ένα σεντούκι θέλω

Και μια που σήμερα τελείωσα νωρίς τη δουλειά κι έχω κλείσει κανα δίωρο σερί στον υπολογιστή (thanks God you love me) κατέληξα στο εξής συμπέρασμα. Είμαι αχόρταγη και θέλω ένα μαγικό σεντούκι!! Ή έναν χορηγό, δε με νοιάζει!

ΛΟΙΠΟΝ:

Ζητείται μέγας χορηγός για να χρηματοδοτήσει νεαρό κορίτσι ώστε να εκπληρώσει όλα τα σπουδαστικά του όνειρα, απωθημένα και προσωπικές φιλοδοξίες σε πανεπιστήμιο παγκοσμίου φήμης. Είναι καλό, φιλότιμο και μαγειρεύει συνέχεια κολοκυθόσουπες. Ως ευχαριστία θα σας δοθεί για μια βδομάδα ο σκύλος της για παρέα, ο οποίος τρώει μόνο αλεσμένα φρούτα και λαχανικά. Το εισιτήριο για τη μεγάλη χώρα μπορεί και να το αποφύγει. Τα χρήματα γίνεται να δοθούν και με επιταγές, εκεί που θα αξιοποιηθούν και καλλιεργηθούν τα ήδη αναδυόμενα ταλέντα του κοριτσιού.

 

Αυτά.  

 

(δε θα γλιτώσω ποτέ από ενθουσιασμό μεταπτυχιακών και νέων προγραμμάτων ποιοτικών ερευνών! ΜΑ ΠΟΤΕ!!)

Advertisements

Τα κουκλάκια ζωγραφιστά!

