ή δεν κουράζομαι τρελά, το κάθε άλλο, απλώς η χαρά μου και η διάθεση μου είναι τόσο μεγάλη που τίποτα μπροστά σαυτα δεν δείχνει μεγαλύτερο. Και τι εννοώ. Εννοώ οτι, φυσικά και δέχομαι παρατηρήσεις, φυσικά και δεν αρέσουν σε όλα τα παιδιά αυτά που κάνω, και φυσικά εισπράττω παρατηρήσεις από γονείς. Θα μου κακοφαινόταν τοσο πολυ αν δεν ίσχυαν αυτά, διότι τότε, δεν θα ξεχώριζε το ενδιαφέρον από το αδιάφορο, το καλό από το κακό και δεν θα βελτιωνομουν εγώ η ίδια. Κάθε συνάντηση με τα παιδιά μου στο μάθημα είναι ένα καινούργιο σχολείο και σε κάθε τέλος μαθήματος, πάντα μα πάντα κάτι καινούργιο έχω μάθει. Είτε έχει να κάνει με τη διαχείριση ανθρώπων, είτε με τις επιλογές μου ως προς το περιεχόμενο μαθήματος. Θα μου πεις…όλη αυτή η νέα γνώση που λαμβάνω κάθε φορά από τα παιδιά, ίσως να είναι λόγω νεαρού της ηλικίας μου και σε λίγα χρόνια να μου φαίνεται η δουλειά μου τυφλοσούρτης. Αυτό, όμως, που επιδιώκω πάντα μέσα στο μάθημα είναι να δίνω στα παιδιά περιθώριο να δημιουργούν, πράγμα που δίνει την ευκαιρία σε μένα την ίδια, να αφουγκράζομαι τις επιθυμίες τους και να διευρύνω φορά παρά φορά τη δίκη μου φαντασία ως προς τον τροπο στησίματος του μαθήματος. 
Κατα τ´αλλα μια χαρά. Το homeschooling που κάνω στο κορίτσι συνεχίζει κ τα σποραδικά babysitting υπάρχουν ακόμα. Τα γερμανικά συνεχίζουν και τα αγγλικά ξανάρχισαν γιατί δε θυμάμαι αν στο χω πει ποτέ, το homeschooling είναι στα αγγλικά αυστηρά και ιδιωματισμούς χαμπάρι κι έχω (που λένε οι Πόντιοι), ειδικά να κάνω διδασκαλία στα αγγλικά. 
Το γυμναστήριο συνεχίζει. Όχι οτι κάθομαι κάτω από την μπάρα και σηκώνω 50 κιλά..αλλά σηκώνω άνετα 60 στους επαγωγους-προσαγωγούς. Το αιώνιο πρόβλημα με τις γάμπες μου το ξέρετε…όταν δεν γυμνάζομαι γίνεται φρουί ζελέ κι όταν γυμνάζομαι ρόπαλο του μπέιζμπολ. Προσπαθώ να με βλέπω στον καθρέφτη από τα γόνατα και πάνω. Α, και μιας μιλάμε για τα του γυμναστηρίου, θυμάμαι πέρυσι την άνοιξη που σας είπα οτι δεν κυκλοφορούν όμορφα παιδιά στο γυμναστήριο. Μισό λεπτό λίγο…να απαριθμήσω τα κουκλάκια τα ζωγραφιστά που κυκλοφορούν εκεί! Ναι ναι, αυτά που τα κοιτάς και φεύγουν απ´ τα μάτια σου καρδούλες. Οφείλω να παραδεχτώ όμως, οτι ξέρουν πως είναι κουκλάκια ζωγραφιστά και ένα ψιλομύτικο ύφος στον καθρέφτη, το έχουν…λίγο το «σε κοιτώ εσένα εκεί στην άκρη, αλλά μη το πάρεις και πάνω σου» υπάρχει. Η αλήθεια είναι οτι το πολυ ντούκι δε μαρεσει, ούτε που σε χαιρετούν από κοντά και βγαίνουν όλοι οι μύες σεργιάνι. Το ωραίο όμως ξεχωρίζει, είτε όταν έχεις φυσικό σώμα, είτε όταν η πρωτεΐνη αποτυπώνεται ακόμα και στον ιδρώτα. 
Αυτά είχα να σου πω περίπου…κάτι συνταρακτικό στη ζωή μου δεν έγινε. Οι γύρω μου με πιέζουν να κάνω δικό μου χώρο για παιδιά, το λίπος ανέβηκε γιατί έχω άγχος και τρώω τζανκ, χθες βράδυ βγήκα σένα λαιβ, τα Χριστούγεννα δουλεύω στην ταβέρνα ενός χωριού για δημιουργική απασχόληση των παιδιών των εκδρομέων και στις 20 Νοεμβρίου έχει ένα συμπόσιο σχολικής ψυχολογίας στην Αθήνα που δεν θα πάω. Oops…αυτό πόνεσε λιγάκι. Πόνεσε αρκετά. Αλλά δε βαριέσαι..έχω αρκετη καβάτζα γνώσεων ώστε να μην τα κυνηγάω όλα. Χαιρομαι που η Ξαδερφη μου είναι καλά ακόμα και στην άλλη άκρη της γης, κι ας μην έχω το κρεβάτι που με φιλοξενούσε. Εξάλλου, να μια καλή ευκαιρία να μπουν κι αλλά χρήματα στην άκρη για να πάρω αυτό το πολυπόθητο λαπτοπ που όλο θέλω κι αμελώ.