Γεια σας! τι κάνετε; Πως είστε; Καλά είμαι, ευχαριστώ. Βασικά, είμαι πολυ πολυ καλά! Τα άστρα μου, οι πλανήτες μου, το κάρμα ή κισμέτ μου πάει περίφημα και φτου μη το ματιάσω. Από την προηγούμενη βδομάδα θέλω να καθίσω να γράψω αλλα μια η κούραση, μια υποχρεώσεις, πάλι το μπλογκιν πίσω. Όχι ότι σήμερα κάτι άλλαξε ή κάτι ιδιαίτερο θέλω να πω, απλά δε με πιάνει ύπνος κ ένιωσα πιο έντονα την ανάγκη να σου μιλήσω. Ειδικά αυτή τη στιγμή, είμαστε σ´ ένα διθέσιο καναπέ, 4 έμψυχα όντα, πατημένα το ένα πάνω στ´ άλλο. Εγώ, ο σκύλος, το κουτάβι και ο σύμβιος. Ο Χανζο ροχαλίζει, ο κούταβος(Σεζάν από δω και πέρα) βλέπει όνειρα και ο σύμβιος έπιασε οοοοοολο τον καναπέ λες και κοιμάται μόνος του. 
Θυμάμαι, οτι 2 ποστ πριν, σου μιλούσα για τη νέα μου δουλειά. Θέλω να σου πω λοιπόν οτι πηγαίνει πολυ πολυ καλά!! Δεν εννοώ φυσικά, οτι όλοι μένουν ευχαριστημένοι κ ποτέ δεν κάνω λάθος ή δεν κουράζομαι τρελά, το κάθε άλλο, απλώς η χαρά μου και η διάθεση μου είναι τόσο μεγάλη που τίποτα μπροστά σαυτα δεν δείχνει μεγαλύτερο. Και τι εννοώ. Εννοώ οτι, φυσικά και δέχομαι παρατηρήσεις, φυσικά και δεν αρέσουν σε όλα τα παιδιά αυτά που κάνω, και φυσικά εισπράττω παρατηρήσεις από γονείς. Θα μου κακοφαινόταν τοσο πολυ αν δεν ίσχυαν αυτά, διότι τότε, δεν θα ξεχώριζε το ενδιαφέρον από το αδιάφορο, το καλό από το κακό και δεν θα βελτιωνομουν εγώ η ίδια. Κάθε συνάντηση με τα παιδιά μου στο μάθημα είναι ένα καινούργιο σχολείο και σε κάθε τέλος μαθήματος, πάντα μα πάντα κάτι καινούργιο έχω μάθει. Είτε έχει να κάνει με τη διαχείριση ανθρώπων, είτε με τις επιλογές μου ως προς το περιεχόμενο μαθήματος. Θα μου πεις…όλη αυτή η νέα γνώση που λαμβάνω κάθε φορά από τα παιδιά, ίσως να είναι λόγω νεαρού της ηλικίας μου και σε λίγα χρόνια να μου φαίνεται η δουλειά μου τυφλοσούρτης. Αυτό, όμως, που επιδιώκω πάντα μέσα στο μάθημα είναι να δίνω στα παιδιά περιθώριο να δημιουργούν, πράγμα που δίνει την ευκαιρία σε μένα την ίδια, να αφουγκράζομαι τις επιθυμίες τους και να διευρύνω φορά παρά φορά τη δίκη μου φαντασία ως προς τον τροπο στησίματος του μαθήματος. 
Κατα τ´αλλα μια χαρά. Το homeschooling που κάνω στο κορίτσι συνεχίζει κ τα σποραδικά babysitting υπάρχουν ακόμα. Τα γερμανικά συνεχίζουν και τα αγγλικά ξανάρχισαν γιατί δε θυμάμαι αν στο χω πει ποτέ, το homeschooling είναι στα αγγλικά αυστηρά και ιδιωματισμούς χαμπάρι κι έχω (που λένε οι Πόντιοι), ειδικά να κάνω διδασκαλία στα αγγλικά. 
Το γυμναστήριο συνεχίζει. Όχι οτι κάθομαι κάτω από την μπάρα και σηκώνω 50 κιλά..αλλά σηκώνω άνετα 60 στους επαγωγους-προσαγωγούς. Το αιώνιο πρόβλημα με τις γάμπες μου το ξέρετε…όταν δεν γυμνάζομαι γίνεται φρουί ζελέ κι όταν γυμνάζομαι ρόπαλο του μπέιζμπολ. Προσπαθώ να με βλέπω στον καθρέφτη από τα γόνατα και πάνω. Α, και μιας μιλάμε για τα του γυμναστηρίου, θυμάμαι πέρυσι την άνοιξη που σας είπα οτι δεν κυκλοφορούν όμορφα παιδιά στο γυμναστήριο. Μισό λεπτό λίγο…να απαριθμήσω τα κουκλάκια τα ζωγραφιστά που κυκλοφορούν εκεί! Ναι ναι, αυτά που τα κοιτάς και φεύγουν απ´ τα μάτια σου καρδούλες. Οφείλω να παραδεχτώ όμως, οτι ξέρουν πως είναι κουκλάκια ζωγραφιστά και ένα ψιλομύτικο ύφος στον καθρέφτη, το έχουν…λίγο το «σε κοιτώ εσένα εκεί στην άκρη, αλλά μη το πάρεις και πάνω σου» υπάρχει. Η αλήθεια είναι οτι το πολυ ντούκι δε μαρεσει, ούτε που σε χαιρετούν από κοντά και βγαίνουν όλοι οι μύες σεργιάνι. Το ωραίο όμως ξεχωρίζει, είτε όταν έχεις φυσικό σώμα, είτε όταν η πρωτεΐνη αποτυπώνεται ακόμα και στον ιδρώτα. 
Αυτά είχα να σου πω περίπου…κάτι συνταρακτικό στη ζωή μου δεν έγινε. Οι γύρω μου με πιέζουν να κάνω δικό μου χώρο για παιδιά, το λίπος ανέβηκε γιατί έχω άγχος και τρώω τζανκ, χθες βράδυ βγήκα σένα λαιβ, τα Χριστούγεννα δουλεύω στην ταβέρνα ενός χωριού για δημιουργική απασχόληση των παιδιών των εκδρομέων και στις 20 Νοεμβρίου έχει ένα συμπόσιο σχολικής ψυχολογίας στην Αθήνα που δεν θα πάω. Oops…αυτό πόνεσε λιγάκι. Πόνεσε αρκετά. Αλλά δε βαριέσαι..έχω αρκετη καβάτζα γνώσεων ώστε να μην τα κυνηγάω όλα. Χαιρομαι που η Ξαδερφη μου είναι καλά ακόμα και στην άλλη άκρη της γης, κι ας μην έχω το κρεβάτι που με φιλοξενούσε. Εξάλλου, να μια καλή ευκαιρία να μπουν κι αλλά χρήματα στην άκρη για να πάρω αυτό το πολυπόθητο λαπτοπ που όλο θέλω κι αμελώ.