  

  
Εύχομαι να τα ξαναπούμε σύντομα. Κάποια στιγμή θα έρθω και στα μπλογκ σας. 

Κι αν σας τα είπα λίγο μπερδεμένα, sorryyy η πίεση φταίει. Βαθιές ανάσες. 

Φιλιά Αντριάνα!

Μα κύριε Δημακη…

Μα σας είπα, δεν είμαι εγώ για τα μπουζούκια, δεν τα ξέρω αυτά, δεν τα παω καλα με τούτα. Και τι; Να κάθομαι σ´ ένα τραπέζι με αβολες καρέκλες του παλιού καιρού και να δείχνω οτι διασκεδάζω; Ή να βλέπω στα πρώτα τραπέζια, τα ζευγάρια που ο άντρας έχει κοιλιά 2 στρέμματα με τη γυναίκα του να φοράει την τελευταία λέξη της μόδας σε κοσμήματα(φυσικά αγορασμένα από αυτόν); Να βλέπω τις λουλούδες να ξεπατωνονται για 2€ την ώρα και τους σερβιτόρους να υπηρετούν ευλαβικά την κάθε παραξενιά του λεφτά; Βρε ουστ…


Και κάπως έτσι πέρασαν 8 χρόνια από την πρώτη και (θεωρητικά) τελευταία φορά που πήγα στα μπουζούκια της πόλης. Είχα πάει τότε στα πιο παρακμιακά, στα πιο άθλια και μου φαινόταν ασύλληπτο πώς μπορούςαν οι άνθρωποι να διασκεδάζουν εδώ μέσα. Θυμάμαι την επόμενη μέρα ήταν Πάσχα και ένας θειος μού είπε «Ε βρε Αντριάνα…τι το σκέφτεσαι τόσο; Έτσι είναι αυτά τα μέρη, βρήκες κι εσυ μέρος και μέρα να πας». Βρε ούτε δεύτερη μέρα του Πάσχα με τον Βαρδινογιάννη για παρέα δεν παω, σκεφτόμουν από μέσα μου.

Τα χρόνια περνουσαν, οι φίλοι μου πήγαιναν, ξαναπηγαιναν, μου έλεγαν για το ωραίο προγραμμα του τάδε και του απέναντι, έβλεπα παλιές φωτογραφίες στο σπίτι από τη μητέρα μου, πλέον έβλεπα και τα τσεκ Ιν.

Κι αφού τα είχα «σνομπισει» από πάνω μέχρι κάτω, αφού τα είχα στολίσει για χρόνια και τα έβαζα με τους προκλητικούς λεφτάδες, που το μόνο που τους γεμίζει είναι να φτάσουν το λογαριασμό στα 3 χιλιάρικα…
….ξυπνάω μια μέρα, μου γυρνάει το ματι, μου έρχεται αναλαμπή και λέω, φέτος στα γενέθλια μου θα γλεντήσω. (Αυτό το είπα κοντά στον Αύγουστο, δηλαδή 3 μήνες πριν τη μέρα). Θα βγω εκεί που παίζουν τα ελληνικά. Έψαξα….googlαρα…ρώτησα..συζήτησα και σκέφτηκα. Ρε δεν παω μια Μάκη Δημάκη; Ποιος ξέρει ποτέ θα μου ξανάρθει όρεξη γι αυτο.


Κι έτσι, πήρα φόρεμα, έφτιαξα τα μαλλάκια μου, βάφτηκα και πήγα στα μπουζούκια. Κι εκεί που καθόμουν αμέριμνη και ατένιζα την αισθητική των ρούχων των ανθρώπων που περνούσαν από μπροστά μου καθώς περίμενα το μπουκάλι….φωνάζει ο κύριος Δημάκης από το μικρόφωνο:

-και για να δω τωρα ποιος έχει εδώ γενέθλια;!

Και φωνάζω

-εγώ!!!  Εγώ!!!

Και μου λέει:

-εσυ;… Μα τι κανεις εκεί πίσω κούκλα μου; Έλα μπροστά, να σε δω και να γίνει η πίστα δικιά σου!!
Βζουυυυμ γυρνάνε όλα τα κεφάλια μες το μαγαζί και με κοιτούν και επικρατεί σαν ενός λεπτού σιγή. Μα κύριε Δημάκη…καταντραπηκα. Επειδή είχα φόρεμα με τη μισή του έκταση στα στρας;


Μετα, μου ευχήθηκαν διάφοροι. Διάφορες, όχι ιδιαίτερα.😝😝 Έτσι, είχαμε ένα υπεεεεεεροχο βράδυ. Περάσαμε τέλεια! Το μαγαζί σηκώθηκε στον αέρα και εγώ φόρεσα ένα φόρεμα που θα το ξαναβαλω στις αποκριες. Σε μπουζούκια και κλαρίνα, σε καμία δεκαετία πάλι. Μέχρι τότε, καλά να περνούν και πρέπει να περνούν γιατί εκεί μέσα δεν είναι μόνο ο τραγουδιστής αλλά ποσά ακόμα άτομα που δουλεύουν για να λειτουργήσει το κατάστημα!
Κάθε ευχή, δεκτή!

Sweet 24…
Τα δυνατά φιλιά μου!

Αντριάνα!