  

  
Εύχομαι να τα ξαναπούμε σύντομα. Κάποια στιγμή θα έρθω και στα μπλογκ σας. 

Κι αν σας τα είπα λίγο μπερδεμένα, sorryyy η πίεση φταίει. Βαθιές ανάσες. 

Φιλιά Αντριάνα!

Μα κύριε Δημακη…

Μα σας είπα, δεν είμαι εγώ για τα μπουζούκια, δεν τα ξέρω αυτά, δεν τα παω καλα με τούτα. Και τι; Να κάθομαι σ´ ένα τραπέζι με αβολες καρέκλες του παλιού καιρού και να δείχνω οτι διασκεδάζω; Ή να βλέπω στα πρώτα τραπέζια, τα ζευγάρια που ο άντρας έχει κοιλιά 2 στρέμματα με τη γυναίκα του να φοράει την τελευταία λέξη της μόδας σε κοσμήματα(φυσικά αγορασμένα από αυτόν); Να βλέπω τις λουλούδες να ξεπατωνονται για 2€ την ώρα και τους σερβιτόρους να υπηρετούν ευλαβικά την κάθε παραξενιά του λεφτά; Βρε ουστ…


Και κάπως έτσι πέρασαν 8 χρόνια από την πρώτη και (θεωρητικά) τελευταία φορά που πήγα στα μπουζούκια της πόλης. Είχα πάει τότε στα πιο παρακμιακά, στα πιο άθλια και μου φαινόταν ασύλληπτο πώς μπορούςαν οι άνθρωποι να διασκεδάζουν εδώ μέσα. Θυμάμαι την επόμενη μέρα ήταν Πάσχα και ένας θειος μού είπε «Ε βρε Αντριάνα…τι το σκέφτεσαι τόσο; Έτσι είναι αυτά τα μέρη, βρήκες κι εσυ μέρος και μέρα να πας». Βρε ούτε δεύτερη μέρα του Πάσχα με τον Βαρδινογιάννη για παρέα δεν παω, σκεφτόμουν από μέσα μου.

Τα χρόνια περνουσαν, οι φίλοι μου πήγαιναν, ξαναπηγαιναν, μου έλεγαν για το ωραίο προγραμμα του τάδε και του απέναντι, έβλεπα παλιές φωτογραφίες στο σπίτι από τη μητέρα μου, πλέον έβλεπα και τα τσεκ Ιν.

Κι αφού τα είχα «σνομπισει» από πάνω μέχρι κάτω, αφού τα είχα στολίσει για χρόνια και τα έβαζα με τους προκλητικούς λεφτάδες, που το μόνο που τους γεμίζει είναι να φτάσουν το λογαριασμό στα 3 χιλιάρικα…
….ξυπνάω μια μέρα, μου γυρνάει το ματι, μου έρχεται αναλαμπή και λέω, φέτος στα γενέθλια μου θα γλεντήσω. (Αυτό το είπα κοντά στον Αύγουστο, δηλαδή 3 μήνες πριν τη μέρα). Θα βγω εκεί που παίζουν τα ελληνικά. Έψαξα….googlαρα…ρώτησα..συζήτησα και σκέφτηκα. Ρε δεν παω μια Μάκη Δημάκη; Ποιος ξέρει ποτέ θα μου ξανάρθει όρεξη γι αυτο.


Κι έτσι, πήρα φόρεμα, έφτιαξα τα μαλλάκια μου, βάφτηκα και πήγα στα μπουζούκια. Κι εκεί που καθόμουν αμέριμνη και ατένιζα την αισθητική των ρούχων των ανθρώπων που περνούσαν από μπροστά μου καθώς περίμενα το μπουκάλι….φωνάζει ο κύριος Δημάκης από το μικρόφωνο:

-και για να δω τωρα ποιος έχει εδώ γενέθλια;!

Και φωνάζω

-εγώ!!!  Εγώ!!!

Και μου λέει:

-εσυ;… Μα τι κανεις εκεί πίσω κούκλα μου; Έλα μπροστά, να σε δω και να γίνει η πίστα δικιά σου!!
Βζουυυυμ γυρνάνε όλα τα κεφάλια μες το μαγαζί και με κοιτούν και επικρατεί σαν ενός λεπτού σιγή. Μα κύριε Δημάκη…καταντραπηκα. Επειδή είχα φόρεμα με τη μισή του έκταση στα στρας;


Μετα, μου ευχήθηκαν διάφοροι. Διάφορες, όχι ιδιαίτερα.😝😝 Έτσι, είχαμε ένα υπεεεεεεροχο βράδυ. Περάσαμε τέλεια! Το μαγαζί σηκώθηκε στον αέρα και εγώ φόρεσα ένα φόρεμα που θα το ξαναβαλω στις αποκριες. Σε μπουζούκια και κλαρίνα, σε καμία δεκαετία πάλι. Μέχρι τότε, καλά να περνούν και πρέπει να περνούν γιατί εκεί μέσα δεν είναι μόνο ο τραγουδιστής αλλά ποσά ακόμα άτομα που δουλεύουν για να λειτουργήσει το κατάστημα!
Κάθε ευχή, δεκτή!

Sweet 24…
Τα δυνατά φιλιά μου!

Αντριάνα!

Γιαυτο πάντα μυριζουνε, μπαρούτι τα όνειρα μου. 

Δεν θα έγραφα Προσπαθώ εδω και μέρες να δώσω δυο αραδες αλλα μονο στο μυαλο μου μένουν Εχω ένταση Εχω άγχος Εχω ενέργεια Θελω απ´την Κυριακή να σου φωνάξω οτι αυτη η βδομάδα ειναι η εΕ

Β

δομάδα

μου! Αυτη ειναι η δίκη μου ρε γαμωτο! Δε θα μου την παρει κανεις! Δεν θα χαλάσει Δεν θα τη χάσω Δεν θα μου φύγει Θα την βουτηξω και θα την κρατώ για εναν ολόκληρο χρόνο Έκανα ήδη ενα τεράστιο βήμα και θελω να ουρλιαξω Να φωνάξω Να τσιρίξω! Μόνη μου το πρώτο βήμα της δουλειάς μου! Αυτής που ονειρεύομαι να κανω Αυτη που εκπαιδεύτηκα να κανω Αυτη που επέλεξα να κανω Αυτη που έλιωσα για να την μάθω Αυτη που βρήκα ως διέξοδο απο τον δικο μου εγκλωβισμένο κόσμο
Τόσες λέξεις, τόσα συναισθήματα και ψάχνω λογική Λογική να βγάλω προγραμμα για το γυμναστηριο

Θα μου πεις ποιο γυμναστηριο; Ποιο προγραμμα; Για τι μιλάς; 
Γιαυτο που με έκανε να ξετινάξω ενα Λάντσια ύψιλον και να το φτάσω στα κόκκινα Κυριακή νύχτα τρεχοντας στις στροφές του Πλαταμώνα Περνούσαν τα λεπτά και σε κάθε πιο κοντα που ερχομουν στη Δευτερα, ένιωθα τις άδειες ανηφόρες της εθνικής να μου ανήκουν και σε κάθε % κλίση να ειναι και μια μικρότερη απόσταση απο το έδαφος προς το φεγγάρι

Ενα μπούγιο ιδεών, χαράς, ανυπομονησίας και ετοιμότητας 
Έχασα τα κιλα που ηθελα, πήγαινα γυμναστηριο μερα παρα μερα, διατροφη, έκανα ενα μήνα διακοπές μετα απο χρονια, και πανω εκει που ένιωθα έτοιμη για κάτι χωρις να ξερω τι, μου έγινε η πρόταση απο το γυμναστηριο να αναλάβω το παιδικό μουσικοκινητικό τμήμα 
Άκουγα να μου το παρουσιάζουν λες και το έκοψαν-έραψαν στα μέτρα μου! Έλεγαν λέξεις που ηθελα να ακούσω Δεν πίστευα στα αυτιά μου οταν μου το ζήτησαν Μου είπαν «[…]εσυ θα εχεις την ευθύνη της κίνησης των παιδιών. Θα κανεις οτι εσυ θελεις. Μας έβγαλες εμπιστοσύνη και θεωρούμε οτι είσαι κατάλληλη γιαυτο». 
Δε ζήτησα τιποτα. Δεν απαίτησα τιποτα έξτρα. Δεν πούλησα ποτε ιστορία της εκπαιδευτικού απο αρχή «κυρα δασκάλα» με έλεγα…
Απλά αγαπώ το χορό..τιποτα το σύνθετο, τιποτα το περίπλοκο Θελω να κανω αυτο που με γεμίζει
Ειναι πραγματικά μαγικό το ανθρώπινο σωμα Ειναι το απόγειο της δημιουργικότητας της φύσης Ειναι αξιοθαύμαστα πλάσματα τα παιδια Ειναι αυτα που δημιουργούν χωρις ταμπού, αυτα που σε αγαπούν ανιδιοτελώς, αυτα που τα κοιτάς και βλέπεις την αθωότητα Αυτα που θελω να τα βουτηξω και να τα τινάξω στον αέρα Να πνιχτουν απο τα γέλια και εγώ να νιώθω τόσο κουρασμένη λες και με χτυπούσαν 10 μπράβοι φουςκωτοι Να πέφτω στο κρεβάτι και να αναρωτιέμαι τι μερα Θεέ μου Και να μην περνούν ξανα οι ωρες για την επόμενη συνάντηση Να νιώσω ξανα πλήρης και να γεννιούνταν συνεχώς ιδέες Ιδέες για τους μικρούς αλλα και για τους μεγάλους που αποτελούν εναν νέο κρυφό μου μακροπρόθεσμο στόχο Να βλέπω ανθρώπους να κινούνται αυτοσχεδιαστικά και να στήνονται σκηνικά αλλιώς κι αλλιώτικα που μονο στο μυαλο μου προς το παρόν τα εχω

Στα ειπα μαζεμένα Ίσως και χωρις συνοχή Αλλα να σου πω κάτι; Μόλις χάλασα τα hands free. Έβαλα τέρμα αυτο και παιζει πανω απο μια ωρα Κόλλησα 

   
   
Ε…μήπως παιζει κανα κονε για να μου κανει ο τύπος καντάδα; Μαγεύτηκα χροιά! Αλλα εντάξει, και με συναυλία οκ θα μαι! 
Με την ευκαιρία θελω να σου δώσω κι αυτο. Ειναι το βίντεο του μάστερ της Γερμανίας που ειμαι μεσα κι εγώ. 

Φιλιά, Αντριανα. 

37ο River Party και καλο πιωμα… *twinkle*

Εχω κουκουλωθεί απο την κορυφή ως τα νύχια με την ψιλή, γαλάζια, κουβερτα της ικεα και γράφω το κείμενο λες και ζω το κρυφό σκολειό. Δεν είναι οτι κρυώνω, δεν είναι οτι τη βρίσκω. Είναι γιατι απο τότε που έλειψα για 3 βδομάδες, ο σκύλος έπαθε το τραλαλα του. 

Ειμαι απο αυτές που κοιμούνται μαζι με το παλιοκουταβι τους αγκαλιά. Να, ενα μαξιλαρι εγώ, ενα μαξιλαρι αυτός, αλλα (ευτυχώς, φτου φτου φτου μακριά απο μας) δεν ανήκω σε αυτούς που διαταράχτηκε ο ύπνος τους μετα την απόκτηση σκύλου κι αυτο γιατι κοιμόμαστε ακριβως το ίδιο!! 

Ροχαλίζω εγώ; Το ίδιο κι αυτός. 

Πλαγιά εγώ; Πλαγιά κ εκείνος. 

12ωρη βάρδια στον ύπνο εγώ; 12ωρη βάρδια κι αυτός. 

Δεν ξυπνάω ουτε με πολυβόλο; Δεν ξυπνάει ουτε κι αυτός. 

Κι αφου, λοιπόν, μάζεψα τα Τσίσα Χαράς και παραλίγο να δώσω το σκυλισιο φιλί της ζωής οταν ξανασυναντηθηκαμε, θα σου πω που πηγα και πως πέρασα. 

Καταρχάς, πηγα σε ενα χωριό στην Σπηλιά Κισσαβου. Αυτο το χωριό δεν εχει φούρναρη, δεν εχει κρεοπώλη, ουτε ενα παντοπωλείο να πάρεις λίγα χαρτάκια rizzla. Εχει 20 μόνιμους κατοίκους αλλα επειδή γιόρταζε η Παναγιά, εκείνες τις μέρες που πηγα, ηταν ωραία και με κοσμο. Δροσιά, τζιτζίκια, ελληνικός καφές και προβεια πα¨ιδακια. (Η διατροφή περίπατο)

Αργότερα έπαιξε river party στο Νεστόριο Καστοριάς. 

Αχχχχχχχ

Αχχχχχχχχχ

Αχχχχχχχχχχ

Τι να πρωτοπώ; Τι να σχολιάσω; Γιατι επέστρεψα πίσω;

Έμεινα 9 ολόκληρες μέρες. Το καταχάρηκα, είναι αυτο ακριβως που μου ταιριάζει. Δεν ξερω απο νησιά, δεν ξερω καλα απο βουνά, δεν μπορώ να μείνω 24 ωρες χωρίς ύπνο, αλλα αυτο το non stop πάρτυ που στήνεται εκει, με κατενθουσιάζει! Κόσμος, παρέες, μουσικές, ποτά, ξενύχτια, πίσσα και νικοτίνη. 

 Θα μπορούσα να γράψω ενα βιβλίο για την κάθε μερα ξεχωριστά αλλα θα περιοριστώ στα απαραίτητα. 

Πρώτα απο όλα, να διευκρινίσω οτι πηγα για Μπαλαφα, ο οποίος ηταν πρώτη μερα και μόλις τον άκουσα με την τρίχα κάγκελο, είπα, εντάξει, σήμερα ξεκίνησε και σήμερα τελείωσε το Ρίβερ για μένα. Νιώθω ικανοποιημένη. 

Αυτός ομως που με ξάφνιασε αρκετα ηταν ο Αλκίνοος Ιωαννιδης. Ο άνθρωπος είναι καλλιτέχνης και παρα το γεγονός οτι τον ειχα ξαναδεί, αυτη τη φορα ηταν καταπληκτικός. 

Επιπλέον, είδα ολόκληρη συναυλία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Καλός. 

Στην Τσανακλίδου οταν ειπε κάποια τραγουδά, γυρνάει μια κοπέλα απο δίπλα, με κοιτάει και με χαϊδεύει στοργικά στην πλάτη. Ασε…με πιάσανε τα κλάματα. 

Τα φαγητά μια μετριότητα. Βασικά, εχω στομάχι και δεν μπορώ να φάω πολλές πίτες ουτε πολλά λάδια σε μαγειρευτά. Ποσο κρέας να μασουλησω;! Έχασα κανα δυο κιλά. 

Άφθονες μπυρες αμστελ και τρεχούμενο νερό απ´το βουνό. 

Έβρεξε 4 μέρες και παγώσαμε και τα 8 τα βράδια. 

Καλα πέρασα! Είναι διακοπές που για να περάσεις τέλεια, δεν πρέπει κανένας να γκρινιάζει με κανεναν και για τίποτα. Άμα εισαι δύστροπος, πας διακοπές στη φεξη και τα πάντα τα συχαινεσαι, καλο να μείνεις σπίτι σου. Δεν συγχωρούνται οι γκρίνιες εκει και δεν είναι κανένας αναγκασμένος να ακούει εσένα να γκρινιάζεις, οποτε, οφείλεις να πας προετοιμασμένος και συνειδητοποιημένος. 
Κάμπινγκ χωρίς ωρες κοινής ησυχίας, με κοινόχρηστα μπάνια, κοινόχρηστες οι τουαλέτες και φυσικά….24 ωρες το 24ωρο με τα ίδια άτομα. Άρα, αμοιβαίες υποχωρήσεις και συμβιβασμούς. 

Αλλα κι ομως! Παρα τα πολλά «dos and donts», η εμπειρία πραγματικά αξίζει…..
  
Φιλιά, Αντριάνα! 

Μια μακαρονοσαλατα με τόνο…

…φετος το λες κι ενα μπλογκ μαγειρικής. Σκέψη, μηδέν. Ζόρι, μηδέν. Χαλαρά. Ισως και το πρωτο που δεν εχω να σκεφτώ κάτι, να διαβάσω κάτι, να ασχοληθώ με κάτι. Οτι βρέξει, ας κατεβάσει και σήμερα βρέχει μακαρόνια. 
Υλικά: 

(Οι παρακάτω ποσότητες είναι ενδεικτικές)

1 πακέτο μακαρόνια κοφτά βρασμένα σε αλατισμένο νερό 
2-3 κ.σ. Μαγιονέζα 

1 χούφτα μικρά αγγουράκια τουρσί 

2 μεγάλες ώριμες ντομάτες σε κομμάτια 

1 πιρούνι 
Εκτέλεση:

Σουρωνουμε τα μακαρόνια και τα τοποθετούμε σε ενα μπωλ. Ρίχνουμε τα υλικά όλα μαζι και ανακατεύουμε. Έπειτα, παίρνουμε ενα πιρουνιού και το μπωλ αγκαλιά. Τρώμε. 
  

  

Φιλιά Αντριάνα!

Αστική Ραστώνη

Η μουσική άρχισε να παίζει από το λαπτοπ και εγώ να χάνομαι με τα λεπτά κάτω από το κρύο νερό διώχνοντας τις σαπουνάδες του νιβέα μέσα από το σφουγγάρι. Και παρατηρώ τις αργές κινήσεις μου, χωρίς ίχνος άγχους, παρά μόνο σημάδια απορίας και ηρεμίας.

Είναι μέρες που κάτω από το σπίτι μου βρίσκω άπλετες θέσεις παρκινγκ που μου δίνουν την αίσθηση οτι ακόμα και το καφενείο απέναντι θα κλείσει, γιατί οι παππούδες θα πάνε για τα λουτρά στην Αιδηψό.
Το καλοκαίρι για μερικούς είναι πάντα καταθλιπτικό. Εγώ πάλι, βλέπω λίγη θλίψη σε όλες τις εποχές του χρόνου. Ίσως..μια ματαιότητα να την χαρακτήριζε κανείς. Το καλοκαίρι στο αστικό περιβάλλον μένουν συνήθως οι χωρισμένοι, οι άφραγκοι και οι μοναχικοί. Δεν αποκλείεται βέβαια οι τελευταίοι να ανήκουν και στις άλλες δυο κατηγορίες.

Εκεί που έχω καθίσει ήρεμα στο μπαλκόνι και το ποτήρι στάζει γύρω απ’ το δροσερό κρασί, ο σκύλος με κοιτάει και γαβγίζει. Ξέρει, ότι κάθε βράδυ στις 9, έχει ραντεβού με φίλους του στο πάρκο. Ενα από εκείνα τα βράδια είναι και το αποψινό, που μετά το γάβγισμα ακολουθεί το τέντωμα και μετά το τέντωμα ένα βαθύ κοίταγμα στα μάτια, που από τη μία θέλει τις βόλτες του, από την άλλη τη δροσιά του, γιατί ως τεμπέλης σκύλος…απλώνεται φαρδιά πλατιά.
Καπου εδώ θυμάμαι τη λίστα του Μεσιε Κασετόφωνου που ανακάλυψα προχθες και τη βάζω να παίξει. Την αφήνω να με παρασύρει, ήξερα ότι υπάρχει κι άλλο κρασί στο ψυγείο.

Βράδυ που το σπίτι μου ηρέμησε απότωμα. Για μέρες κόσμος έμπαινε και φωτογραφίες έβγαιναν χωρίς ενδοιασμό για το αποτέλεσμα. Έχει άλλη γλύκα να φιλοξενείς φίλη και να γίνεστε συγκάτοικοι για λίγο. Η πόλη φαίνεται γεμάτη και κάθε στόχος πιο εφικτός. Το αυτοκίνητο γέμιζε με νεαρά κορίτσια και τα ηχεία ανέβαιναν 33…35….37…..40… και να αναρωτιέσαι, πόση διάθεση να χωράει σ’ ενα αμάξι Παρασκευή νύχτα μετά από γενέθλια;

Και έχει φάση να μένει πάντα κάποιος εκτός και να μην πιεί διότι οδηγάει. Και είναι αστείο που το φούξια κραγιόν σου δείχνει σκούρο μωβ κάτω από τα μπλε φώτα που διακοσμούν τον dj. Και να περπατάς πάνω στα ψηλά παπούτσια σου με τα μαυρισμένα γόνατα να δείχνουν λες και περπατούσες με τις ώρες στα λιβάδια. Να τσαλακώνεις και το καλαμάκι….

…μήπως δεν ζεις στην πόλη και για λίγα δευτερόλεπτα έφυγες γι’ αλλού; Για ποιά αλλού;

Wasting my young years…

  

Φιλιά, Αντριάνα!